Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
İYİLİK VE KÖTÜLÜK OKULU
Yıllar evvel, iki kudretli kardeş
masal diyarında iyi ve kötüyü dengede tutacak bir okul açtı.
Gücü yıllar boyunca barış içinde paylaştılar.
Ama hiçbir şey ebediyen aynı kalmaz…
Hile yaptın.
Düello Meydanı'nın kuralları belli. Büyü yasak.
Kazanırsan hile sayılmaz, yakalanırsan sayılır.
-Bir düello daha? -Hayır, vaktimiz yok.
Seninle dövüşmek bana keyif veren tek şey.
Benim de. Ama bize ihtiyaç var.
Tarihin en önemli okullarından birini yönetmenin bedeli bu.
-Ama ben sıkıldım. -Rafal, ne istiyorsun?
Bir düello daha.
İkimiz de büyü kullanalım.
Gücümüzü sakınmak yok.
Hadi ama Rhian.
Hünerlerini görelim.
Asla pes etmiyor…
Rafal, bu kadarı yeter!
Sana yetebilir ama ben aza kanaat etmekten bıktım.
Her şeyi istiyorum!
Hayır!
Rafal, sen ne yaptın? Bu…
Kan büyüsü.
Yıllar boyu araştırdıktan sonra dün gece nihayet buldum.
Rafal, bu keyfî bir yasak değil.
-Kontrolden çıkıp seni tüketecek. -Zaten ben de kaos istiyorum.
-Asırlardır kahramanlara avantaj sağladın. -Seninle birlikte dengeyi korudum!
-Artık sıra bende. -Rafal…
Kuralları ben belirleyeceğim.
-Bu dünya bambaşka bir yer olacak. -Bunu birlikte yapabiliriz.
Kötüler iş birliği yapmaz.
Kötüler paylaşmaz.
İşim bittiğinde
kötüler kaybetmeyecek.
Hayır!
Rafal…
Yıllar sonra, uzak bir diyarda yeni bir masal başladı…
Evvel zaman içinde Sophie adında bir kız yaşarmış.
Kusursuz güzelliği ve eşi görülmemiş zarafetiyle
hayranlık uyandıran bir kızmış.
Kaderinde dünyayı değiştirmek varmış.
Sana son kez söylüyorum seni tembel ve uyuşuk kız.
O nazlı kıçını kaldır ve o yataktan derhâl çık!
Sophie, beni duyduğunu biliyorum!
Biri beni kurtarsın.
Tamam, kalktım.
-Hıncını kapıdan çıkarma. -Hemen gelmezsen çıkarırım.
-Saçına başına bir saat harcamak da yok. -En azından benim saçım var.
Uslu durun çocuklar.
Günaydın sevgili ailem.
Domatesi ziyan etmesene Sophie. Onunla türlü yapacaktım.
Bu gerçek olamaz.
Bu esnada, Gavaldon'ın diğer yakasında,
köyün hemen dışında, Mezarlık Tepesi'ndeki bir kulübede
Agatha adında bir kız yaşarmış.
Lanet olsun.
Gözünü kırpmamakta üstüne yok Reaper.
Bir dakika gelir misin Aggie?
Dul Grunfeld için büyükannemin aşk iksirini yapıyorum.
Ama sanki bir şeyler eksik.
-Baldıran otu. -Tabii ya.
Agatha, annesinin gerçekten cadı olup olmadığından emin değildi.
Çünkü iksirleri asla işlemiyordu.
Ama annesinin Agatha'ya dair büyük umutları vardı.
Kızında gerçek bir cadı hamuru olduğuna inancı tamdı.
Agatha'nın akranları da böyle düşünüyordu.
-Cadı! -Cadı!
-Ateşe verin! -Cadı!
Merhaba küçük hayvan dostlarım.
-Ucubeler! -Hilkat garibeleri!
-Ne nefretlik yer. -Ne nefretlik yer.
Neyse ki kızlar birbirlerine sahipti.
Birbirinden bu kadar farklı iki kızın dost olması ihtimal dışı görünse de
aralarında çok özel bir bağ vardı.
İğrenç!
Çocuklukta kurulmuş bir bağ.
Sophie, dünyada onu en çok seven insanın, yani annesinin ölümüyle…
Ne kadar özel olduğunu asla unutma.
Bir gün dünyayı değiştireceksin ve sonsuza dek mutlu yaşayacaksın.
…kendisini annesinden bile çok seven bir dost bulmuştu.
-Kim var orada? -Bunu sana yaptım.
Başın sağ olsun.
Köyün dilek ağacının altında
ömür boyu süreceğini bildikleri bir bağ kurdular.
-Yüzüncü kez söylüyorum, hayır. -Seni aşırı süslememize gerek yok.
Gözlerine salatalık koyar, gözeneklerini temizleriz.
-Selam gudubet. -Cevap vermeyecek misin?
Ona demiyorum, sana diyorum.
-Eric'i lanetlemişsin. -Eric kim?
-Bilmem. -Sekiz yıldır aynı sınıftayız.
Ona tuhaf tuhaf bakmışsın, şimdi de kaşıntı basmış.
-Hijyen eksikliğinden olmasın? -Evet, bit olabilir mi?
Hadi oradan!
Bize üstünlük taslıyorsunuz ama biriniz uyuzsunuz, diğeriniz domuz.
Ucubeler.
Eric benim!
-Bence senden hoşlanıyor. -Kim? Eric mi?
Eric diye biri mi var?
Bayan Fisher'dan anneme baldıran otu alacağım.
Ben de çiçek alacağım.
-Deauville'de buluşuruz. -Sophie, dur…
Peki.
İyi bakalım.
Cadı.
Bu kız cadı.
Selam.
Selam ufaklık.
Hoşuna gitti mi?
Sen mezarlıkta yaşayan kızsın.
Mezarlığın yakınında yaşıyoruz, evet.
İstisnasız tüm köy ahalisi senin cadı olduğunu söylüyor.
Gavaldon'da cadılara ne yapardık, biliyor musun?
Ateşe verirdik.
-Size iyi günler dilerim. -Ama…
Bu köyde cadı istemiyoruz.
Duydun mu?
Cadıların varlığı Gavaldon'ın namuslu halkı için bir tehdit.
Gavaldon'da namuslu insan olduğundan pek emin değilim.
-Sen iyi misin? -Evet, bir şeyim yok.
Gidelim hadi.
-Belki Deauville'de yeni şeyler vardır. -Eve gitmen gerekmiyor mu?
Bakalım elinde iyi bir şey var mı?
DEAUVILLE'İN MASAL KİTABI DÜKKÂNI
En sevdiğim okurlar gelmiş!
İyi ki uğradınız. Dün büyük bir teslimat geldi.
-Korku hikâyesi var mı? -Evet, birkaçı ilginç gibi.
Peki ya masal?
Var olanların hepsini bin kez okudun Sophie.
Ama birkaç tane çok ilginç eski basım kitap gördüm.
Hadi, bakın. Karıştırın.
Çok çılgınca bir fikir olacak ama yeni şeyler denemeyi hiç düşündün mü?
-Mesela masal okumayı bırakabilirsin. -Homunkulus Kanı'nı mı okuyayım?
İstemez, sağ ol. Kül Kedisi'ni tercih ederim.
Şu elbiselere baksana.
Bulmuşsun.
-Şu kabartmalara baksana. -İ.K.O kim?
O bir isim değil. İyilik ve Kötülük Okulu.
Hiç duymadın mı?
-Bu okul nerede? -Kimse bilmiyor.
Başka bir zamanda, başka bir diyarda.
Ama efsaneye göre,
her masalın hikâyesi esasında orada başlarmış.
İyilik Okulu kahramanları, Kötülük Okulu ise kötüleri yetiştirirmiş.
-Öyle derler. -Tımarhanedekiler demiş olsa gerek.
Ondan pek emin değilim.
20 sene önce, gök kan kırmızı kesildi ve köyden Leonora diye bir kız kayboldu.
Birçoğu onu okulun aldığına inanıyor.
Peki ona ne oldu?
Orası meçhul.
Sırra kadem bastı.
Bu köyden kurtulmak için bir fırsat. Yeni öğrenci alıyorlar mı?
Şaka bu, değil mi?
Evet.
"İyilik ve Kötülük Okulu'na…
Müstakbel bir prenses olarak saygın okulunuza katılmak istiyorum.
Beni eşsiz bir aday yapan özelliklerimi müsaadenizle sayayım.
Kaderimin dünyayı değiştirmek olduğunu küçüklüğümden beri biliyorum."
Mevcut hayatından kaçabilmek adına…
Lütfen gerçek ol.
…Sophie, geleceğe dair tüm umutlarını
dilek ağacının gücüne bağlamıştı.
-Üvey annemden nefret ediyorum! -Ne? Neden?
Fabrikada biri lazımmış. Okulu bırakıp para kazanacakmışım.
-Ben de bırakırım. Bana da iş bulur mu? -Sonra ne olacak?
Hayatımızı bu köyde heba mı edeceğiz?
Aggie, annem bana önemli bir şeyler yapacağımı söylemişti.
Yani ben gidiyorum.
-Bu gece. -Sophie, dur…
Gavaldon'dan hiç ayrılmadın ki.
Köyün dışında neler olduğunu ne sen biliyorsun ne biz.
Mesele de bu, burada kaldığım sürece hiçbir şey yaşayamayacağım.
Sıradan bir hayata kanaat edemem ve etmeyeceğim.
Bak…
Bunu hatırladın mı? Geçen hafta tavan arasında buldum.
Sen zaten çok önemli bir şey yaptın.
Benim arkadaşım oldun.
Yapma, buraya sensiz katlanamam.
Annen ve babanla konuşurum, bunun haksızlık olduğunu söylerim.
Hatta sana "Gavaldon'lı Kraliçe Sophie" derim.
Beni süslemene bile izin veririm.
Lütfen gitme.
Peki.
-Söz mü? -Söz.
Yaşa!
Gavaldon'lı Kraliçe Sophie.
İşte o an, Sophie bir karar verdi.
Hayatının sihirli bir biçimde değişmesini ummaya devam edemezdi.
Kaderin iplerini eline alma vakti gelmişti.
Bunun için en yakın ve tek dostuna verdiği sözü bozması gerekse bile.
Beni affet Aggie.
Ama bazı dilekler geri alınamayacak kadar güçlüdür.
GAVALDON SINIRI
-Demek yine de kaçacaktın! -Aggie, özür dilerim.
O neydi?
Kan kırmızı gök. İşte başlıyor.
Sophie.
Buradan gitmemiz lazım.
-Aggie, bunu ben diledim. -Ne yaptın?
Sophie!
Dayan, geliyorum!
Elveda Gavaldon!
Elveda vasat bir hayat!
Elveda kanaatkârlık!
Aggie, hayır! Bırak da gideyim!
Hayır, seni asla bırakmam!
Olamaz.
Aggie, bu iyi bir şey olacaktı.
Üzgünüm ama bu riski alıp başına bir kötülük gelmesine izin veremem.
Biliyorum.
Olamaz!
-Aggie, bu iyi bir şey. -Hayır, hiç de iyi değil!
Merak etme.
İşte geldik! Hepsi gerçekmiş, haklıymışım.
Aggie, bak. Şu karşımızdaki İyilik Okulu olmalı.
O kadar güzel ki!
Dur, o zaman…
Olamaz, diğer okul.
-Aggie, bu benim en büyük dileğimdi. -Ama benim değildi.
Dönmemiz gerek. Annem bensiz hayatını idame ettiremez.
Beni İyilik Okulu'na bırakıp seni geri götürür.
İkimiz de dönelim istiyorum!
Hayır Aggie!
Hayır, İyilik Okulu'na beni bırakacaktın, onu değil!
Beni geri götür, yalvarırım! Anlamıyorsun, ben iyiyim…
Harika, kuş kıyafetimi yemiş.
Vay canına. Saçına dokunabilir miyim?
Çoğu cadının saçı prenses saçına benzemez.
Eminim pasta gibi kokuyordur. Pastaya bayılırım.
Ben cadı değilim!
-Nereye gidiyorsun? Dursana! -Yardım edin!
Sıraya gir çömez.
-Pardon. -Önüne baksana ucube.
Durun, hayır!
Lütfen beni dinleyin. Ben buraya ait değilim, ben iyiyim!
Dönemin ilk gününden nefret ediyorum.
Benim prenses olmam lazım, kötü değil!
Hayır!
Peri mi öldürdü o?
Ne?
Kıyamam.
-Kayboldun herhâlde. -Kaybolmuştan da beter hâldeyim.
Çıkış nerede?
-Bu nasıl bir şey böyle? -Cadıya benziyor.
-Bence trol. -Bana sorarsanız iblis.
-Galiba biraz da kambur. -Kambur filan değilim.
O zaman sana terzi şart.
Diğer okula nasıl giderim?
Zaten kokusundan Hiç olduğu belliydi.
Bakın, arkadaşımı bulmam gerek.
Neyse, periler çaresine bakar.
Gelin kızlar.
Ne var? Gidiyorum işte.
Hayır, benim…
Kes şunu!
Ne oluyor…
Hayır, bırakın beni!
Bıraksanıza beni! Bırakın!
Yine ben. El sıkışalım.
Kendi elimden daha temiz, bana güven.
-Benim adım Hort. -Hort mu? Balgam sesi gibi.
-Bu aldığım en güzel iltifat. -Ucube.
Pardon, yetkili birine benziyorsunuz. Ben yanlış okuldayım.
Ne kadar üzücü ve ihtimal dışı.
Geri bas. Adın ne?
-Hatta dur, tahmin edeyim. -Edemezsiniz.
Sophie.
Gavaldon'lısın.
Bildim mi? Benden kaçmaz.
-Bir hata oldu, ben… -Okur musun?
-Kitap okumayı kastediyorsanız evet. -Onu demiyorum.
Kimi zaman dış dünyadan talihli bir aday
bu mukaddem okulda okumak üzere kabul edilir.
Bu insanlara Okur deriz.
Çünkü buradan çıkan muhteşem masalları sadece okumakla yetinmeleri gerekir.
Şimdi müsaadenle…
Kötülükler beni bekler.
Gösteri zamanı.
Dikkat!
Geleceğin kötüleri!
O küçük, kan çanağı gözlerinizi açarsanız
yatakhaneleri ve ders programlarınızı okul binasında bulabilirsiniz.
İkisini de aklınıza kazımanız sizin faydanıza olacaktır.
Göreyim sizi.
Olamaz.
Bana bir daha dokunmayın!
Tamam, sakin.
Periler iyidir sanıyordum.
Adını onurlandıralım
Sanırım cehenneme düştüm.
Evet, kesinlikle cehennemdeyim.
Ne…
-Yok artık… -Merhabalar.
Bakıyorum da Hazırlık Odası'nı bulmuşsun.
Tebrikler, Gavaldon'lı Agatha.
Belki üstünü değiştirmek istersin. Hatta bir güzel yıkanıp paklanırsın.
-Adımı nereden biliyorsunuz? -Çünkü seni bekliyordum.
Benim adım Profesör Dovey.
-Her türlü yardıma hazırım. -Nihayet. Asıl burayı isteyen Sophie'ydi.
-O Hiç mi? Hayır. -Ne mi?
Arkadaşın bir Hiç. Sense bir Sonsuz'sun.
Çünkü biz sonsuza dek mutlu yaşamaya inanırız.
Hiçler ise buna inanmaz.
Kötülük Okulu. İyilik Okulu.
-Kötü… -Tamam, anladım.
Ama belli ki ortada bir hata var.
-Bana bir baksanıza. -Canım benim.
İnsanların iyiliği safi görünüşleriyle ölçülemez.
İyilik, yaptıklarımızda gizlidir.
Burada olduğuna göre büyük bir güce sahip olmalısın.
Değilim, gerçekten.
O zaman bu gücü çağırmayı öğrenmen gerekiyordur.
Hissetmeye çalış. Çünkü büyü, hislerden beslenir.
Duyguların ne kadar kuvvetliyse büyün de o kadar güçlü olur.
Yeterli tutkuyu ortaya çıkarırsan
bu dünyada başaramayacağın hiçbir şey yok.
Al bakalım.
-Bunu nasıl yaptınız? -Dedim ya.
-Peki. -Evet.
Gösteri için çok teşekkürler.
Size hokkabazlıkta başarılar.
Ben arkadaşımı bulup Gavaldon'a döneceğim.
Dur!
Beni dinle.
Eğer bir hata yapıldıysa hatayı yapanın başı zaten feci yanacak.
Gerçek anlamda.
Bu işi çözümleyene kadar bir hata olmadığını varsayalım, tamam mı?
-Ayrıca buradan çıkış yok. -Nasıl yani?
Buldum, seni güzelce giydirelim!
Evet.
İşte, şunların güzelliğine baksana!
Muhtemelen pembe pek senlik değil. Ama endişeye mahal yok.
Gül pembe, fuşya, tozpembe, mercan pembesi ve kiraz çiçeği de var.
Ebemkuşağı gibi!
İşime bayılıyorum.
-Sophie! -Aggie!
-Çekil! -Selam.
-Sana tuvalet mi giydirdiler? -Otur ve çeneni kapa Okur!
-Durun! -Yürü.
Tamam be!
Otur oturduğun yerde.
Selam, yine ben.
Daha neler…
Babam Okurlarla konuşmamamı söyledi. Uğursuzluk getirirmiş.
Babamı kitaplardan bilirsin. Kaptan Hook.
Müthiş bir gemisi var hani?
Yer misin? Mis gibi leş kokuyor.
-Zarafet ve güzellik mi başlasın? -Hayhay Clarissa.
Hemfikir olman ne güzel.
Birinci sınıf öğrencileri, hoş geldiniz!
Benim adım Profesör Dovey. İyilik Okulu'nun müdiresiyim.
Sonsuzlar!
Ben de Kötülük Okulu müdiresi Leydi Lesso.
Geberin!
-İyilik Okulu'nda hiç erkek yok mu? -Tonla var. Hazır ol, miden kalkacak.
Geleneğimiz olduğu üzere geçen senenin galibi olan okul…
Yine biz, şansa bakın!
-Tabii ya… -Galipler gösteri yapacak.
Kahramanca yeteneklerini sergileyerek bizi onurlandıracaklar.
Beyler!
Şu eziklere bak.
Vay canına.
Muhteşemler, değil mi?
Dans dersiniz bittiyse gerçek bir dövüşe var mısınız?
-Olamaz… -Ne dersiniz?
Bu da kim böyle?
Tedros geldi!
Babası eskiden kral olduğu için illa aptal bir giriş yapmasa olmaz.
Hatta işinizi kolaylaştırayım.
-Hücum! -Hücum!
Evet!
İyi ki bir yuvarlak masası var. Sanki çok matah bir şey de.
-Babası Kral Arthur mu? -Çok banal.
Vay be.
Tebrikler.
Bakalım gerçek bir dövüşte ne iş çıkaracaksın süslü.
Hayata veda etmeye hazır ol.
Göster gününü!
-Daha neler! -Madem yapıyoruz, doğru düzgün yapalım.
Hadi ama, faul bu!
Yapmayın, adamın kılıcı sihirli. Adalet bunun neresinde?
Excalibur bu.
-Ciddi misin? -Biliyorum, çok kötüyüm.
Lanet olsun.
Ne kadar iyisiniz. Yine kaybettiniz.
Bravo!
Ne kahramanca bir gösteri!
Bak…
-Affedersiniz leydim, galiba… -Buraya ait değilim, biliyorum.
Aptal gülün senin olsun.
Ayrıca haberin olsun, normal kızlar böyle görünür.
Gülü bana vermek istemişti.
Normal kız.
Yanım boş Teddy.
Bilesin diye söylüyorum,
söyleyeceğim şey o değildi ama tahmin çaban takdire şayan.
Nasıl kokuyordu?
Ego gibi.
Bu iki okulda kafanızdaki her tür karışıklığı giderip
ruhlarınızı olabildiğince saf hâle getireceğiz.
-Saf iyilik. -Ya da saf kötülük.
Geleceğin kahramanları ve kötüleri,
sizler bu okula
iyilik ve kötülük arasındaki dengeyi koruyup muhafaza etmek üzere seçildiniz.
Çünkü bu denge bozulacak olursa…
Bence henüz yeni dostlarımızla bu konuya girmenin âlemi yok.
Yeni bir döneme ne güzel bir başlangıç. Moralleri düşürmeye gerek yok.
Hem fikrimce bu seneki öğrencilerimiz olağanüstü başarılar gösterecek.
Hepiniz ailelerinizle aynı sebepten bu okuldasınız.
Masal dünyasının kahramanlara ve kötülere ihtiyacı var.
Böylece dış dünyadaki insanlar doğru seçimler yapmayı öğrenebilir.
Kurallara uyun, sıkı çalışın ve unutmayın…
Hikâyeci yalnızca en iyi öğrencilerimize kendilerine özel masallarını verir.
Peki ya yanlış okula koyulduysak?
Ya bir hata olduysa ve dönmemiz gerekliyse?
İyilik ve Kötülük Okulu'nda hata olmaz.
Hepinize iyi bir dönem dilerim.
Tüm öğrenciler, size ayrılan yatakhaneye gidin.
Harika.
İyiler, kötülerle oda paylaşmaz.
Reena, perilere söyle de gelip bavullarımı alsınlar.
Oda değiştiriyorum.
Özlemine nasıl dayanacağım?
Etrafı mahvetme.
Tatlı rüyalar Hiç.
Anlamıyorsunuz. Arkadaşımı bulmam gerek!
-Bizim odaya geleceğini söylemiştim. -Dur, tahmin edeyim.
Adın Belle mi? Ya da Anastasia? Ya da Şeker Kız?
Aslında adım Sophie.
Hiç adap bilmiyorsunuz.
66 numaralı odaya hoş geldin. Adım Dot, Robert de Rainault'un kızıyım.
-Robert… -Nottingham Şerifi olan hani?
Sorun değil, o kadar da meşhur sayılmaz.
Evet, Robin Hood'u kim bilir ki?
Biraz tarih çalış şekerim.
Her neyse, bu Anadil.
Bu neşe yumağı da Hester.
Yanımdaki yatağı al Sophie. Adın hiç kötü karakter adı gibi değil.
-Yapma, bundan kötü mü olur? -Olmaz tabii! Bana bir baksanıza.
Cadıya ya da trole benzer bir hâlim var mı?
Ya da şu iğrenç acuzeye?
O acuze…
…benim annem olur.
Aşağı bakayım deme Agatha.
Sadece aşk meleğiymiş. Çok aptalım.
Tamam, sakın eline yüzüne bulaştırma.
Yapabilirsin.
Selam.
Öğrencilerin buraya çıkması yasak.
Cezanı çekmeye hazır ol!
Gavaldon'ı kötü sanırdım.
Konuşmak için ta buraya gelmemizi gerektirecek kadar önemli olan ne?
-Topuklu giyiyorum. -Sorun Okurlar.
Bulundukları yerde olmamaları gerektiğine dair ısrarları.
-Ayrıca bir şeyler yanlış geliyor. -Yanlış olan tek bir şey var.
O da Okul Müdürü'nün onları buraya getirme kararı.
Ya Müdür bir hata yaptıysa?
Ya kızlar yanlış okuldaysa ve çok kötü şeyler olursa?
Hatasını kabul etmez.
İtibarını korumak için bizi suçlar ve onun da sonucu malum.
Hata filan yok. Hem mutlu olursun sanmıştım.
Bana yine kala kala beceriksiz bir tip kaldı.
-Gavaldon'lı Sophie. -Ne? O da ne demek öyle?
Yapma, 200 senedir kötüler hiçbir şey kazanamadı.
-Bir iki kez yaklaştınız. -Yaklaşmak yetmez!
Öğrencileri iki kat çalıştıracağım
çünkü kötülüğün iyilik kadar güçlü olmadığı bir dünyada
dengenin bozulması kaçınılmaz.
Şimdi müsaadenle yapmam gereken bir sürü iş var.
Lesso!
Sophie'den uzak dur seni küçük cadı.
Kaderi onu bekliyor.
Sophie artık bana ait.
Neredesin Sophie?
Eminim annenin karakteri güzeldir.
-Diğer okula gitmem gerek. Ben iyiyim! -Kötülüğünü saklamakta iyisin.
-Ben kötü değilim! -Bunu bilimsel biçimde çözelim.
Hakikaten iyiyse periler onu tutacaktır
ama kayaların üzerine düşüp parçaları dört bir yana saçılırsa
kötü demektir.
İkincisi olsun!
-O zaten kötü, sadece henüz bilmiyor. -Hayır, ben iyiyim!
Aynı bir Sonsuz gibi mızırdanıyor.
Bir Sonsuz gibi kokuyor. Saçları da Sonsuz saçı gibi.
-Ya da öyleydi. -Hayır! Saçıma dokundurtmam!
Sizden olmadığıma kanıt mı lazım? Bir ayna al da kendine bak, seni acuze!
Demiştim, bu kız kötü.
-Sophie! -Aggie!
Aggie.
-Selam. -Gel.
-Dur, nereye gidiyoruz? -Seni buradan kurtaracağız.
-Güzel. -Hayır, bir şeyler senin peşinde.
Gözümle gördüm.
Hadi, bu işe son vermenin vakti geldi.
Aggie, yapma! Buna değmez.
Hadi.
Agatha'nın planı basitti.
Müdürü bulup okulu bırakmak istediklerini doğrudan ona söyleyeceklerdi.
Ama tek bir sorun vardı.
Nasıl gireceğiz?
Buraya girdiğini gördüm, eminim.
Bizi içeri alın!
Harika, burada mahsur kaldık.
Ama gölgelerde onları bekleyen şeyle yüzleşmeye hazırlar mıydı?
-Agatha karanlığa seslendi. Kimse yok mu?
Ama cevap yoktu.
Bu kim böyle?
Sophie, dört duvarı kaplayan kitaplara baktı.
Her biri dünyanın dört bir yanından farklı masallarla doluydu.
Sesini duyabiliyoruz seni ucube.
Bizi korkutmaya çalışıyorsan nafile.
Kızlar karanlıkta bir ses duyup ihtiyatlı biçimde ilerlediler.
Buna inanamıyorum. Konuşan aptal bir kalem miymiş?
Sophie, dur!
Çek ellerini!
Hiçbir öğrenci kuleme girememişti. Özel olduğunuzu biliyordum.
Hikâyeci, sizin masalınızı daha siz gelmeden yazmaya başladı.
Sanırım okuldan gitmek istemeniz bu yüzden kafamı karıştırdı.
-O gitmek istiyor, ben istemiyorum. -Sophie, seni buradan götürmem gerek.
Hanımlar, sizi temin ederim ki ikiniz de burada güvendesiniz.
-Okurlarımıza iyi sahip çıkarız. -Öyle mi?
Peki ya kafayı Sophie'ye takmış o koskoca kan girdabı neydi?
Etrafta o kadar çok ruh ve büyü var ki ben bile artık hesabını tutamıyorum.
Bence Sophie burada tehlikede.
Yani aptal peri masalı eğitiminiz için burada kalmamız maalesef imkânsız.
Mezunlarımız dünyayı değiştirecek gerçek maceralar yaşar.
Bu maceralar da dünyayı değiştirecek masallara dönüşür.
Pamuk Prenses, Kül Kedisi, Jack ve Fasulye Sırığı gerçek mi yani?
Herkül de öyle.
Sinbad da.
El Cid de.
Kötülüğün güçleriyle savaşan diğer tüm kahramanlar da.
Size burada kaderinizi gerçekleştirmeyi öğreteceğiz.
Ben de onu öğrenmek istiyorum ama beni yanlış okula koydunuz.
Benim İyilik Okulu'nda olmam lazım. Bir hata yaptınız.
Müdür Bey.
-Belki. Ama bunu kanıtlaman gerekecek. -Hata sizinse niye o kanıtlıyor?
Hikâyeci bir şeyi bir kez kaleme aldı mı
onu Hikâyeci'den başkası değiştiremez.
Bu çok saçma. Fikrini nasıl değiştireceğiz ki?
-Tabii aklı fikri varsa. -Elbette var.
Bu işi çözmenin tek bir yolu var.
Kötülerin asla sahip olmayacağı, iyilerin onsuz yaşayamayacağı şey nedir?
Buldum, edep.
Şato.
Ahenkli saçlar. At.
Gerçek aşk.
Ve aşk, geleneksel olarak bir öpücükle tecelli eder.
Yani…
Bunu söylediğime inanamıyorum.
Sophie gerçek aşkını öpecek olursa kalem hata yaptığınızı kabul mü edecek?
Kötülük Okulu'ndan biri gerçek bir aşkla öpülürse
bu her şeyi değiştirir.
-Kalıp okul değiştirebilir miyim? -Sophie!
Hayalim buydu Aggie. Gavaldon'a ve eski hayatıma dönemem.
Bu fırsatı bir daha elde edemem.
-Lütfen, bırak da bunu yapayım. -Düşüneceğim.
Şahane.
Madem öyle, gidip kendine öpecek bir prens bulsan iyi edersin.
Ama sakın unutma sevgili Okur, her öpücüğün bir bedeli vardır.
Bu ne demek?
Günaydın canlarım. Uyanın bakalım!
Yeni dönemin ilk etkinliği olan Sonsuzlar Balosu iki haftaya yapılacak
ve öğrenecek çok şeyiniz var.
-Günaydın. -Günaydın.
-Günaydın Agatha. -Günaydın Agatha.
Uyanın sizi reziller!
SOPHIE'NİN ÖPÜŞEBİLECEKLERİ
-Şu koyu saçlı çocuk kim? -Tristan. Attığı gülü ben yakaladım.
Umarım beni baloya davet eder. Kimseden davet gelmezse sıfır alıyorsun.
Sıfır almak istemezsin.
-Üç kez alırsan gidicisin. -Okuldan mı atarlar?
Hayır, seni başka bir şeye çevirirler.
Mesela konuşan bir çaydanlığa, bir fareye ya da çok daha beter bir şeye.
Sonsuza dek mi? Nasıl yani?
Çirkinleşme!
Neden çirkin olmamız gerekiyor?
Hort, uyan!
-Küçük çocukları ağlattığı için. -Yanlış. O sadece işin artısı.
Neden iğrenç ve tiksinç olmamız gerek?
Ben de onu merak ediyorum.
Görünüşünüze önem vermemek
sizi zekânızı kullanmaya zorlar.
Çirkinlik özgürlüktür!
Dişim düştü.
Çok iğrenç ama umurumda bile değil.
İşte güç budur!
Hadi bakalım kızlar.
Benim adım Profesör Anemone.
Size güçlü bir kadın olmanın yollarını öğretmek için buradayım.
Elbette güzelliğimizi kullanarak.
Hem ölüm kalım savaşında hem gerçek aşk arayışında
bir kadının silahı, gülümsemesidir.
Pekâlâ.
Aynalarınızı alın.
Göreyim sizi!
-Çok güzel Reena. -Teşekkürler Profesör.
Enfes bir gülümseme Beatrix.
Kusura bakmayın ama bu hiç içime sinmiyor.
Gücümüzü gülümseyerek mi perçinleyeceğiz?
Bu dersi geçmek için gülümsemek zorundasınız.
Sıfır almak istemiyorsan gülümsemeni göreyim.
Gülümsememi mi?
Çok korkuyorum.
-Durun, neler oluyor? -Sıfır aldın Okur.
Gülümsemem çirkin diye sıfır mı aldım?
Evet.
Derse dönelim.
İçeceklerinizi yudumlamaya,
ne kadar çirkin ve güçlü olabileceğinizi görmeye hazır olun.
Okur.
Sen başla.
Hayır, çirkin olmak istemiyorum. Ben böyle biri değilim.
Henüz değilsin.
-Hort! -Geldim Profesör Manley.
Kusura bakma.
Ama ne olursa olsun bana hep güzel görüneceksin.
-Adın Agatha, değil mi? -Selam.
-Sakıncası var mı? -Hayır.
-Harika. -Buyur, otur.
Benim adım Gregor.
Beyaz Atlı Gregor. Beyaz Atlı Prens'in oğlu.
-Atla gezmiyorum, korkma. -Ben Agatha.
Burada olmak istemiyormuşsun. Ben de istemiyorum.
-Öyle mi? -Benden prens olmaz.
Hiç benlik bir şey değil.
Açıkçası bakkal açmayı tercih ederim.
-Gerçekten mi? -Evet. Yemeği çok severim.
Ama et ürünleri satmazdım çünkü beni kan tutar.
Bugün o yüzden sıfır aldım. Düelloda yaralandım.
-Bir çizik yüzünden sıfır mı aldın? -Tam öyle sayılmaz.
Kan tutunca zırhımın içinde bayılıverdim.
Bir tepenin üstündeydim, aşağı yuvarlanmaya başladım.
Önüme çıkan herkesi devirdim.
Benden anca bakkal olur.
Bence seni mutlu eden şeyi yap Gregor.
Biraz müsaade eder misin?
-Tabii, görüşürüz Agatha. -Sağ ol.
-Saldırıya mı uğradın? -Evet, kurbağa yavruları.
-Çirkinleşme dersinde. -Ben güzelleşme dersinden sıfır aldım.
-Neyi başaramadın? -Gülümsemeyi.
-Gülümsemeyi mi? -Onu boş ver.
-Sana bir prens buldum. -Ben gerçek aşkımı buldum bile. Tedros.
Birbirimizi gördüğümüz an bir bağ oluştu. Hem birbirimize yakışıyoruz.
-Ama maalesef Beatrix'le beraber. -Sence benden güzel mi?
Bize boşta biri gerek, onu diyorum.
-Ama gerçek aşkla öpüşmemiz gerek. -Sophie, öpücük öpücüktür.
Öyle mi dersin?
Gördün mü? Bir şey olmadı. Gerçek aşk şart.
-İstersen sadece takılırız. -Ah, kıyamam.
Ona bunu ver, ne kadar iyi ve nazik olduğumu anlat.
Ayrıca lütfen tuhaf davranma.
Ne demek istediğimi biliyorsun. Kedinden bahsetme.
-Tamam. -Tamam.
Sen ilgisini üstüme çek, gerisini ben hallederim.
Çekilsene be!
-Sen de kimsin? -Ben Mavi Orman'ın cücesiyim.
-Cüceler kısa boylu olmaz mı? -Prensesler de sempatik olmaz mı?
Hoş geldiniz öğrenciler. Toplanın.
Girişte isminizi verin ki kim yaşadı, kim öldü, bileyim.
Selam normal kız. Akıl okuma nasıl gidiyor?
Doğru ya. O konuda kusura bakma.
İlk geldiğimde her şey çok ağır geldi.
Evet, burası hep güllük gülistanlık değil.
Ağzı iş yapan prenses hiç görmemiştim. Çok etkilendim.
-Genelde gülümseyip göz mü süzerler? -Aynen öyle.
Genelde öyle olur. Ki bu çok sıkıcı.
-Sıkıcı olmadığın için teşekkürler. -Aslında oldukça sıkıcı biriyimdir.
Öyle düşünmeyen tek kişi kedim.
-Hayır, yani… -"Kediler insan sarrafıdır" derler.
-Öyle mi? -Diyecekler.
Ben söyledim, artık yayılır. Buralarda çok meşhurumdur.
Bir numaralı masal prensi.
Muhtemelen kral olduğun zaman
egona uyması için daha büyük bir taç yapmaları gerekecek.
Güzel espri.
-Bu sana. -Öyle mi?
-Benden değil. Arkadaşım Sophie'den. -Saçları muhteşem olan cadı mı?
Sophie cadı değil. Sadece yanlış okula düştü.
Bu imkânsız normal kız. Seni kandırıyor.
Ama bu kez imkânsız gerçekleşti.
Bana güven, Sophie kesinlikle bir prenses.
-Bu arada adım Agatha. -Agatha.
Bu çok daha iyi. Çünkü kesinlikle "normal" değilsin.
İyi anlamda.
Hadi millet. Toplanın bakalım. Laklak yapmayı keselim.
Benim adım Yuba. Okulun doğada hayatta kalma uzmanıyım.
Asırlardır bu ormanda yaşarım, bir kez bile ölmedim.
Öldüysem bile hatırımda kalmadı.
Cüce mizahından bir kuple.
Hadi bakalım, yola düşelim.
Şu kapıları açalım. Hadi.
Açıl!
Açıl.
Orman kapılarını açın!
Teşekkürler.
Beni takip edin.
Bu ormanda hayatta kalamayan hiçbir maceradan sağ çıkamaz.
Mavi Orman, öğrencileri karşılaşabilecekleri tehlikelere hazırlar.
Selam.
-Selam. -Gregor, alnına ne oldu?
Bu sabah binicilikten sıfır aldım.
Meğer atlarla pek aram yokmuş.
Hem galiba gözlerim bozuk.
Bakkal fikri iyice aklıma yatıyor.
Tedros'tan uzak dur seni aptal.
O benim.
Selam.
Hadi.
Şu güzelim yabani çiçeklere bakın.
Ama masalların bize öğrettiği gibi
bazen güzel şeyler de sizi öldürebilir.
Arsız çiçek.
Düğünde yakalamak istemeyeceğiniz tek buket bu olsa gerek.
Cüce mizahı.
Pekâlâ.
Korkma Gregor, oradan sana bir şey yapamazlar.
Buradan nefret ediyorum.
Marş marş, hadi.
İşte Yuba'nın en sevdiği kısma geldik.
Bal kabakları.
Gün ışığında zararsızlar
ama gece çökünce burası ürkünç bir dünyaya döner
çünkü Orakçılar sizi avlayıp
kanınızı içmek ve uzuvlarınızı satmak için kol gezerler.
-Orakçılar mı? O ne? -Bu işte.
Altı üstü korkuluk.
O zaman bu çiçekler de altı üstü çiçek.
Unutmayın, en iyi kötüler iyilik kisvesine bürünebilenlerdir.
-Gitmek istiyorum. -Kötü fikir.
-Bırak beni! -Gregor, dur!
Zaten iki kez sıfır aldın.
Gregor!
Sana ne yapacaklarını bilmiyorsun.
-Geri dön! -Beni merak etme!
İmdat!
Agatha!
Gregor?
Her kötünün özel bir yeteneği vardır.
Can düşmanlarını yenmek için bunu güçlü bir silaha çevirebilirler.
-Can düşmanı nedir? -En büyük düşmanınız.
Birinizden biriniz ölene dek ortak masalınız sona ermez.
Size özgü yeteneğiniz her neyse
gösterip beni etkilemenizi istiyorum.
Hort, sen başla.
Lanet dersinde kurt adam güçlerime çalışıyorum.
Bakın.
Peki.
Cılız ve köse bir kurt adam gerekirse seni çağırırım.
Otur yerine.
Dot, daha iyisini yapabilirsin, değil mi?
Buyurun.
-Zehirli mi? -Neden olmasın?
Tek bir kıldan iyidir.
Üstüne çalışırız.
Sophie.
Yürekten iyi olanlar ormandaki hayvanları çağırabilir.
-Eskiden sincap dostlarımı çağırırdım. -Sıktı bu muhabbet.
Uçurum çağırıp aşağı atlasan ya.
-Annenle sorunlarını başkasına yansıt. -Annemin adını ağzına alayım deme.
Onu tanımıyorsun bile.
Hakkını vermek lazım, senin gibi bir manyak yetiştirmiş.
Senden tiksiniyorum ucube.
-Hatırlattığın her şeyden de. -Yanlış okulda olduğumun bir ispatı daha.
Gitmek mi istiyorsun prenses?
İstersen bu "manyak" kendine özgü güçlerini kullanarak
senden seve seve kurtulur.
İşte bu harika.
Dikkat Sophie!
Arkanı kolla Okur. Seni yenmek üzere.
-Yeteneğini kullan. -Yeteneğimi bilmiyorum ki!
Sincap dostlarını çağır Sophie!
Yardım edin! İmdat!
Galiba sincaplar da seni sevmiyor.
Seni zavallı prenses.
-Gel de acını dindireyim. -Onu öldürecek!
Hayır!
Sophie, mezun olmadan kimseyi öldüremezsin.
-Onları geri çek! -Durun!
Tanrım…
Rafal.
Muhteşem bir iş çıkarıyorsun.
Sophie.
Çekil yoldan!
Hester?
Geçti, iyileşeceksin. Nefes alıp ver.
Bir şeyin yok, geçecek.
O kimdi? Rafal kim?
O adı benden başka kimsenin yanında ağzına alma.
-O kim ve beni nereden tanıyor? -Okul Müdürü'nün kardeşi.
Vaktizamanında bu okuldaki en güçlü insandı.
O gittiğinden beri kötüler, iyileri yenemedi.
Ama her nasıl olduysa güçlerin onun dikkatini çekti.
Gücüm olduğunu bilmiyordum. Güç değil, diğer…
Mızıldanmayı kes artık!
Sınıfta yaptığın şey buraya ait olduğunun kanıtı.
Kim olduğumuz değil, ne yaptığımız önemlidir Sophie.
Git bakalım.
Kimse bilmesin.
Rafal'ı bir daha görürsen derhâl bana haber ver.
Git.
Rafal, eğer aradığın kız buysa…
…ne yapıp edip onu sana teslim edeceğim.
Sevgilim…
Hayır, elbette biz nefret etmeyiz.
Kötüler nefret eder, iyiler sever.
Kötüler saldırır, iyiler savunur.
Chinen, iyilerin saldırıya geçmesi ne zaman uygun kaçar?
Hiçbir zaman. İyiler sadece savunur.
İlk saldırıyı iyiler yapacak olsa artık iyi olmazlar.
-Çok doğru. -Ona ne yaptınız?
Efendim?
Gregor üç kez sıfır aldı ve feryatlar içinde ortadan kayboldu.
Onu neye çevirdiniz?
Bu okulun kurallarına uymak zorundayız.
Bunun hiçbir istisnası olamaz.
Hanımlar, konuya dönecek olursak kötülerin elinde birçok silah vardır.
Ama bizim de hayvanlarımız var.
Kara hayvanları, su hayvanları…
İşte hanımlar, bugün size takdim edeceğim şey
dilek balığı.
Su altındaki parıldayan dostlarımız.
Bizi ve en derin arzularımızı anlayabilen balıklar.
-Eskiden öğrenci oldukları için mi? -Bu kadarı yeter!
Kimileri kendine ait bir masalı hak etmez.
Ama en azından başkasının mutlu sonuna bir katkıda bulunabilirler.
Hanımlar, dileğinizi yürekten isterseniz gerçekleşmesi mümkün olabilir.
-Kim başlayacak? -Ben!
Kiko.
Tristan! O da beni seviyor.
Ben de deneyeyim.
Çekil Kiko.
Kalk, çekil önümden.
Tedros.
Birbirimize çok yakışıyoruz.
Gelecek haftaki Sonsuzlar Balosu'nda
birçoğunuz ilk öpücüğünü alacak!
Agatha.
Sıra sende.
Ne dilesem olur mu?
Kalbin en çok neyi arzuluyorsa onu dile.
Hepimizin eve dönebilmesini diliyorum.
Ne yapıyorsun?
Neler oluyor?
-Bu kadar yeter Agatha, dur! -Elimi çekemiyorum!
Geri çekilin!
Sıfır alalı 100 sene geçti. 100 senedir dilekleri gerçekleştiriyorum.
Azat olmamı, eve dönebilmemi dileyen ilk kişi sen oldun.
Teşekkür ederim.
Koşun!
Kaçın!
Agatha, kaç oradan! Ayağa kalk!
Ayağa kalk!
Gregor?
-Gregor! -Hayır, yaklaşma!
Sana yardım edebilir miyim, bilmiyorum Gregor.
Ama elimden gelirse edeceğim.
Seni koruyacağım, korkma Agatha!
İyi misin?
-Ne yaptın sen? O benim arkadaşımdı. -Ölecektin, seni kurtardım.
-Seni kibirli pislik, onu öldürdün! -Hayır, Tedros seni kurtardı.
Herkes yatakhanelere. Günün kalanında dersler iptal.
Sen benimle gel.
Siz gidin!
Gregor, çok üzgünüm.
-Agatha… -Yeter!
Bu iyilik mi yani?
Beklentilerinizi karşılayamadığı için iyi kalpli birini yok etmek mi?
Bunun nesi iyilik?
Agatha, burada herkesin bir rolü var. Zamanla anlayacaksın.
Anlamayacağım. Söylemiştim, ben buraya ait değilim.
Senin neyin var?
Bir zamanlar iyilik gerçek ve samimiydi.
Sense bu benmerkezci mükemmeliyetçilik çağında
dilek hakkını o zavallı kızı kurtarmaya harcadın.
"Büyü, hislerden beslenir" demiştim ya?
Dünyadaki en güçlü duygu empatidir.
Sergilediğin bu tutku tek bir şeye delalet ediyor.
Küçük hanım, sen tam olman gereken yerdesin.
Sen bu okuldaki tek gerçek prensessin.
Hem de çok uzun zamandır.
-Konuşmalıyız. -Konuşmalıyız.
-Mektubu verdin mi? -Evet ama burada korkunç şeyler oluyor.
Bilmez miyim?
Dünyanın en kötü adamı arı kolonisi kılığında ziyaretime geldi.
-Adı Rafal'mış. -Benim gördüğüm adam.
-Sophie, öpücüğü boş ver, gitmeliyiz. -Dur, Tedros ne dedi?
-"Arkadaşının eli pek ağırmış" dedi. -Eyvah, gözüne ne oldu?
-Arkadaşına sorsana. -Sen mi vurdun?
-Neden Aggie? -Hayatını kurtarmaya cüret ettim.
Her ne yapıyorsan bitirdiğinde dışarıda buluşalım.
Kusura bakma.
Aggie biraz asabidir. Belli ki şiddete de meyilli.
-Sophie, değil mi? -Evet.
-Mektubunu sevdim. -Başka nasıl tanışırız, bilemedim.
Bizi ayrı tutuyorlar.
İyilerle kötüler ayrı dursa daha iyi. Daha az sorun çıkar.
Evet, tabii yanlış okulda mahsur kalmadıysan.
-Yanlış okulda filan değil. -Hayır!
Ama prenslerle konuşmaması gerek.
-Hayır! -Buna gerek yok…
Tedros, ben bir şey yapmadım!
Bana bak.
O kötü biri Teddy. Bırak da onlar başa çıksın.
Beni nereye götürüyorsunuz?
-Cehennem Odası'na. -Nereye?
Hayır, ben kötü bir şey yapmadım ki!
İşte tam olarak o nedenle buradasın.
Sen…
Sen var ya sen…
Rafal herkesin içinden seni seçti.
Okulun beklediği kurtarıcı sen olabilirdin.
Ama hayır.
Sen tüm vaktini aptal Sonsuz prenslere harcıyorsun.
-Lütfen canımı yakmayın. -Sana harika bir armağan verildi Sophie.
Bunu mahvetmene izin vermeyeceğim.
Vakit geldi.
Artık hangi tarafta olduğuna karar vermek zorundasın.
Rafal gerçekten kötü birini istiyor.
Ama belli ki güzelliğin yüzünden
ne sen ne başkaları gerçekte kim olduğunu görebiliyor.
Hayır!
-Mankafa, dur bakalım! -Bu sefer ne yaptım?
O dev köpekler Sophie'yi sürüklerken durup çığlıklarını dinlemişsin.
Ben kötülerle savaşırım, onları kurtarmam.
-Sophie kötü mü yani? -Evet, okulunun adı üstünde!
Ben iyiyim. Benim görevim ve vazifem bu.
-Burayı hiç anlamıyorsun. -Anlıyorum ve saçma buluyorum.
O öldürdüğün stymph var ya?
O aslında Gregor'dı.
-Hayır, öyle olsa anlardım. -Ama anlamadın.
-Emin misin? -Dovey'ye sorsana.
Kötünün kim olduğunu sonra tartışırız.
Kendi muhakemeni yapmayı öğrenirsen
bu okul gibi her şeyi siyah beyaz görmezsin.
Öğreneceklerin seni şaşırtabilir.
Neden ben?
Çünkü bu senin kaderin.
Rafal?
Hayal ettiğinden de güçlü olabilirsin Sophie.
-Nihayetinde… -Ne kadar özel olduğunu asla unutma.
Bir gün dünyayı değiştireceksin.
Sen özel birisin Sophie. Ama diğerleri bunu görmek istemiyor.
Sen dürüst, nazik ve sabırlıydın ama onlar iyi olduğunu kabul etti mi?
Etmediler.
Güvenebileceğin tek kişi benim.
Onların kurallarını unut.
İstediğin zaman istediğin şeyi yap.
Hakkın olanı sana teslim etmezlerse
zorla al.
Rafal'ın sözlerinden etkilenen Sophie, ne gerekiyorsa yapmaya karar verdi.
Ne yapıp edip Tedros'un kalbini kazanacak ve gerçek bir aşkla öpülecekti.
Bir şey mi kaybettin? Yoksa dövecek birini mi arıyorsun?
Sophie'yi bulamıyorum. İyi olduğundan emin olmak istiyorum.
Bunu kaçırmayacağından eminim.
Bugün büyük gün. İki okul da büyü gücüne kavuşacak.
Bu arada haberin olsun, bazıları senin cadı olduğunu söylüyor.
-İlk söyleyen onlar değil. -Ama…
Ben cadı olduğunu düşünmüyorum.
Öyle mi? Neyim peki?
Keşke bilsem.
Tanıştığım kimseye benzemiyorsun.
Ben…
Bunu yapamam.
Neyi? Düşmeyi mi?
Kesin sesinizi!
Herkes yerlerine. Başlıyoruz.
Büyü gücünüze erişebilmek için
önce parmak ışıltınızı ortaya çıkarmanız gerek.
Işıltınızı kullanmayı öğrendiğinizde ne kadar güçlü olduğunu göreceksiniz.
Sabırsızlanıyorum.
Kimileri büyü gücüne kavuşunca hayvana dönüşebiliyormuş.
Bir kediye dönüşüp gece şömine başında uyuyacağım.
Sıcacık olur.
Başlayalım mı?
Korkuya hiç mahal yok Sonsuzlar.
İyiler acı hissetmez.
Hiçler…
Çok canınız yanacak.
Acırsa acısın.
Sıraya girin!
Çok güzel.
Parmak ışıltınız sayesinde içinizdeki gücü keşfedeceksiniz.
Teşekkürler hocam.
Büyü yapmanızı sağlayacak kadar yoğun duygular hissettiğiniz zaman
parmağınız ışıldayacak.
Duygular ne kadar güçlüyse…
…büyünüz de o kadar güçlü olur.
Umarım gecikmedim.
Bu hâl ne böyle?
Bu mu? Meğer bana iyilik etmişsiniz. Zaten bana da yeni bir tarz lazımdı.
Bir zahmet büyü gücümü verirseniz çok makbule geçer.
Teşekkürler.
Ateşkes?
Kim yüz bakımı yapmak ister?
Çek!
İster iyi olun ister kötü, güzellik tam zamanlı bir iştir.
KRAL ARTHUR
-Konuşmamız gerek. -Ne konuda?
-İşler kontrolüm altında. -Hiç sanmıyorum.
Sümüğüyle oynayan kızdan aşk tavsiyesi mi alacağım?
Niye böyle davranıyorsun?
Zavallı, küçük Sophie olmaktan bıktım usandım.
Beni tavayla kurtaran kız zavallı değildi.
Yeni hâlimden memnunum.
Peki, kitap ne iş?
Tedros'un babası Guinevere'le güzelliği için evlenmiş.
Ama Guinevere onu Lancelot'la aldatınca Kral Arthur tahtı kaybedip acıdan ölmüş.
Ne yani? Tedros'la bunu mu konuşayım?
Anlasana, babasına olanlardan sonra Tedros sadece güzelliğe bakmayacaktır.
Ona iyi biri olduğunu ispatlamalıyız.
Herkesin gözü önünde, inkâra yer bırakmayacak şekilde.
İyi, tamam.
Ne yapmam lazım?
Selam.
Pardon, dikkatini dağıtmak istememiştim.
Zaten dağıtamazsın.
Belki de sana şans getiriyorum.
Senin bir payın yok. Bu, prensliğin kuralıdır.
Kalbin temizse ok hedefi bulur.
Ne yapıyorsun?
Memleketimde kızlar da her şeyi yapabilir.
Bunun kız olmanla alakası yok.
Hiçler ok atamaz. Çünkü kalbiniz temiz değil.
Söyledim ya, ben bir Hiç değilim.
Buyur bakalım Hiç olmayan kız.
Dirseği gevşetme.
Bu kolu uzat, çok sıkı tutma.
Hedefe odaklansan daha iyi olur.
Görelim bakalım.
Zaten şüphem yoktu.
-Takılmak ister misin? -Bilmem, kiminle?
Seni tanımak isteyen bir prensle.
Sıra sende.
-Hainler. -Midemi bulandırıyorlar.
Onda ne buluyor ki?
Bu hepimize hakarettir.
Bunu söylemek istemezdim ama bu çok yanlış.
-Bu hiç iyi değil. -Sophie benim!
Ya da bizim. O bir Hiç!
-Bu çok iğrenç. -İkisini de yiyelim.
Tüm günü beraber geçirdiler. Ne korkunç.
Bizi birbirimize yakıştıramayacaklar, bunu biliyorsun.
Biliyorum.
Hiç olduğunu sandıkları biriyle olmam okulu kaosa sürükleyecek.
Başa çıkarım.
Baloya beraber gidince kafayı yiyecekler.
Ne?
-Teddy, söz mü? -Tabii ki.
Ne?
Hayır.
Benim yerime bu kılıksız dişi kurdu götüremezsin.
Bir şeyler yapın.
Nereye böyle?
Gırtlağına sarılmaya!
Kesin şunu!
-Neden bu saçmalığa izin veriyoruz… -Beni dinleyin…
Lütfen!
Sonsuzlar ve Hiçler beraber olamaz. Bu kurallara aykırı.
-Nihayet. -Evet.
İyiler ve kötüler bir arada olamaz.
Bu çok iğrenç bir fikir.
Hocam, müsaadenizle.
Camelot'un kraliçesini seçmek hafife aldığım bir karar değil.
Sophie iyi biri. Sadece yanlış okula düştü.
Neden buna inanmıyorsunuz?
Hem hiçbir şey gerçek aşkın önünde duramaz.
Masalların ilk kuralı bu değil mi?
Eğer sahiden gerçek aşksa
bu elbette her şeyi değiştirecektir.
Zannımca emin olmanın tek yolu var.
Masal imtihanı.
-Ne? Hayır! -Efendim!
Kabul ediyorum hocam.
Pardon, "masal imtihanı" nedir?
Mavi Orman'a iki ucundan gireceksiniz.
Karşılaştığınız tehlikeleri alt edip şafak sökmeden buluşacaksınız.
Yardım almak kesinlikle yasak.
Sophie, bunu yapabiliriz. İyi ve güçlüyüz. Birbirimizi koruruz.
-Yapabiliriz. -Ne?
İkisi de canlarından olacak.
Madem öyle, güneş battığı an
imtihan başlayacak.
Camelot'lu Tedros.
Gavaldon'lı Sophie.
Masal imtihanı hafife alınacak bir şey değildir.
Okulun kapıları ardında ölümcül tehlikeler pusuda bekliyor.
Yine de buna kararlı mısınız?
Evet.
Evet. Kesinlikle.
İmtihanı bitirmek isterseniz
kırmızı mendili yere bıraktığınız an güvenli bir yere götürüleceksiniz.
İmtihan başlasın.
Tedros!
Neredesin? Ben buradayım!
Kurtarılmaya hazırım!
Çiçekler ne güzelmiş. Güzel olandan şaşmamak lazım.
Merhaba çiçekçik.
Hepiniz ne kadar güzelsiniz.
Benim.
İmdat!
Tedros, yardım et!
Tedros!
Tedros, neredesin?
Tamam.
Bal kabakları güzeldir.
Tedros, yardım et!
Tedros!
Sophie, gel. Hadi!
Sophie!
Tedros'a git.
Seni kurtardığında onu öp ve bu tımarhaneden kaçalım, hadi.
-Sophie! -Tedros!
Tedros, nihayet.
Sophie, Excalibur'u al. Çocuğa yardım et!
Sophie, kılıcımı at!
Sophie, bir şeyler yap!
Niye buradasın?
-Hile yaptın. Agatha'yı getirdin! -Hayır!
-Ben kendim geldim. -Evet.
-Yardım etmeyeceğini biliyordun. -Hayır.
Haksızlık ediyorsun.
Prens, prensesi kurtarır. Ölürsem dünyayı değiştiremem ki.
-Seni iyi sanmıştım. -Hayır!
Hayır, yapma!
Sen.
-Bu senin suçun. -Yardım etmeye çalışıyordum!
-Ben olmasam ikiniz de ölmüştünüz. -Yalancı. Bunun olacağını biliyordun.
Önce okulumu çaldın, şimdi de prensime göz diktin.
Bunu nasıl söylersin? Ben en iyi arkadaşınım Sophie.
Prensesler, cadılarla arkadaşlık edemez.
-Nerelerdeydin? -Sophie'ye gittim ama odasında kilitli.
Evet çünkü okul kurallarını çiğnedi. İkiniz de çiğnediniz.
İmtihanda niye ona yardım ettin? Kendi yapamaz mı sandın?
Sophie'nin gerçekten iyi olduğuna inandığını sanmıştım.
İnanmıyorum.
Bence kimse saf iyi ya da saf kötü değil.
Bu okul bunu farklı görse de insanlar bu kadar basit değil.
-Küçük hanım, bu okulun kurallarına… -Uymak zorundayız.
Sürekli bunu söylüyorsunuz.
Ama asıl tehlikeye karşı kullanmadıkça kurallarınızın ne önemi var ki?
Yapma, Sophie için birçok şey denebilir ama tehlikeli olduğunu sanmam.
Sophie değil, Rafal!
-Ne dedin sen? -Rafal.
Ormanda yine karşıma çıktı ama kimse bir şey yapmıyor.
Yine mi? Bu da ne demek?
Rafal'ı daha önce gördün mü? Burada mı?
Evet, kan girdabı olarak göründü. Okul Müdürü'ne söylemiştim.
Sophie de onu derste görmüş.
Leydi Lesso da oradaymış. Söylemedi mi?
Lesso… Bunu tahmin etmeliydim.
Benimle gel. Bu meseleyi çözeceğiz.
Hadi, yürü.
Sophie?
Agatha bunu sana vermemi istedi ve…
Umarım yakında moralin düzelir.
"Sevgili Sophie, ormanda olanlar için çok üzgünüm.
Seni üzmek istememiştim.
Ama bu olanlar her neyse bir öpücükten daha önemli.
Ormanda Rafal'ı gördüm.
Bence herkesin sandığından daha büyük bir iş dönüyor.
Gerçek kötülük geliyor ve ona karşı el ele vermeliyiz.
Birbirimize güvenmeliyiz.
Biz birbirimizin en iyi arkadaşıyız. Ne olursa olsun yanında olduğumu bil.
Sevgilerimle, Aggie."
Bu laflara kandığını söyleme.
Hepsi yalan.
Hem sen o prensten daha iyilerini hak ediyorsun.
Döndün mü?
-Ama ben… -Seni bıraktım mı sandın? Asla.
Herkes sana ihanet etti ama ben etmem.
-Aggie etmedi. -Öyle mi?
Kendin gör.
Sophie'nin gerçekten iyi olduğuna inandığını sanmıştım.
İnanmıyorum.
Sana bunca zamandır yalan söylüyor Sophie.
Başından beri sana köstek oluyor.
Seni o sefil köye geri götürmek istiyor.
Ama ben seni koruyacağım. Sana yardım edeceğim.
Korkma.
Kendini kelebeğe dönüşmek üzere olan bir tırtıl gibi hayal et.
Çok yakında her zamankinden daha güzel ve daha güçlü olacaksın.
Bu okulun bugüne kadar hiç görmediği bir kraliçe.
Onların rüyalarında göremeyeceği gücü sana bahşedebilirim.
Sadece en güzelleri değil, en güçlüleri de sen olacaksın.
Kan büyüsü Sophie.
Sevgilim…
Sana vereceğim bu armağanı
kabul eder misin?
Evet.
Rafal'ın okulda olduğunu biliyordun ama kimseye söylemedin, öyle mi?
Aklımdan çıkmış olmalı.
Kötülüğün özü aklından çıkıverdi, öyle mi Lesso?
Ben Kötülük Okulu'nun müdiresiyim. Bu sana ne anlatıyor?
Bu aptal yerde ne döndüğünü kimsenin bilmediğini.
-Sen sus Okur! -Yoksa sıfır mı verirsiniz?
-Rafal, Sophie'den ne istiyor? -Kötülerin nihayet kazanmasını.
İşte bunu.
Böyle mi olacak sanıyorsun? Rafal kötülüğe yardım etmeyecek.
Okul Müdürü'nü, öz kardeşini öldürmeye çalıştığında
amacı iki okulu da yok edip dünyadaki tüm büyü gücünü kendine almaktı.
Çok teşekkürler güzellik hocası.
Ben bu okulda Büyü Tarihi Bölümü'nün başkanı olduğumda
sen daha peyda olmamıştın!
-Gerçekten mi? -Evet.
Sonra eğitim giderek sığlaştı ve güzellik hocası olmaya zorlandım.
Sence gülümsemek umurumda mı?
-Sophie'yi korumamız gerek. -Koruyacağız. Önce bulalım da.
Sophie kayıp.
Anemone haklı.
Rafal, Sophie'yle bir olursa tüm okulu yok edecek.
Yalan. Bunların hepsi yalan.
-İyilik kazansın diye bir komplo. -Komplo değil, bana güven.
Eğer kardeşim hayata döndüyse
buradan hiçbirimiz sağ çıkamayabiliriz Leydi Lesso.
Hiçbirimiz.
-Sophie'yi bulun. İki okula da bakın. -Tabii, başüstüne.
Agatha…
Sonsuzlar Balosu'na git. Sophie orada olabilir.
Eğer oradaysa onu bana getir.
Git.
İNTİKAM
"Oyuncak Bebek" büyüsü.
Sophie.
Sen ne…
Tanrım, Rafal sana ne yaptı?
Gerçekte kim olduğumu kabullenmemi sağladı.
İstediğin bu değil miydi?
Çok güzelim, değil mi?
Rafal'ın gözünün bebeğiyim, zehirli elmasıyım.
Gücümle kimse yarışamaz.
Lütfen kıskandığını söyleme.
Gavaldon'lı Leonora.
Rafal anlattı.
Leonora, gözü yükseklerde, yapayalnız bir Okur.
Sende bir ışık gördü. Var olduğunu bilmediğin bir kötülük.
Onu beslemek için seni buraya getirdi.
Ama ne kadar çabalasan da onun istediği kadar kötü olamadın.
Ona olan aşkına rağmen o sana sırt çevirdi.
O zamandan beri kendini ona ispatlamaya uğraşıyordun.
Sevgisini kazanmak istiyordun.
Derken Sophie çıkageldi.
Sana ne vadetti?
Ya sen ona ne vadettin?
Sormanız ne kadar tatlı.
Sophie…
Tanrım…
Kavalyesiz gelmezsin diye korktum ama sonra "Agatha bildiğini okur" dedim.
Tedros, Sophie'yi gördün mü?
Başka bir şey konuşsak? Mesela ormanda olanları.
-O olay… -Sophie'yi bulduktan sonra.
Sana bağırıyor, saygısızlık ediyor, sorunları için seni suçluyor.
Yine de ona yardım ediyorsun.
Kurtarılmayı hak ettiğine emin misin?
Gavaldon'dayken hayatım boyunca bana cadı dediler.
Yüzüme karşı çirkin olduğumu, annemle beni yakacaklarını söylediler.
Tüm köy gülerek izledi.
Ama Sophie farklıydı.
Çocukluğumdan beri beni savunan tek kişi oydu.
Sophie kardeşim gibi ve ben ailemi asla bir kenara atmam.
-Katiyen. -Haklısın.
Kimse ailesinden vazgeçmemeli.
Agatha, beni Orakçı'dan kurtardın.
Sayende dünyayı siyah beyaz görmek istemiyorum.
Kimse benim için böyle bir şey yapmadı ve bu bir şeyi fark etmemi sağladı.
Benim gerçek aşkım sensin.
-Berbat bir zamanlaman var. -Ben ciddiyim.
-Çok düşündüm. Seni seviyorum Agatha. -Tedros, lütfen dur.
Rafal, Sophie'yle okulu yok edecek.
Rafal kim?
Sophie, sana ne oldu?
Tanrım…
Merak etme Teddy. Yarına geçmiş olur.
Görmezden gel, tadımız kaçmasın.
Sonsuzlar Balosu!
İşte geldim.
Kavalyem olacaktın ya?
-Söz vermiştin. -Sophie, lütfen.
Sen sus Aggie, ana karakterler konuşuyor.
Baloda eşin benim, değil mi? Yoksa sözünden mi döneceksin?
Çünkü iyiler sözlerinden döndüğünde
kötü şeyler olur.
Ortada söz filan yok.
Bana ihanet ettin. Ben Agatha'ylayım.
-Hayır, değil. -Yalancı!
Galiba bu işi çözmeye başladım.
Sophie, dur!
Her ne olduysa yardım için buradayım.
-Ben senin dostunum. -Hayır Agatha.
Can düşmanımsın.
Yani masalımızın son bulması için birimizin yok olması gerek.
Sophie…
Görüşürüz.
Tedros!
Gelmen lazım.
Yani balo iptal mi oldu?
-Onu durdurmalıyız. -Hayır, Sophie'ye zarar vermeyin.
Şuna baksana. O bizi öldürmeden biz onu öldürelim.
Beyler, silahlarınızı kuşanın.
-Cadıyı öldüreceğiz. -Durun!
Kötüler saldırır, iyiler savunur. İlk siz saldıramazsınız!
İLK HİÇLER BALOSU
Sevgili Hiçler!
Misafirlerimiz var.
-Onları nasıl karşılayalım? -Öldürelim.
Onları rahat bırak!
Sophie, yapma. Sizin saldırmanızdan korkuyorlardı.
Neden böyle bir şey yapalım?
Ne kadar kötü bir hareket.
Ne kadar iyi olduğumuzu gösterelim.
Dans edelim.
Misafirlerimize merhaba deyin.
İkramlarımızdan alın beyler.
-Hazır! -Tedros, bu bir tuzak!
Cadıyı öldürün!
Ateş!
Şu işe bakın.
Saldıranlar kötü, savunanlar iyi olduğuna göre
belli ki iyiler kötü olmuş,
kötüler de iyi olmuş.
Hem de nasıl iyi.
Kaç Tedros!
Teddy, konuşacak çok şeyimiz var.
O zavallı ordunla bir oda dolusu masumun canına kastettin.
Bu çok ama çok büyük bir kötülük.
Çirkinleşme dersine katıldınız galiba.
Hayır!
Yalvarırım Sophie, buna bir son vermen gerek.
Çok geç.
Onlar saldırdı, biz savunacağız.
Durun!
Sıcak çikolata isteyen?
Sen kendine prens mi diyorsun Teddy?
Hayır, durun! Beni dinleyin!
Geliyorum kraliçem.
Olamaz! Tedros!
Oh be, çok iyi geldi. Dönem boyu içimde kalmıştı.
Tedros, hayır!
Geri çekil Aggie!
-Bu benim mutlu sonum. -Dünyayı böyle mi değiştiriyorsun?
Hayalini kurduğun bu muydu? Her şeyi kontrol etmek miydi?
Evet ama tek hatam okul değiştirmem gerektiğini düşünmekti.
Asıl değişmesi gereken okulların kendisiydi.
Asıl hatan buna ihtiyacın olduğunu düşünmekti.
Ne hâle geldiğine bak!
İkimizin de ne hâle geldiğine bak.
Sophie, asıl düşman Rafal. Onu alt etmek zorundayız.
-Can düşmanımı alt etmeyi tercih ederim. -Sophie, yapma!
Hayır!
Sophie!
Görülecek tek bir hesabım kaldı.
Okul Müdürü!
Neredesin ihtiyar? Gel de hatanın bedelini öde.
Sophie, intikam arzusuyla,
kulenin içinde ona en büyük yanlışı yapan adamı aradı.
-Ya da o öyle sanıyordu. Bu da ne demek?
Hikâyen daha yeni başladı demek Gavaldon'lı Sophie.
Rafal.
Bunların hepsi bir imtihandı Sophie.
Hepsi gerçek aşkımı bulmak için bir imtihandı.
Anlamıyorum.
Dileğini gerçekleştirip seni buraya getiren bendim.
Kâhinler, içinde yatan gücü müjdeleyince ben de onu bulmana yardım etmek istedim.
Benden başka kim sana inandı?
Kim sevdi?
Kim korudu?
Kim her şeyi ayağına serdi?
O gücü kullandığında,
düşmanlarının çöküşünü izlediğinde
ne hissediyorsun?
Hoşuma gidiyor.
Sen iyi olmak için yaratılmadın. Tabii ben de öyle.
-Neden Okul Müdürü'nün kılığına girdin? -O benim kardeşimdi.
Bundan asırlar önce Hikâyeci ebediyen bizim himayemize verildi
çünkü aramızdaki bağ farklılıklarımızdan kuvvetliydi.
Birbirimizi koruduğumuz sürece ölümsüz olacak ve genç kalacaktık.
İyilik ve kötülük mükemmel bir dengede duracaktı.
Ama zaman…
Zaman, tatminsizliği doğurur.
-Peki ona ne oldu? -Savaştık.
Ve onu öldürdüm.
Kardeşini mi öldürdün?
-Bunu nasıl yaparsın? -Senin prensini öldürmeye çalıştığın gibi.
Çünkü biz buyuz.
Kardeşimin ölümünden sonra niyetimi saklamak için onun yerini aldım.
Dengeyi içten çökerttim.
İyilik ve Kötülük Okulu'nda hata olmaz.
Ama iyiler 200 yıldır kazanıyor.
Öyle mi dersin?
Her masalda yozlaştılar.
Yaşlı kadınları fırında yaktıklarında ödüllendirdim,
denizkızlarına dillerini kestirdim,
kadınları kızgın demir ayakkabılarla dans ettirdim.
İyiler kibre kapıldılar. Aptallaştılar.
Zayıfladılar.
Ama sen, Sophie…
Sen beni gölgede bıraktın.
Okulu birkaç haftada dize getirdin.
Sen iyiliğin ve kötülüğün ötesindesin. Sen kaosun vücut bulmuş hâlisin.
El ele verirsek bizi kimse durduramaz.
-Agatha! -Tedros?
-Sen iyi misin? -Öldüğünü sanmıştım.
Ben iyiyim ama beni dinle. Hiçlerden kurtulmak zorundayız.
Hayır, dur Tedros. Okullar arasında böyle bir savaş olmamalı.
-Sophie'ye ulaşabilirsem… -Yaptıklarından sonra mı? Olmaz.
Okul Müdürü'nün kardeşi Sophie'yi kullanıyor.
Ona kan büyüsü öğretmiş. Bunu kaldıramaz.
-Ne yaptığını bilmiyor. -Bal gibi biliyor.
-Bana kulak verecektir, biliyorum. -Beni dinle.
-Ne? -Sophie gitti.
Kuzguna dönüşüp Müdür'ün kulesine gitti.
-Ne? -Asıl savaş burada Agatha.
Sophie'yi unut.
Tedros, dünyayı siyah beyaz görmekten vazgeçecektin, değil mi?
İşte sana bir fırsat. Lütfen, bana güvenmen lazım.
Sophie'yi kurtaralım, okulu da kurtarmış olacağız.
Hem Sonsuzları hem Hiçleri. Lütfen…
-Tedros, dayanamıyoruz! -Tamam, sen ona git.
En kısa zamanda geleceğim, söz.
Bana katılacak mısın Sophie?
Tek ihtiyacımız gerçek aşk dolu bir öpücük.
Kötülüğün öpücüğü.
Aşkımızın ve sonsuz mutsuzluğun kapılarını açalım
ve ebediyete kadar orada beraber hüküm sürelim.
Senin prensin benim.
Gerçek aşkın benim.
Başından beri öyleydim.
Peki bana katılacak mısın?
Evet.
Böylece kötülük nihayet gerçek aşkın öpücüğüne kavuştu.
İyi ya da kötü ayırt etmeksizin
hem iki okul hem de içindeki herkes ızdırap içinde yok olmaya mahkûm oldu.
Böylece Rafal'ın kötülüğü…
-Evet! -…saf kötülük, dünyayı ele geçirdi.
Ne yaptım ben?
Neden herkes ölmek zorunda?
Kötülük kazanacak sanmıştım. Onlar benim dostlarım!
Onlar sadece masallardaki kötüler.
Saf kötülüğe yer açmak için geçmişe sünger çekmeliyiz.
Sonsuz mutsuzluğa hoş geldin sevgilim.
Hayır, onları incitmek istememiştim. Onlara hükmedeceğiz sanıyordum.
Sonsuz mutsuzluğa hükmedeceğiz.
Bu dünyada tüm o öğrenciler, hocalar, bize karşı koyan herkes öldü.
Buna can düşmanın da dâhil.
AGATHA BURADA YATIYOR
Olamaz. Aggie!
-Benim istediğim bu değildi! -Artık çok geç Sophie.
Herkesi kendinden uzaklaştırdın,
herkese yalan söyledin, ihanet ettin.
Artık bir başınasın. O yüzden benimsin.
Bırak onu!
Aggie! Yaşıyorsun.
-Özür dilerim. -Merak etme, yanındayım.
Bir Okur'dan daha iyisini beklerdim.
Aşka engel olmaya çalışanların başına ne geldiği malumun olmalı.
Aşk mı? Bu aşk değil ki.
İyiler neden mi kazanıyor?
Çünkü birbirimiz için savaşıyoruz, birbirimizi seviyoruz.
İyilerin aşkı böyledir.
Kötüler anca kendileri için savaşır.
Aşk ve sevgiyse bunun tam zıddıdır.
Çok güzel sözler ediyorsun.
Ama bu sözlerin artık ne gücü ne de anlamı kaldı.
Müstakbel karımdan uzaklaş.
Onu asla elde edemeyeceksin seni canavar.
Cesedimi çiğnemen gerek.
Seve seve.
Hayır, Aggie'yi bırak!
Sophie!
Sophie.
Hayır!
Hayır, olamaz.
Bunca uğraştan sonra…
Hayır…
O kadar kolay olacağını mı sandın?
Bu okul benim.
O kılıç babanın ellerinde olsa belki bana zarar verebilirdi
ama oğlu olacak o utanç kaynağı veledin ellerinde
büyük ama kör bir bıçaktan farkı yok.
Bu masalın konusunun
sizin aşkınız olduğunu sanıyorsunuz.
Hayır, bu benim aşkımın masalı.
İyilerin müstakbel kralını öldürmem için
kötülüğün öpücüğünün bahşettiği gücün masalı.
Ya da seni durduran iki kızın.
Ve son.
Tanrım.
Tanrım…
Tanrım. Buradayım, geçti.
Buradayım.
Ben…
Her şey için özür dilerim.
Bir şeyin yok, geçti. Artık güvendesin.
-Kötü olmak istemiyorum. -Zaten kötü değilsin.
Sadece insansın.
Sen yanımda ol, yeter.
Her zaman beraber olacağız.
Söz mü?
Söz.
Seni seviyorum Aggie.
Her zaman en iyi arkadaşım olacaksın.
Hayır.
Lütfen, geri dön.
Ben de seni seviyorum.
Tanrım…
Selam.
Pardon, canını mı yaktım?
Tanrım…
Bunu sakın bir daha yapayım deme.
Evimize dönelim.
Evet, evimize dönelim.
İşte böylece, kahramanlarımız
İyilik ve Kötülük Okulu'nun karşılaştığı en büyük tehdidi
alt etmeyi başardılar.
Masal dünyası yok olmamıştı
ama sonsuza dek değişmişti.
İyiler ve kötüler bir arada mı?
Tek okul olarak mı?
-Şimdi ne olacak? Belki birlik oluruz.
Hatta dost bile olabiliriz.
-Aceleye gerek yok. -Evet, zaten acele işe şeytan karışır.
-Selam. -Benim kalbim başkasına ait.
İki kahramanımıza gelince…
Agatha'nın öpücüğü onları azat etmiş, Gavaldon'a giden bir yol açmıştı.
Dostların sevgisinden daha gerçek ne olabilirdi ki?
Benim gitmem en iyisi.
Aggie, burada Tedros'la kalmak istersen anlayışla karşılarım.
Annene ben sahip çıkarım. Bu benim için bir onurdur.
Teşekkürler Sophie.
Ama arkadaşımı bırakamam.
Değişmeye açık olduğun için teşekkürler Tedros.
Umarım bir gün yine görüşürüz.
Durun!
İki kızın da aileleri onları kucak açarak karşıladı.
Anlayış gösterdiler.
Kızlar hiç bu kadar özel hissetmemişlerdi.
Ama bazı şeyler hiç değişmiyordu.
-Cadı! -Ateşlerde yan!
Cadı!
Tabii güçlerinizi değişim için kullanırsanız o başka.
İşte böylece masalımızın sonuna geldik diyebiliriz.
Ama Tedros'un oku iki dünya arasında bir geçit açarken…
Sana ihtiyacım var Agatha.
…aşikâr olan tek bir şey vardı ki bu yalnızca…
…bir başlangıçtı.
SOMAN CHAINANI'NİN KİTABINDAN UYARLANMIŞTIR
Alt yazı çevirmeni: Doğa Uludağ