Downloaded from YTS.MX
Bu gece burada olduğum ve en yakın dostlarımdan bir tanesini,
Official YIFY movies site: YTS.MX
yeryüzündeki favori komedyenlerden birini
size takdim edeceğim için çok mutlu ve onurluyum.
Sheng Wang!
Ali Wong millet. Ali Wong.
Teşekkürler. Çok sağ olun.
Burada olduğum için çok heyecanlı ve minnettarım.
Yaşlandıkça ilk kez yaptığın
birçok şey oluyor.
Büyümenin doğası bu.
Ama bazen asla yapmayacağını sandığın şeyleri yapıyorsun.
Geçenlerde Costco'dan pantolon aldım.
Önemli bir şey. Hayatında yeni bir sayfa.
Çünkü Costco'dan pantolon alınca artık umurunda olmuyor.
İşte o zaman egolarımızı bırakıp ruhani yolculuğumuza başlıyoruz.
Değil mi?
İnsanlar bir şeyler söylüyor
ve "Başkalarının fikri umurumda değil." diyorsunuz.
Bu sadece laf
ama Costco'dan pantolon aldığında anlamı tamamlanıyor.
Onu gerçekten tanımış oluyorlar. Cidden umurunda değil.
Adam Kirkland pantolon istedi.
Onlara bulaşma. Kirkland pantolon giyen birini gördüğünde iki şeyi bilirsin.
Bir, yaşamak için ne gerekiyorsa yaparlar.
İki, artık ölmekten korkmuyorlardır.
Çünkü Costco sana nasıl boş vereceğini öğretir.
Dükkâna gitmeden önce arabamda küçük bir moral konuşması meditasyonu yapıyorum.
"Düşmanca bir ortama girmek üzereyiz.
Orada bazı adaletsizlikler olacak, biliyorsun.
Tam bir vahşet yaşanacak.
Hakkını ara ama şansın yoksa olacakları kabullen. Hadi Costco'layalım."
Sekiz dakikadan kısa sürede park yeri bulamazsam giderim.
Boş ver dostum. Sorun değil. Bugün o gün değil.
Zorlamayacağım. Yani bu Costco. Ona saygı duyarım, okyanusa duyduğum gibi.
Sonuçta bu bana bağlı değil. Ay var, gelgitler falan var.
Costco hepimizden daha büyük.
Çok fazla değişiklik oluyor. Ne zaman oldu bilmiyorum ama şunu fark ettim,
tercih ettiğim şekerleme
artık Mounds.
Şaşırtıcı, değil mi? Çünkü hepimiz biliyoruz,
o şekerleme iğrenç.
İğrenç dostum.
Mounds'u bilmiyorsanız Almond Joy gibi düşünün
ama hiç badem yok.
Eğlencesi yok.
Bir sürü Hindistan cevizi var.
Bebeğim, bu şeker lifli.
Belki bu şekerde prebiyotik vardır.
Mounds,
kötü bir isim.
Anlamıyorum. Kardeş ürün Almond Joy.
Bu önemli bir bileşen ve olumlu bir duygu.
Almond Joy. Kötü bir ad değil. Biri üstüne düşünmüş.
Mounds'u kim onayladı?
Ürünü gördüler mi?
Çünkü kahverengi ve tıknaz.
Diğer tek seçenek Piles olsaydı Mounds iyi bir isim olabilirdi.
Mounds'u yeme şeklim tuhaf. Garip bir ritüel geliştirdim.
Şekerimi açıp içine badem koyuyorum.
Hepsine ayrı ayrı para veriyorum.
Ve kendi mutluluğumu yaratıyorum.
Bademleri Mounds'a kendim koyuyorum.
Almond Joy'dakilerden daha fazla.
Dolduruyorum, kıtır kıtır oluyor.
Sonra köpek ilacı gibi yiyorum.
Çok şanslıyım millet. Çok.
Ama hayatın boyunca yapacağını sandığın şeyleri başaramayabilirsin.
Bunu yeni öğreniyorum. Yakın zamana dek
bir evim olacağını sanıyordum.
İki kıyıda da mülk sahibi olabileceğimi sanıyordum.
Şimdiyse "Mutfak lavabom daha derin olsa daha iyi olurdu." diyorum.
Bunu isterim. Arkadaşımın evine gittim
ve "Hey, çok büyükmüş." dedim.
"Çok geniş. İyi bir hayat yaşıyorsun.
Tebrikler.
Bahse girerim tepsilerini yıkarken
kazara tezgâhı ıslatmıyorsundur, değil mi?
Nasıl yaşadığımı bilmiyorsun. Biz farklıyız dostum."
Tepsiden bu kadar çok su geliyor olması inanılmaz bu arada.
Çok fena. Hep şaşırtıyor.
Göz yanılsaması gibi.
O kadar ince ki tehdit olarak görmüyorsun.
Muhtemelen yorgunsundur, salla gitsin, değil mi?
Birden dökülüverir! Olamaz! Tüm vitaminlerim suya gömülmüş.
Bir daha yangın falan çıkarsa kova yerine tepsi kullanın.
Nasıl olduğunu düşünüp duruyorum, küçükken
merakla kitapçıya giderdim.
Çocukken kitapçıya girdiğimde
öğreneceğim tüm o şeylere bakardım.
Yetişkin olarak ise kitapçıya girdiğimdeyse
asla öğrenmeyeceğim tüm o şeylere bakıyorum.
Zor. Cahilliğinin alfabetik olarak sıralandığını görmek zor.
Bunu sevmiyorum.
Çalışanların Seçimi bölümündeyim. Bilmediğim bu şeyler
Brian'ın favorileriymiş.
Aynı anda bu kadar çok bilgiyle çevrili olmak çok zor.
Gözünün önünde ama sahip olamazsın.
Seninle dalga geçiyor, bilgeliğin striptiz kulübü gibi.
Her gece okumaya, alışkanlık edinmeye çalışıyorum.
Tek sorun çok çabuk uykuya dalıyor olmam.
Kitaplar melatoninden daha güçlü.
Kitap alıp geçelim dostum. Sayfası yaklaşık 50 miligram.
Doğal, hızlı etki ediyor. Yan etkileri öğrenmeyi de içeriyor.
Sekiz saat, sorun yok. Kitabı yatağının yanındaki komodine koy.
Gece uyanırsan kitabı görünce tekrar uyursun.
Hayır, sağ ol.
Yatma vakti kardeşim.
Birkaç haftadır bir kitap okuyorum. Hâlâ ön sözdeyim.
Daha kitaba bile geçemedim.
Sayfa numaraları hâlâ harfse sayılmaz.
Her zaman yanıma kitap alırım, tura giderken,
sahilde bir hafta sonu için, piknik için kitap götürürüm. Ama okumam.
Ben çok kitap okumadım ama kitaplarım iyi gezdi.
Kitaplarım olmak güzel. Sana dünyayı göstereyim güzelim.
Zaman yönetimi konusunda daha iyi olmalıyım.
Bu dünyada kaç yıl daha kalacağımı bilmiyorum
ama bu hızda okumaya devam edersem
okuyacak sekiz kitap falan kalmış olmalı.
Kitapları iyi seçmeliyim.
New York Times'dan gelen e-mailde "İşte bu yaz okunacak 73 kitap" yazıyor.
Beni hiç tanımamışsın dostum.
Aboneliği iptal et.
Yetmiş üç kitap.
Bu yaz bir kitap okurum
ya da bu e-maili okurum.
Gelişim yükü çok yavaş.
Çok yavaş okuyorum. Keşke fişe takabilsem.
Matrix gibi. O soket var ya. Oraya kabloyu takarsın.
Etkili İnsanların 7 Alışkanlığı.
Ben her şeyi ertelerim. Bu çok kötü. Bu bir sorun dostum.
Yani daha bu şakayı bile tam yazmadım.
Çok ağır dostum. Çok ağır.
Korkarım ölmeden önce yapılacaklar listemde yapmadığım ayak işleri olacak.
Ne üzücü, doktorum "Birkaç aylık ömrün kaldı." dese
"Hadi be, acele edip o fotoğrafları çerçeveleteyim." derdim.
Suikastçıymışım gibi duvarlarım bomboş.
Uzun zamandır üzerine çalıştığım bir hedef var, güzel bir duruş.
Zor. Başarabilir miyim bilmem.
Tüm hayatım boyunca kambur durdum
çünkü çok mütevazıyım.
Ben iyi biriyim.
Bunun doğuştan olduğunu düşünüyorum.
Dik duran birini görünce bunun doğal olduğuna inanmıyorum.
Bence bilerek yapıyorlar. "Hey, bana caka mı satıyorsun?
Onu ben de yaparım. Ben de kendime inanıyormuş gibi yaparım."
O kadar süredir kamburum ki artık normal geliyor, rahat geliyor.
Doğru mesajı veriyormuşum gibi geliyor. "Hey, kimse bu adamı incitmesin."
Hayır dostum. Çoktan incinmiş zaten.
Güvende hissediyorum.
Beni tanımıyorsanız aslen Teksaslıyım.
Houston'da büyüdüm.
Beyoncé'yle aynı ortaokula gittim.
Çılgınca, değil mi? Beyoncé.
Ve ben.
Çok çılgın. Beyoncé zaten çok önemli.
Bir de Sheng Wang de aynı yerden geliyormuş.
Vay canına. Yetenek madeni.
Suyunda falan bir şey var kesin.
Budist felsefeyle yetiştirildim ama oldukça açık fikirliyimdir.
Her kiliseye giderim, basketbol potası olsun yeter.
Bu benim için egzersiz. Kardiyo niyetine basketbol oynuyorum.
Ama herkesle değil.
Her salı parkta bir grup arkadaşımla buluşuyorum
çünkü hepimiz berbatız ve kimse sakatlanmak istemiyor.
Kibar bir oyun. Rakibe bulaşmam ama çok kıkırdıyorum.
Evet çünkü zihnim vücudumun yapmadığı tüm o şeyleri
yapmak istiyor.
Topu alınca zihnim şöyle diyor, "Tamam, crossover yapıyoruz,
dönüyoruz ve topu parmaklardan yuvarlayıp basket atıyoruz."
Vücudumsa "Bırakalım da top sahadan dışarı çıksın." diyor.
Arkanı dön. Kıkırdama zamanı.
Sonuçta kamusal alan.
Başkalarının basket oynama isteğini kontrol edemem
ama biriyle oynamak istemezsem hemen söyleyebilirim.
Bir kere formda görünüyorlarsa o iş olmaz.
"Sağlıklısın demek. Tamam." derim.
"Senin adına sevindim. Kesin yeteneklisindir de.
Ama mesele bu değil.
Hayır dostum, arkadaşlarım ve ben buradayız çünkü biz hastalıklıyız.
Tansiyon, kolesterol, diyabet, karaciğer yağlanması.
Oyun oynamaya değil, ölümü geciktirmeye geldik.
Doktor raporu alırsan katılabilirsin."
O çocukları seviyorum. Benim için özeller.
Onlar hayatımda edindiğim en rastlantısal arkadaş grubu
çünkü hepsi de
parkta tanıştığım yetişkin adamlar.
Park arkadaşlarım.
Eğer bir soygun yaparsam
ekip bu.
İki ana sebep. Bir, sekiz yıldan fazladır top oynuyoruz
ama kimse kimsenin soyadını bilmiyor.
Adımı bile tam bilmiyorlar. Benim adım Sheng, hepsi bana Chang der.
İki, derin bir geçmişimiz ve becerilerimiz var.
Bizde bir soygun için gerekli her tür adam var.
Los Angeles'taki lüks semtlerin aydınlatmasında çalışan bir siyah var,
zengin ünlülerin evlerine erişimi var.
Para aklamamıza ve yönetmemize
yardım eden Salvadorlu bir mali müşavir var.
Olaya yasalar karışırsa bize yardım edecek Meksikalı bir polis var.
Hiçbir teknik becerisi olmayan biri daha var ama adam beyaz.
Tam anlayamadığım güçleri var ama…
Ekipte işte dostum.
Çeşitliliğe ihtiyacımız var millet.
Artık boxer'la basketbol oynayamıyorum.
Külota geri dönmek zorunda kaldım.
Çünkü vücudum değişim geçiriyor.
Taşaklarımın beni terk etmeye çalıştığını öğrendim.
Yıllarca çok nazik davrandım. Onlara çok fazla özgürlük verdim.
Şimdi bağımsızlık istiyorlar.
Buna izin veremem. İsyanı bastırmalıyım.
Tasmayı kısalt.
Biliyorum çünkü bir gün sahada oyunun ortasında
taşaklarım bacağıma çarptı.
Epey ses çıkardı.
Çok utandım.
Gergindim çünkü sonra ne olacağını biliyordum.
Biri faul dedi.
Açıklamak zorunda kaldım, "Hayır, burada kurban benim.
Ve de fail."
Buna topu tutamama faulü denir.
Yani…
Külot almam lazım, değil mi?
Ortaokuldan beri külot almadım.
Uzun zaman oldu. Merak ettim. Acaba neler değişti?
Biraz araştırdım, yeni külotlar buldum.
Önünde pencere yok.
İlgimi çekti.
O deliği kullanmıyorum.
Genelde çişim varsa
iğne deliğinden iplik geçirmekle uğraşamam.
Doğruca pisuvara gitmeliyim.
Gizli kapıyı arayıp bulacak vaktim yok.
Ben de yeni penceresiz külotlardan aldım. Heyecanlıydım.
Ama sonra paketi açtığımda anladım ki
kadın külotu almışım.
Ne fark eder? Yumuşak, siyah külotlar işte.
İstediğim bu değildi.
Evet, sıkılar. Bedenleri bana oluyor.
Ama çok seksiler.
Bu hâlimi tanımıyorum.
Bilirsiniz, şurası çok aşağıda, buraları çok yüksek.
Kalçamı ve bacak aramı sarıyorlar.
Hiç böyle sarılmamıştım.
Güç veriyor dostum.
O donları giyince duruşum hemen düzeldi
ve istemsizce dalgalanmaya başladım.
Şöyle yapmaya başladım…
Bu benim tercihim değil, beni yöneten külotun olayı bu.
Ben sadece aracıyım.
Bence kendimize mutlu olma fırsatı sunmalıyız.
Bence toplumca, bütün olarak sıçramayı
koşuya denk bir alternatif olarak görürsek daha iyi olabiliriz.
Dünya daha iyi bir yer olurdu.
Yazık, neşeli olmak için kendimizi hızlı ve kolay bir şekilde reddediyoruz.
Mutlu olmak için kaç kilometre koşmalısın?
Kimse bilmiyor. Çok fazla işte.
Sıçramaya başlasan anında iyi hissedersin.
En iyi üç arkadaşınla sıçradığını düşün.
Böyle omuz omuza dizilmişsiniz.
Glee çetesi gibi.
İyi görünüyorsun. Hızlısın.
Çok etkili dostum.
Şovdan önce barda bir şeyler içtim. 10 dakikalık uzaklıktaydı.
Sıçrarsan sekiz dakika.
Buraya erken geldim.
Kişisel bakım olayına biraz geç kaldım.
Yeterli vücut losyonu kullanmaya
daha yeni başladım.
Anlıyor musunuz? Cidden de tüm vücudu nemlendiriyor.
Çok fazla losyon.
Kendimi hep kandırmışım. O kadarını hak ettiğimi düşünmüyordum.
Azar azar sürerdim.
Baştan aşağı sürmeye başlayınca bacaklarım bedelini ödedi.
Ve Costco'ya katıldım.
Hayatım değişti. Costco losyonu çok değerli. Büyük eski bir kapta satılır.
Genelde üstünde bir pompa olur, değil mi?
Tek sorun şu, şişenin üçte ikisine gelince teknoloji çöker.
Hayır! Bir sürü losyon kaldı ama pompayla ulaşamıyorsun.
Pompa öldü.
Bu noktada üst kısmı açıp pompayı çubuk niyetine kullanmalısınız.
Bunu sevmiyorum.
Pompalamadan daldırmaya geçiş küçük düşürücü bir dönüşüm.
Çünkü pompalarken kaygısız ve zengin hissediyorum…
Bam!
Para üstü kalsın.
Daldırırken ise sanki…
Ben zeki bir hayvanım.
Aletleri yerinde kullanabilirim.
Aynı anda hem döndürüp hem de çekmelisin.
Chopstick'le ekmeğe yağ sürer gibi.
Vücut losyonumu sürdüm.
Yüz kremimi sürdüm. Hatta göz kremimi bile sürdüm.
Bu bir sonraki seviye oluyor.
Göz kremi ciddi çünkü göz kremi daha pahalı.
Hayatında aldığın diğer tüm losyonlardan daha fazla.
Ama küçücük bir kutuda satılıyor.
Bu değerli alışverişin hakkını ver. Göz kremi sadece yüzük parmağıyla sürülür.
En yumuşak parmak, değil mi?
Çünkü o en tembel parmaktır.
Yüzük parmağın tutmaz, işaret etmez, hareket çekmez.
Bu…
Sadece…
Yüzük parmağınla sadece bir söz verirsin ve göz kremi sürersin…
Bunu da ağzın hafif açık, zarif bir sürme hareketiyle yaparsın
İşe yarasa iyi olur.
Çok pahalı.
Gözüm bir kırışıklığın üzerinde. Son yıllarda agresifleşen bir kırışıklık.
Tam burada dostum. Durduramıyorum. Çaresizim.
Bazen rüşvet teklif ediyorum, "Bir göz kremi var, sana ayarlarım.
Bu sana özel. Kimseye söyleme."
Elbette eser miktarda göz kremi kalır.
Eser miktarları ziyan etmek istemezsiniz.
Yardımsever bir kral gibi "Pekâlâ, yiyin hadi köylüler." dersiniz.
Ben sırtüstü yatarım.
Sırtüstü. "Yüzünü yastığa koyma." derler. Kırışıklıkları kötüleştirirmiş.
Sırtüstü yatarım ama tercih ettiğim pozisyon bu değil.
Sırtüstü yatmak çok sıkıcı. Sarılmak yok.
Vampir gibi öylece yatarsın.
Arada bir hâlâ dönüyorum.
Kötü bir gün geçirdiğim için veya doğum günüm diye.
Bir mükâfat istiyorum.
Yeni zararlı alışkanlığım bu. Sigara içmem
ama arada bir kötü çocuk gibi yüzüstü yatarım.
Yakın zamanda yaşadığım bir başka yetişkin deneyimi de
sevgilimi mamografiye götürmek.
Düzenli meme kanseri taraması.
İlk seferiydi. Çok bilgim yoktu.
Mamografi çektirdiğinizde memenizi alıp
tortilla presine sokuyorlar.
Sonra da defalarca eziyorlar.
Acımasız. Böyle olmasına şaşırdım.
Adama "Doktor musun, yoksa meme tostu mu yapıyorsun?" dedim
Çok acı verici.
Memesini ilk ezdiklerinde kız arkadaşım osurdu.
Herkes şaşırdı.
Yapması gerekeni yaptı. Kendini savundu.
Çünkü saldırıya uğradı.
Yenilgiyi gülücükle karşılamayacaktı ya.
Savaş ya da kaç olayını hepimiz biliriz ama bazen sadece osurursun işte.
Bunu okulda öğretmiyorlar, sokakta öğreniyorsun.
Osuruğu
duyduğumda
hemen empati kurdum.
Sevgilimin hâlini anladım çünkü canının ne kadar acıdığını biliyordum.
Acı eşiklerimiz aynı sayılır
ama onun toplum içinde osurma korkusu benimkinden çok daha fazla.
O kadar canı acımış işte.
Bu çok fazla.
Doktora gitmiş sağlıklı olmaya çalışıyoruz.
Bu iş böyle bir şiddet içermemeli.
Erkekler için böyle değil.
Erkekleri nasıl inceliyorlar? Taşaklarına dokunuyorlar.
Kıçına parmak sokuyorlar.
Bu epey havalı.
Evet, nispeten daha merhametli. Benim için sorun olmaz.
Sağlığım için sonuçta.
Yanılmıyorsam buradaki çoğu erkek
bu işi eğlencesine yaptırmıştır.
Eğlence için, bilgi için.
Kendini tanı.
Demek istediğim, herkesin ihtiyacı olan bakıma
ulaşması eşit derecede kolay olmalı.
Tam tersi olsa aynısı olmazdı.
Erkekler böyle bir prosedürü kabul etmezdi.
Bana "Kanser taraması yapacağız
ama taşaklarını birkaç kez ezeceğiz" deseler…
Şöyle derdim,
"Bende kanser yoktur ya.
İyiyim doktor. Sarkık hissediyorum.
İyiyim dostum. Bir dahaki sefere görüşürüz."
Harika, biliyor musunuz?
Bugünlerde sahip olduğumuz ilaçlar harika.
Ama kaç kez daha kansere çare bulan
ama sadece farelerde işe yarayan yeni bir ilaçla ilgili
makaleler okuyacağız?
Bu makaleleri basmayı bırakabilir miyiz? Bu haber insan gazetesine ait değil işte.
Hayır dostum. Bu haber fareleri ilgilendiriyor.
Klasik bir fare haberi.
Fare topluluğu için süper. Onlara haber verin.
Onlara haber verin ama bizi buna karıştırmayın.
Tüm bu araştırmaların yüzde 99,6'sının insanlara aktarılmadığını öğrendim.
Yani düşmana yarayacak tüm bu tıbbi bilgileri geliştirmek için
haddi hesabı olmayan dolarlar harcandı.
Şu an elimizde farelerle ilgili çok fazla bilgi var.
Nezleyi bile tedavi edemiyoruz
ama egzaması ve guatrı olan şeker hastası bir fareyseniz
hiç endişelenmenize gerek yok.
İyi bir hayat yaşayacaksınız. Korkma. Sen bir faresin.
Fare olmak için iyi bir zaman.
İnsan olmak zor.
Özellikle bu ülkede insan olmak zor. Sağlık sistemimiz distopik.
Anlıyor musun? Amerika'da yaralanacaksanız
çok fena yaralanmaya bakın.
Sigortanın karşılayacağı kadar kötü.
Tercihen ocak ayında.
Böylece tüm yılı kapsar.
Bu işler böyle. Anca böyle kazanırsın. Ezik gibi aralıkta yaralanmaya kalkma.
Hayatımın sadece sihirli bir yılı boyunca sigorta masraflarımı karşıladı.
"İşte bu, bedavadan geçiniyorum." diye heyecanlanmıştım.
Bunun kıymetini bilmelisin.
Bir sürü doktora gittim. Popo sorunlarım için bir uzmana gittim.
Randevu vakti geldiğinde sorun kendiliğinden çözülmüştü.
Biraz araştırdım. Emindim, bir şeyim yoktu.
Yine de randevuya gittim. Doktor araştırmamı doğruladı.
"Evet, iyisin ama istersen
yakından bakabilirim" dedi.
Buna gerek yoktu.
Aradığım huzura çoktan kavuşmuştum.
Ama sonra sigortayı düşündüm.
Sigorta şirketimin beni faturayla baş başa bıraktığı zamanları düşündüm.
Sonra dedim ki
"Jeli getir."
Yapalım şunu.
Hadi. Giriş ücretini ödediysem her kuruşundan faydalanırım.
Berbat olsa da. Kapanana dek buradayım.
Yaptık.
O şeyi yaptık.
Hiçbir şey öğrenemedik.
Buna gerek yoktu.
Sigorta şirketinden büyük bir ücret aldı. Aldığını biliyorum.
İstediğim tatmini alamadım
çünkü ekonomik adalete giden yol götünden geçmemeli.
Doktorun tarafından parmaklanırken
"Evet, aynen öyle Blue Cross." desen de kazanıyormuş gibi hissetmiyorsun.
Buna intikam denir.
Hep sistemi yenmeye çalışıyorum.
Mantıklı olmasa da.
Bu yüzden kullanmadığım bir
meyve sıkacağım var.
Çünkü yetişkin hayatının bir noktasında
besin gerektiğini fark ediyorsun.
Ama kendini besleyici gıdalara adayamayabiliyorsun.
Bir hile bulmak istiyorsun. Ve yeşil suyu keşfediyorsun.
Bu suyu içersem sorunlarımın çoğunu çözebilirim.
Marketten yeşil su alırken gelir seviyenin üstünde olduğunu fark ediyorsun.
Benim param yeşil suya yetmiyor.
Çok stresli bir alışveriş, değil mi?
Hesabı yap. Kendi meyve sıkacağımı alırsam önümüzdeki 12 yılda
bir milyon dolar tasarruf edebilirim.
Çok net. Harika planından arkadaşlarına bahsedersin
onlar da sana kullanmadıkları kendi sıkacaklarını vermek isterler.
Yine de olaya uyanmazsın. Teklifi reddedersin.
"Sağ olun. Benim alacağım ondan değil."
Bu işi bırakmana şaşmamalı. Ben araştırdım. Benimki birinci kalite…
Bir hata.
Ve soğuk sıkım meyve sıkacağına 400 dolar bayılırsın.
Pazara gidip en taze malzemeleri alırsın. Taze oldukları belli çünkü kirliler.
Bu özelliği seviyorsun.
Pazarda parlak meyve yoktur.
Mat boya kullanırlar.
Tozlu hasadını alırsın, eve gidersin, yıkarsın, durularsın,
kesersin, suyunu sıkıp her şeyi temizlersin,
kaldırırsın ve "Bunu tekrar asla yapmayacağım." dersin.
İmkânsız. Olmaz.
Bir kereliğine Jamba'cılık oynamak eğlenceliydi
ama artık emekli oldum.
Bitti.
Meyve sıkacağıyla işim bitti, onu buzdolabının üstüne kaldırdım,
tuhaf yağlı toz yumağının üstüne.
O tozu biliyor musun? O toz hep oradadır. Hiçbir yere gitmez. Bir gün yağ olacak.
Kötü hissediyorum.
Buzdolabımın üstünde 400 dolar var. Kötü.
Ama onu tek atışta terapi olarak görüyorum.
Artık iyileştim.
Artık marketten meyve suyu alıyorum. Sorun yok, stres yok.
"Bir şişe 10 dolar mı? Evet, bu iyi bir fiyat."
Bu işin bedelini biliyorum.
Hizmetiniz için teşekkürler.
Küçük kararlara çok fazla zaman ve enerji harcıyorum.
Mesela Popeyes'ta öğle yemeği yiyordum.
Bu benim için bir zevk, maksimum verim almalıyım.
Sundukları tüm ikili menüleri değerlendirip
paramla en çok tatmin olacağım şeyi bulmalıyım.
Analizim sırasında
biri içeri girdi, hiç tereddüt etmeden. Bir göğüs, iki bisküvi, bir gazoz söyledi.
Bu ikili menü değil.
Bu siparişten hiç kâr etmedi.
Şoktaydım.
Popeyes'ta alakart mı sipariş ediyorsun?
Ben de bir gün o kadar zengin olmak isterim.
Hayalim bu. Bir gün Popeyes'a girip rastgele sipariş vereceğim.
Kafamdan. Menüye bakmayacağım bile.
Kalbimden gelen sesle sipariş vereceğim.
Turdayken fast food yemek zor.
Bir gece gösteriden sonra otelime döndüm.
Açık olan tek yer Wendy's'ti.
Otelin karşısındaydı ama arabaya servisti
ve arabam yoktu.
Param vardı, biraz umudum vardı, bacaklarım vardı.
Sıçrayarak oraya gittim.
Enerjim iyiydi.
Cama vurup "Hey, ikimiz de buradayız." dedim.
"Hadi yapalım şunu."
Heyecanlı değillerdi.
"Arabaya serviste yayalara hizmet vermiyoruz."
"Neden?" dedim.
"Sağlığınız ve güvenliğiniz için." dediler.
Dedim ki "Şu an Wendy's yemeye çalışıyorum.
Bu konuyu neden açıyorsun?"
Kıllarını kıpırdatmadılar. Bana yemek vermediler.
Sonunda bir Uber çağırıp onunla almak zorunda kaldım.
Çok nettim.
"Beni menünün orada al, pencerede indir."
Oraya mı gideceksiniz?
Kusura bakma ama sana nugget alırım.
Geçenlerde tur için Kanada'daydım.
Kanada'da sadece devlet tarafından işletilen
belli içki dükkânlarından alkol alabiliyorsunuz.
Bunu bilmiyordum. Marketteydim.
Yanlışlıkla altılı alkolsüz bira aldım.
Bir terslik olduğunu anlamalıydım. Sıcaktı. Bir terslik vardı.
Odama döndüm. Beşini dondurucuya koydum.
Birini de buz dolu bir kaba koyup soğuttum.
Açtım, birkaç yudum aldım. "Hiç ferahlatıcı değil." dedim.
Kutuya bakıp "Bu alkol bile değil." dedim.
"Bu resmen köpüklü arpa suyu."
Kabullendim. "Sanırım ayık bir gece geçireceğim." dedim.
Sanırım yatma vakti geldi.
Sonra ise kutudakini bitirdim.
Diğer beşini de içtim.
Altısını birden içmiştim.
O noktada kontrolden çıktığımı fark ettim.
Ayrıca alkolsüzlük sorunu da yaşıyordum.
Bu kötü dostum. Kötü. Başaramayacağım.
Alkolsüz içecek yüzünden ölen ilk kişi olacağım.
Bağımlı bir kişiliğim var. Zorlamayı severim. Evet.
Şu anda ot ve alkole karşı toleransım çok yüksek.
Düşürmeye çalışıyorum.
Bir arkadaşım geçenlerde bana bir ilaçtan bahsetti. Adı DMT.
Çok güçlü bir halüsinojen,
sana ölümün nasıl bir şey olduğunu hissettirebiliyormuş.
Bir iki kez deneyecek kadar açık fikirliyim.
Ama DMT'ye karşı tolerans geliştirmemek için temkinliyim.
Ya bir gün doğal bir şekilde ölürsem?
Kırk beş dakika sonra "Dostum, hissetmiyorum." derim.
"Neler oluyor? Ölecek miyiz?
Bütün gün burada yatamam."
Bu hoş değil dostum.
Öldüğünü ve etkilenmediğini düşünsene.
Bu serüven ve stand-up için minnettarım.
New York'ta çok güzel zamanlar geçirdim.
Komedyen olarak gelişmek için harika bir yer
ama kesinlikle burada var olmak zor.
New York'a ilk taşındığımda kiranın her yenilendiğinde
artması gerektiğini bilmiyordum.
Bilmiyordum. Buraları bilirim. Diğer şehirlerde ev sahibi çoğunlukla
hayatta ilerlemeniz için size birkaç yıl veriyor.
Mantıklı. New York'lu ev sahipleri
"Yüzde 10 daha iyi olmak için bir yılın var." diyor.
"Acele etsen iyi olur."
Yüzde 10. Çok fazla.
Her sene.
Artış çok fazla. Çok baskı var.
Ailem bile bana böyle bir baskı yapmadı.
Sanki New York'ta ev sahibimi gururlandırmak için varım.
Tuhaftı. Çünkü sanki hayalim ev sahibime bir ev almaktı.
Bunu onun için istiyorum. Çünkü beni zorluyor. Bana inandı.
Daire 16 için beni seçti.
İnişli çıkışlı bir iş. Çok inişli çıkışlı.
Bir keresinde çok heyecanlanmıştım.
Boston'daki bir gösteri için teklif almıştım.
Heyecanlıydım.
Para ödeyeceklerdi, ulaşımımı da sağlayacaklardı.
New York'tan Boston'a tren biletim onaylandı.
Meğer biletin parası karşıladıkları paradan fazlaymış.
Hayal kırıklığı oldu.
Karanlık düşüncelere kapıldım. "Kahretsin,
belki de bir tren olmalıyım." dedim.
"Belki de yapmam gereken bu.
Yeğenim beni gördüğüne sevinir.
İşte bu, sonsuza dek yılın amcası olacağım."
Bunu yapmamın nedeni kısmen
insanlara hayallerinin peşinden gitmelerini öğütlemek.
Asyalı Amerikalı bir komedyen,
heyecan verici. Ama ilk Asyalı Amerikalı çuf çuf treni olmak?
Bu çığır açıcı.
Bu hayatı seviyorum. Minnettarım. Ama bazen şeyi özlüyorum,
eski işimdeki istikrarı.
Eskiden bir ofiste çalışıyordum. Ofis işinin en iyi yanı şudur,
çıktı alabilirsiniz.
İstediğini bastırabiliyorsun dostum.
Bu yüzden işe gidiyordum, bir de para veriyorlardı.
Sağlık hizmeti vardı. Bir de kendim ve sevdiklerim için çıktı alabiliyordum.
Evde yazıcınız vardır. Hepimizin var.
O sadece acil durumlar için.
Evdeki yazıcının şu an fişi takılı değil.
Tozlanmış.
Sadece mavi renk basıyor.
Tüm belgelerin mavi çıkıyor. "Mimar mısın?"
Evde kendime kötü davranıyorum. Kötüyüm.
Kendimi sürekli çıktı almamaya ikna ediyorum. "Hayır.
Bunu ezberleyeceksin."
Evde çıktı alacaksam sayfa seçerim,
"tümünü yazdır" seçeneği sadece işte geçerli.
Evde sayfaları seçiyoruz.
Çift taraflı.
Siyah beyaz.
Mümkün olan en az mürekkeple. Bastırdığında görünmez olsa iyi olur.
İşe gitmek bu yüzden keyifli. İşte hızlıca, rahat rahat çıktı alırsın.
Tüm gün kontrol-P'ye basmaya hazırsındır.
Hayal ettiğin parayı kazanamayabilirsin
ama öyleymiş gibi çıktı alabilirsin.
İş yerinde mesele pişmanlık duymadan
savurgan olmaktır.
Hiçbir şey hissetmezsin.
Az önce bastırdığın belgeleri çöpe attın mı hiç?
"Tümünü yazdır"a tıkladın, makineden yeni çıktı.
Taze bir kâğıt yığını.
Hiç sıcak kâğıtları
çöpe attın mı?
Yanlış geliyor.
Belki de çöpe atmadan önce soğumasını beklemelisin.
Daha şimdi geldi. Bırak biraz yaşasın.
Ama tereddüt etmiyorsun çünkü ofis hayatı seni bir gangster yaptı.
Tuhaf, değil mi?
İş yerinde seni birçok şekilde kontrol etmeye çalışıyorlar.
Ama özgürce çıktı alıyorsun.
Şüphe çekici değil mi?
Çünkü biliyorlar, bize kontrolün bizde olmadığını
hissettiğimizde yaslanabileceğimiz bir şey bırakıyorlar.
Çıktıyı bizden alamazlar.
Devrimi durduran tek şey çıktı.
Şükran Günü'nden sonraki cuma işe çağırdıklarında
"Tamam." derim.
"Sanırım Gmail hesabımın çıktısını alma vakti geldi.
Sanırım her şeyi kâğıda dökme vakti geldi.
İnsanlar bulut kullanıyor, bense ağaç."
Açıklıyorum millet.
Çift taraflı bir kemerim var.
Sır kalması gerekiyordu. Tek kemerim var. İş arkadaşım iki tane sanıyor.
Bilmeyenler için bir tarafı siyah, bir tarafı kahverengi olan kemere
çift taraflı deniyor,
dönen bir tokası var.
Siyah veya kahverengi ayakkabınıza göre istediğiniz tarafı kullanabiliyorsunuz.
Tokayı ayarla. Renk uyumunu yakala, insanlar da görsün.
İşte hayatta böyle öne çıkarsın.
Hayatının iki çift ayakkabıya sahip olup da
iki ayrı kemere hazır olmadığın o döneminde
çift taraflı kemer vardır.
Bu bir geçiş dönemi. Bir gün iki kemer parasını kazanacaksın.
Ama şimdilik döndür.
Ben…
Vaftiz babayım.
Arkadaşım kızlarının vaftiz babasıyım.
Sevgilim vaftiz anneleri. Çocuklar için birlikte kalmalıyız.
Arkadaşların çocuk yapmaya başladığında
hazır olsan iyi olur.
Tekrar sesli okumaya hazır olsan iyi olur.
Bunu öylece yapabileceğini düşünme.
Eminim okuyabiliyorsundur. Mesele bu değil.
Mesele şu, rol yapabilir misin?
Sesini farklı karakterler için değiştirebilir misin?
Şarkı söyleyebilir misin? Dans edebilir misin?
Geri bildirim vermeyen izleyiciler karşısında öz güvenini koruyabilir misin?
Arkadaşıma gittim. Yemek yiyeceğiz sanıyordum.
Bebeği yatırdılar. "Bebeğe kitap okumak ister misin?" dediler.
Dedim ki…
"Siz de dinleyecek misiniz?"
Bu icra kimin için?
Dimity Duck diye bir kitap verdiler.
Hiç okumadım. Öz güvenle atıldım.
"Dimity Duck" dedim.
"Dimity Duck paytak paytak yürüyor ve şarkı söylüyor.
Kuyruğu sallanıyor ve kanatları titriyor."
Ve kitabı E-40 gibi okumamak için çok uğraştım.
Ama gerçekten istedim.
Çünkü o sözler ateş ediyordu!
Sözleri onurlandırmak istedim.
"Yürüyor ve şarkı söylüyor.
Kuyruğu sallanıyor ve kanatları titriyor."
Bence çok değerli.
Çocuklarla geçirilen zaman çok değerli
çünkü sana kendinle ilgili başka kimsenin söylemeye cesaret edemediği
gerçekleri söylüyorlar.
Bir gün vaftiz kızım bana
"Sheng amca,
dişlerin sarı ve dirseklerin gri." dedi.
"Yeni mi anladın?" dedim.
"Bu ay yeterince renk öğrendik.
Bence iyisin. Renk konusunda iyisin.
Bence hassas şeyleri insanlara nasıl söyleyeceğimiz konusuna geçebiliriz."
Bir keresinde yeğenim "Sheng Amca, nefesin kuş gibi kokuyor." demişti.
Beynime kilitlendi. Orada kalacak.
Çocuk artık oy verebilir. 15 yıl oldu.
Mantıksız olması daha çok canımı yaktı.
Şiirsel derecede soyut.
Nefesim o kadar kötüydü ki çocuğu metaforlar keşfetmeye zorlamıştım.
Çocukların kaba olması çok zor. Kabul etmek çok zor.
Biliyor musun? Çok gençler.
Çok masumlar.
Din, ırkçılık ya da politika beyinlerini yıkamamış.
Bu çok saf bir nefret.
Temiz. Bunu hak ediyorsun.
Çünkü Tanrı'dan sana geldiler.
Bir keresinde bir düğündeydim.
Eğleniyordum.
Arkadaşım küçük yeğeniyle tanıştırdı. Gelecek vadeden bir komedyen.
"Ona stand-up yap." dediler.
"Hayır dostum. Düğündeyiz.
Kontekst de seyirci de uygun değil. Yapmayacağım." dedim.
O küçük kız "Komik değilsin ve sahtekârsın." dedi.
İçime işledi.
Etkilendim. Gecemi etkiledi. Oynayamadım.
Size kötü davranan bir çocuk yüzünden delirmeye başladığınız oldu mu?
Meşru misilleme yolları düşünmeye başlıyorsunuz.
"Oyun uzun kızım, seni eninde sonunda haklayacağım.
Evet. Belki geri dönüşüm yapmayı bırakırım.
Belki de iklim değişikliğini tetiklerim.
Umarım sıcak seversin!"
Negatif enerjiyle aram iyi değildir.
Olmak istediğim yer orası değil.
En son sinirlendiğimde ama çok sinirlenmiştim,
o öfke anında
otel odasında kulak tıkacı fırlatmıştım.
Öfkeden birazcık
anlıyorsan
ya da fizikten
bilirsin,
köpük fırlatmak
insanı tatmin etmez.
İçini bir gram boşaltamazsın.
Sadece kızgın olduğunu ve aptal olduğunu doğrularsın.
Aile tatiliydi.
Otel odasında babamla kalıyorduk. Horladığını biliyordum.
Kulak tıkaçlarımı almıştım. Hazırdım. Ama bir gece kulak tıkacının biri yoktu.
Her yere baktım. Bulamadım.
Teki olmayınca bir işe yaramazdı.
Hayal kırıklığıyla karanlığa fırlattım.
Yatağa geri döndüm, diğer kulak tıkacı çarşafların arasındaydı.
Artık bir işe yaramazsın. Fırlattım gitti.
Uzandım.
Uyuyamadım.
Uzun bir süre sonra en sonunda babamı uyandırdım.
Epey zorlayıcı bir durumdu
çünkü tamamen bilinçsiz olan birine
tam üç saattir götlük yaptığını söyleyecektim.
Anlamaz. Masum olduğunu sanır.
Tüm kalpleriyle masum olduklarına inanırlar.
Hatta seni kendinden şüphe ettirirler, canavarmışsın gibi bakarlar.
Babam "Senin derdin ne?" dedi,
"Bilmemen tuhaf." dedim.
Ama sorun değil çünkü kaydettim. Üç saatlik…
Senin sesli bir şekilde öldüğün üç saatlik mini bir belgesel dizim var.
Ve son saniyede yine hayatı seçiyorsun.
Bize geri dönüyorsun.
Bunu tekrar tekrar yaptın. Kendini boğdun, sonra kendini kurtardın. Tekrar tekrar.
Tam bir dehşet.
Ben masum bir seyirciyim.
İlk saatte korktum. Endişelendim.
Arada bir horlama durdu. Rahatladım.
Ama aynı zamanda "Acaba öldü mü?" dedim.
İkinci saatte "Ölüm ya da kalım. Lütfen birini seç, önümüze bakalım." dedim.
Üçüncü saatte ise araştırma yaptım.
Septum deviasyonu.
Cpap cihazları.
Kafa yordum. Sadece düşündüm.
Horlama evrimden nasıl kurtuldu?
Hiç mantıklı değil.
Biyolojik olarak artık burada olmamalıydın.
Gen havuzuna ait değilsin bence.
Bu, hayatta kalmaya uygun bir özellik değil.
Bilinçsizce yatıyorsun!
Ve gürültü yapıyorsun.
Mükemmel bir avsın.
Uzun zaman önce uykunda kılıç dişli bir kaplan tarafından yenmeliydin.
Herkesin yerini belli ediyorsun.
Birinin horlamasını taklit etmeye kalktınız mı?
Planlı bir şey, değil mi? Çünkü ertesi sabah son ses açsan da
kaydettiğin ses düşündüğün şeyi yakalayamamış oluyor.
"Kaydı boş ver. Ben canlı yapacağım." diyorsun.
"Sana bana ne yaptığını göstereceğim."
Elinden geldiğince yüksek sesle horlamaya çalışıyorsun.
Ama iki saniye sonra çok canın acımaya başlıyor.
Bunu sürdüremezsin.
İşte o an fark ediyorsun bu şeytani bir süper güç.
Birinin tüm gece horlayıp ertesi gün dinlenmiş olarak uyanabilmesi
karanlık bir mucize.
Bu işten zarar görmeden kurtuluyorlar.
Her yer kan olmalı gibi geliyor.
Horlama dramasına rağmen
genelde ailemle daha çok bağ kuruyorum.
Ve şaşırtıcı bir şekilde bağ kurduğumuz şeylerden biri de meyve.
Yetişkin Asyalılar meyveye bayılır.
Bunu bilsen iyi olur.
Yaşlı bir Asyalıyla çıkmaya kalkarsan ne mevsimi olduğunu bilsen iyi olur.
Şu an neyin tatlı ve sulu olduğunu bilsen iyi olur.
Her Asyalı Amerikalının ailelerinin onlara komşu bahçeden
meyve çalma görevi verdiği bir çocukluk anısı vardır.
Bu anıya değer veriyorum. Entrikalıydı ama eğlenceliydi.
Biliyor musun? Ayrıca anlıyorum.
Ailem Tayvanlı göçmenler.
Fakir büyümüşler. Çocukken paraları azmış.
Çocukken annem kendi doğum gününü umursamazdı
çünkü ona verdikleri tek şey bir tavuk yumurtasıymış.
Benim çocukluğum farklıydı.
Doğum günlerimde pasta, hediyeler olurdu. En iyi arkadaşım yatıya kalırdı.
Gece insanların evlerine yumurta atardık.
Bir nesilde ne kadar ilerlediğimizi düşünmek çılgınca.
Tek yumurtalı doğum günü partisinden
benim içine doğduğum ayrıcalıklı hayata büyük bir sıçrayış.
İnanılmaz.
Ailem göç ettiği için minnettarım
ama ne kadar minnettar olsam da
bunu çocuklarım için yapar mıydım bilmiyorum.
Çok zahmetli.
Çok fazla acı ve fedakârlık var, değil mi?
Evinden
ayrıldığını düşünsene.
Evini terk etmenin ne demek olduğunu
düşün.
Aileni, arkadaşlarını, çevreni terk ediyorsun.
Tanıdığın her şeyi bırakıyorsun.
Dilini bilmediğin tamamen yabancı bir ülkeye geliyorsun,
sırf çocukların daha iyi şartlarda yaşasın diye.
Sonra da çocuğun stand-up işine giriyor.
Yıkıcı.
Böyle bir risk olduğunu bilmiyorlardı.
Gitsek mi kalsak mı diye karar verirken
çocuklarının mücadele edecek yeni bir yol bulacağından habersizdiler.
Başarılı olması için her şeyi sağlıyorsun.
Kasten zor bir hayat yaşamayı seçebiliyor.
Beni üniversiteye gönderdiler. İşletme diplomam var.
Mezuniyete kadar umutları ve hayalleriyle oynadım.
Sonra "Kandırdım." dedim.
"Şakalarım var anne."
Annem stand-up'ın ne olduğunu bile bilmiyor.
Arkadaşlarına konuşan palyaço gibi olduğumu söylüyor.
Ama ailem benimle gurur duyuyorlar.
Yani bence. Daha söylemediler.
Ailem benimle gurur duyuyor çünkü ben biraz uzunum.
Göçmen ebeveynler uzun çocukları sever.
En sevdikleri. Bunu ilerleme olarak görüyorlar.
Bunu hayat seçimlerinin teyidi olarak görüyorlar.
Onlara göre bu, çocuklarının onların hiç almadığı besinleri aldığını gösteriyor.
Şimdi biraz daha yüksekten meyve çalabilir.
Minnettarım.
Onları gururlandırmak istiyorum.
Bu işte zor. İlerlemeye çalışıyorum.
Yetişkinlerin yapması gereken şeyleri yapmaya çalışıyorum.
Son zamanlarda insanların "gayrimenkul" dediği şeyi
araştırmaya başladım.
Çünkü biraz para biriktirdim
ve belki de artık Los Angeles'ta bir ev almayı düşünmem gerektiğini düşündüm.
Belki yapabilirim dedim.
Araştırdım ve bunun için bir milyon dolar borç almam gerekiyormuş.
Bu işte yeniyim ve toyum
ama ev almak için bir milyon dolar borç alacaksam
galiba ev alamıyorum.
Menajerim "Önemli değil. Mortgage alırız." diyor.
"Tamam, jumbo mortgage dedikleri şeye başvuracağım." dedim.
Teknik bir terim bu.
Başvuruda "J, U, M, B, O, jumbo" yazıyor.
İş insanları çizgi film kelimeleri kullanmaya başladıysa meblağ büyüktür.
Jumbo'ya hak kazanmak istiyorsan peşinat çok iyi olmalı.
Çılgın olan şu, biri bunu onaylamış.
Beklenmedik bir şekilde onaylanmış. Şoka girdim.
Görünce şöyle oldum…
Uygun olduğumu düşünmüşler.
Bir milyon için uygun olduğumu düşünüyorlar, faizi de 900.000.
Ömrüm boyunca onlara iki milyon dolar vermemi bekliyorlar.
Bilmediğim bir şey biliyor olmalılar.
Cesaret verici.
Ev almayacağım ama bir komedyen olarak yabancılardan onay almayı severim.
Hep merak etmişimdir,
o kredi memuru kimdi?
"Sheng Wang, 42 yaşında, Tayvanlı Amerikalı,
stand-up komedyeni olmaya çalışıyor." yazan başvurumu
değerlendiren bankacı kim?
Bu kötü bir fikir.
Ama bugün şansımızı deneyeceğiz.
Ben Sheng Wang. Hepinize çok teşekkürler!
Herkese teşekkürler.
Teşekkürler.
Kendinize iyi bakın. Sizi seviyorum.
Kendinize iyi bakın.
YEĞENLERİME.
ANNEME, BABAMA, KARDEŞLERİME, KUZENLERİME, KÖYÜME VE EN SEVDİĞİM AĞACIMA TEŞEKKÜRLER.
Alt yazı çevirmeni: Merve Gümüşlü