Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
POWITANIE
- Siema! - Cześć.
Nie spieszyłaś się.
Jak długo czekasz samotnie na tej ulicy?
- Nie chciałam iść sama. - To dziwne.
Nie znam tam nikogo.
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Jestem normalna, zabawowa. Chodzimy do liceum.
- Wiem. - Powinnyśmy tak robić.
- Mieć szalone przygody. - Niedobre.
Impreza na przedmieściach. Zaakceptuj to.
- Rozumiesz mnie? - Tak.
Bawimy się.
- Nieprawda. - Prawda.
- Weźmiemy udział w karaoke. - Nie.
Właśnie że tak.
Zapisujesz nas.
Zgoda, ale wybiorę okropną, rzewną piosenkę.
Najgorsze utwory dla duetu.
- Katastrofalne… Przepraszam. - Spoko.
Mogę ci pomóc wybrać.
Co takiego?
Piosenkę.
Zwykle zachowuję propozycje dla ludzi w kostiumach.
Jesteś w błędzie. Mam kostium.
Mam zmrużyć oczy i przechylić głowę?
- Daj mi chwilę. - Spoko.
- Gotowy? - Tak.
Imprezowa bestia.
- Zdziwko? - To…
- Dobre, co? - Tak.
- Kostium gorszego sortu. - Gorszego sortu?
Zaciągnięto mnie tu wbrew mojej woli.
I wybacz, ale nie powinieneś się wypowiadać,
panie Ferrisie Buellerze w białej koszulce.
Nie napracowałeś się.
To kultowe. Magia filmu.
Twojemu antyimprezowemu tyłkowi przydałoby się trochę Ferrisa.
Zawsze jesteś taki pewny siebie czy grasz Ferrisa Buellera?
Zawsze taki jest.
- Znam go. - Dobrze wiedzieć.
- Idziemy. - Dokąd?
Zobaczysz.
Dobra.
Hej.
Kto to?
Aidan.
Jaki Aidan?
- Rozumiem. - My tylko…
Wprowadził się tu po twoim wyjeździe.
Nie zdążyliśmy się sobie przedstawić.
- To Aidan. - Dobrze wiedzieć.
Dobra robota.
Widzisz, jaka zabawa?
Doskonała.
Dzięki za odprowadzkę. Nie musiałeś.
Nie ma Halloween bez słodyczy.
- Chodźmy. - Zaczekaj.
Czy kupno słodyczy nie będzie oszustwem?
A nazywanie czapeczki imprezowej kostiumem?
Chyba rozmawiam z burmistrzem miasteczka Halloween.
Owszem. Odbyły się wybory.
- Pewnie przed moim powrotem. - Mieszkałaś tu wcześniej?
Tak, stąd znam Stellę.
Przeniosłam się w pierwszej klasie.
Od tamtej pory miałam sześć szkół w trzech stanach.
No tak.
Przez to nie poświęcam się życiu towarzyskiemu.
Chcę się dostać do dobrej szkoły.
Dlatego się nie spotkaliśmy. Jesteś nerdem.
Tak.
Pudło.
Gram w kapeli.
Mój Boże! No jasne.
Wszystko się zgadza.
Mówisz, jakby to było coś złego.
Nie, ale to pewnie dobra kapela.
- Irytujące, bo powinna być kiepska. - Czemu irytujące?
Na pewno jesteś jednym z tych, którzy są dobrzy we wszystkim.
Reszta z nas siedzi i rozmyśla, a ty jesteś królem karaoke.
Z pewnością się wyrwiesz i zostaniesz sławnym muzykiem.
Idę na medycynę.
Moi rodzice są lekarzami,
więc oczekują, że pójdę w ich ślady.
Nie chcesz tego?
Moim prawdziwym marzeniem
jest szkoła muzyczna w Berklee.
Świetna uczelnia, ale rodzice mówią, że to niepraktyczne.
Powinieneś ich przekonać.
Chodź.
Dostajesz się do idealnej szkoły. I co dalej?
Zostanę prawniczką.
Będę bronić ludzi. Zawsze rozmawiałyśmy o tym z mamą.
Nowa Ruth Bader Ginsburg.
No to przyszłość masz zaplanowaną.
Nie wiem.
Po tylu przeprowadzkach pragnę stabilizacji.
Moi rodzice to miłość z liceum,
która nie przetrwała.
Od czasu rozwodu mama stale nas przeprowadzała,
a w każdym nowym miejscu zakochiwała się w nowym facecie.
Teraz tym facetem jest Steve.
- Nie lubimy go. - Jest spoko.
Ale podziwiam w niej to, że nigdy się nie poddaje.
Wydaje się,
że jest beznadziejną romantyczką.
Być może.
Po prostu nie chcę…
Popełniać tych błędów co ona.
Tak.
Raz…
dwa…
trzy.
Przepraszam.
- Będzie padać. - Tak.
A my jesteśmy sześć przecznic od mojego domu.
- No tak. - Tak.
Dobrze.
- Chodźmy. - Jasne.
To mój dom.
Cieszę się, że ujrzałem, jaka z ciebie imprezowa bestia.
Nie szukam chłopaka.
- Jasne. - Przepraszam. Nawet nie spytałeś.
Boję się. Randka, całus. Będziemy pragnąć kolejnego.
Ja będę pragnąć.
Nie chcę, żebyśmy na koniec szkoły łamali sobie serca.
Przepraszam.
Dlaczego musimy łamać sobie serca?
To całe liceum to prolog.
Grunt pod resztę życia.
Bez urazy, ale mojego prologu nie zabieram ze sobą.
Masz mnie za wariatkę. Posłuchaj.
Możemy się pocałować. W porządku.
Ale musiałeś poznać wszystkie fakty…
- Musiałam to powiedzieć. - Dobrze.
- Opracujemy nowy plan. - Plan jest gotowy.
Nie obejmuje mnie, więc pozwól mi zgłosić poprawkę.
Pozwalam.
Może znów się pocałujmy?
Jeśli ten całus czymś zaowocuje,
to będzie to najlepszy rok w życiu.
A potem to zakończymy.
- Umowa rozstania? - Taką mam propozycję.
Co będzie na końcu, za dziesięć miesięcy?
Zabiorę cię na jakąś epicką randkę.
A potem nasze drogi się rozejdą,
aby zakończyć ten…
- Prolog. - Prolog.
Właśnie tak.
Umowa stoi?
Stoi.
- Cześć. - Cześć.
Chciałbym cię zabrać na prawdziwą randkę
na koncert zespołu, który stanie się twoim ulubionym.
Czyżby?
- Tańczyłaś. - Grała muzyka.
Może trochę się ruszałam. Co najwyżej coś takiego.
- Od tego się zaczęło. - Lekkie kołysanie.
- Było też coś takiego. - Nie unosiłam rąk.
LISTOPAD
GRUDZIEŃ
STYCZEŃ
LUTY
Tak!
MARZEC
KWIECIEŃ
MAJ
Wyścig absolwentów do boi Rusty rozpoczyna się… teraz!
CZERWIEC
LIPIEC
A jeśli zabierze cię dziś na lot balonem?
Nie zabierze.
Na ostatnią randkę? Mógłby załatwić stadko gołębi,
wypuścić je na wolność,
a one ułożyłyby na niebie napis „Clare, uda nam się”.
Naprawdę.
No tak.
Gdyby dziewczyna wypuściła mi gołębie, byłabym bezsilna.
Musiałabyś z nią porozmawiać.
„Musiałabyś z nią porozmawiać.”
Wiedz, że prowadzę z Tess bardzo staranną i długofalową rozgrywkę.
- Długofalową? - Bardzo.
Ta rozgrywka musi przyspieszyć, bo czas się kończy.
Tobie też kończy się czas, laska.
No i dobrze.
Nie skończę jak moi rodzice.
W porządku.
Płynnie zmieniając temat,
pewne osoby wybierają się później na plażę South Point…
- Tess się tam wybiera. - Robisz ze mnie stalkerkę.
- Nie. - Tworzyłam z nią Przebudzenie wiosny.
Mamy więź.
To jeden z pikantniejszych musicali.
Było grubo.
Pani G nie kazała nic cenzurować.
Zrobiliśmy pełną wersję.
Powinnaś do niej napisać,
wysłać wiadomość na privie, ale to tylko moje zdanie.
Clare?
O cholera.
Nie.
Co?
Wysłałam płaczącą buźkę.
- Do Tess? - Tak.
Bezpośredni kontakt. Bardzo dobrze.
Na ognisku powiesz, że to pomyłka.
Będziesz obok mnie, kiedy będę musiała tak cierpieć?
Jestem dziś zdana na łaskę Aidana, ale spróbuję.
À propos, powinien być tu lada chwila.
- Dobra. - Pomogę ci.
- Wal jak w dym. - Nie trzeba.
- Trzeba. - Już idzie.
Spójrz.
Jest tu coś okropnego, co aż prosi, żeby nie iść na studia.
Pewnie cała walizka. Ale nie ma się co martwić.
Zadzwoń w razie potrzeby.
Na pewno jesteś gotowa?
Tak. Na pewno.
To nie będzie najłatwiejsza noc na świecie,
ale to dobre pożegnanie.
- Lilie. - Cześć.
- Dobry wybór. - To kwiat pogrzebów.
Podoba mi się.
- Gotowy? - Ostatnia randka.
- Oj. - Cholerka.
Mamo.
- Hej. - Cześć.
Moi rodzice zaraz będą. Dobrze was widzieć. Pomogę.
Wszystko gotowe, poza tym bałaganem.
Uprzątnijmy to.
Bez ciebie zginiemy.
Rozstaliście się już?
- Cześć. - Jak się macie?
Wszyscy mają was za kretynów.
Oczywiście.
- Cześć. - Cześć.
- Moja ulubiona siostra. - Mój jedyny brat.
Lecimy!
Chociaż rodzice nie lubią randek ich dzieci,
Clare odnalazła tego jedynego troskliwego chłopaka.
To prawda.
I mimo że pozwala mu odejść,
Aidan, cieszę się, że przez ten rok byłeś w naszej rodzinie.
I mój Misiaczek.
Bóg wie, że nie zawsze było nam łatwo,
ale jakoś ci się udało wyrosnąć na genialną,
troskliwą i zdeterminowaną młodą kobietę.
Zabiję cię, jeśli nie zdążysz na nasz lot o 7.
Dobrze wiemy, że to ja będę cię wyciągać z łóżka.
- Może i tak. - To prawda.
Zatem toast za Clare.
Za Clare.
Clare.
Steve.
Chcę podziękować
za przyjęcie mnie do waszego życia.
Któż by pomyślał,
że rok po wyrzuceniu mnie z rady miasta będę mieszkał w tym domu
z piękną, inteligentną, zdolną kobietą
i wysyłał pseudopasierbicę na studia.
To nie ja.
Clare, teraz najważniejsze,
nie złap na studiach mononukleozy.
- Steve! - Ma rację.
- To się szerzy jak pożar. - On mnie rozumie.
Na zdrowie!
Dzięki temu nie wznosimy toastu.
Dobrze.
- Clare. - Tak?
Politologia w Dartmouth.
- Niesamowite. - Cieszę się.
A Aidan to student medycyny.
- Myślałem, że pójdziesz w muzykę. - Cóż…
Pan Idealny pójdzie w ślady rodziców.
Zostanie kardiologiem, jak jego ojciec.
Przepraszam.
Będzie radiologiem, tak jak mama.
No cóż…
- Mamy sprawy do załatwienia. - Tak.
Będziemy się zbierać.
Wiele punktów w planie podróży.
Plan podróży?
- Skok na bungee? - Tak.
Kupimy psa?
Byłam cierpliwa. Musisz powiedzieć prawdę.
Przysłałaś 13 wiadomości z pytaniem, co robimy.
Ograniczałam się.
To moja epicka randka. I moje zasady. Kropka.
Pójście na studia jako single było moim pomysłem.
Ufasz mi?
Ufam.
- Mimo że mają nas za wariatów. - Proszę cię.
Sami chcieliby tak kończyć związki.
Jesteśmy jak klub niezłamanych serc.
- Plakatowe dzieci współczesnych związków. - Król i królowa zakończeń.
Zrywam, bo cię kocham.
Fraszka igraszka.
Dziękuję.
Mówiłeś, że bilety się wyprzedały.
Summersets to duże wydarzenie. Jak ci się to udało?
- Mam swoje sposoby. - No dobrze.
To przypomina mi pierwszą randkę.
Raz, dwa. Jeden.
Próba mikrofonu.
- Raz. - Aidan.
- Colette, dzięki za wejściówki. - Spoko.
Odszedł z zespołu, a ty załatwiłaś mu bilety.
Jak on śmiał?
Jestem wściekła, że nie poszedł do Berklee.
Ja też. Mówiłam mu.
- Musiałeś iść na medycynę. - Złoty chłopak musi ratować świat.
- Ja tu stoję. - Wiemy.
Widzimy cię.
Miłego rozstania, czy jak to nazywacie.
- Dzięki. - Dziękujemy.
Nazywamy się Milk and Bone.
Pierwszy raz gramy pod rozstanie,
ale Clare i Aidan, to piosenka dla was.
Zgubiłam się na jakiś czas W tej rozmowie
To mnie budzi w środku nocy
Nie rozumiem, o co chodzi
Wiem tylko, że chcę uciec
Słowa wirują w mej głowie Od wielu dni
Nie mogę oddychać Uciekając w przestrzeń
Nigdy więcej
Gdzie popełniłem błąd?
Chcę znać wynik
Nie będę długo czekać
Nigdy więcej
Nie kłamałeś.
To była cudowna pierwsza randka.
Stella, cześć.
Miałaś rację.
To znacznie trudniejsze, niż myślałam.
Weź głęboki oddech. Co się dzieje?
Jeśli odrzucam najlepsze, co mi się kiedykolwiek przytrafiło?
A może trwam przy tym, bo Aidan to bezpieczny i łatwy wybór.
Ale nie byłoby łatwo, gdybyśmy żyli na odległość.
Powinniśmy wyjechać i być sobą,
mieć własne doświadczenia.
Od samego początku taki był cel tego całego paktu.
Głupio się teraz zachowuję. Przepraszam.
- Jak idzie? - Świetnie.
Mam tylko chwilę.
Chciałem sprawdzić, czy wszystko gra.
Wszystko gotowe.
To nie może być koniec.
Oboje wiemy, że to właściwa decyzja.
To nasza ostatnia randka, będzie wspaniale, a potem koniec.
Czuję, że damy radę
i mam nadzieję, że na koniec wieczoru
ona też to poczuje.
Dziękuję.
Za wszystko.
Nie chcesz być irytującym gitarzystą z akademika.
Weź keyboard albo coś innego.
Myślisz, że tata pozwoli mi zabrać do szkoły keyboard?
To nie babcia z filmu Coco.
Muzyka jest na studiach dozwolona.
Możemy tak mówić,
ale on już pobrał na podróż ośmioczęściowy wykład z kardiologii.
- Kiepsko. - Naprawdę.
Twoi rodzice potrafią przynajmniej podróżować w zgodzie.
Moi pokłócili się kiedyś tak,
że mama wysiadła na moście Golden Gate.
Nie wierzę.
Hokej?
Co mnie zdradziło?
- Nie mam pojęcia. - Lodowisko?
Co my tu robimy?
Co robimy? Powiedz.
- Macie godzinę. - Dzięki, Rhoda.
Dzięki, Rhoda.
Kim jest Rhoda?
O mój…
- Cały obiekt? - Calutki.
- Jesteś pod wrażeniem? - Ja…
- Odebrało mi mowę. - Ogarnij to spokojnie.
Cały ten oświetlony obszar
jest nasz przez najbliższą godzinę.
No dobrze.
Wspominamy nasze pierwsze razy.
Byliśmy już na pierwszej randce,
a teraz wracamy do pierwszego meczu hokeja.
Ten mecz to też nasza pierwsza kłótnia.
Po co wspominać pierwszą kłótnię na ostatniej randce?
Pierwsza kłótnia jest przełomowa.
Ona nas rozwija.
Co za bzdury.
Po prostu się przyznaj, że pierdnąłeś.
Po co teraz o tym mówisz?
Aidan i Clare, tak?
- Tak. - Tak.
Tędy. Wyścig zaczyna się za minutę.
Świetnie wyglądacie.
Nie umiesz się przyznać do pierdnięcia.
Ja informuję, że puściłam bąka.
Tak jest zabawniej.
Przy mnie nie musisz być stale idealny.
Spójrzcie na taflę główną,
bo w przerwie rozegra się wyścig wokół lodowiska.
Mamy hot doga i popcorn.
Mamy musztardę i keczup.
„Wybacz. Puściłem bąka.”
To nic takiego. Przyznaj się.
Nie pierdnąłem. Co jeszcze mam ci powiedzieć?
Byłam z tobą w aucie. Więc to obrzydliwe, kiedy ja pierdzę?
Możesz sobie pierdzieć. Wszyscy pierdzą.
Będę wstrzymywać. Nie puszczę już przy tobie bąka.
Obiecuję. Oj, właśnie pierdnęłam.
- Odsunę się. - Trzy!
- Ale tak się zachowujesz. - Dwa!
- Jeden! - Drużyna hot dogów!
Start!
- Nie wierzę. - Skupmy się na wyścigu.
- Przeżywasz od dwóch minut. - Odechciało mi się.
- Chodzi o sklep Ellie. - Muszę lecieć.
Schodzisz, bo myślisz, że puściłem bąka?
Bo nie ufasz mi na tyle, by się przyznać.
Należy nam się w końcu wygrana.
- Nie jedno, a dwa ciasta ze sklepu Ellie. - O mój Boże.
- Nic z tych rzeczy. - Słucham?
Zawalczysz o tych łobuziaków. Trzeba naprawić krzywdy.
Co ty…
Co ty robisz?
Dobra.
Zgoda.
Bomba.
- Nie. - Raz, dwa, trzy.
Gotowa? Gramy uczciwie.
- Ty nie grasz uczciwie. - Jestem uczciwym zawodnikiem.
Gotowa? Trzy, dwa, jeden, start!
Muszę ci coś wyznać.
Puściłem bąka w drodze na mecz.
To najbardziej romantyczna rzecz, jaką mi powiedziałeś.
Godzina minęła, gołąbeczki.
Idziemy!
Chcę obejrzeć Shark Tank.
Dzięki, Rhoda.
Dziękuję.
Wszystko było idealnie.
Pierwszy raz, kiedy przeszedłeś sam siebie na randce?
Nasze pierwsze narty wodne?
Nie. Pomyśl bardziej sentymentalnie.
Coś bardziej znaczącego dla nas jako pary.
Jeśli tylko odnajdę.
Jest.
Może to odświeży ci pamięć.
Twoje pierwsze oświadczyny na łódce.
Chciałabyś. Nie, otwórz.
Dziękuję.
To rakieta.
Odwróć.
FRASZKA IGRASZKA
Fraszka igraszka.
Zwolnij, Scotty!
Chcę zejść! Nie!
Tak!
Dobrze. Jestem z tobą.
- Fraszka igraszka. - Fraszka igraszka?
Fraszka igraszka.
Jazda!
Lecimy! Za trzy…
Scotty!
…dwa…
Teraz!
Scotty!
Clare! Scotty, zawróć.
Gdzie ona się podziała?
Clare!
- Clare! - Tutaj.
Jesteś cała.
To mi się podoba.
Już płynę.
Aidan.
Mam cię.
Trzymam cię.
Wskakuj.
Tak!
O Boże.
Kocham cię.
To nie była fraszka.
Co powiedziałeś?
Kocham cię.
Fraszka igraszka.
W porządku.
Poszliście jak rakieta!
Jak rakieta, Clare!
Lecimy.
Pierwsze „kocham cię”.
Warto było przeżyć tę wyprawę.
Clare…
Wiem, że zawarliśmy umowę.
Nie…
Chciałem wiedzieć, jak to jest być wystrzelonym.
- Latałaś. - Przestań.
- To było szaleństwo. - Racja.
Dałam radę.
- Głodna? - Tak.
Pizza? Ruszajmy.
Pierwsze walentynki.
No dobrze…
- Zrelaksuj się i zaczekaj na mnie. - Jasne.
MUSISZ MI POMÓC. JESTEŚMY W LAKESIDE PIZZA
POSPIESZ SIĘ!
Musisz to natychmiast zakończyć.
Możesz mnie odwrócić do dołu, ale nie unikniesz tego.
- Właśnie napisałam do Stelli… - Chodzi o ciebie i Aidana.
- To nadal mój chłopak. - To nadal jej chłopak.
Jej walentynka.
Nie. Jedna wystarczy.
- Cześć. - Cześć.
Nie pozwoli ci stać się kobietą, którą miałaś być.
Albo będzie twym największym wsparciem.
- Wątpię. - Słuchajcie, mam plan.
Będę się go trzymać.
Nie można winić za romantyczne gesty. To urocze.
Nie można też winić, że ktoś chce robić swoje.
Chcesz odejść od prawdziwej miłości?
- Jesteśmy za młodzi, by wiedzieć. - Dobrze. Dzięki.
Już wystarczy.
Trochę się denerwuję, więc przestańmy.
- Nie psuj tego. - Spójrz na mnie.
Ustąpisz o krok i stracisz przyszłość.
- Chcesz uciec od miłości? - Musimy być silne.
Próbuję.
Spokojnie. Już jestem.
Jest i James Bond.
Ściągnęłaś Stellę?
Włożyłeś smoking?
Nie mieliśmy balu.
To kolejna stacja.
Stella. Co tam?
Atmosfera nam siadła.
- Mówiłam, że dobre. - Spoko.
Tylko spójrzcie.
Urocze.
- Co za dzieło. - Wszystko zaplanowałem.
- Ty ogierze. - Będzie mi tego brakować.
- Czego? - Naszych wspólnych spotkań.
W sensie…
Nie chcę być ckliwa, ale…
Przestań.
Nie sądziłam, że będę mieć takich przyjaciół.
Bo stale się tylko uczyłaś.
Nie. Może trochę.
Ale często się przeprowadzałam.
To nasza ostatnia noc przed rozpoczęciem nowego życia.
Aidan i ja świętujemy nasze pierwsze razy, ale jak często wiemy,
że coś się dzieje po raz ostatni?
Cholera.
Fakt. Mnie zawiesili, zanim zdążyłem oznakować ściankę absolwentów.
Nie zostawiłem po sobie śladu.
Przecież wbiegłeś na murawę w trakcie meczu.
No tak. Lubię pokazywać swojego szkolnego ducha.
Pokazałeś wszystkim swojego siurka.
- No dobra, świetnie się bawiliśmy. - Po prostu…
Było super.
Uwielbiam was oboje.
- Ale Clare i ja… - Oznakujmy ściankę.
Co?
Trzeba oznakować ściankę.
Mamy czas, prawda?
Cała noc jest zaplanowana.
Wiem, ale to też ostatnia noc całej naszej grupy.
- Scotty musi zostawić po sobie ślad. - Zdecydowanie.
Nie pozwólmy, żeby go zapomniano.
Nie chcemy tego.
- Nie wracasz do pracy? - Skończyłem godzinę temu.
Tylko jeden przystanek i wracamy do naszego wieczoru.
Dla Scotty’ego.
Włamanie do szkoły?
Są tam też…
Moje…
- Buty do tańca. - Buty do tańca.
- Co? - Buty do tańca.
- W twojej szafce. - W szafce.
Chodźmy. Oznakujmy ściankę.
- Tak? - Tak.
Oznakujmy tę ściankę i ocalmy taniec Stelli.
Coś w ten deseń.
Będzie fajnie. Oszalałam?
- Aidan? Stary? - Chodź.
Chodźmy.
Aidan.
- Będzie fajnie. - No dalej.
Dawaj.
- Proszę. - No dalej.
Dawaj.
- Chyba nie mamy innego… - Tak!
- Chodźmy. - Idziemy.
- Tak jest. - Super.
- Do szkoły. - Autobus imprezowy!
O tak!
Jest klimacik, co?
Gdybym wydała kupę forsy na taki autobus,
zachowywałabym się tak.
Aidan, a ty?
Siema!
Więc nie ma żadnego planu?
Zaczynamy.
Koniec pomysłów.
Za mną.
Wiem, co robić.
- Idziemy. - Ciszej.
Wpędzisz nas w kłopoty.
Znam ludzi, którzy to robili.
- Włamujesz się. - Nic z tych rzeczy.
To jedyne drzwi w szkole, które się nie blokują.
Ogarniam przeglądy przeciwpożarowe.
Patrzcie na to.
Właśnie sprawiłaś, że stałam się feministką.
- Super. - Mnie tak dobrze nie poszło.
- Do dzieła. - Dziękuję.
- Samorząd szkolny się opłacił. - Gramy. Aidan, długa.
- Zbyt wolno. - Co to ma być?
Scotty, czemu to robisz?
My idziemy po farbę do pracowni plastycznej.
A wy po buty.
- Widzimy się tutaj? - Tak.
Chodźmy. Gotowy?
- Jasne. - Scotty, idziemy.
- Ruchy, ekipa. - Dobra.
Nie ma to jak teatr.
Pora odnaleźć moje buty.
- Są w mojej szafce. - Stella, możesz odpuścić.
Opróżniliśmy je w maju,
a tak naprawdę nigdy nie miałam butów do tańca.
Pracuję głównie przy dekoracjach, ale dobrze to wiesz.
Powinniśmy teraz odtwarzać nasz bal absolwentów.
Kiedy Clare zachorowała przed balem,
poczuła ulgę, że nie musi tam iść.
Stella, doskonale wiesz, że świetnie by się bawiła.
Chyba tego nie wiem.
Nie skontrolujesz wszystkiego.
Nie możesz „wyaidanować” się z sytuacji.
„Wyaidanować się”?
O czym ty do licha mówisz?
- Myślę, że wiesz. - Wytłumacz mi.
Użyłaś mojego imienia jako czasownika.
Niewątpliwie kiedy ktoś,
na przykład Aidan, zachowuje się w określony sposób,
na przykład tak…
A potem sprawy idą po jego myśli.
Mówię tylko,
że na początku oboje ustaliliście zasady.
Nie wkurzaj się, że nie chce ich złamać.
Nie mogliśmy przewidzieć,
że będzie aż tak dobrze.
Jest świetnie.
Jesteście moją ulubioną parą. Uwielbiam was.
Powinienem próbować?
Musisz być z nią szczery.
Po prostu
bądźcie ze sobą szczerzy.
A kiedy już to zrobicie…
licz na szczęście, mój jasnoskóry królu.
Dziękuję.
Proszę.
Zmieszanie czarnego…
Sporo.
- Chcę uzyskać właściwy kolor. - Zmieszałeś właśnie czarną farbę…
Odszukasz niebieski?
Albo fioletowy?
Dziękuję.
Pospiesz się, bo czekają.
Skąd ten pośpiech? Myślałem, że chciałaś
uciec od swojego związku na trochę dłużej.
Nie chciałam…
Żartuję.
W pewnym sensie.
Nie do końca.
To się nie uda.
Wiem.
Chciałabym, żeby Aidan też to dostrzegł.
Mówiłem o farbach.
Jasne, farby. Chcesz postawić na jednolity kolor?
Zamiast na to coś?
Wezmę czerwony.
To nie było jednoznaczne zerwanie, na które liczyłam.
To zawsze jest trudne.
Wiesz o tym.
Może gdyby Aidan bardziej ekscytował się szkołą
albo ostatecznie zdecydowałby się…
Pójść do Berklee?
Tak.
Słyszałem.
Jest bardzo utalentowany,
a jego rodzice uważają, że ten zawód to duże ryzyko,
ale nie wiem, czy w jego przypadku byłoby to tak ryzykowne.
No cóż.
Dla niego związek z tobą to żadne ryzyko.
Oto i ona
we własnej osobie.
Mój Everest.
Jaki masz kolor?
Czerwony. Kolor wojny.
Niepokojące.
Scotty!
O tak.
Teraz to już mogą mnie zawieszać.
Scotty!
Śmiały wybór.
- Ale przyjmiemy to. - Tyle farby i żadnego ręcznika.
- No dobra… - Dzięki.
Chcesz wytrzeć w moją kurtkę? Nie wychowali cię?
- Chodź do łazienki. - Okej.
- Czemu miałabym dobrowolnie… - Nie wiem.
- Niepodobne do odcisku dłoni. - Fakt.
Ile z tych par przetrwało?
Nie wiem.
Jade i Marcus już zerwali.
Stella związała się z kimś ze studiów, zanim jeszcze zaczęła się szkoła.
Nie przetrwali nawet miesiąca.
Tego się boisz?
Nie wiem…
Chcę dać nam szansę, byśmy pozostali sobą.
Nie chcesz wskakiwać w dowolną sytuację
bez potrzeby zastanawiania się nad tym?
Ja tego chcę, dla ciebie też.
To jedna z tych rzeczy, które zawsze miałam z tyłu głowy.
Wybacz, jeśli to brzmi egoistycznie, ale zawsze miałam taki plan.
Na dwie sekundy zapomnij o swoim planie.
Czego ty chcesz?
Aidan…
- Możliwe, że włączyłem alarm. - Na pewno.
- To ten, który teraz dzwoni. - Nieważne. Biegnijmy.
- Gdzie autobus? - Szybko!
Ruchy!
Myślicie, że ktoś nas ściga?
Do kryjówki!
Pomogę ci.
- Dawaj. - Pospiesz się.
Dalej!
- Cholera. - Boże.
O Boże. Nic ci nie jest?
- Nie. - W porządku?
- Tak. - Dobrze.
O Boże.
O nie.
Nie.
Stella, nie.
- Przestań. - Wezwać kierowcę?
Poczekaj.
- Jesteś cały? - Tak.
Jeszcze jeden szew.
Jak się miewa nasz pacjent?
Mamo, mówiłem, że nic mi nie jest.
Dobrze, że to nie tata był pod telefonem.
Doktorze Olsen, mój syn zaczyna studia medyczne.
Naprawdę?
Będzie miał niedaleko do Clare.
Ona wyjeżdża rano do Dartmouth.
Skoro świt.
To było dobre.
- Nieźle. - Prawda?
Jaki masz plan? Po szkole…
- Mam łódź mieszkalną. - Naprawdę?
Będę ją miał. To mój plan.
- Spoko. - A ty?
Idziesz do koledżu i tam…
- Czy to… - Poznasz nowych ludzi.
O to chodzi.
To wymaga czasu.
Potrzeba ludzi, którzy będą mną zainteresowani.
Ja byłem.
- Kochałem się w tobie. - Wybacz.
W siódmej klasie.
Autobus powrotny z Lansing. Zabrałem miętówki,
chciałem się z tobą całować.
Miętówki to miły akcent.
Jedno wiem na pewno,
musicie być odważne.
Bądź odważna.
Mów dalej, czego pragną kobiety.
Tak jak mówię, to prowadzi do celu.
Na łódź mieszkalną?
Ostatnia stacja to ognisko?
Poniekąd.
Na plaży mieliśmy być tylko we dwoje,
ale wieczór przybrał inny obrót.
Gdybym była lepszym rodzicem, odesłałabym was do domu.
Dzięki Bogu, że jesteś okropnym.
Poradzimy sobie.
On żyje.
Chcę zobaczyć te szwy.
Widzimy się po raz ostatni.
- Dokonasz wielkich rzeczy. - Dziękuję.
Jeśli zmienisz zdanie, nie będziesz zbyt daleko.
Kiedy nie dostał się do Berklee, to go pocieszało.
Sądziłam, że nie mógł aplikować do szkoły muzycznej.
Nie, kochanie.
Nie dostał się.
Aidan ci nie powiedział.
Nie.
Miło było cię spotkać.
Ciebie również.
WIDZIMY SIĘ WIECZOREM?
- Byłeś w szpitalu? - Spokojnie.
Nic mi nie jest. Słowo.
Spotkamy się tam.
Dobrze go połataliśmy.
Bardzo dobrze.
Wybacz, że cię w to wciągnęłam.
To nie byle co.
Cały mój wieczór.
Ale jestem skłonna to wybaczyć,
ponieważ jesteś w trakcie
najbardziej skomplikowanego rozstania w historii.
Nie kłamałaś.
Ale dziękuję.
Naprawdę.
To też nasza ostatnia wspólna noc.
Wiem.
Nie tylko Aidan jest zdolny do wielkich gestów.
Jasne.
- Planowałam to od miesięcy… - Nie żartuj z tego.
Oto szyszka,
która symbolizuje,
jak się czułam po twojej przeprowadzce.
Smutna w środku.
Smutna.
To dla ciebie.
- Zdrówko, laska. - Zdrówko.
Niech ta szyszka spłonie jak nasza przyjaźń.
- Potrafię być uczuciowa. - Uczuciowa?
- Tak. - Rzuciłaś na mnie klątwę.
- To nie klątwa. - To zły omen.
Nasza przyjaźń jest jak żar.
Tak, na pewno.
Rozumiem, ale wiesz, co to żar?
Ten wodorost.
- Ohyda - Nie, to skarpeta.
To skarpeta.
Rzuciłaś we mnie skarpetą?
Tess. To był wypadek.
Omawiałyśmy pewne sprawy.
Myślałam, że skarpeta i płacząca buźka
to wpływ kończącego się lata.
Na pewno tak.
Zamiast języka miłości znam język żalu,
w którym rzucam śmieciami i wysyłam losowe emotki.
Jasne. Wybieramy się do domku na plaży, dołączycie?
- My właśnie… - Z przyjemnością.
- Bardzo chętnie. - Super.
- Dla mnie też spoko. - Widzimy się za chwilę.
Hej.
- Czy… - Tak.
Gwoli ścisłości, nasza randka miała być na plaży.
Spóźniliśmy się.
Pewnie chciałeś powtórzyć popłynięcie do boi Rusty.
Na którymś etapie na pewno.
Zrezygnowałaś z tego wyścigu absolwentów.
Woda była lodowata.
I nie rozumiem tradycji pływania do boi.
Wiem, to głupie.
Nie no…
Ale Rusty nadal tam faluje
i czeka na nas.
Twoja mama powiedziała mi o Berklee.
- Co? - Czemu to przede mną ukrywałeś?
Nie było o czym mówić.
- Nic takiego. - Zawsze byłam z tobą szczera.
Clare, to…
Nie wiem, co chcesz usłyszeć.
Myślałam, że dziś chodzi o pożegnanie.
Czy to kolejne kłamstwo?
Wyzwanie.
Prawda.
- Co chcesz wiedzieć? - Wyzwanie.
Piosenka z dzieciństwa, jak w operze.
Tyciutki pajączek
Wyzwanie. Namiętny pocałunek z pomarańczą.
Całujesz się z pomarańczą. Musi być zmysłowo.
Zrób to dobrze.
Tak!
Coś pięknego.
- Świetnie. - Dziękuję.
- Bardzo dziękuję. - Dzięki.
Ja coś mam.
Zdradź nam swoją tajemnicę, o której nikt nie wie.
Tajemnica…
Nie wiem, czy to tajemnica,
ale prawda jest taka…
Szkoda, że nie kazałeś jej pocałować mnie.
Słyszałaś ją.
To jest wyzwanie.
To jest…
Konfetti.
Jasne. Przepraszam.
Wszyscy chcą odnaleźć akademiki…
Co studiujesz?
Politologię.
Unikaj profesor Holmes od teorii polityki.
Idziesz?
Dokąd?
Do Dartmouth?
Tak.
Wyjeżdżam jutro.
Co tam?
Ale dobre.
Co tam, stary?
Widziałeś Clare?
Nie.
Wszystko gra?
Spoko. Nie musisz odpowiadać.
Nic mi nie jest.
- Na pewno? - Tak.
Tak wyglądasz.
Dobrze. Wszystko gra.
Nie wyglądasz dobrze.
Oczywiście.
Siema! Możemy szybko wyłączyć muzykę?
Co słychać? Jak leci?
Wspaniała noc, prawda?
- Stoi na stole. - Tak.
Minął rok.
Dziwnie jest myśleć o pójściu dalej,
o dorastaniu i tak dalej.
Spotykasz ludzi
i masz nadzieję, że będą z tobą długo. Szaleństwo.
Niektórzy z nas spotkają się na studiach, a inni nie.
Nie chcę kończyć tych dobrych rzeczy.
Na pewno wszyscy czujemy to samo.
W każdym razie to koniec roku i koniec lata,
a co to za koniec bez powrotu do początku?
Dlatego chciałbym wywołać tutaj Clare.
O tak.
Może pamiętacie, że zaczęło się od piosenki w Halloween.
Jak się macie?
Aidan.
Zajęte.
Stary.
To nie to, co myślisz.
Myślę, że całujesz moją siostrę.
Przyłapałeś mnie.
- To tylko pocałunek. - Całowaliście się?
Nie wiem, co powiedzieć.
Żadnemu z was.
Wyjdziemy.
Tak.
Nie rozumiem, co to było.
Próbowałem zrobić wszystko, by nas uratować.
Zbyt wiele oczekiwałeś po tym wieczorze.
- Nie moja wina. - Zbyt wiele?
Zawarty dla żartu absurdalny pakt
zamieniłaś jakimś cudem w wiążącą umowę.
To nie było dla żartu. Mówiłam całkowicie poważnie,
że nie pójdę na studia, będąc w związku.
To było, zanim się w sobie zakochaliśmy.
Zaszły zmiany.
W końcu prolog zmienia się w książkę.
Bo właśnie nam się uda.
Będziemy czuć to samo do końca życia.
- Nie zranimy się nawzajem. - Już to robimy.
Nie chcę tak przez resztę życia.
Boże, zawsze dostrzegasz najczarniejszy scenariusz.
Ale to… Aidan!
To najbardziej realistyczny scenariusz.
Przykro mi, że nie jesteś ze mną szczery
i nie powiedziałeś o Berklee.
Co chcesz wiedzieć? Że rodzice w końcu pozwolili mi aplikować,
a ja położyłem przesłuchanie?
Że nigdy nie spotkało mnie większe upokorzenie?
- Proszę. Tyle o Berklee. - O Boże.
Aidan, to jest pierdnięcie.
- Ciągle to samo. - O czym ty mówisz?
O twoich oczekiwaniach, by stale być doskonałym.
To wpływa na wszystko.
- Nie próbuję być idealny. - Owszem.
Berklee to niejedyny program. Są setki innych.
Może gdybyś mi powiedział i mnie dopuścił, mogłabym pomóc.
- Ale już za późno. - Masz całkowitą rację.
Czy chciałbym to wszystko olać,
wyjechać do Los Angeles albo Nowego Jorku i spróbować,
zapewne ponosząc porażkę? Oczywiście.
A ty zarzucasz mi brak realizmu,
kiedy idę do szkoły blisko ciebie, żebyśmy mogli spróbować.
Nie traktuj tego jako wymówki!
To nie wymówka, kiedy w nas wierzę i cię kocham.
Może poczułabyś to samo, gdybyś potrafiła to powiedzieć.
- O co ci chodzi? - Fraszka igraszka.
„Kocham cię.” „Fraszka igraszka.” To beznadziejne uczucie
wyznać komuś miłość i usłyszeć „fraszka igraszka”.
Co to w ogóle znaczy?
- Wiesz, co to znaczy. - Powiedz to.
Powiedz.
No tak.
To by było na tyle.
Dobra.
Wskakuj.
Kochanie.
Czuję, że nie mogę oddychać.
Serce zaraz mi wyskoczy.
Już dobrze.
Wiem, że liczyłaś na bezbolesne rozstanie,
ale to tak nie działa.
Nie, jeśli jest prawdziwe.
Myślałam, że jestem ostrożna.
Ty i tata…
Związaliście się tak młodo
i kłóciliście aż do rozstania.
Nie chciałam tego powtórzyć.
Byłaś taka nieszczęśliwa.
Nie jestem ekspertką od miłości,
dobrze to wiesz,
ale wiem jedno.
Związek nie ma szansy na przetrwanie,
jeśli planujesz koniec przed jego rozpoczęciem.
Nie chcę zatracić siebie.
Jeśli to właściwy facet, to nie pozwoli ci na to.
MOJE PIERWSZE ZŁE ROZSTANIE. WYBACZ. OSTATNIA STACJA?
Bałam się.
Bałam się w tobie zakochać,
martwiłam się, że nie będę mogła być już niezależna.
Żyłam na walizkach
i zawsze byłam tak skupiona na przyszłości,
wizualizowaniu jej,
że nie wkładałam dość energii w teraźniejszość.
Aż poznałam ciebie…
i to był najlepszy czas w moim życiu.
Ale byłam przerażona.
Namieszałeś w moim planie.
Teraz stoję na plaży w środku nocy i wygłaszam tę przemowę,
bo już się tego nie boję.
Chcę popłynąć do tej boi,
dokończyć wieczór pierwszych razów,
bo bardzo cię kocham.
Kocham cię.
Fraszka igraszka.
Dawaj.
Jest lodowata. To był głupi pomysł.
Wybacz. Płyńmy.
Już blisko.
To nie musi być prolog.
Ale jest.
Miałaś rację.
Zawsze masz rację. To wkurzające.
- Opóźnisz rozpoczęcie studiów? - Tak.
Jadę do Los Angeles.
Masz nagrane mieszkanie i pracę?
Dziękuję
za impuls, którego potrzebowałem.
Zawsze ci się udaje.
W porządku.
- Co tu spakowałaś? Denata? - Tak.
Będę tęsknić.
Pani Nancy, dobrze pani wygląda.
Jakieś ćwiczenia?
No to…
- To by było na tyle. - Tak.
No tak.
To nie musi być takie prawdziwe pożegnanie.
Nie.
Raczej „do zobaczenia”.
Do zobaczenia.
Dobry plan.
To prawda.
No to do zobaczenia.
W górę.
NOWA PIOSENKA
PRAGNĘ PODZIELIĆ SIĘ NIĄ Z WAMI
Słyszałam nową piosenkę.
Świetna.
Cześć, nieznajoma.
Myślę o tobie.
Wrócę na lato do domu.
Za wcześnie na pierwsze „cześć”?
Czy wróciłabyś do domu
Gdybym powiedział ci prawdę
Bo nie mogę odpuścić
Na myśl o tym
Kim mogę być przy tobie
Cześć.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI AUTORSTWA JENNIFER E. SMITH
Napisy: Maciej Dworzyński