Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Σε έναν ψυχρό κόσμο, όλα τα ρολόγια άρχισαν να παγώνουν.
Ο ήλιος ερχόταν κι έφευγε ανάμεσα σε χιονοθύελλες κι έσβηνε τον προσανατολισμό.
Σε αυτόν τον κόσμο ζούσε μια φωτιά
και σε αυτήν τη φωτιά βρήκαν σπίτι δύο εραστές.
Η Κάτια και ο Μορίς Κραφτ, το ζευγάρι ηφαιστειολόγων
που έχει ίσως παρατηρήσει τα πιο ενεργά ηφαίστεια του κόσμου.
ΑΠΟ ΤΑ ΑΡΧΕΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΟΡΙΣ ΚΡΑΦΤ
Σας εύχομαι Καλό Πάσχα με τον Μορίς και την Κάτια Κραφτ.
Γεια σας.
ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ ΚΑΤΙΑ ΚΡΑΦΤ
Η μεγαλύτερη ηφαιστειολόγος του κόσμου είναι η μικροκαμωμένη Κάτια Κραφτ.
ΚΑΙ ΜΟΡΙΣ ΚΡΑΦΤ
Βλέπεις; Τα περισσότερα ηφαίστεια βρίσκονται στα όρια μεταξύ πλακών.
ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ ΜΑΟΥΝΑ ΛΟΑ
ΚΑΙ ΝΙΡΑΓΚΟΝΓΚΟ
ΚΑΙ ΚΡΑΦΛΑ
ΚΑΙ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ ΑΓΙΑΣ ΕΛΕΝΗΣ
ΚΑΙ ΠΙΤΟΝ ΝΤΕ ΛΑ ΦΟΥΡΝΑΙΖ, ΟΥΝΑ ΟΥΝΑ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΑΛΛΑ
ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΜΟΡΙΣ ΚΡΑΦΤ
Είναι σημαντικό να δείτε αυτές τις εικόνες
και να παρασυρθείτε από τη δίνη της λάβας.
-Μορίς; -Γεια!
Γεια σου, αγόρι μου, πώς είσαι;
Καλά.
Το ηφαίστειο είναι έτοιμο και μας περιμένει.
Ναι.
Εντάξει.
Κάτια;
Αυτή είναι η Κάτια και αυτός ο Μορίς.
Είναι 2 Ιουνίου του 1991. Αύριο θα είναι η τελευταία τους ημέρα.
Θα αφήσουν πίσω τους δείγματα.
Λέξεις.
Εκατοντάδες ώρες υλικού.
Χιλιάδες φωτογραφίες.
Και ένα εκατομμύριο ερωτήσεις.
Όταν είστε εκεί έξω στους βράχους, τι συζητάτε;
Η Κάτια μιλάει μόνο για το φαγητό. Αυτό είναι που την ενδιαφέρει!
Υπάρχουν πολλά ζευγάρια ηφαιστειολόγων στον κόσμο;
Δεν ξέρω αν υπάρχουν άλλα.
Ζευγάρια ηφαιστειολόγων; Είναι εξαιρετικά σπάνια.
Οι ηφαιστειολόγοι είναι εκείνοι που μελετούν ενεργά ηφαίστεια.
Δεν νομίζω ότι υπάρχουν άλλοι. Ή ίσως δεν τους ξέρουμε.
Αλλά θα τους λυπόμουν.
Είναι δύσκολο για τους ηφαιστειολόγους να ζουν μαζί. Είναι εκρηκτικό!
Έχουμε συχνά εκρήξεις!
Τις προάλλες έτρεξε προς έναν ενεργό κώνο.
-Στο Μάουνα Λόα. -Είχε αρχίσει να κρυώνει,
οπότε σχηματίζονταν ρωγμές στον μικρό κώνο.
-Τι έκανε; Έπεσε σε μια τρύπα! -Εκείνη με έσπρωξε μέσα!
Γνωρίστηκαν πριν από 19 χρόνια.
Το 1966.
Δεν υπάρχει καμία ακριβής περιγραφή αυτής της πρώτης συνάντησης
και η οπτική καταγραφή του εκκολαπτόμενου ειδυλλίου τους είναι σπάνια.
Υπάρχει μια φωτογραφία.
Και αυτές οι ρομαντικές στιγμές λίγα χρόνια αργότερα.
Κομμάτια της ιστορίας της Κάτια και του Μορίς παραμένουν χαμένα στο χρόνο.
Όπως και στην αγάπη, υπάρχουν μυστήρια.
Ερωτεύεσαι δυνατά αυτό που ξέρεις.
Πιο δυνατά αυτό που δεν ξέρεις.
Σε μια ιστορία, η Κάτια και ο Μορίς γνωρίζονται τυχαία σε ένα παγκάκι
στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου.
Ο Χαρούν Ταζιέφ, νομίζω ότι τον ξέρετε. Μόλις κυκλοφόρησε μια νέα ταινία.
Σε μία δεύτερη, γνωρίζονται σε μια ταινία του διάσημου ηφαιστειολόγου Χαρούν Ταζιέφ.
Η πιο λεπτομερής περιγραφή είναι ένα ραντεβού στα τυφλά σε μια καφετέρια.
Τους δένουν οι πρώτοι τους αγάπες, το Όρος Αίτνα και το Όρος Στρόμπολι.
Η Κάτια, μια επαναστάτρια που στάλθηκε σε ένα σχολείο για ατίθασα κορίτσια,
πείθει τους γονείς της να επισκεφτούν τα ηφαίστεια της Ιταλίας.
Η πρώτη μου έκρηξη με ροές λάβας και εκρήξεις ήταν στο Όρος Αίτνα.
Αυτός ο κόσμος των βράχων, αυτός ο κόσμος των ορυκτών.
Είναι πολύ όμορφος όταν ρέει η λάβα το βράδυ.
Η πρώτη μου εντύπωση βλέποντας αυτήν τη ζωντανή γη
επιβεβαίωσε αυτό που είχα φανταστεί και διαβάσει.
Πήγα στο Στρόμπολι με τον πατέρα μου όταν ήμουν επτά ετών και με γοήτευσε.
Η γη πάντα με ενδιέφερε. Κάποιες μέρες, ζούσα στην εποχή των δεινοσαύρων,
άλλες μέρες ήμουν με τους τριλοβίτες. Τρελαινόμουν γι' αυτά όταν ήμουν παιδί.
Ο Μορίς θα επιστρέψει στο Στρόμπολι σε ηλικία 19 ετών,
νιώθοντας ταυτόχρονα έκσταση και μοναξιά.
Η Κάτια καταλαβαίνει αυτήν τη μοναξιά. Τη νιώθει κι εκείνη.
Μεγαλώνοντας στα ερείπια της μεταπολεμικής Αλσατίας,
ο κόσμος τούς φαινόταν ανασφαλής, αβέβαιος.
Βρίσκουν καταφύγιο στα μυστήρια του φυσικού κόσμου.
ΣΤΡΩΜΑΤΑ ΠΤΕΡΑΝΟΔΟΝΤΩΝ ΚΟΙΤΗ ΨΑΜΜΙΤΗ
Ονειρεύονται, μόλις 20 χιλιόμετρα μακριά.
ΑΤΛΑΝΤΟΣΑΥΡΟΣ ΠΕΡΜΙΑ
Τα ρήγματα των Βοσγίων και του Ρήνου μετατοπίζονται ανεπαίσθητα από κάτω τους.
Στο τέλος αυτής της εκδοχής, το καφέ κλείνει και αρχίζει να βρέχει.
Δεν θα μείνουν ποτέ μόνοι τους.
Στις 19 Νοεμβρίου του 1967,
ένα αμερικανικό μαχητικό αεροπλάνο ρίχνει δύο βόμβες
στα σύνορα του Νότιου Βιετνάμ,
της περιοχής που κάποτε αποικίστηκε ως Γαλλική Ινδοκίνα.
Αργότερα, η Κάτια και ο Μορίς συμμετέχουν σε αντιπολεμικές διαδηλώσεις στο Παρίσι.
Την επόμενη μέρα γίνονται πρωτοσέλιδο στην εφημερίδα.
ΜΟΡΙΣ ΚΑΤΙΑ;
Όμως οι ανθρώπινες επιδιώξεις για εξουσία φαίνονται μάταιες και παράλογες
μπροστά στη δύναμη της Γης.
H Κάτια κι εγώ ασχοληθήκαμε με την ηφαιστειολογία
επειδή απογοητευτήκαμε με την ανθρωπότητα.
Αφού ένα ηφαίστειο είναι ανώτερο από εμάς, αισθανθήκαμε ότι αυτό χρειαζόμαστε.
Κάτι πέρα από την ανθρώπινη αντίληψη.
Είναι επίσης η τεκτονική επανάσταση των πλακών
και ο τομέας της ηφαιστειολογίας βρίσκει τη μορφή του.
Η ανακάλυψη και η επιβεβαίωση
της θεωρίας των τεκτονικών πλακών και της μετατόπισης των ηπείρων
είναι εξίσου σημαντική με την ανακάλυψη του ατόμου για τη φυσική.
Καταβροχθίζουν κάθε υπόθεση, κάθε μύθο.
Ό,τι έχει συγκεντρωθεί μέχρι στιγμής από τα αρχεία της Γης.
Τις αλήθειες…
τα αποσπάσματα…
τα ερωτήματα.
Αναρωτιούνται τι διαμορφώνει και αναδιαμορφώνει τον κόσμο.
Σε αυτά τα μυστήρια λαχταρούν να έρθουν πιο κοντά.
ΙΣΛΑΝΔΙΑ 1968
Με λίγα χρήματα από επιχορήγηση και ένα αυτοκίνητο από δωρεά,
η Κάτια και ο Μορίς αναζητούν τα ηφαίστεια της Ισλανδίας
μαζί με τον φίλο τους, Ρολάν.
Η Κάτια είναι η γεωχημικός, ο Μορίς είναι ο γεωλόγος.
Μόνοι τους, θα ονειρεύονταν μόνο τα ηφαίστεια.
Μαζί όμως, μπορούν να τα φτάσουν.
Μόνο που το αυτοκίνητο χαλάει 27 φορές.
Και μετά τρακάρει.
Και ο Μορίς πέφτει σε καυτό νερό.
Εδώ, μια ηθοποιός διαβάζει την αφήγηση της Κάτια.
Τελείωνα τις μετρήσεις μου,
ίχνη από υδρόθειο και λίγο υδροχλωρικό οξύ.
Ευχαριστημένη με τα αποτελέσματα, πηγαίνω προς τον Μορίς.
Τι κοιτάζει με τόσο ενδιαφέρον;
Το δέρμα του δεξιού του αστραγάλου έχει φλούδες σαν το κρεμμύδι!
Ναι, το δεξί μου πόδι κάηκε σε καυτή λάσπη.
Στους 140 βαθμούς, αρκετά καυτό για μένα! Είναι το βάπτισμα του ηφαιστειολόγου.
Απτόητοι, περνούν τα επόμενα καλοκαίρια
μελετώντας τους κοινούς τους φίλους, την Αίτνα και το Στρόμπολι.
Φέρνουν επίσης μαζί τους περισσότερους φίλους.
Αυτοαποκαλούνται Η Ομάδα Βούλκαν.
Η ΟΜΑΔΑ ΒΟΥΛΚΑΝ
Είναι μια επιχείρηση ακριβείας, η δειγματοληψία των αερίων σε φιαλίδια.
Γίνονται πολλές αναποδιές.
Σκαρφαλώνουμε φορώντας παντελόνια και κατεβαίνουμε με σλιπ και εσώρουχα.
ΜΟΡΙΣ
Η Κάτια και ο Μορίς κυνηγούν την παράξενη αλχημεία των στοιχείων,
τον συνδυασμό ορυκτών, θερμότητας, αερίων και του χρόνου που υποκινεί μια έκρηξη.
Αναρωτιούνται, τι είναι αυτό που κάνει την καρδιά της Γης να χτυπάει;
Το αίμα της να κυλάει;
Μελετούν, εξετάζουν και αμφισβητούν.
Η Κάτια και ο Μορίς αρχίζουν να μαθαίνουν τα μυστικά του πλανήτη
που λίγοι άλλοι γνωρίζουν.
Η κατανόηση είναι το άλλο όνομα της αγάπης.
Όταν δεις μια έκρηξη, δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτήν,
γιατί είναι τόσο μεγαλειώδης, τόσο ισχυρή.
Αυτό το αίσθημα του να είσαι τίποτα. Να 'σαι μέσα σε αυτά τα αδάμαστα στοιχεία.
Η Κάτια και ο Μορίς παντρεύονται το 1970, σε μια μικρή τελετή στην Αλσατία.
Κάνουν μήνα του μέλιτος στο ηφαιστειακό νησί της Σαντορίνης,
που πιστεύεται ότι είναι η μυστική τοποθεσία της Ατλαντίδας.
ΚΑΦΕ ΜΠΑΡ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ ΑΤΛΑΝΤΙΣ
Η Κάτια και ο Μορίς αποφασίζουν ότι δεν θα κάνουν παιδιά.
"Από εδώ και πέρα, η ζωή θα είναι μόνο ηφαίστεια,
ηφαίστεια, ηφαίστεια", λέει ο Μορίς.
Όχι, δεν πρόκειται για ταινία επιστημονικής φαντασίας.
Είναι δύο νεαροί ηφαιστειολόγοι που χορεύουν στο χείλος ενός ηφαιστείου.
Είναι η Κάτια και ο Μορίς Κραφτ.
ΔΕΣΜΙΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑΣ
ΣΗΜΕΡΑ: ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΗΦΑΙΣΤΕΙΑ
Μια ηφαιστειακή βόμβα; Τι σημαίνει αυτό;
Είναι ένας βράχος που εκτοξεύεται από ένα ηφαίστειο, συχνά με μορφή λάβας.
Το πιο εύκολο είναι να σας δείξω μία. Μια βόμβα από το Βουλκάνο.
Είναι βαριά;
Μπορεί να ζυγίζουν μερικούς τόνους, αλλά αυτή είναι μόνο ένα ή δύο κιλά.
Τέλος πάντων, στο κεφάλι, δεν θα ήταν ευχάριστο!
Μορίς Κραφτ, τα ηφαίστεια έχουν διαφορετικές προσωπικότητες;
-Προσπαθήσατε να τα ταξινομήσετε; -Οι ταξινομήσεις πρέπει να απαγορευτούν.
Δεν μπορείς να ταξινομήσεις ένα ηφαίστειο. Καθένα έχει μοναδική προσωπικότητα.
Χωρίς να γίνομαι κακός,
τα γερασμένα γένια και οι ακαδημαϊκοί είναι που ταξινομούν πράγματα,
αναγκάζοντας μια γενιά να χρησιμοποιεί τα μοντέλα τους.
Δεν υπάρχει καμία αλήθεια σε αυτό.
Είναι καλύτερα να μελετάμε κάθε ηφαίστειο ξεχωριστά
και να αποφεύγουμε τις καταχρηστικές ταξινομήσεις.
Είναι ένα προϊόν που επιβραδύνει επιλεκτικά τα αέρια.
Όταν ένα αέριο μείγμα μπαίνει στη συσκευή…
Ο νέος τομέας της ηφαιστειολογίας έχει αποκτήσει δύο νεαρά αστέρια.
Αυτά τα δείγματα που φέρατε είναι πολύ όμορφα
και πολύχρωμα, για τους θεατές με έγχρωμη τηλεόραση.
Η κάμερα τούς λατρεύει.
Κι εκείνοι αγαπούν τις δικές τους κάμερες.
Η φωτογραφία είναι ένα μέσο για να θυμούνται, να κάνουν αναδρομή,
να παρατείνουν τον χρόνο τους με τα ηφαίστεια.
-Κινηματογραφείτε όλες τις αποστολές σας; -Ναι, έτσι τις παρατηρούμε.
Μετά μπορούμε να ξαναδούμε τις εικόνες και να τις μελετήσουμε,
γιατί όλα συμβαίνουν πολύ γρήγορα όταν είναι μπροστά σου.
Αυτή η φωτογραφία δείχνει την παραβολική τροχιά
των ηφαιστειακών βομβών που εκτοξεύονται από το Στρόμπολι.
Αυτή δείχνει πώς η λάβα σχηματίζει υαλοβάμβακα που λέγεται μαλλιά της Πελέ.
Αυτή η εικόνα βοηθάει στην οπτικοποίηση της θεωρίας των τεκτονικών πλακών.
Η ηφαιστειολογία είναι η επιστήμη της παρατήρησης.
Όσο πλησιάζουν, τόσο περισσότερα βλέπουν.
Σας θεωρούν "περιπλανώμενους ηφαιστειολόγους";
Θα μας αποκαλούσαν ελεύθερους επαγγελματίες.
Αλλά είναι αλήθεια ότι είμαστε σαν περιπλανώμενοι καλλιτέχνες.
Δρομείς του ηφαιστείου.
Ζούμε με τους ρυθμούς της Γης. Και η Γη αποφασίζει πού θα πάμε μετά.
Κάτια, αισθάνεσαι ότι ζεις μια εναλλακτική ζωή;
Όσον αφορά εμένα, σίγουρα όχι.
Αλλά ορισμένοι συνάδελφοι μάς θεωρούν αλλόκοτους.
Τη στιγμή που ένα ηφαίστειο ξυπνάει, αυτοί οι αλλόκοτοι ειδοποιούνται
από ένα αναπτυσσόμενο δίκτυο τοπικών φίλων και οδηγών που τους βοηθούν
να φτάσουν στους κρατήρες όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
ΖΑΪΡ 1973
Ο Μορίς και η Κάτια βρίσκονται στην αποστολή τους στο Νιραγκόνγκο,
ένα ηφαίστειο που βρίσκεται ανάμεσα σε δύο αποκλίνουσες πλάκες.
Καθοδηγούνται από τον συνάδελφό τους ηφαιστειολόγο, Ζακ Ντιριέ.
Φτάνεις στο στόμιο του ηφαιστείου, μετά πρέπει να μπεις
μέσα στο στόμιο του ηφαιστείου.
Οπότε κατεβαίνεις κάτω.
Όχι τόσο ψηλά, 300 μέτρα. Αλλά πολύ άσχημα βράχια!
Όλων των ειδών φουμαρόλες περνούσαν από εκεί και έτσι δεν είναι σταθερό.
Εδώ, θα γίνει το σπίτι του Μορίς και της Κάτια για τις επόμενες δύο εβδομάδες.
Η Κάτια θα γράψει αργότερα:
"Σκεφτόμαστε, ξαπλωμένοι στην άκρη της αβύσσου.
Το φαινόμενο, αδυσώπητο, μας κάνει να ανατριχιάζουμε."
Ξαφνικά, η λάβα πέφτει δέκα μέτρα κάτω σε δευτερόλεπτα.
Ο Μορίς λέει ότι είμαστε τρελοί που μένουμε εδώ.
Και όμως…
παραμένουμε.
Η περιέργεια είναι ισχυρότερη από τον φόβο.
Η Κάτια και ο Μορίς θα αναδυθούν τελικά από τον κρατήρα αλώβητοι και ενθαρρυμένοι.
Πλησιάζουμε πολύ κοντά στα ηφαίστεια. Αυτό δεν είναι δύσκολο να γίνει.
Αυτό το είδος, τα κόκκινα ηφαίστεια, είναι φιλικά.
Στο απέραντο σύμπαν που είναι η ταξινόμηση των ηφαιστείων,
οι Κραφτ θα υιοθετήσουν τελικά δύο γενικές κατηγορίες.
Τα κόκκινα…
και τα γκρίζα.
Όταν οι άνθρωποι φαντάζονται ροές λάβας, αυτά είναι τα κόκκινα, τα φιλικά.
Μετά έχουμε τα γκρίζα ηφαίστεια, τα φονικά, τα εκρηκτικά.
Τα κόκκινα ηφαίστεια σχηματίζονται όταν απομακρύνονται οι τεκτονικές πλάκες,
και σε θερμά σημεία στον πυθμένα του ωκεανού.
Το μάγμα ανεβαίνει και γεμίζει τα κενά που ανοίγονται από την κίνηση της Γης,
δημιουργώντας νέα εδάφη.
Τα κόκκινα ηφαίστεια είναι βασαλτικά.
Εκχύνονται.
Και φτάνουν σε θερμοκρασία μέχρι και τους 1.200 βαθμούς Κελσίου.
Είναι πολύ δύσκολο να σκοτωθείς σε ένα κόκκινο ηφαίστειο.
Γιατί μια ροή λάβας πάντα διοχετεύεται μέσα από μια κοιλάδα, όπως ένα ποτάμι.
Ξέρουμε πού πηγαίνει.
Δεν είναι πιο επικίνδυνο από το να περπατάς σε ένα δρόμο στο Βέλγιο ή αλλού.
Είναι αλήθεια! Είναι θέμα υπολογισμένου κινδύνου.
Δεν είναι σπουδαίο. Συνήθως τα φτιάχνω καλύτερα από αυτό.
Έχετε γίνει πιο λογικός με τον καιρό, ή το αντίθετο;
-Έχουμε διαφορετικές απόψεις. -Η Κάτια είναι πιο λογική;
Υπάρχουν ανόητα λάθη που δεν κάνουμε πια.
Όπως το να πέφτουμε σε κρατήρες
και να συνειδητοποιούμε αργότερα τι θα μπορούσε να συμβεί.
Μπορείς να πεις ότι είμαστε πιο λογικοί τώρα.
Όχι, εσύ είσαι!
Η Κάτια και ο Μορίς έχουν τις διαφορές τους.
Η Κάτια είναι σαν πουλί.
Ο Μορίς σαν θαλάσσιος ελέφαντας.
Η Κάτια δίνει προσοχή στις λεπτομέρειες, τη διασύνδεση των πραγμάτων.
Ο Μορίς, στο μοναδικό, το μεγαλοπρεπές.
Και οι δύο παρατηρούν τον κόσμο, αλλά με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο.
Η Κάτια, με τη φωτογραφική της μηχανή, αποτυπώνει μια στιγμή με ένα καρέ.
Ο Μορίς κυνηγάει την κίνηση…
καταγράφοντας μια ροή δευτερολέπτων, 24 καρέ το καθένα.
Διψάει για κάθε δυνατή λήψη, γιατί το θέαμα μπορεί να εξαφανιστεί.
Αλλά αυτό τον κάνει να περιπλανιέται…
και να περιπλανιέται…
και να περιπλανιέται.
Ο μεγαλύτερος φόβος της είναι να χάσει την οπτική επαφή μαζί του…
και να μην τον ξαναδεί ποτέ.
Αυτή είναι μια παγίδα ηφαιστειολόγου. Αν το έδαφος καταρρεύσει,
πέφτεις στη λάβα, θα βγάλει μερικές σπίθες,
και τελειώνουν όλα για τον ηφαιστειολόγο.
Ένα τηλεγράφημα-έκπληξη καλεί την Κάτια και τον Μορίς στο Νιραγκόνγκο,
στο αγαπημένο τους ηφαίστειο, που γνώρισαν πριν τέσσερα χρόνια.
ΖΑΪΡ 1977
ΕΠΕΙΓΟΝ ΤΗΛΕΓΡΑΦΗΜΑ 10 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ, 10 Π.Μ.
Η ΛΙΜΝΗ ΛΑΒΑΣ ΤΟΥ ΝΙΡΑΓΚΟΝΓΚΟ ΑΔΕΙΑΖΕΙ ΣΤΗ ΓΥΡΩ ΠΕΡΙΟΧΗ -
ΑΠΕΙΛΕΙ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΓΚΟΜΑ - ΣΤΟΠ.
Το Νιραγκόνγκο, που φαινόταν τόσο άκακο, άδειασε μέσα σε λίγα λεπτά
σαν μπανιέρα με τρύπα, σπέρνοντας τον θάνατο παντού.
Η Κάτια και ο Μορίς γνώριζαν ότι ήταν πιθανή μια τέτοια καταστροφή.
Αλλά αυτή είναι η πρώτη φορά που το βιώνουν από πρώτο χέρι.
Οι ροές λάβας έτρεχαν πάρα πολύ γρήγορα.
Πιθανότατα έτρεχαν με 60 έως 70 χιλιόμετρα την ώρα.
Και αυτό συνέβη το πρωί, όπου πολλοί άνθρωποι βρίσκονταν στον δρόμο
πηγαίνοντας στην αγορά.
Πιστεύουμε ότι περίπου 100 άτομα καταπλακώθηκαν από τη ροή της λάβας.
Πολύ ασυνήθιστη έκρηξη.
Αυτές είναι τέλειες αποτυπώσεις των σωμάτων ελεφάντων.
Ακόμα και η προβοσκίδα και η ουρά έχουν αποτυπωθεί στη λάβα.
Καμία επιστημονική έρευνα δεν θα μπορούσε να τους προετοιμάσει για αυτό το σοκ.
Η γλώσσα των μύθων αντίθετα μοιάζει ταιριαστή.
Βρίσκονται στο καζάνι του διαβόλου, στην πύλη της κόλασης.
Ή είναι παγιδευμένοι ανάμεσα στα πολεμικά πνεύματα του ηφαιστείου,
σύμφωνα με τις ιστορίες των φίλων τους στην Γκόμα.
Φαντάζομαι πώς θα φαινόμασταν από ψηλά.
Μια στήλη μικροσκοπικών μυρμηγκιών που σκαρφαλώνει στην πλάτη του πελώριου θηρίου
και λένε με αλαζονεία
"Σκαρφαλώνω πάνω σου για να σε κατανοήσω,
να σου αποσπάσω τα χιλιόχρονα μυστικά σου,
ώστε η επιστήμη να προοδεύσει!"
Πόσο μεγάλη είναι η φιλοδοξία και η ματαιοδοξία του ανθρώπου;
Προσπαθούμε να γίνουμε μάρτυρες αυτής της δύναμης,
αλλά το ανθρώπινο μάτι δεν μπορεί να δει στον Γεωλογικό Χρόνο.
Οι ζωές μας είναι μόνο ένα βλεφάρισμα σε σύγκριση με τη ζωή ενός ηφαιστείου.
Όταν πρόκειται για επιστημονικές ανακαλύψεις,
όπως το πώς λειτουργεί ένα ηφαίστειο ή γιατί η Γη είναι ζεστή,
σχεδόν τα πάντα είναι άγνωστα. Δεν ξέρουμε σχεδόν τίποτα.
Η Κάτια και ο Μορίς
θεωρούν ότι δεν πρέπει να φοβόμαστε το άγνωστο. Αλλά να προχωράμε προς αυτό.
Θέλω να πάω πιο κοντά, μέσα στην κοιλιά του ηφαιστείου.
Θα με σκοτώσει μια μέρα, αλλά αυτό δεν με ενοχλεί καθόλου.
Δεν είναι ότι φλερτάρω με τον θάνατο, αλλά εκείνη τη στιγμή,
δεν με νοιάζει καθόλου.
Με σαγηνεύει ο κίνδυνος; Ίσως.
Στα 52 του χρόνια…
ΙΝΔΟΝΗΣΙΑ 1979
...ένα νεαρό ηφαίστειο της Ινδονησίας παθαίνει κρίση.
Η Κάτια και ο Μορίς το κυνηγούν.
Το 1883 εξερράγη ο γονέας αυτού του ηφαιστείου, με το όνομα Κρακατόα.
Προκάλεσε ένα τσουνάμι τόσο ισχυρό που σάρωσε
τις γειτονικές ακτές, σκοτώνοντας 36.417 ανθρώπους.
Επίσης, ξερίζωσε αυτό το κοράλλι από τον πυθμένα της θάλασσας
και στάθμευσε ένα αποικιακό ολλανδικό ατμόπλοιο δύο μίλια μέσα στην ενδοχώρα.
Η στάχτη ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο, εντείνοντας τα ηλιοβασιλέματα,
μαγνητίζοντας το βλέμμα επιστημόνων και καλλιτεχνών, ειδικά ενός Νορβηγού ζωγράφου
που περιέγραψε τα ηλιοβασιλέματα ως κραυγή.
Στη συνέχεια, το ηφαίστειο κατέρρευσε στη θάλασσα,
για να αναδυθεί ξανά ως νεαρό ηφαίστειο που ονομάζεται Ανάκ Κρακατόα.
Ακριβώς μόλις φτάσαμε στην παραλία, το ηφαίστειο εξερράγη.
Όλοι έφυγαν, αφήνοντας την Κάτια κι εμένα μόνους στο νησί.
Κάθε τρία ή τέσσερα λεπτά γίνονταν φανταστικές εκρήξεις.
Ήμασταν μόνο δύο και για 24 ώρες την ημέρα,
ο ένας από εμάς έπρεπε να προσέχει για ηφαιστειακές βόμβες.
Είναι κόκκινες, κι έτσι τη νύχτα είναι εύκολο να δεις την τροχιά τους.
Μπορούσαμε να δούμε αν μια βόμβα ερχόταν προς το μέρος μας
και το τελευταίο δευτερόλεπτο, μετακινούσαμε στην άκρη όποιον κοιμόταν.
Διστάζουμε.
Να πάμε πιο κοντά; Ή να πάρουμε τη βάρκα και να φύγουμε;
Αποφασίσαμε να συνεχίσουμε.
Επειδή υπάρχει η ευχαρίστηση του να πλησιάζεις το θηρίο,
χωρίς να ξέρεις αν θα σε πιάσει.
Δεν θα μπορούσα να ζήσω με κάποιον
που δεν μοιράζεται αυτήν την αγάπη στην κορυφή ενός ηφαιστείου.
Η Κάτια και ο Μορίς πρέπει να είναι απόλυτα συγχρονισμένοι.
Κάθε λάθος που κάνει ο ένας μπορεί να κοστίσει ακριβά και στους δύο.
Αλλά ο Μορίς δεν κάνει δουλειά χωρίς την Κάτια.
Ούτε η Κάτια μπορεί χωρίς τον Μορίς.
Και μαζί, είναι εκεί για το ηφαίστειο,
το οποίο αδιαφορεί μπροστά στη λατρεία τους.
Πρέπει να έχει κανείς γερά νεύρα και να μην πανικοβάλλεται εύκολα.
Ας πούμε ότι η γυναίκα μου τραυματίζεται.
Όχι να σκοτωθεί, αλλά να τραυματιστεί. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα.
Είμαι μαζί της καθώς πεθαίνει και δεν μπορώ να κάνω τίποτα.
Είναι φρικτό.
Η Κάτια και ο Μορίς ξέρουν ότι αυτές οι πέτρες θα ζήσουν περισσότερο.
Δεν είναι θρησκευόμενοι.
"Είμαστε επιστήμονες", λένε.
"Έχουμε μόνο αυτήν τη σύντομη ζωή και μετά επιστρέφουμε στη γη".
Με τη σύντομη ζωή της, η Κάτια ονειρεύεται να γεράσει
μαζί με το ηφαίστειο, να γυρίσει κάθε πέτρα του.
Υπάρχει κάποιο όνειρο που δεν έχετε πραγματοποιήσει ακόμα;
Ναι, υπάρχουν πολλά. Όλες οι εκρήξεις που δεν έχουμε δει!
Ο Μορίς καίγεται για να πλησιάσει τη φωτιά, ό,τι κι αν γίνει.
Κάποτε έγραψε…
Ίσως χρειάζεσαι μια συγκεκριμένη φιλοσοφία ύπαρξης
για να τα βάλεις με αυτά τα ηφαιστειακά τέρατα. Η δική μου είναι στοιχειώδης.
Προτιμώ μια έντονη και σύντομη ζωή από μια μονότονη και μακρόχρονη.
Μια ύπαρξη τύπου καμικάζι μέσα στην ομορφιά των ηφαιστειακών πραγμάτων.
Έχω ένα πολύ σοβαρό σχέδιο που ονειρευόμουν από παιδί,
να κατέβω με κανό σε μια ροή λάβας, μόνο για περίπου 15 χιλιόμετρα.
Αν αυτό μπορεί να γίνει, θα το κάνουμε εδώ στη Χαβάη,
και κάνω τα πάντα για να το καταφέρω.
Το κανό θα είναι σαν μια κάψουλα τύπου Τζέμινι
με ένα στρώμα από κράμα τιτανίου και μονωτικά τούβλα στον πάτο.
Ένα ελικόπτερο θα ρίξει την κάψουλα στη λάβα
και θα επιπλεύσουμε στο ποτάμι προς τη θάλασσα.
Ο Μορίς καταστρώνει αυτό το σχέδιο από μια άλλη περιπέτεια με βάρκα
κατά τη διάρκεια του πρώτου τους ταξιδιού στην Ινδονησία το 1971.
Εδώ, μελετούν το μεγαλύτερο απόθεμα θειικού οξέος στον κόσμο.
Είχαμε την ιδέα να πάμε για ιστιοπλοΐα στη λίμνη του οξέος.
Μου φάνηκε διασκεδαστικό, καθώς δεν είχε ξαναγίνει ποτέ πριν.
Η Κάτια ήταν εντελώς αντίθετη. Είναι γεωχημικός.
Ο Μισέλ Γουόλφ κι εγώ, οι δύο χημικοί, αρνηθήκαμε να συμμετάσχουμε.
Γνωρίζαμε πολύ καλά τους κινδύνους που εγκυμονούσαν. Είναι συμπυκνωμένο οξύ.
Τελικά, ήταν οι γεωλόγοι, οι αδαείς
που μπήκαν στην όξινη λίμνη.
Αγοράσαμε μια φουσκωτή βάρκα με 100 φράγκα σε μια υπαίθρια αγορά.
Ήταν μια μεταχειρισμένη βάρκα. Δεν θα παίρναμε καινούργια.
Δεν είμαστε εντελώς ηλίθιοι.
Δεν ήμασταν αγχωμένοι.
Ή ήμασταν στην αρχή, αλλά ήταν τόσο συναρπαστικό.
Πάντα μου αρέσει να κάνω αυτό που μου απαγορεύουν να κάνω.
Ξαφνικά, το οξύ τρώει το ατσάλινο καλώδιο
και παίρνει το μπουκάλι με το δείγμα στον πυθμένα της λίμνης.
Αυτή η αποστολή τελείωσε.
Ένας αντίθετος άνεμος τους απομακρύνει από την ακτή.
Θα περάσουν τις επόμενες τρεις ώρες παλεύοντας να επιστρέψουν.
Η Κάτια είναι έξαλλη.
Δεν θέλω να το φιλοσοφήσω, αλλά ο Νίτσε ήταν αυτός που είπε
"Ανόητος είναι κάποιος που έχει χάσει τα πάντα εκτός από τη λογική του".
Βγαίνετε στη λίμνη για να μελετήσετε
τη σύνθεσή της με μια φουσκωτή βάρκα;
Αλλά οι χημικοί της ομάδας, που ξέρουν τι είναι το οξύ, αρνήθηκαν να πάνε.
Μόνο οι απερίσκεπτοι γεωλόγοι πήγαν. Πίνουμε πριν ξεκινήσουμε!
Με την πάροδο του χρόνου, ο Μορίς τελειοποιεί τον μύθο του Μορίς Κραφτ.
Σε αποκαλούν Διάβολο του Ηφαιστείου.
Ναι, έχω κέρατα.
Είναι το πιο όμορφο φαινόμενο, το μεγαλύτερο φυσικό θέαμα.
Η ανοιχτή θάλασσα, συγκριτικά, είναι χάλια!
Και μαζί, εκείνος και η Κάτια έχουν γίνει καλοί στο να παίζουν τους εαυτούς τους.
Πόσα ηφαίστεια έχετε παρατηρήσει τα τελευταία 20 χρόνια;
Η Κάτια έχει δει 170 και εγώ 150.
Έχει δει 20 περισσότερα από μένα. Είναι ένα πρόβλημα στη σχέση μας.
Λένε ότι εσείς οι δύο είστε αρκετά εκρηκτικοί!
Δεν είμαι σκηνοθέτης. Είμαι περιπλανώμενος ηφαιστειολόγος,
που αναγκάζεται να κάνει ταινίες για να περιπλανιέται.
Παρά τα λεγόμενα του Μορίς, τα πλάνα τους υποδηλώνουν το αντίθετο.
Για παράδειγμα, πώς δείχνουν ότι η δουλειά τους είναι εξαντλητική;
Ίσως έτσι;
Ή έτσι;
Πώς δείχνουν πώς να κοιτάς στην άβυσσο;
Ίσως κάπως έτσι.
Πώς σκηνοθετούν τη γεωλογική κλίμακα;
Με εικόνες σαν αυτή;
Αλλά τι συμβαίνει με αυτό;
Γιατί απαθανατίστηκε αυτή η στιγμή με το λιγοστό τους φιλμ;
Για ποιο λόγο ή για ποιον ήταν;
Μια στο τόσο, η Κάτια και ο Μορίς πρέπει να επιστρέφουν στην Αλσατία
για να μετατρέψουν τις φωτογραφίες και το υλικό τους σε βιβλία και ταινίες.
Εδώ, είναι κάτοικοι αυτού του ανθρώπινου κόσμου.
Ορίστε, αρχίζει!
Όταν δεν μπορώ να πάω να δω τα ηφαίστεια, τα νοσταλγώ.
Έτσι, φτιάχνω μικροσκοπικά ηφαίστεια στο σπίτι μου.
Αν με ρωτούσες "Είσαι ευτυχισμένος;", θα έλεγα "Σίγουρα όχι".
Γιατί αυτός ο κόσμος δεν είναι φτιαγμένος σωστά.
Αν μπορούσα να φάω πέτρες,
θα έμενα στα ηφαίστεια και δεν θα κατέβαινα ποτέ.
Δεν βλέπουμε πια τον κόσμο με όλες τις μετριότητές του.
Θα ήθελα να βρίσκομαι συνέχεια στους κρατήρες, για να τους περιεργάζομαι.
Για να επιστρέψουν στο ηφαίστειο, πρέπει να πληρώσουν τους λογαριασμούς.
Η Κάτια ταξινομεί τις φωτογραφίες τους,
γράφει τα βιβλία και διαχειρίζεται τα υλικοτεχνικά.
Ο Μορίς αναλαμβάνει τις διαλέξεις, τις εμφανίσεις στα ΜΜΕ,
προσπαθεί μάταια να προγραμματίσει το ταξίδι του με το κανό στη λάβα.
Θέλω να επιπλεύσω σε μια ροή λιωμένης λάβας. Η Κάτια δεν θέλει.
Είπε ότι θα βγάλει την τελευταία μου φωτογραφία καθώς θα ξεκινώ.
Επιμελείται επίσης τις ταινίες τους.
Σε ένα ηφαίστειο, ο άνθρωπος μπορεί να αναμετρηθεί με το εμπόδιο
και ταυτόχρονα να αποκτήσει την εσωτερική σοφία
που είναι απαραίτητη στον ταραγμένο κόσμο μας.
Καθώς θαυμάζουμε αυτές τις εικόνες,
τριάντα ηφαίστεια εκρήγνυνται σε όλο τον κόσμο. Σας περιμένουν.
Η μπάλα μπήκε…
ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ
Κίνδυνος.
Κίνδυνος…
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο ηφαιστειολόγος Χάρι Γκλίκεν
τραβάει αυτήν τη φωτογραφία του Όρους της Αγίας Ελένης στις 17 Μαΐου 1980.
Ακολουθούν μερικές από τις πιο γνωστές εικόνες
για το τι θα συμβεί εδώ αύριο,
ξεκινώντας στις οκτώ ώρες και 32 λεπτά, 11,4 δευτερόλεπτα Θερινής Ώρας Ειρηνικού.
Τώρα έχουμε μια έκρηξη εδώ κάτω. Έχουμε μια μεγάλη κατολίσθηση.
Εντάξει, το έχουμε παιδιά. Όλο το βορειοδυτικό τμήμα.
Βανκούβερ! Αυτό είναι!
Κύριοι, το τροχόσπιτο και το αυτοκίνητο
που βρίσκεται νότια από μένα είναι καλυμμένα.
Θα με χτυπήσει κι εμένα.
Πενήντα τρία χιλιόμετρα ανατολικά στο Όρος Άνταμς,
ένας πεζοπόρος τραβάει αυτές τις φωτογραφίες.
Πενήντα έξι χιλιόμετρα βορειοδυτικά, τραβήχτηκε αυτή η φωτογραφία.
Κάπου πιο πέρα, μια κάμερα οκτώ χιλιοστών καταγράφει αυτό.
Ο Μορίς και η Κάτια
δεν κινηματογράφησαν ούτε φωτογράφισαν την έκρηξη
επειδή δεν μπορούσαν να τη δουν ή να την ακούσουν.
ΛΙΜΝΗ ΣΠΙΡΙΤ ΑΓ. ΕΛΕΝΗΣ
Ανοίγω την τηλεόραση και βλέπω έναν δημοσιογράφο
να μιλάει για μια τεράστια έκρηξη στο Όρος Αγ. Ελένης.
Λέω στην Κάτια "Κοίτα, χάσαμε τις εκρήξεις, είναι απίστευτο!"
Είχα δολοφονική διάθεση.
Καθώς η στάχτη πέφτει στη γύρω περιοχή, η Κάτια και ο Μορίς πλησιάζουν.
ΟΡΟΣ ΑΓ. ΕΛΕΝΗΣ ΛΙΜΝΗ ΣΠΙΡΙΤ
Η Κάτια και ο Μορίς θα περάσουν τρεις μήνες μέσα στη στάχτη,
παρακολουθώντας, φωτογραφίζοντας, μελετώντας αυτήν τη δύναμη.
Και σιγά-σιγά, εκείνοι και οι συνάδελφοί τους ερευνητές
θα σχηματίσουν μια σαφέστερη εικόνα του γεγονότος, με αριθμούς όπως το 2,8,
τον αριθμό των κυβικών χιλιομέτρων γης που εκτοξεύτηκαν από το βουνό.
Είκοσι πέντε χιλιάδες, η δύναμη της έκρηξης
σε ατομικές βόμβες όπως αυτή που έριξαν οι Ηνωμένες Πολιτείες
στη Χιροσίμα.
Πενήντα επτά, ο επίσημος απολογισμός των θυμάτων.
Κάποια στιγμή, θα βρουν τις λιωμένες κασέτες του Ντέιβιντ Τζόνστον.
Ένας από τους δύο ηφαιστειολόγους που σκοτώθηκαν στο Όρος Αγ. Ελένης
ήταν ένας παλιός φίλος μου, ονόματι Ντέιβιντ Τζόνστον.
Βρισκόταν δέκα χιλιόμετρα βόρεια του ηφαιστείου.
Δέχτηκε το κύριο βάρος της έκρηξης.
Μόλις που πρόλαβε να πει στον ασύρματο, "Βανκούβερ, αυτό είναι!"
Και δεν τον βρήκαμε ποτέ τον καημένο. Παρασύρθηκε εντελώς από την έκρηξη.
Και γιατί ήταν σε ένα τόσο επικίνδυνο μέρος;
Λοιπόν, περιμέναμε ότι η έκρηξη θα γινόταν στα βόρεια του ηφαιστείου,
αλλά νομίζαμε ότι δεν θα πήγαινε πέρα από επτά ή οκτώ χιλιόμετρα.
Στην πραγματικότητα, έφτασε μέχρι και 30 χιλιόμετρα.
Ανεξάρτητα από το τι ανακαλύπτουν μετά την έκρηξη,
δεν πλησιάζουν στο να κατανοήσουν
πώς να κάνουν τις πιο κρίσιμες μετρήσεις πριν από αυτήν.
Δεν ξέρουμε πώς να προβλέψουμε την ένταση μιας έκρηξης,
και αυτό που ονομάζεται "πυροδότηση",
τη στιγμή που η έκρηξη αρχίζει πραγματικά,
την ακριβή στιγμή που το μάγμα γίνεται ασταθές.
Δεν μπορούμε να το μετρήσουμε αυτό. Ξαφνικά, απλώς ξεκινάει.
Από αυτήν τη στιγμή και μετά, αφιερώνουν τη ζωή τους σε αυτό το είδος ηφαιστείου.
Το γκρίζο ηφαίστειο. Το φονικό ηφαίστειο.
Με ενδιαφέρουν περισσότερο επειδή είναι λιγότερο γνωστά,
πιο επικίνδυνα, πιο δύσκολα προσβάσιμα.
Είναι σαν βόμβες με αναμμένα φιτίλια, αλλά το μήκος του φιτιλιού είναι άγνωστο.
Έχουμε σύννεφα τέφρας που φτάνουν σε ύψος 30 ή 40 χιλιομέτρων
και πυροκλαστικά κύματα που κινούνται με ταχύτητα 1.000 χλμ. την ώρα
και καταστρέφουν τα πάντα σε απόσταση 40 χλμ. σε δευτερόλεπτα.
Τα γκρίζα ηφαίστεια μπορεί να είναι δολοφόνοι,
αλλά η τέφρα τους δημιουργεί το πιο γόνιμο έδαφος στον κόσμο,
όπως αποδεικνύεται από αυτό το γογγύλι δολοφόνο.
Αντίθετα με τα κόκκινα, που σχηματίζονται όταν οι πλάκες απομακρύνονται,
τα γκρίζα σχηματίζονται όταν οι πλάκες συγκρούονται, προκαλώντας αύξηση
της πίεσης και της θερμότητας μέχρι την κατακλυσμική απελευθέρωση.
Σε μια λίστα τέτοιων εκρήξεων θα μπορούσε να συμπεριληφθεί ο Βεζούβιος το 1979,
το Όρος Ταμπόρα το 1815 και το Όρος Πελέ το 1902.
Εδώ είναι ένα σχετικά μικρό, το Γκαλούνγκουν, το 1982.
Και εδώ το Ούνα-Ούνα το 1983.
Από τους 350 ηφαιστειολόγους στον κόσμο, μόνο οι 50, και είμαι ένας από αυτούς,
ειδικεύονται στα εκρηκτικά ηφαίστεια, τα γκρίζα, αυτά που σκοτώνουν.
ΑΠΡΙΛΙΟΣ ΜΑΪΟΣ ΙΟΥΝΙΟΣ
ΙΟΥΛΙΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ
Πριν από κάθε ηφαιστειακή έκρηξη,
το ηφαίστειο ανατριχιάζει, όπως ένας άρρωστος άνθρωπος.
Η γη τρέμει λόγω του ανερχόμενου μάγματος.
Επίσης διογκώνεται, σαν να σχηματίζεται απόστημα.
Οι πλαγιές γίνονται πιο απότομες, οι κρατήρες μεγαλώνουν.
Αλλάζει επίσης και η αναπνοή του ηφαιστείου. Γίνεται άσχημη.
Η σύνθεση των ηφαιστειακών αερίων αλλάζει
και η θερμοκρασία του αυξάνεται, σαν να έχει πυρετό.
Μπορεί να υπάρχουν σημάδια πριν από μια έκρηξη,
αλλά δεν υπάρχει βεβαιότητα. Δεν υπάρχει τρόπος να γνωρίζουμε τον ακριβή χρόνο.
Και ο χρόνος είναι το παν στον κόσμο των ανθρώπων.
Το 1884, ο χρόνος ρυθμίστηκε στις μηχανές αντί για τους άγριους ρυθμούς της Γης.
Δεν καθοριζόταν πλέον από τον Ήλιο, τη Σελήνη ή τα αστέρια,
αλλά βασιζόταν σε κατασκευασμένα χρονικά διαστήματα για τον συντονισμό των βαγονιών
που μετέφεραν ορυκτά αποσπασμένα από τη Γη.
ΠΡΩΤΟΣ ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Η Βρετανική Αυτοκρατορία ασπάστηκε τον νέο αυτό σιδηροδρομικό χρόνο
που χαρτογράφησε την υφήλιο.
Αλλά ένα ηφαίστειο δεν έχει πρόγραμμα.
Το μήκος του φιτιλιού δεν είναι ποτέ γνωστό.
Μήπως ο ηφαιστειολόγος που πηγαίνει στο σημείο μιας έκρηξης
παίζει ένα είδος ρωσικής ρουλέτας;
Εφόσον ρισκάρει μόνο τη ζωή του, είναι εντάξει.
Αλλά όταν οι αρχές τον ρωτούν τι πρέπει να κάνουν,
λέω ότι όταν υπάρχει αμφιβολία, να εκκενώσουν.
Εδώ ένας χάρτης του Νεβάδο ντελ Ρουίς, ένα γκρίζο ηφαίστειο στις Κολομβιανές Άνδεις.
Δείχνει την απειλή σε περίπτωση έκρηξης. Υπάρχουν όλες οι ενδείξεις ότι θα εκραγεί,
όπως ανακοίνωσαν οι γεωεπιστήμονες της Κολομβίας σε εκθέσεις στους αξιωματούχους.
Αυτή εδώ που παρουσιάστηκε στις 7 Οκτωβρίου 1985,
αναφέρει ότι υπάρχει 100% πιθανότητα χειμάρρων λάσπης,
με μεγάλο κίνδυνο για το Αρμέρο και τις γύρω πόλεις.
Η Κάτια και ο Μορίς είναι μέλη μιας ομάδας
που εκπονούν συστήματα προειδοποίησης και σχέδια εκκένωσης.
Ξέρουν τι θα συμβεί.
Αλλά οι υπεύθυνοι λήψης αποφάσεων θεωρούν αυτά τα σχέδια πολύ δαπανηρά.
Στις 14 Νοεμβρίου 1985, αυτές οι εικόνες κάνουν τον γύρο του κόσμου.
Το ηφαίστειο είχε εκραγεί την προηγούμενη ημέρα
και οι χείμαρροι λάσπης κατάπιαν τα χωριά τη νύχτα, ενώ οι κάτοικοι κοιμούνταν.
Η Κάτια φτάνει ενώ ο Μορίς βρίσκεται σε περιοδεία διαλέξεων στη Γαλλία,
για την προώθηση της ταινίας τους.
Ο επίσημος απολογισμός των νεκρών ανεβαίνει σε 22.000…
και μετά σε 23.000.
Κάποιες αναφορές λένε 25.000.
Ο ακριβής αριθμός δεν είναι γνωστός.
Οι επιζώντες θα αφηγηθούν αργότερα.
Κοίταξα το ποτάμι προς το βουνό και είδα πάρα πολλή λάσπη.
Και τότε με χτύπησε και με σκέπασε.
Οι άνθρωποι έτρεχαν τριγύρω και έκλαιγαν.
"Ο γιος μου παρασύρθηκε, η γυναίκα μου παρασύρθηκε.
Είμαι ο μόνος που έχει απομείνει" ή "Έχουμε μείνει μόνο δύο".
Βρήκαμε κομμάτια από χέρια, πόδια και κεφάλια.
Δεν βρήκαμε την οικογένεια που ήρθαμε να βρούμε.
Η Κάτια νοσταλγεί τον Μορίς, που πιθανότατα δίνει διάλεξη
αυτήν τη στιγμή για τις δημιουργικές δυνάμεις των ηφαιστείων.
Για πρώτη φορά, αναρωτιέται για τον σκοπό της ζωής της.
Είναι πιο δύσκολο όταν συμβαίνει ένα τέτοιο πρόβλημα,
όταν καταστρέφονται χωριά ή άνθρωποι έχουν πληγεί από καταστροφή.
Τότε ντρεπόμαστε να αποκαλούμε τους εαυτούς μας ηφαιστειολόγους.
Τον 18ο και 19ο αιώνα, υπήρχαν μεγάλες καταστροφές
με πολλά θύματα, συχνά εξαιτίας της έλλειψης πληροφόρησης.
Αλλά πώς είναι δυνατόν στον 20ο αιώνα, όταν όλοι γνώριζαν;
Αυτό το ερώτημα παρέμεινε σαν κόμπος στο λαιμό μου.
Στις 13 Νοεμβρίου 1985, 22.000 νεκροί στο Ρουίς της Κολομβίας.
Απλώς και μόνο επειδή οι αρχές δεν πίστευαν τους ηφαιστειολόγους.
Η Κάτια και ο Μορίς πέρασαν τη ζωή τους καταγράφοντας πώς χτυπά η καρδιά της Γης,
πώς ρέει το αίμα της.
Τώρα αισθάνονται τις δικές τους καρδιές να χτυπούν και να σπάνε.
Πριν από πολύ καιρό, ο Μορίς είπε…
Δυσκολεύομαι να καταλάβω τους ανθρώπους. Θέλω να πω, είμαι ένας από αυτούς.
Δεν τους αποφεύγω συνεχώς.
Αλλά πιστεύω ότι ζώντας στα ηφαίστεια, μακριά από τους ανθρώπους,
θα καταλήξω να αγαπώ τους ανθρώπους.
Τα ηφαίστεια πρέπει να καταστρέψουν για να δημιουργήσουν…
αλλά πρέπει αυτός ο ατίθασος κύκλος να παίρνει ανθρώπινες ζωές;
Τα ηφαίστεια είναι το πιο όμορφο πράγμα στη φύση, αλλά σκοτώνουν.
Αλλά είναι ένα από τα όνειρά μου τα ηφαίστεια να μην σκοτώνουν πια.
Στο Αρμέρο, αυτές οι κατολισθήσεις λάσπης κατέβηκαν και σκότωσαν 25.000 ανθρώπους.
Θα το είχαμε αποφύγει, αν μαθαίναμε στους ανθρώπους να εκκενώνουν τα σπίτια τους.
Οι εξειδικευμένες εκθέσεις δεν σημαίνουν τίποτα σε όσους δεν ξέρουν από ηφαίστεια.
Έτσι σκεφτήκαμε να φτιάξουμε ταινίες.
Αν δείξουμε σε μια κυβέρνηση εικόνες των θυμάτων, των ζημιών, των κινδύνων,
ίσως μας πιστέψουν, ίσως τους πείσουμε.
Η Κάτια και ο Μορίς ξεκινούν να κυνηγήσουν τις πιο σπάνιες
και θανατηφόρες δυνάμεις για μια νέα ταινία για τους ηφαιστειακούς κινδύνους.
Τους πήρε έναν ολόκληρο χρόνο για να τραβήξουν αυτά τα πλάνα
στο Όρος Αυγουστίνος της Αλάσκας.
Ξέραμε ότι ήταν επικίνδυνο λόγω του τύπου του πυροκλαστικού κύματος.
Αλλά για πρώτη φορά, φτάσαμε πολύ κοντά, περίπου στα 50 μέτρα.
Είσαι απλά σαν μια μύγα σε μια κατσαρόλα με γάλα που βράζει.
Ήταν ένα εντελώς σιωπηλό φαινόμενο.
Δεν ήταν καθόλου τρομακτικό να το βλέπεις.
Ήμασταν γοητευμένοι, σαν μαγνήτης, πλησιάζαμε όλο και πιο κοντά,
λέγοντας "Είμαστε τελείως τρελοί!"
Ήταν μια μοναδική στιγμή για εμάς, οπότε είπαμε να το ρισκάρουμε!
Η κάμερα κουνιέται σαν να τηλεγραφεί αν πρέπει να μείνουμε ή να τρέξουμε.
Ίσως επειδή ο συνάδελφός τους, ο Γιούργκεν Κίνλε,
θα τους απομακρύνει από το φλεγόμενο σύννεφο τέφρας
την τελευταία στιγμή.
Αρκετά χρόνια μετά, η νεκρολογία τους θα αναφέρει αυτήν τη στιγμή
ως τη στιγμή που η Κάτια και ο Μορίς επέμεναν ότι οι κίνδυνοι
πρέπει πάντα να ελαχιστοποιούνται…
αλλά ότι αυτό το είδος της μελέτης από κοντά έπρεπε να γίνει.
Ο Μορίς είπε κάποτε…
"Κοιτάξτε πόσο μικροί είμαστε οι άνθρωποι απέναντι σε αυτήν την ηφαιστειακή δύναμη.
Το μόνο πράγμα που θα παραμείνει από εμάς είναι ότι μπορούμε να γράφουμε,
να λέμε ιστορίες και να κινηματογραφούμε."
Όταν μπορεί να πεθάνεις ανά πάσα στιγμή…
τι αφήνεις πίσω σου;
Έχω δει πολλά όμορφα πράγματα.
Νιώθω σαν να είμαι πάνω από 100 ετών, με αυτά που έχω ζήσει.
Έτσι, ειλικρινά, φεύγω χωρίς φόβο.
Θα έκανα τα πάντα για να συνεχίσω να ζω έτσι.
Κάνουμε τα πάντα μαζί, ο Μορίς κι εγώ. Δεν δουλεύουμε ο ένας χωρίς τον άλλον.
Μου αρέσει όταν περπατάει μπροστά μου. Εφόσον έχει το διπλάσιο βάρος από μένα,
ξέρω ότι όπου κι αν πάει, μπορώ να πάω κι εγώ.
Τον ακολουθώ γιατί αν είναι να πεθάνει, θα ήθελα να είμαι μαζί του. Έτσι ακολουθώ.
Περιστασιακά, είμαι μπροστά.
Ένα σύνολο δυνάμεων συγκρούονται στον πλανήτη στη διάρκεια του γεωλογικού χρόνου
για να προκαλέσουν μια στιγμή, μια έκρηξη, που αναδιαμορφώνει για πάντα τη Γη.
Και μέσα στα δύο εκατομμύρια χρόνια της ανθρωπότητας,
δύο μικροσκοπικοί άνθρωποι γεννιούνται στο ίδιο μέρος, την ίδια στιγμή
και αγαπούν το ίδιο πράγμα.
Και αυτή η αγάπη μας έφερε πιο κοντά στη Γη.
Γεια σου, Τότο, είμαι ο Μορίς. Πηγαίνουμε στην Ιαπωνία για μια έκρηξη.
Είναι μεσημέρι Τρίτης, είμαστε στο αεροδρόμιο.
Έχει μια έκρηξη στο Ούνζεν που με ενδιαφέρει πολύ.
Επιστρέψαμε χθες από Μαρτινίκα. Σκεφτόμασταν να έρθουμε στο Παρίσι,
αλλά φεύγουμε σήμερα για την Ιαπωνία. Εντάξει, με όλη μου την αγάπη, αντίο.
Στις 3 Ιουνίου 1991,
το Όρος Ούνζεν αρχίζει να ξυπνάει μετά από 200 χρόνια αδράνειας.
Το βουνό έχει αρχίσει να ξυπνάει από τον Μάιο,
αλλά σήμερα, κάτι θα αλλάξει στο εσωτερικό της Γης.
Ελπίζουμε πάντα, αλλά δεν είμαστε σίγουροι και δεν ξέρουμε τίποτα.
Έχει μεγάλα κομμάτια στην κορυφή και πρέπει να κατέβουν, αλλά πότε;
Λίγο μετά τις 4:00 μ.μ., αρχίζει να βρέχει.
Η στάχτη έρχεται με βόρειο άνεμο.
Κάτι φαίνεται διαφορετικό αυτήν τη φορά.
Η ομίχλη κρύβει τη θέα τους, έτσι η Κάτια και ο Μορίς πλησιάζουν πιο κοντά
με τον Χάρι Γκλίκεν, για να έχουν καλύτερη λήψη.
Ένας δημοσιογράφος που εγκατέλειψε την κάμερά του κατέγραψε αυτήν τη λήψη.
Και υπάρχει και αυτή η στιγμή, λίγο πριν την έκρηξη.
Η τελευταία γνωστή λήψη της Κάτια και του Μορίς μαζί.
Ιάπωνες αξιωματούχοι έδωσαν στον Ιβ, φίλο της Κάτια και του Μορίς, μία φωτογραφία.
Οι τεφροδόχοι τους βρίσκονται στο ναό Σιμαμπάρα
στη βάση του Όρους Ούνζεν.
Κοντά στο σημείο του κύματος, τα σημάδια στο χώμα έδειχναν
ότι η Κάτια και ο Μορίς ήταν δίπλα δίπλα.
Ανακτήθηκαν δύο αντικείμενα. Μια φωτογραφική μηχανή και ένα ρολόι,
οι δείκτες του οποίου είχαν παγώσει για πάντα στο χρόνο στις 4:18 μ.μ.
Ακριβώς πάνω από τη Θάλασσα της Ανατολικής Κίνας, το Όρος Πινατούμπο τρέμει.
Σε μία εβδομάδα, θα εκραγεί με την πιο θεαματική ηφαιστειακή έκρηξη
που έχουν γνωρίσει ποτέ οι Φιλιππίνες.
Πενήντα οκτώ χιλιάδες άνθρωποι θα εκκενωθούν.
Οι αξιωματούχοι πήραν στα σοβαρά τα προειδοποιητικά σημάδια,
χάρη στην ταινία της Κάτια και του Μορίς για την κατανόηση ηφαιστείων.
Στην άλλη άκρη του κόσμου, κοντά στα γαλλογερμανικά σύνορα,
τα Βόσγια όρη και το ρήγμα του Ρήνου μετατοπίζονται ανεπαίσθητα κάτω από τη γη.
Η Κάτια, εγώ και τα ηφαίστεια, είναι μια ιστορία αγάπης.
Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι δεν φανταζόμαστε να ζούμε διαφορετικά.
ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΑ 43 ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΕΧΑΣΑΝ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΟΥΝΖΕΝ ΣΤΙΣ 3 ΙΟΥΝΙΟΥ 1991.
Υποτιτλισμός: Μυρσίνη Κορομάντζου