Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Przyjechałem do tego kraju z niczym.
Parkowałem samochody i chodziłem do szkoły.
Uczyłem się angielskiego.
Później pracowałem jako stolarz, aż dostałem się na studia.
Tam poznałem Ingrid.
Ona studiowała architekturę wnętrz, a ja architekturę.
Rok później byliśmy już zaręczeni.
OJCIEC PANNY MŁODEJ
Mieliśmy mało pieniędzy, więc pobraliśmy się w domu kultury.
Właściwie to na sali bingo.
Byliśmy tak zakochani.
Wszyscy złożyli się na wesele.
Tort upiekła miejscowa pastelería.
Mój kuzyn Junior kupił mi smoking.
Mój tío Walter grał ze swoim zespołem Los Inmortales...
dopóki nie wyrzucili nas następnego ranka.
Jej ojciec zapytał mnie, jak planuję utrzymywać jego córkę.
Powiedziałem: "Będę architektem".
A on na to: "Architektem? Trzeba było znaleźć sobie bogatą żonę".
Kiedy urodziła się Sofi, nie wiedziałem, jak się nią zaopiekuję...
ale obiecałem sobie, że nigdy nie będzie miała takich problemów jak my.
Będziesz pracować całą noc?
Nie. Zaraz przyjdę.
Świetnie sobie radzisz.
Sam zbudowałem nasz dom, a dziesięć lat później
byliśmy najbardziej popularną firmą w Coral Gables.
Więc powiedzcie. Skoro zrobiłem wszystko dobrze...
jakim cudem znalazłem się tutaj?
...oddany temu małżeństwu.
- To niesprawiedliwe... - Billy. Rozumiem.
- Zaczęła od tego oskarżenia. - Rozumiem.
- Przepraszam, Wysoki Sądzie. - To nasze małżeństwo,
- a nie atak. - Jak śmiem wątpić w Jego Wysokość?
- Proszę. - Jesteśmy statystami
- w show Billy'ego Herrery. - Billy i Ingrid...
Przestańmy się oskarżać, dobrze?
Zamiast tego spróbujmy tego ćwiczenia.
Kiedy to robisz, wyobrażam sobie Y.
Znowu?
To bardzo skuteczne. Nie robiliśmy tego od jakiegoś czasu.
- Mogę sprawdzić w kalendarzu. - W porządku.
Kiedy nie odpowiadasz po tym, jak mówię,
wyobrażam sobie, że uważasz mnie za nudziarę.
Nie chcę być z kimś, kto uważa, że jestem nudna.
Chcę być z kimś, dla kogo jestem interesująca.
Nie ze starcem, który popadł w rutynę i bierze mnie za pewnik.
- Czujesz, że jesteś brana za pewnik? - O tak.
Czuję się brana za pewnik.
Gdy nazywasz mnie pracoholikiem i upartym starcem,
wyobrażam sobie, że bierzesz za pewnik wszystko, co poświęciłem,
by zbudować dla naszej rodziny takie życie.
Słuchaj, nigdy nie prosiłam o wiele.
To my od lat się tobie poświęcamy, Guillermo Herrera.
To ta sama rutyna.
Siedzenie, oglądanie sportu. Oglądanie kanału wędkarskiego.
Kanału wędkarskiego?
Lubi zgadywać wagę i cenę ryby.
Jestem wędkarzem muchowym.
To swego rodzaju sztuka.
Oglądasz, odprężasz się, odpoczywasz. Bardzo ciężko pracuję...
Po co?
I czułem, że mnie pan oceniał za kanał wędkarski!
Nie wiedziałem, że istnieje cały kanał.
Po co? Mamy wszystko, czego potrzebujemy.
Nasze córki są dorosłe
i powinniśmy móc podróżować, jechać do Grecji.
Znowu z tą Grecją.
To metafora! Nie wyjdziesz poza własny świat.
Proszę posłuchać. Przyjechałem do tego kraju z niczym.
Spałem na podłodze u wuja Waltera. Parkowałem samochody.
Zostałem architektem, zbudowałem firmę z niczego.
Wysłałem moją córkę Sofi na najlepsze studia prawnicze w Nowym Jorku.
A ona nie miała z tym nic wspólnego.
Wspierałem moją córkę Corę,
gdy rzuciła studia, więc proszę, wyjaśnijcie mi,
dlaczego zawsze, gdy tu przychodzę, to ja jestem tym złym?
Posłuchajcie. Przychodzicie tu od ponad roku, prawda?
Tak.
Więc zapytam was wprost.
Czy nadal chcecie, aby to małżeństwo przetrwało?
- Jestem tutaj. - Nie.
Nie zmienisz się, Billy.
I jestem zmęczona próbowaniem.
Też jestem zmęczony.
Wasze małżeństwo utonęło
w morzu pretensji i zatargów,
ale to nie znaczy, że rozwód też musi.
Ponieważ te problemy są dla was bardzo świeże,
musicie zebrać całą swoją rodzinę
i powiedzieć im, nie obwiniając się nawzajem.
Kiedy chcecie to zrobić?
Zrobimy to dziś wieczorem.
Nie ma mowy. Córka wraca dziś do domu ze studiów.
Nie możemy ich okłamywać. Jesteśmy jak otwarta księga.
To będzie trochę przykre przyjęcie powitalne, nie sądzisz?
Tak czy inaczej, nie uchronicie ich przed szokiem związanym z rozwodem.
Dzięki za pomoc.
Świetnie.
Zrobimy to dzisiaj.
Większy uśmiech.
Nie uważa się pan za fana postmodernizmu?
Nie. Postmodernizm nie ma szacunku dla tradycji.
Z drugiej strony architektura neoklasyczna
wymaga, byś szanował rodowód tego, co próbujesz odtworzyć.
Więc jestem bardziej neoklasyczny, bardziej tradycyjny.
Dlatego ma pan tylu klientów w Miami.
Możliwe.
Herrera Architects sprowadzili Kubę do Coconut Grove.
Architektura to świetny sposób, by nawiązać więź z naszą kulturą,
z naszym domem.
Przepraszam. Zdałem sobie sprawę, że muszę wracać do domu.
MIĘDZYNARODOWE LOTNISKO W MIAMI NOWY JORK - MIAMI
STATUS — WYLĄDOWAŁ
- Sofi? - Tak.
Coral Gables?
Tak. Nie ma to jak w domu.
Sofi?
Jeszcze jej nie ma.
Dobrze. Pomyślałem, że dziś to za szybko.
Powinniśmy spędzić więcej czasu z doktorem Saegerem,
żeby zaplanować, jak przekazać wiadomość dziewczynom.
Billy, już czas.
Jest za wcześnie.
Nie możemy zgotować jej ciepłego powitania
i przekazać wiadomości za kilka dni?
Bo muszę to z siebie wyrzucić. I nie będę ich okłamywała.
Gdzie moja Sofi?
Jeszcze nie tutaj, mamo.
Musiała uciec, jak poczuła, ile użyłaś cebuli.
- Naprawdę? - Wyjmę pomarańcze.
Ostrzegam cię, nie przejmiesz dzisiaj mojej kuchni.
Jeden Vicks ci nie wystarczy?
To dzięki niemu twój ojciec tak dobrze się trzymał.
Jasne. Mamo, to mój dom.
Ale Sofi zasługuje na dobre przyjęcie powitalne.
Na małą rodzinną kolację z Billym, Corą i mną.
Jak możesz mówić, że twoja matka nie jest członkiem rodziny?
Chi Chi, zostań na kolację. Wiesz, że jesteś moją ulubienicą.
Nie pożyczę ci żadnej forsy. Czy on uprawia hazard?
Gdzie nasza absolwentka?
Hola, Ingrid, Chi Chi. Co się gotuje?
Próbuję tylko naprawić ropa vieja. Dodała za dużo cebuli.
Pysznie pachnie.
Tío Walter przyszedł! Ropa vieja.
Tío, zostaniesz na kolację?
Chętnie.
Jedna szczęśliwa rodzina.
Chodź na chwileczkę.
Możesz zaprosić całą cholerną dzielnicę.
Umówiliśmy się.
Mieliśmy plan. Więc zrobimy to dziś wieczorem.
OPHELIA'S QUINCES SKLEP Z SUKIENKAMI NA QUINCEAÑERĘ
Valentina uwielbiała projekty Cory.
Gracias, Cora.
Dziękuję.
Długo jeszcze?
Huan prawie skończył.
Od tygodni opowiada o tej sukience.
Nie możemy się doczekać, by ją zobaczyć.
Nie pokazała państwu projektu?
Nie. Chciała nas zaskoczyć.
Nie pokazałaś rodzicom szkiców?
Skądże. Zwariowaliby.
Teraz zwariują tutaj.
Nie patrz mojej mamie w oczy, jak będzie krzyczeć,
a skończy, zanim się obejrzysz.
Gotowe.
Jak się czujesz?
Jak kobieta.
Chyba będziemy musieli pozwolić im zwariować.
To nawet nie jest sukienka.
To był niewybaczalny błąd.
Proszę uwierzyć, że nie to reprezentuje Ophelia.
Jakiej części "sukni na quinceañerę" nie zrozumiałaś?
Nie każda dziewczyna chce wyrosnąć na księżniczkę Disneya.
Pracujesz w tym sklepie od miesiąca
i już myślisz, że jesteś Stellą McCartney.
To sklep z sukniami na quinceañerę.
Może czas przestać być tak staromodnym.
Może czas znaleźć inne miejsce pracy.
Już się za to wzięłam.
Myślałam, że będziesz jak twoja siostra.
Znowu ta zdarta pływa.
Chodź, Huan.
Sof?
Nie ta córka.
- Hej, tato. - Hej, kochanie.
Co słychać? Ophelii podobały się twoje projekty?
Nie bardzo. Uznała, że woli iść w innym kierunku.
W jakim kierunku?
Takim, w którym już tam nie pracuję.
- Odeszłam. - Co?
Co takiego?
Mamita, zaczęłaś dopiero miesiąc temu.
Świetnie. Po prostu świetnie.
Co dalej? Jaki masz plan?
Mówiłam wam, że nie chcę iść na studia.
Czemu nie mogę wykorzystać mojego funduszu na studia, żeby założyć własną firmę?
Znowu to samo. Fundusz na studia jest na studia,
- jak sama nazwa wskazuje. - Wiem, papi...
Nie wiesz, Cora. Mówiłem to już wcześniej.
Ja zarabiałem na studia, parkując auta w wieku 16 lat.
Nie zapłacę za to, byś poszła na skróty.
Jeśli chcesz czegoś w życiu, musisz na to zapracować.
Tak już jest, takie jest życie.
Nigdy nie przestaniesz tego powtarzać, co?
Musi nauczyć się, jak robić coś do końca.
I wiesz, że mam rację.
Przez te wszystkie lata... ani razu.
Cześć! Mami!
Mój Boże. Tak bardzo za tobą tęskniliśmy.
A ja za tobą, mami.
Jestem taka szczęśliwa. Witaj.
Dziękuję, mamo.
Moja piękna księżniczka.
Hej, kuzynka.
Tato?
Powiedz im.
Tutaj, na czubku mojej głowy.
Co?
Przestań.
Nie.
Familia, nie chcę wam przerywać, ale mam coś do powiedzenia.
Tak. Ingrid i ja chcemy coś powiedzieć.
Chcemy wznieść toast za Sofię.
Od chwili, gdy zaczęłaś mówić,
wiedzieliśmy, że masz starą duszę.
I że jesteś dobra, bardzo świadoma siebie i zdyscyplinowana.
I ta dyscyplina pomogła ci...
na studiach, ale także na korcie tenisowym.
Tak.
A także na prawie na NYU.
Ta dyscyplina pomogła ci też zdać egzamin adwokacki w Nowym Jorku
i na Florydzie.
A teraz masz dwie konkurencyjne oferty pracy.
Odrzucisz tę nowojorską i przyjedziesz na Florydę,
i...
Och, Corita.
Moja druga kochana córka.
Odkąd byłaś małą dziewczynką,
zawsze bawiłaś się w przebieranki i projektowałaś sukienki.
Może nie sukienki na quinceañerę...
Ale sukienki, które pasują do twojego stylu i nastroju w danym dniu.
To bardzo miłe.
Za Sofi i Cori.
Cora.
Świetny toast. A ja...
Też mam coś do powiedzenia.
Oczywiście.
Wszyscy mnie znacie.
Nie mam życia. Zawsze tylko pracuję.
Po 100 godzin tygodniowo, weekendy przy komputerze...
Ale poznałam kogoś
i spędziliśmy razem długie godziny.
Pracowaliśmy nad tą samą sprawą i...
Och, do diabła z tym.
- Jestem zaręczona. - Co?
O mój...
Gratulacje.
Spójrz, mami.
Jest piękny, mi amor. Tak szybko.
Spójrz na niego. Czy nie jest piękny?
Dziękuję!
Gdyby tylko mój Luisito żył, żeby to zobaczyć. Był świętym.
Tak, jasne.
Mój Boże. To będzie niezła zabawa!
Dobra, sekundę.
Poczekajcie sekundę.
Tylko sekundę.
Kim on jest?
Kto to jest?
Czym się zajmuje?
Kiedy o tym zdecydowaliście?
Kim on jest?
Ma na imię Adán. Jest z Meksyku.
Jest mądry, kochany, słucha,
ciągle próbuje mnie zaskoczyć,
ale gdy próbuje coś ukryć, zawsze przygryza wargę.
To takie słodkie.
Tak bardzo otworzył mi oczy.
- Zabrał mnie na kemping i surfing. - Uwielbiam kemping.
Medytuję.
Pokazał mi nawet jogę.
Joga, kemping i surfing.
Więc kiedy dowiedziałam się, że jadę do Meksyku,
nie mogłam go zostawić.
Więc oświadczyłam mu się.
Ty się oświadczyłaś?
- Chwila. - Właśnie.
- Ty się oświadczyłaś? - Tak.
Ty mu się oświadczyłaś?
Nie on tobie?
Tak można?
- Oczywiście. - Tak.
No tak, można, ale ktoś tak robi?
- Ona. - Ja.
- Moja dziewczyna. - Czekaj... Dobra.
Nie chcecie poczekać, aż osiągniecie jakieś swoje cele zawodowe?
Papi, już je osiągnęłam.
Zawsze będę się rozwijać i chcę to robić z nim.
Poczułam to w chwili, gdy go poznałam.
Jechaliśmy raz Uberem i odbyliśmy niesamowitą rozmowę,
ale z jakiegoś powodu nie wymieniliśmy się numerami.
Nie wiem dlaczego i prawie zawsze tego żałowałam.
Ale rok później wpadłam na niego w pracy.
Okazuje się, że cały czas pracowaliśmy w tym samym budynku.
- To znak. - Tak.
Tak, to znak.
Dwa tygodnie później nasze firmy pracowały przy tym samym pozwie zbiorowym,
a my wylądowaliśmy w tym samym zespole.
Spojrzałam na niego i powiedziałam sobie:
"Mój Boże. Poślubię tego człowieka".
I tak zrobię.
- Kismet. - To kismet.
- Cóż... - Jak romantycznie.
Bardzo romantycznie.
- On jest z Meksyku? - Tak.
I jedziesz do Meksyku?
Tak.
Przeprowadzasz się do Meksyku?
Papi. Tak.
Idę się przewietrzyć.
- Papi, proszę cię. - Billy.
Papi.
Teraz wiesz, jak czuł się Luisito, kiedy poprosiłeś o rękę Ingrid.
O mój Boże, mami.
Co za chwila, mi amor.
Muszę jeszcze coś powiedzieć.
Co?
Cora.
Tak.
Będziesz moją druhną?
Tak. Oczywiście. Tak. To znaczy...
- Tak? - Oczywiście.
- To słodkie. - Czekaj, co to było?
To samochód twojego taty?
Co?
To el porschecito. To on.
Kolejny napad złości.
Nikt nie jest doskonały.
Zajmę się tym.
On oszalał.
Nie. W porządku.
Daj mu jechać.
PARK DOMINA
Poważnie?
Daję ci największą wiadomość w moim życiu, a ty po prostu wychodzisz i odjeżdżasz?
Wyszedłem na zewnątrz, zaczerpnąłem powietrza,
a potem chłopaki zadzwonili. Zapomniałem, że miałem grę...
A możemy...
Przyjechałem zagrać.
Spójrz na to rozdanie, jakie piękne.
Możemy porozmawiać?
Niech żyje panna młoda!
Powiedziałeś im?
Powiedziałem im, że jedziesz do Meksyku i że będę za tobą tęsknił.
Jak to do Meksyku?
- Dobra, tato. Chodź. - México.
Chodźmy do domu. Adán już jedzie.
Nie. Właśnie zaczęliśmy. Usiądź.
Na litość boską.
Ile za pana miejsce?
Pięćdziesiąt dolarów.
Zapłać.
To będzie ciekawe.
OK. Vaya.
Chciałeś zagrać?
Dawaj!
Tak. Dlaczego Meksyk?
Tato.
Julio Cesar Chavez był Meksykaninem.
Maromero Paez też jest.
Maromero Paez to Chicano, nie Meksykanin.
Bo jest tam praca, która jest dla mnie ważna.
I stamtąd pochodzi Adán.
Dlatego jadę do Meksyku.
A miałaś kiedyś zostać gubernatorem Florydy.
O czym ty mówisz?
O tym, że przed ślubem musisz jeszcze trochę dorosnąć.
Martwię się, że ominie cię wiele możliwości,
bo za wcześnie wyszłaś za mąż.
Graj!
Wiem coś o tym!
Małżeństwo już jest trudne. Po co bardziej utrudniać?
Do mojego domu wpuszczamy tylko Kubańczyków, chrześcijan lub znajomych.
Twoje córki to niezłe szczęściary.
Tato, spójrz na siebie i mamę.
Ożeniłeś się młodo.
Zaczęliście od zera, a teraz możecie cieszyć się tym razem.
Pas! Teraz gram przeciwko dwóm wrogom i zdrajcy.
Całą grę pasujesz.
Pan spasował na czwórce, pan na dwójce.
Masz czwórkę i dwójkę!
Teraz możemy iść?
Miło robić z wami interesy.
Chodźmy.
Billy! Ostatnia gra!
Ona tu rządzi!
Sofi!
Wciąż musi mnie poprosić o twoją rękę.
Ay, tato.
Cześć, quelite.
Upiekło ci się, wielkoludzie.
A miałem wybór?
Mamy udawać idealną rodzinę,
dopóki Sofi nie wyjdzie za mąż?
Albo możemy powiedzieć,
"Przepraszamy, że psujemy ci szczęście, ale bierzemy rozwód. Mazeł tow".
Mami, papi...
to Adán Castillo.
To moja mama, Ingrid Herrera.
Pani Herrera, to przyjemność wreszcie panią poznać.
Proszę, mów do mnie Ingrid i przytul mnie, mijo.
A to mój tata, Guillermo Herrera.
Panie Herrera, miło pana poznać.
Wzajemnie.
Sofi mówiła, że macie piękny ogród,
więc to mój wkład w drzewo rodziny.
Jak miło.
znajdźmy miejsce, w którym będzie szczęśliwe.
- Dobrze. - Chodźcie.
Jesteś taki kochany.
Cieszę się, że ci się podoba.
Bardzo. Dziękuję.
Bardzo miło z twojej strony.
Dziękuję, Guillermo.
Czuć w tym domu ognisko domowe.
Ognisko domowe?
Tak. Czuć, że to dom.
Dobre słowo.
Zbudowałem go, gdy nie chcieli mnie zatrudnić,
więc zatrudniłem sam siebie i powoli zbudowałem właśnie to.
Ty mówisz o budynku, a on o domu.
Zmięknie. Jest tylko trochę zdenerwowany.
Tak, ja też.
Spójrz na dziewczynki, jak były małe.
Były doskonałe.
O mój Boże.
- Quelite, co za fryzura. - Moje dzieci.
Przestań, mamo.
No co?
Za bardzo mnie kochasz. Boże.
Co to znaczy "quelite"?
Tak, ja też się zastanawiałam.
Ty opowiedz.
Gdy podczas letnich praktyk siadaliśmy do lunchu,
Adán ciągle wyciągał jakieś pojemniki
z dziwnymi gulaszami warzywnymi.
A tak przy okazji, świetnie gotuje.
Zniesmaczeni pytaliśmy go, co je.
- Pamiętasz to? - Tak.
Powiedziałem, że to "quelites".
Więc zaczęli nazywać mnie quelite.
Potem Sofi tego spróbowała, zasmakowało jej,
- więc zacząłem nazywać ją quelite. - Quelites.
- Jakie to urocze! - Rozumiecie?
Cudownie.
Historie kryjące się za przezwiskami
nigdy nie są tak dobre jak same przezwiska.
Napijecie się?
- Nie, dziękuję. - Nie.
Nie trzeba.
Zapraszam do mojego biura.
- Chodź. - Tak.
Wy też idziecie?
Sugerujesz, że nie powinnyśmy?
Nie, skąd.
Jak na dywaniku u dyrektora.
Właśnie.
Więc znaleźliście kancelarię prawniczą w Meksyku?
Tak.
Międzynarodową?
Właściwie to organizacja non-profit.
- Organizacja non-profit? - Tak.
Udziela pomocy uchodźcom przybywającym do USA z Meksyku.
Można na tym zarobić?
Pieniądze są przyzwoite.
Przyzwoite?
Jak więc zamierzasz utrzymywać moją córkę?
Czekaj.
On nie ma mnie utrzymywać, tato. Jesteśmy partnerami.
I nie podejmujemy decyzji w oparciu o pieniądze.
Też chciałbym podejmować tak decyzje.
Dobrze.
W każdym razie wiem, że powinienem poprosić o pańskie błogosławieństwo
przed ślubem z pana córką...
Błogosławieństwo. Pozwolenie.
Jedno na pewno.
Ale ona cię ubiegła.
Tak. To była niezła niespodzianka.
To prawda.
Zaczynamy we wrześniu, więc w naszym życiu panuje teraz niezłe zamieszanie.
Dlatego do tej pory nie mogłem przyjechać do Miami,
by powiedzieć wam osobiście,
że wychowaliście najlepszą córkę na świecie.
Inspiruje mnie, by być lepszym człowiekiem.
Chcę się od niej uczyć, chcę być jak ona...
Więc nic nie uszczęśliwi mnie bardziej
niż pana błogosławieństwo, by poślubić pana córkę.
Tak.
Ale organizacja non-profit...
- Billy! - Papi!
Oczywiście masz moje błogosławieństwo.
Zaczynacie pracę we wrześniu?
Tak.
- To za dwa miesiące. - Tak.
Kiedy planujecie wziąć ślub?
W sierpniu.
Chcemy wcisnąć miesiąc miodowy przed wyjazdem do Meksyku.
Oczywiście. Ale nie sądzicie, że to trochę szalone?
Jak zorganizujemy wesele w miesiąc?
Tak, to za duży pośpiech.
Może poczekacie rok? Albo dwa lata.
Poznacie się trochę.
Nie. Chcemy zacząć wspólne życie.
Rozumiem, ale to mało czasu.
To podniesie koszty.
To najmniejsze z naszych zmartwień.
Nie chcemy dużego, wystawnego wesela.
Chcemy czegoś prostego i...
- Kameralnego. - Właśnie.
I chcemy za to zapłacić.
Dwóch prawników prosto po studiach,
pracujących dla organizacji non-profit, zapłaci za wesele.
Jestem ojcem panny młodej.
Ojciec panny młodej zapłaci za wesele.
Jeśli mógłbym wyjaśnić...
Nie ma nic do wyjaśniania.
Jestem ojcem panny młodej i zapłacę za wesele.
I poprowadzę córkę do ołtarza.
Dziękuję za wspaniały wieczór. Ma pan niesamowitą córkę.
- Mam szczęście. - To prawda.
Jutro o dziewiątej?
- Z samego rana. - Świetnie.
Nie mogę się doczekać.
- Chodźmy. - A ty dokąd?
Z Adánem.
Nie. No nie wiem. Hej, poczekaj.
Nie wiem, co robicie w Nowym Jorku.
Cokolwiek robicie w Nowym Jorku, zostaje tam. W Miami...
W Miami, w tym stuleciu, można spać ze swoim narzeczonym, Billy.
Dobranoc. Miłej nocy.
Dziękuję, mamo.
Trzymaj się.
- Adán, uciekaj, póki możesz. - Kocham cię, tato.
Idźcie już.
- Chodź. - Nie będzie na mnie zły?
Nie, zaufaj mi.
Znam mojego tatę.
Nie wiem, co ona w nim widzi.
Z tym fałszywym artystycznym, wegetariańskim, miękkim głosem.
"Chcę się od niej uczyć. Chcę być jak ona".
Poważnie? Bądź facetem.
I: "Nie podejmujemy wyborów w oparciu o pieniądze"?
Wiesz, co to znaczy? Będziemy ich utrzymywać.
Na szczęście lubisz ciężko pracować.
Pieniądze nie będą problemem.
Ona zje go żywcem.
On nie jest taki jak my.
Może o to chodzi.
Naprawdę?
Potrzebuję przestrzeni.
Oczekujesz, że będę spał na kanapie?
Tylko do wesela.
Potem możesz się wyprowadzić.
Słodkich snów.
Billy.
Co za dzień.
Tato, gdzie jesteś?
Halo!
Tato, gdzie jesteś?
Pewnie się ukrywa.
Tato!
Hej! Spójrz na to.
Miałem przypływ inspiracji
i chciałem go uchwycić, zanim mi ucieknie.
Jak się macie? Cześć.
- W porządku? - Tak.
Lepiej się przebierz.
Organizatorka wesela będzie za 20 minut.
Jaka organizatorka wesela?
Nam nikt nic nie planował.
Po co nam organizatorka?
Bo mamy miesiąc na zaplanowanie wesela.
Kto to zrobi? Ty?
Ty.
Nie patrz na mnie.
Kim jest ta osoba?
Nazywa się Natalie Vance.
Ma piękny Instagram. To profesjonalistka.
Jest bardzo polecana.
Natalie Vance z pięknym Instagramem. Świetne referencje.
Planowała kiedyś wesele?
W przeszłości pracowała z Becky Weisz, więc ma doświadczenie.
Jestem pod wrażeniem. Kawy?
Przepraszam. Ma pan może herbatę?
Herbatę?
Ja otworzę.
Już jest.
Cześć. Czy to rezydencja Herrerów?
Herrerów.
Rezydencja Herrerów?
La familia.
I panna młoda.
O mój Boże, jesteś dosłownie przepiękna.
Do tego prawniczka? To niesprawiedliwe.
Dziękuję, że się zgodziłaś. Ratujesz nam życie.
Mamy miesiąc na rezerwację miejsca,
catering, sukienki, listę prezentów, zaproszenia i projekt strony internetowej.
Dolewka.
Macie pomysł na motyw?
- Motyw? - Jaki motyw?
- Motyw? - Nie myślałam o motywie.
Dobra. Czego chcemy?
Duże wesele? Małe? W dzień? W nocy?
- W nocy. - Duże.
- W dzień. - Małe.
Myśleliśmy o małej kameralnej ceremonii.
Może przy zachodzie słońca na plaży.
Albo w stodole.
- Rustykalnie. - Słoiki mason i juta.
Stodoła? Plaża?
Co się stało z księdzem i kościołem?
Tak. Przyjęcie weselne. Tren w drodze do ołtarza.
- Smokingi. Rzeźby lodowe. - Gala.
Dajcie mi chwilę. Nie chcemy katolickiego ślubu.
Jak to nie chcecie mieć katolickiego ślubu?
To kto udzieli wam ślubu?
Moja przewodniczka Monica z Centrum Zen w Nowym Jorku.
Czyli zajęcia jogi zamiast ślubu?
- ¡Ay, caramba! - Cicho.
Wszystko cudownie, ale musimy pomyśleć o motywie.
A może "Stare Miami"? Tradycyjnie, ale świeżo.
- Oldskulowo. - Ale nowocześnie.
- Cygara. - Stare samochody, Kuba, kim ona jest?
- Salsa. Muzyka do salsy. - Taniec salsy.
- Salsa verde. - Salsa roja.
Salsa...
Picante.
Nie macie jakiejś prezentacji czy czegoś do pokazania?
Tak, papi.
Kyler, Wi-Fi.
Telewizor. Dzięki, dziewczyno.
Tak, dziewczyno.
Nie mogę się doczekać.
Pierwsza propozycja. Flamenco i flamingi.
W jaki sposób te pomysły są ze sobą powiązane?
- To ślub Latynosów. - Latinx.
Ślub Latinx w Miami.
Przede wszystkim nie wiem, co oznacza Latinx.
Po drugie, flamenco jest z Hiszpanii, oni są z Meksyku, my jesteśmy z Kuby,
więc jak te pomysły się łączą?
To pouczające.
Dziękuję, że mi pan to wytknął.
Właśnie o to chodzi.
Dlatego demonstrujemy.
Kyler, pomiń slajd o fontannach z serem.
To nie jest kulturowe zawłaszczenie,
raczej tej kultury
- celebracja. Prawda? - Celebracja.
W porządku, ale nie róbmy z tego produkcji na Broadwayu.
Masz wizytówkę?
Nie.
Gdzie są twoje biura?
Aquí.
Mówiłaś, że ma doświadczenie.
Była gorąco polecana.
Dobra, boomer.
Przepraszam, że nie mam małych wizytówek,
które łupią i plądrują naszą matkę ziemię.
Jesteś z innego pokolenia, prawda?
Kiedy się urodziłeś, dzieci paliły papierosy,
a mleczarz dostarczał mleko.
To były czasy II wojny światowej.
Ale czasy się zmieniły i nie ma niczego,
czego nie mogłabym zrobić z tym telefonem.
Nie jestem organizatorką wesel.
Jestem kimś więcej.
Chcecie być trochę inni, prawda?
Artystyczni, lubicie klimaty Tulum.
Ale chcecie być też jak koleś od Tommy Bahama, prawda?
Palisz kubańskie cygaro ze swoimi kumplami i klientelą
na ekologicznym weselu w stylu miliarderów.
Załatwię wam to.
Będę waszą doradczynią finansową, terapeutką rodzinną i stylistką.
Wy macie tylko dobrze się bawić. Więc poproszę listę gości i depozyt.
Można płacić na raty?
"Na raty".
Uwielbiam takie suchary. Z niczym niezwiązane.
Dobra. Zapomnijmy o motywie
i chodźmy znaleźć dla nas miejsce.
Chcesz miejsce?
Ja też mam telefon.
Aquí.
Dziękuję.
Naprawdę? Biltmore?
Ojciec ma swoje przyzwyczajenia.
Byłem w komitecie przebudowy.
Wiemy. Mówisz to za każdym razem, gdy tu przyjeżdżamy.
W porządku. Chodźmy.
Dobrze cię widzieć.
Co myślicie? Spójrzcie tylko. Wspaniale.
- Hej, Colin. - Pan Herrera.
Cześć. Miło cię widzieć.
Powiesz Michelle, że przyszedł jej ulubiony architekt?
Jak się masz? Dobrze?
Wolicie zupę z zielonej soczewicy czy z dyni piżmowej?
Z dyni.
Pyszne, co? Wybieramy dynię, prawda?
Taki mam pomysł.
Orkiestra będzie stała tutaj.
Bum! Orkiestra.
Parkiet.
My jesteśmy tutaj, stół dla rodziny.
Długi stół dla rodziny.
Jeden zestaw stołów tutaj.
Rodziny Herrera i Castillo. Wesele.
Biltmore. Splendor.
Zagrają Los Inmortales?
Oczywiście. Tío Walter i Inmortales zagrają klasyki.
Wszyscy będą szczęśliwi.
Czekaj, tato. Kocham tío Waltera, i bez urazy dla Los Inmortales,
ale na tym weselu są nie tylko Kubańczycy,
jest też rodzina Adána,
nasi przyjaciele, i nie chcemy orkiestry.
Chcemy DJ- a.
DJ-a?
Tak, DJ-a.
A ta sala jest za duża dla 50 gości.
Pięćdziesięciu gości? Samych kuzynów będzie 50.
Poza tym mamy przyjaciół, moich klientów.
Nie chcę ślubu przed 200 nieznajomymi, których nie widziałam
od dziesięciu lat.
Ledwo znam połowę twoich kuzynów.
Sam ich ledwo znam.
Ale wesele to idealna okazja, by lepiej ich poznać.
Musisz zrozumieć jedno.
To jest nasz ślub, tato.
Cóż, i tak, i nie.
Cómo que? I tak, i nie?
I tak, i nie.
Twoje imię jest na zaproszeniu, a moje na czekach.
Więc skoro twoje imię jest na czeku,
ty o wszystkim decydujesz?
Tak. Tradycyjnie tak to działa.
Ten ze złotem ustala zasady.
Sofi, proszę. Chcę tylko wydać cię za mąż
przed moją rodziną i przyjaciółmi. To dla mnie ważne.
Powiedziałeś: "Wydać mnie"? Nie jestem czymś, co możesz sprzedać.
Przestańmy już, dobrze?
Nie przepłynąłem Atlantyku, żeby spać na podłodze tío Waltera,
żeby studiować, zbudować firmę,
żeby stać mnie było na coś takiego,
po to, żebyś mówiła mi, że nie mogę świętować
tej niezwykłej chwili z rodziną i przyjaciółmi.
Tato. Tu chodzi o nas.
Dobra. Muszę się wtrącić.
Ostatnio słuchałam niesamowitego podcastu.
Drake opowiadał o doświadczeniach imigrantów.
Słyszeliście to?
Nie.
On jest Kanadyjczykiem, a wy jesteście Latinx,
ale zaczęłam myśleć o imigrantach.
Wychodźcach.
Jasne, przepraszam.
Ale historia jest zawsze ta sama.
Rodzice chcą zachować swoje tradycje, a ich dzieci nie.
Opowieść stara jak świat.
Identyfikuję się z tym.
Chciałam motyw Seksu w wielkim mieście na moją bat micwę,
a rodzice mi nie pozwolili.
Jestem Charlotte.
A ja Samantha.
A ty, panienko, musisz być Carrie,
podczas gdy Mr. Big musi skończyć
z mansplainingiem, jak urządzić wesele.
Dobra, papi. Posłuchaj.
To współpraca, prawda?
Każda strona musi być zadowolona. Uda nam się.
Zgoda? Chodźmy znaleźć suknię ślubną.
Wizyta jest za 15 minut.
Płacę za sukienkę czy czynsz?
Beza.
Torcik.
Nudy.
Zbyt weselna.
Przepraszam?
Jakich innych projektantów macie w sklepie?
Obawiam się, że pani tu nic nie znajdzie.
Chyba jest pani w złym sklepie.
Proszę wyjść.
Żartuję. Nie pracuję tu.
Boże, nigdzie cię nie mogę zabrać.
Cora, to jest Vanessa, kuzynka Adána.
I moja dobra przyjaciółka z Nowego Jorku.
Cześć.
Dobra, rodzinko, posłuchajcie.
Nie mamy czasu na zamówienie sukienki,
więc będziemy musieli dopasować którąś ze stojaka.
Panie tato, ile wynosi budżet?
Budżet?
Cokolwiek zechce.
Wspaniale, podoba mi się to,
ale panna młoda nie może mieć sukienki, na którą jej nie stać.
Ceny zwykle wahają się odtąd
dotąd.
Więc gdzie jesteśmy my?
Może tu?
Poproszę Esé Azénabor, Verę Wang i Zuhaira Marada.
Super.
To po prostu...
To wszystko nie jest...
To nie w moim stylu.
Jest taka ciężka.
Przymierz tę od Very Wang.
Nie.
Poza tym tata by mnie zabił.
Proszę.
Możesz poprosić o przymiarkę z samą Verą Wang,
a on i tak by się ugiął.
To nieprawda.
Co się stało w Ophelia's?
Po prostu nie jestem stworzona, by mieć szefa.
Zrobię coś na własną rękę.
Nie potrzebujesz do tego doświadczenia?
Jakiego doświadczenia? Studiów?
Studiów, właśnie.
Nie każdy musi przestrzegać zasad, Sof.
Tía Pili mogła uszyć jej sukienkę.
Uszyła twoją.
To prawda.
I wyglądałam jak statystka w teledysku Pat Benatar.
A ja jak maître d' z Wersalu.
To prawda.
Idzie.
Nie mogę się doczekać!
Wiem.
Co się stało?
Nie wiem, po prostu nie...
Nie czułam tego.
Co teraz?
Y ahora, pomyślałam sobie, że...
Cora...
Może ty uszyjesz mi suknię ślubną?
Co?
- Jesteś projektantką? - I to dobrą.
Nie, jeszcze nie.
Chciałaś dostać szansę.
To twoja szansa.
Tak, ale nie mam pieniędzy,
materiałów, a czas ucieka.
Tak, widzisz, eso la cosa...
Czy to nie będzie dla niej zbyt duża presja,
by uszyła ci te sukienki?
Wiesz co?
Zamiast tutaj,
możemy być tutaj.
Więc dajmy to wszystko Corze.
- Tak. - Cora!
Uszyjesz też sukienki dla moich druhen?
O nie.
To pięć plus jedna. To...
Sześć sukienek.
Bułka z masłem.
I po twojej prowizji.
Co ja narobiłam?
Mam wino i druhny.
Cześć.
ZAPROSZENIE NA ŚLUB
Justin, zabierz to na patio. Proszę. Dziękuję.
Proszę. Otwarte.
Adán.
Panie Herrera.
Witaj. Wejdź.
Oglądamy walkę.
Jak się masz?
Dobrze.
Twoi rodzice też przyjechali?
Nie, dopiero wylądowali.
Chciałem przyjść z panem o czymś porozmawiać,
- zanim dotrą. - Świetnie. Też chcę z tobą pogadać.
Napijmy się.
O 11.00?
Nigdy nie jest za wcześnie na toast za Adána i Sofi.
Za Adána i Sofi.
Muszę coś panu powiedzieć.
Wiesz, że przyjechałem do tego kraju z niczym?
Ciężko pracowałem, studiowałem,
zbudowałem własną firmę i dzięki temu
mogłem zbudować ten dom.
Jeśli będziesz ciężko pracował,
pewnego dnia też będziesz mógł zbudować taki dom.
No właśnie, jestem trochę w...
Rzecz w tym, że moja córka Sofi
przywykła do pewnego stylu życia.
I wiem, że chcesz ją uszczęśliwić.
- Tylko tego chcesz. - Tak, i cieszę się,
- że o tym rozmawiamy. - Masz ogromny potencjał.
Ale ta organizacja non-profit do tego nie wystarczy,
bo koniec końców, nas, mężczyzn,
ocenia się na podstawie naszej zdolności, by utrzymać rodzinę.
- I ja... - Zawsze chodzi o...
Czuję się niekomfortowo, rozmawiając o tym z panem.
- Nie wiem, jak to powiedzieć, ale... - Hej.
Spójrz na mnie. Nie ma czego się wstydzić.
Jeśli czegoś potrzebujesz, przyjdź do mnie.
Widzi pan, mój ojciec...
Koleś! Co za kontra!
Wstawaj, głupku!
Widzisz? Już nie wstanie.
Biedny koleś.
Biedny koleś?
Po prostu żal mi kogoś,
kto nie ma wyboru i musi walczyć na pieniądze.
Mam zmienić kanał?
- Nie, to pana dom. Proszę. - Nie.
Jaki sport wolisz oglądać?
Nie oglądam sportu.
- Nie oglądasz sportu? - Nie.
Uprawiasz sport?
Lubię wędrówki.
Wędrówki to nie sport.
Ojciec nie uczył cię żadnych sportów? Nie zabierał cię na mecze?
Zabierał. Ma drużynę piłkarską
i musieliśmy oglądać ich co tydzień, aż miałem dość.
Cześć, panowie.
Twoi rodzice niedługo będą?
"Ma drużynę piłkarską"?
- Tak. - Muszę podgrzać fricassee.
Pomogę.
Co to za szklana szczęka?
Wiem.
Poległ.
Dostał prosto w buźkę.
Tak.
- To oni. Pójdę po nich. - Przyjechali?
Już są.
- Adán, czekaj. Muszę cię o coś spytać. - Idziesz?
- Chodźmy. - Hej.
Co zrobiłaś z włosami?
Gdybyś nie zdawał sobie sprawy,
nasza córka wychodzi za mąż za dwa tygodnie.
Wyglądasz bardzo ładnie.
Miło, że zauważyłeś, Guillermo. Chodź.
Hernán.
Zachowuj się.
Panie Herrera, to mój ojciec, Hernán Castillo.
Uściskaj mnie, teściu!
Jeszcze przed chwilą byliśmy niczym,
a teraz jesteśmy rodziną!
To prawda.
- Ingrid, prawda? - Tak!
Jesteś tak samo piękna jak twoja córka.
Dzień dobry.
Jestem Julieta, miło mi.
Cześć, Julieta. Pewnie jesteś siostrą Adána.
Guillermo Herrera. Mucho gusto.
Cóż...
Właściwie to jestem żoną Hernána.
Miło cię poznać.
A to...
jest moja matka, Marcela.
Była pani Castillo.
Coś wam pokażę.
To jest mały Hernáncito.
- Jaki on słodki... - Uroczy.
To młodszy brat Adána. Jest taki słodki.
Chcę ci coś pokazać.
Nie uwierzysz.
Naprawdę.
Pokażę ci.
- Czekaj. - Lepiej weź to dziecko.
- Zabierz dziecko. Tak. - Pokażę ci.
Wytatuowałem sobie jego urodziny.
Piękne.
- Piękne. - Super.
Twoje też sobie wytatuuję.
Ingrid.
- Pokaż mi swój piękny dom. - Jasne.
- Chodź. - Tak.
- Dziękuję, kochanie.
Jak minęła podróż? W porządku?
Dobre drinki. Szampan...
Jest właścicielem drużyny piłkarskiej?
Tak.
Nie trzeba być multimilionerem, by mieć drużynę piłkarską?
Wiesz, że w Meksyku są dwie firmy piwowarskie?
Wiem.
Jest właścicielem jednej z nich.
Kiedy zamierzałaś mi to powiedzieć?
Próbowałam.
Ale nie pozwoliłeś nam mówić.
- Praca pro bono, co? - O rany.
Gdybym miał prywatny samolot, budowałbym domy dla bezdomnych.
Wiesz, co się stanie? Nasz wnuk wyrośnie na rozpuszczonego bachora.
Bo oczywiście będzie miała chłopca.
Wiesz, o co mi chodzi.
Mam nadzieję, że Sofi się obudzi,
zanim Adán wymieni ją na nowy model.
Jaki ojciec, taki syn. Tradycja Castillo.
Ile lat ma ta biedaczka?
Nie będzie tak.
Sofi mówiła, że Hernán przejął po dziadku browar,
który teraz jest największy w Meksyku.
Więc to nie tak, że dostał wszystko za darmo.
Sofi ci to powiedziała?
Tak.
Wiesz, nie jest tylko córeczką tatusia.
Zaczynamy, kochanie. Chodź.
Dziękuję.
Jestem uczulona na krewetki.
- Zabierzmy je od niej. Billy. - Proszę.
Przepraszam?
Jak się poznaliście?
Byłam jego uzdrowicielką.
Więc tak to się nazywa.
Panie, proszę.
Jak idą przygotowania do ślubu?
Znaleźliście kościół?
No cóż, właśnie...
Nie chcą katolickiego ślubu.
- Nie? - Nie.
Przepraszam, jestem ciekawa. Mówicie po hiszpańsku?
Oczywiście, że tak.
Więc czemu mówimy po angielsku?
Bo jesteśmy w Stanach Zjednoczonych.
Przyjechaliśmy tu za młodu i musieliśmy nauczyć się angielskiego.
W domu rozmawialiśmy po hiszpańsku. Ale wszyscy wszędzie mówili po angielsku,
więc ciężko było go zachować.
Oczywiście.
O Boże! Dzidziuś ma kolkę.
Jest taka, odkąd została mamą.
- Śmierć dziewczyny. - Właśnie.
Czas na nową zabawkę.
Gdzie będzie przyjęcie?
Nie znaleźliśmy jeszcze miejsca.
Szukamy czegoś wyjątkowego.
Właściwie to znaleźliśmy coś wyjątkowego.
To hotel Biltmore.
Byłem tam w komitecie przebudowy.
Ale najwyraźniej moja córka nie uważa, że jest dość wyjątkowy.
Tato...
My pobraliśmy się w sali bingo.
Ale mojej córce chyba znudził się Biltmore.
Tato, nie...
Nie znudził mi się Biltmore.
To dla nas zbyt wyszukane
i jak mówiliśmy wcześniej,
chcemy czegoś mniejszego i...
- I kameralnego.
Może nad oceanem albo tutaj.
- Tak. - Sofi, nie.
To się nie nada.
Ten dom jest zdecydowanie za mały.
Mały?
Tato.
Nie sądzę, że ten dom jest mały.
Nie mówię, że jest "mały".
Ale na samej mojej liście gości mam 500 osób.
- Pięćset? - A nie policzyliśmy
nawet gości twojej matki i macochy.
Tato, to nasz ślub
i musisz szanować nasze wybory. Dobrze?
Te dzieciaki. Spędzili cztery lata w Ameryce
i nagle są gringos.
Czego oczekujesz, mijo?
Że będę gościem na ślubie własnego syna?
Tak.
Pięćset gości to trochę za dużo.
- Nie sądzisz? - Tak, to dużo.
Powinniście widzieć wesela w Meksyku.
Są wspaniałe.
Ale nie jesteśmy w Meksyku. Jesteśmy w Miami,
a koszty tutaj są zupełnie inne.
Nie martw się o pieniądze, consuegro.
Ilu gości planowaliście?
Zapłacę za resztę.
- Zapłacisz za resztę? - Tak.
Oddychaj.
Nie chcę cię obciążać moimi potrzebami.
Nie, wybacz. Doceniam ten gest,
ale jestem ojcem panny młodej,
a ojciec panny młodej płaci za wesele.
Nie obchodzą mnie te stare tradycje.
Ale mnie obchodzą
i tak zrobimy, dziękuję.
W porządku.
Ale pozwól mi urządzić małe przyjęcie zaręczynowe,
by rodziny się spotkały.
Mam łódź tutaj, w marinie.
- Możemy to zrobić tutaj. - Świetny pomysł.
- Doskonale. - Dziękuję, Hernán.
- Dziękuję. - Za ślub.
- Tak. - Za ślub.
Za ślub.
Zdrowie.
Consuegro, nie obchodzą mnie stare tradycje.
Zapłacę za resztę. Przyjedź na moją łódź.
Zrobimy sobie tatuaże.
Przynajmniej stara się być uprzejmy.
A ja nie? Zaprosiłem ich do domu, prawda?
Co powinienem zrobić?
Zabrać ich na skoki spadochronowe?
- O rany. - W każdym razie
powinniśmy omówić zasady, by nikt nie podejrzewał, że się rozwodzimy.
Dobry pomysł.
Możemy trzymać się za ręce?
Możemy.
Możemy tańczyć?
Jeśli to konieczne.
- A całowanie? - Wykluczone.
Nie.
To co możemy zrobić?
To, co zwykle.
Przyjdziemy na imprezę jako para, przywitamy się ze wszystkimi,
a przez resztę imprezy będziesz mnie ignorował.
Nikt nie będzie niczego podejrzewał.
Tío, to kameralna impreza, a nie wyprawa na ryby.
Chcę zrobić im ceviche.
O mój Boże.
Jak bogaty jest ten koleś?
To jego łódź?
Dobrze, że to kameralna impreza.
Hej, consuegros!
Bierzcie szampana i zapraszam na pokład!
Kim on jest, złoczyńcą z Bonda?
Jest moim nowym najlepszym przyjacielem.
Dziękuję, przyjacielu.
Ozuna!
Michael Mann i Don Johnson przyjeżdżali w każdą sobotę,
by jeść w mojej restauracji, gdy kręcili Policjantów z Miami.
Mój mąż prowadził restaurację, a ja gotowałam.
Niesamowite. I co było potem?
Luisito zmarł i musieliśmy zamknąć restaurację.
Był świętym.
Tak mi przykro.
Nie, w porządku.
- Jak mówiłam... - Mamo.
Prima Yolanda cię szuka.
Mówi, że jej tarty są lepsze niż twoje.
Nie umie nawet ubić jajek.
Jej tarta jest z piekarni.
Przyszłam z odsieczą.
- Nie, jest urocza. - To prawda.
Widzę, po kim w was ta iskra.
Dziękuję.
Adán mówił, że jesteś dekoratorką wnętrz?
- Tak powiedział? - Tak.
To było jakiś czas temu, ale mam trochę doświadczenia.
Właśnie kupiłem sieć hoteli.
Może pomożesz mi ją odnowić?
Naprawdę?
Muszę cię ostrzec. Nie jestem tania.
I dobrze. Chodźmy zatańczyć.
- Zróbmy to. - Jasne.
Cora powiedziała,
że Los Inmortales nie zagrają na ślubie Sofi.
Czasy się zmieniają.
Bez księdza, bez kościoła.
Tío, nie mogę dalej kłócić się z Sofi.
Rozumiem.
Ale jeśli my nie zachowamy naszej tradycji, kto to zrobi, chłopcze?
No kto?
Potrzymaj.
Jest Ozuna.
Ozuna!
Słyszałeś o Inmortales?
Chodź ze mną.
Przepraszam, czy to jest z krewetkami?
Jak się ma ojciec panny młodej?
Syn jest synem, dopóki nie poślubi żony, ale córka jest córką przez całe życie.
To trochę staromodne.
Klasyka nigdy nie umiera.
Touché.
Potrzebuję pana dwóch podpisów.
Mariachi?
Aż 45 kilo carne asada z wołowiną wagyu?
Wagyu z Florydy bywa gumowata, więc ją importujemy.
Oczywiście. Importowana. Kto się na to zgodził?
Hernán.
Dziesięć tysięcy dolarów na fajerwerki. Kto to jest?
Wielki Gatsby?
Nie wiem, kto to jest, ale...
Tysiąc gości?
Tysiąc gości!
Poszło świetnie.
Przepraszam, muszę z tobą porozmawiać.
Billy, poznaj moją mamę.
Wychowałeś anioła, jest taka piękna.
Dziękuję, kochana.
Jesteśmy tutaj, dołącz do mnie.
Mam niespodziankę.
- Kolejną? - Tak.
- Świetnie. - Natalie!
Gdzie ona jest? Natalie, dołącz do nas. Chodź.
Właśnie kupiłem pied-à-terre. Chodźcie.
- Kupiłeś to? - Co?
Właściwie to wymiana.
Znajomy nie mógł spłacić kredytu z naszego banku, więc zaoferował mi
swój dom w Miami. Nie chciałem się zgodzić.
"Ale przyda ci się dom, gdy będziesz tu przyjeżdżał".
Więc stwierdziłem: "Czemu nie?".
Jest piękny. Robi wrażenie.
Ale chcę zmienić kolor.
Lubię hiszpańską architekturę,
więc pomyślałem, że wam się spodoba.
Prawda, Billy?
Jest włoska.
Billy...
Zachowuj się.
Fontanna nie działa.
Zadzwoń do Pancha, żeby ją naprawił.
Dziękuję, kochanie.
Hernán, to taki piękny dom.
Zgadzam się. To byłoby świetne miejsce na wesele, nie sądzisz?
My po prostu chcemy się pobrać.
Chcieliście ślub na zewnątrz.
To byłaby niezła parapetówka.
Co powiesz, Natalie?
Nie znajdziemy tylu widelców do sałatek.
Morda, Kyler.
Tak, możemy!
Nie możemy!
- Słucham? - Powiedziałem:
nie możemy!
Nie możesz tak tu wpadać
i narzucać swojej woli w kwestii wesela, które urządzam dla mojej córki.
Co takiego narzucam?
Dziesięć tysięcy dolarów na fajerwerki,
dziesięć skrzynek tequili z Guadalajary, mariachi,
sto półmisków carne asada.
Zaproponowałem, że za nie zapłacę.
Nie mogę mieć własnych tradycji na ślubie mojego syna,
bo ty się nie zgadzasz?
Tradycji?
Z jakiej części Meksyku pochodzi wołowina wagyu?
Idziemy z duchem czasu.
Tak? Za 150 dolców za sztukę. W dodatku podrywasz mi żonę?
- Tato! - Co?
Billy, nie teraz. Nie.
Przemyśl to, kolego.
Nie, ty to przemyśl, przyjacielu.
Nie przepłynąłem oceanu z dwoma centami w kieszeni...
Przyleciałeś samolotem.
Wielu z nas nie miało tyle szczęścia.
Nie przyjechaliśmy do tego kraju, żeby podstarzały hipster na jachcie
narzucał nam tysiącosobowe wesele.
Mów do mnie po hiszpańsku, ty napoleoński Kubańczyku!
Porozmawiam z tobą po hiszpańsku, klaunie!
A ty co, biały Meksykanin jesteś?
Kogo nazywasz Kubańczykiem?
Nie.
Biały Meksykanin i tandeciarz.
Ty też, koleś! Ty też!
(ŚPIEWA HYMN KUBY)
Co z wami nie tak, wariaci?
Zamknijcie się!
Co to za szopka? Jetsi i Sharki?
Wszyscy jesteśmy Sharkami.
Powinniście się wstydzić.
Dziś mieliśmy świętować nasze dzieci,
a wy myślicie tylko o sobie.
Jak możesz tak zawstydzać naszą rodzinę?
Ten dom jest piękny.
I tego właśnie chce nasza córka.
Ale ja tego nie chcę.
Więc ten ze złotem ustala zasady?
Tak, właśnie tak!
On zaproponował, że zapłaci.
Ale to ja jestem ojcem panny młodej, nie on.
Więc to ja decyduję, nie ty.
I nie zgadzam się na ślub bez butów.
I nie zgadzam się na ślub z kapłanami zen.
I nie zgadzam się na ślub z tysiącem gości.
I nie zgadzam się, żeby moja córka wyszła za tego chłopaka.
Tato!
Jesteś tylko ojcem panny młodej.
Nie ty decydujesz, kogo poślubię.
Więc za dwa tygodnie pójdę do ołtarza
i poślubię tego człowieka,
z tobą lub bez ciebie.
A jeśli nie chcesz tam być, tato...
to twój problem.
Tak mi przykro.
Przesadziłeś.
Cholera.
WIADOMOŚĆ OD: DAVIDA H.
Dobra.
Nie musisz już udawać. Po prostu mu odpowiedz.
Komu?
Davidowi. Ciągle do ciebie pisze.
Proszę. Jesteś żałosny.
- Ja? - Tak.
Kto to jest? Dlaczego wciąż się ukrywasz?
- Nie ukrywam się. - No to odpisz mu.
- Mam mu odpisać? - Tak.
Dobra. W porządku.
"Cześć, David.
Nie mogę teraz rozmawiać.
Ale kiedy w końcu możemy się spotkać, by omówić postępowanie rozwodowe,
bo nie zniosę tego ani sekundy dłużej.
Dziękuję".
- Wyślij. - Kim jest David?
To mój prawnik.
Dzisiaj miało być fajnie.
Ale zepsułeś to dla wszystkich.
I dlaczego?
Bo nie robiono czegoś zgodnie z twoimi standardami.
Czemu zawsze musi być po twojemu?
Myślałam, że to zrozumiesz,
ale widzę, że tak się nie stanie.
Mam dość.
ARCHITEKT ROKU CZŁOWIEK Z TRADYCJAMI
Nie jestem druhną, to na pewno.
Myślałam, że jest pani koleżanką ze studiów.
- Bo ja wiem? Dobrze się pani trzyma. - Jasne.
Podoba wam się?
- Wyglądasz wspaniale. - O Boże!
Jest przepiękna.
- Cora, jest piękna. - Poważnie.
- Świetnie się spisałaś. - O mój Boże.
W porządku.
Nie martw się. Będzie gotowa przed ślubem.
Niektórzy lubią, jak odpadają im rękawy.
Tak.
- Tak. - To na czasie.
Mogę przymierzyć moją?
Potrzebuję jeszcze dwóch dni.
Jeszcze dwa dni? Ślub jest za cztery.
- Mamy małe opóźnienia. - Małe?
Nie zaczynaj, Sofi, dobrze? Przez ciebie będę się denerwować.
Przeze mnie?
- Czy to moja suknia ślubna? - Tak.
Oparłam na niej swój projekt.
Z tymi poduszkami na ramiona.
Tak.
Proszę przymierzyć.
Tak, mamo. Proszę.
To chwila Sofi, nie moja.
Nie, mamo. Nie wygłupiaj się.
- Bo się wkurzymy! - Koniecznie.
- Naprawdę? - Tak, możesz.
- Dalej. - Pomogę ci.
Nie sądzę, żebym się zmieściła.
Przymierz ją!
Zawsze możesz nie zapiąć zamka.
Czekaj.
Po tych wszystkich latach.
Czemu tak się stresuję?
- Dobra. Już. - O Boże.
- Powinnam była wziąć wazelinę. - Tak.
Musisz mnie natłuścić.
Mamo, uważaj, prawie upadłaś!
Przewrócisz mnie.
- Wstrzymaj oddech. - Dobra.
- O rany... - Udało się.
Bardzo mi jej żal...
Cześć.
Przeszkadzam?
Mam przekąski.
Z cukierni Vicky.
Położę je tutaj i idę.
Przepraszam.
Wciąż jestem na ciebie zła.
Wiesz?
DRUHNY
Cora to zaprojektowała?
Tak.
Jest dobra.
Jej życie to bałagan, ale jest dobra.
O mój Boże!
- Wspaniała. - Przepiękna.
Dziś jest twój dzień.
Nie, mamo. Możemy się nim podzielić.
Co słychać, mój meksykański bracie?
Jesteś gotowy, by poznać prawdziwe Miami?
Tak.
Więcej entuzjazmu!
Tak!
To nie twój pogrzeb. Dzisiejsza noc jest twoja.
Tak!
Gdzie twój tata? Nie przyjdzie?
Nie czuł się dobrze.
Co to ma być, pogrzeb? Przesuń się.
Jedziemy.
Co za piękności!
Kocham cię, kochanie! O Boże.
Dostanę ataku serca.
A gdzie pan młody?
Nie.
Niech ktoś zadzwoni pod 911. Przyjechała imprezowa policja.
Udajesz martwą muchę?
Chłopaki.
- To nie takie proste, bracie. - Nie. Hej.
- Hej. - Grzeczna dziewczynka.
- Hej. Nie. - Uważaj na mokasyny!
Billy tu jest, uważaj.
Twoja kolej na taniec.
Nie. Będziecie musieli przeskoczyć jego.
Amor, jak się masz?
Jak tam wieczór kawalerski?
- Nie słyszę cię. Jak kolacja? - Fajnie.
Byłyśmy w nowej restauracji przy Coconut Grove,
ale chyba już skończymy na dzisiaj.
My też.
Wypijemy jeszcze piwko i wrócimy do domu.
Nie musisz udawać.
Nie podoba mi się wyzyskiwanie kobiet dla pieniędzy.
Wiesz to. Ten...
To czemu pozwoliłeś Juniorowi organizować ci wieczór kawalerski?
Amor, muszę kończyć. Kocham cię.
Znajdziemy ci chłopaka, abuela.
Dziękuję.
Zatańczmy.
Chyba nie powinnam.
To ślub naszych dzieci!
To prawda.
Twoja córka, mój syn, nasze dzieci!
Dobrze.
To, co powiedziałem...
tobie i o tobie wtedy na wyspie,
było niewybaczalne.
Billy...
Mój tata cały czas działa mi na nerwy.
- Dziękuję. - Rozumiem.
To miłe z twojej strony, ale zasługujesz na wyjaśnienie.
Ostatnio nie byłem sobą, ponieważ...
Ingrid i ja się rozwodzimy.
Billy...
Tak mi przykro.
Mieliśmy powiedzieć Sofi tego wieczora,
gdy ogłosiła swoje zaręczyny,
więc rozumiesz, jak się czułem,
gdy dowiedziałem się, że jej nowy chłopak zabiera...
Zabiera mi córkę do Meksyku.
Moja rodzina się rozpada.
Przepraszam, że wyładowałem się na tobie. To nie twoja wina.
Chociaż właściwie...
twoja.
Żeby była jasność...
Powrót do Meksyku nie był moim pomysłem.
Jak to?
Uwielbiam Nowy Jork.
Nikt nie wiedział, kim jestem. Mogłem być sobą.
Gdy poznałem Sofi, wiedziałem, że podobam jej się za to, kim jestem.
Więc dlaczego wracacie do Meksyku?
Znalazła tam pracę, która jest dla niej ważna.
Więc jedziesz za nią do swojego kraju?
Tak.
Co za ironia!
Tak.
A ty?
Nowy Jork, twoja kariera? Twoje własne plany?
Mam w planach zbudowanie życia obok twojej córki.
Gdy zobaczyła imigrantów, którzy utknęli na granicy z Meksykiem...
mówiła mi, jak ciężko pracowaliście, by tu dotrzeć.
I czuła, że musi coś z tym zrobić.
Więc postanowiłem do niej dołączyć.
Jak wrócicie z miesiąca miodowego, powiem Sofi o rozwodzie.
Więc musisz dochować tajemnicy.
- Billy... - Wiem, że wiele żądam.
Chcę tylko, żebyś zrozumiał, że...
Nie chciałem, żebyście wzięli ślub, nie wiedząc, że was popieram.
Więc popierasz to małżeństwo?
Oczywiście, że tak.
Przepraszam. Zostawić was samych?
- Nie, już skończyliśmy. - Tak.
Chodź, papi.
Co z tobą? Przecież chorujesz na serce.
Mogę umrzeć, robiąc to, co kocham.
Świetnie. Ostatni pocałunek. Chodź. Zabieram cię do domu.
- Czekaj, nie... - Tak. W porządku. Idziemy.
Do zobaczenia, skarbie.
Czuję z twojej strony dużą presję...
- Shoty. Dawaj! - Ok.
To mój pierwszy raz na mieście od urodzin Hernáncita.
Nie chcę jeszcze iść.
Zaopiekuję się Hernáncitem, jeśli chcesz pospać.
- Tak. - Odciągnęłaś mleko?
Tak.
Jest w lodówce. Naprawdę to zrobisz?
- Jasne. - Tak.
Myślałam, że się nienawidzicie.
Nie. Po prostu lubimy, jak Hernán myśli, że się o niego kłócimy.
Weszłyście na zupełnie inny poziom.
- Chodźmy tańczyć. Chodź. - Nie. To mój drink.
- To twój wieczór panieński. - Wiem.
Martwię się, że jutro obudzisz się skacowana,
a musisz skończyć wszystkie sukienki.
- Hej. - Tak tylko mówię.
Spokojnie. Mam to pod kontrolą.
Cora, ślub jest za dwa dni.
Proszę tylko, byś potraktowała to trochę poważniej.
No jasne.
Sofi, jesteś taka mądra, a moje życie to bałagan.
- Nieprawda. - Może pójdę za twoim przykładem.
Wrócę do pracy, podczas gdy pozostali
- świętują. - Nie o to mi chodziło.
- Baw się dobrze! Pa! - Czekaj. Naprawdę?
Do jutra o wszystkim zapomni.
Dobry Boże.
- Jeszcze dwa, proszę. - Tak, proszę.
I jeden dla niej.
Papi, nadchodzi burza.
Przewidywana siła.
Czeka nas wiele potencjalnych interakcji z gruntami.
Modele pokazują suche obszary...
Nie sądzę, kochanie.
Skręca w ciepłą wodę.
POTENCJALNY CYKLON TROPIKALNY
A jeśli nie skręci?
Przyleciała tu cała twoja rodzina.
Cora spędziła mnóstwo czasu nad sukienkami.
Planowaliśmy ten ślub od miesiąca.
To znaczy...
Chcesz go anulować?
Nie. Nie chcę...
Cokolwiek zechcesz zrobić, poprę cię.
Nie chcę go anulować.
Po prostu mam złe przeczucia.
Sama nie wiem. Czuję, że to znak.
Może za bardzo spieszymy się z tym wszystkim.
To nie jest znak, a my się spieszymy,
bo chcemy jak najszybciej rozpocząć wspólne życie.
- Nie? - Tak.
Tak.
Więc postanowiliśmy wziąć ślub podczas sezonu burzowego w Miami.
- Moja wina. - No.
Jesteśmy zespołem. Damy sobie z tym radę.
A teraz chodźmy na próbną kolację.
Raz, dwa, trzy.
Nie przewracaj na mnie oczami.
Płatki na lewo i płatki na prawo.
Głowa zaraz mi pęknie.
To jakiś cud!
O której wyszłaś z klubu?
O drugiej w nocy.
A ty?
Wyszłam o szóstej.
Nie za ciasno? Nie.
Tyler. To nie twoja sukienka.
Ta jest twoja. Wejdź tam, włóż ją.
Cora, kochanie. Kolacja próbna. Idziemy.
Huan, proszę, zajmij się nią.
Muszę iść.
Nie płacisz mi wystarczająco za to szaleństwo.
Co robicie?
Próbna kolacja się zaczęła!
Żartujesz sobie?
Chcę dokończyć zakopywanie noży, żeby zapobiec burzy!
Mamo, to niedorzeczne.
Daj mi te noże!
Widzisz?
Naprawdę go lubię.
Tworzycie piękną parę.
Uczyłam się od najlepszych.
Gdzie jest Cora?
- Chodźmy. Dalej. - Proszę.
Druhny. Raz, dwa.
Cora, dawaj. Raz, dwa. Elegancko.
Kto wyda tę dziewczynę?
Ja bym chciał.
Matka pana młodego nazwała mnie bajglem ze wszystkimi dodatkami.
Mówi, że jestem wszystkim, czego chciała spróbować, w jednym kęsie.
Szczeniak potrafi ugryźć.
No mów.
Znam cię od dawna.
Co jest?
Chodź ze mną.
Co się dzieje?
Wiesz, że chodziliśmy z Ingrid na terapię?
Tak.
To nie wyszło, a ona chce rozwodu.
Rozwodzicie się?
Cora. Nie...
Nie. Mamo.
Rozwodzicie się?
Co ona powiedziała?
Mamo?
Billy.
Tato?
Cora?
- Czy ktoś może coś powiedzieć? - Dziewczyny.
Nie chcieliśmy, byście dowiedziały się w ten sposób.
Rozwód?
Jaki rozwód?
Nie możecie się rozwieść.
Masz kogoś na boku?
- Nie! - Mami, odczep się, proszę.
My się nie rozwodzimy.
Nawet gdy dowiedziałam się, że Luisito ma drugą rodzinę.
- Czy się rozwiodłam? - Co?
Co?
Muszę stąd wyjść.
Czekaj. Tylko spokojnie.
Poradzimy sobie z tym, obiecuję.
Jak?
- Okłamywali nas przez cały czas. - Nie.
Nie mieli wyboru. Co jeszcze mieli zrobić?
Wiedziałeś?
Co? Nie.
- O Boże. - Nie. Quelite, czekaj. Proszę.
- Sofi! - Zostaw mnie.
To nie jego wina. Kazałem mu nic nie mówić.
Powiedziałeś Adánowi, Billy? Co ty sobie myślałeś?
Patrzcie na nas.
Wy się kłócicie. Ty kłamiesz.
Nie mogę tak wyjść za mąż.
Były w tym krewetki?
- O Boże. - Chodź.
Ty narobiłeś tego bałaganu. Idź to naprawić.
Hej, widzieliście Sofi?
Mogę usiąść?
To tutaj pobraliśmy się z twoją mamą.
Nie martw się o nas. Żyj swoim życiem.
Bo ludzi takich jak Adán nie spotyka się często.
Jak, tato?
Wszyscy mówią, że instytucja małżeństwa to przeszłość.
Wy byliście moim ostatnim filarem nadziei.
Dlaczego się rozwodzicie?
Byłoby niesprawiedliwe, gdybym odpowiedział pod nieobecność mamy.
Ale powiem ci, że to nie jej wina.
- Więc ty tego chciałeś? - Nie.
Więc co się stało?
Myślę, że twoja mama chciała partnera.
Z którym może cieszyć się życiem.
A ze mną nie ma już zabawy.
Przestałem być jej wspólnikiem.
Jej przyjacielem.
Dlaczego po prostu do tego nie wrócisz?
Obawiam się, że już za późno.
Nie, jeśli na to nie pozwolisz.
Mogę ci tylko powiedzieć,
że gdybym był bardziej jak Adán,
pewnie by do tego nie doszło.
Tato, ty jesteś jak Adán.
- Nie. - Tak.
Jesteś wrażliwy.
Emocjonalny.
Okazujesz wsparcie.
Po prostu boisz się to pokazać.
Taka jest różnica.
Musisz wracać, bo Adán pewnie traci rozum.
O Boże.
- Uspokoi się. - Tak myślisz?
Oczywiście.
- Cześć. - Tak mi przykro.
- Przysięgam... - W porządku.
Nie będę miał już przed tobą tajemnic.
Proszę, wyjdź za mnie.
Wszystko będzie dobrze.
Mam nadzieję, bo naprawdę nie potrafisz kłamać.
Czyli zgadzasz się?
Tak.
Wiatr się wzmógł i straciliśmy napęd.
Sierżant Cora, zamknij właz.
Tak jest, kapitanie.
Kapralu Sofi, przelicz załogę.
Jeden, dwa, trzy, cztery.
Poruczniku Herrera, włącz kriokomorę.
Robi się, sir.
Szybko!
Billy!
Billy, proszę. Chodź szybko.
Pośpiesz się!
- Zacięło się. - Ja to zrobię. Przesuń się.
- Zaklinowało się. - Przesuń się.
Co się stało?
Okno się zaklinowało.
Będziemy potrzebować mopa.
Burza przyszła szybciej.
Bywało już gorzej.
Tak.
Odpocznij. Jutro twój wielki dzień.
Tato?
Zostaniesz z nami na chwilę?
Mamo?
Zaśpiewaj, Sam.
Musisz pamiętać o tym, że
Pocałunek to tylko pocałunek
Westchnienie to tylko westchnienie
Podstawowe rzeczy się nie zmienią
Mimo że czas mija wciąż
W kochanków zalotach
Nadal słychać "kocham cię"
O to możesz być pewny
Bez względu na to Co przyniesie przyszłość
Gdy czas mija wciąż
Nie mogę się doczekać.
O mój Boże!
Cora, jest piękna.
- Podoba ci się? - Bardzo.
- Chodź. - Jest wspaniała.
- Jest cudowna. - O mój Boże.
Cieszę się, że ci się podoba.
Bardzo. Dziękuję.
- Dziękuję. - Która jest moja?
- Chelsea, twoja. - Naprawdę jesteś projektantką.
Vanessa, to dla ciebie, bo wiem, że nienawidzisz sukienek.
Dzięki.
Uwaga pod nogi.
Zrobiłam to dla ciebie.
To perła z sukni ślubnej mamy.
Uważaj pod nogi.
Nie spiesz się.
Dziękuję, mamá.
- Tato, chcesz... - Jedźmy.
Trzeba ruszać.
Zaraz wrócę. Zapomniałem zrobić siku.
Co?
Boże, dzień jak co dzień.
Będziemy na czas. Wszystko w porządku, kochanie?
Trochę się denerwuję, ale w porządku.
Co się tu, do diabła, dzieje?
Na co patrzysz?
Most się zawalił.
Podjedź jak najbliżej.
- Dobrze. To... - O mój Boże.
- Nie. Mam tam wesele. - Chyba pani nie rozumie.
Proszę mnie posłuchać.
Zadzwońcie do szefa policji, powiedzcie mu, że Junior Herrera...
- Zrozumcie. - Spokojnie.
- To jego ślub. Jego dom. - Poczekajcie.
Uspokój się.
Panie władzo, rozumiem, że most jest naruszony,
ale musimy się tam dostać.
To niebezpieczne.
Zawaliła się część mostu
- przez burzę. - Mamy ślub po drugiej stronie.
Rozumiem, ale to niebezpieczne.
To praca mojego życia. Proszę pozwolić mi przejechać.
- Most zawalił się podczas burzy. - Kyler.
- Nie można przejechać. - Co się stało?
Jakie są najgorsze szkody?
Hej, Natalie.
Jest tu kilka liści palmowych, których się nie spodziewaliśmy.
- Co? - A ich kwiaty
nie wyglądają zbyt dobrze.
Ale czy wesele może się tam odbyć?
Nie da rady.
Nie możemy zrobić tam wesela. To koniec.
Jak to?
To koniec.
Namiot się zawalił. Wesela nie będzie. Tak mi przykro.
Ona ma rację.
To koniec.
Możemy wziąć ślub innym razem. W innym miejscu.
Poczekaj. Sofi.
Zawalił się most. Mieliśmy burzę.
Ilu jeszcze znaków nam potrzeba?
Dobrze. Nie panikuj. Zajmę się tym.
Zadzwonię do Biltmore, zobaczę, czy możemy się tam przenieść.
To koniec.
Daj mi sekundę.
Pobierzemy się innym razem.
- Kiedy? - Nie wiem.
Hotel Biltmore. Jak mogę pomóc?
Halo?
Chwileczkę.
Nie chcieliście wesela w hotelu.
Chcieliście czegoś wyjątkowego.
Plażę albo stodołę.
Co powiecie na...
na nasz dom?
Nie chcieliście ślubu z 800 nieznajomymi.
Prawda?
Więc to jest wasz dzień.
Potraktujcie to jako okazję, by mieć ślub, o jakim marzyliście.
Zróbmy to w naszym domu.
W naszym domu.
- Zróbmy to! - Tak!
- Zróbmy to!
Junior! Napisz do wszystkich.
Niech wszyscy coś przyniosą na 17.00.
- Nie mogę wrócić do wyprowadzania psów. - Hej.
Weź się w garść. Co się z tobą dzieje?
Robiłaś to milion razy.
Nie jestem organizatorką wesel.
Jak to?
- Jestem oszustką. - Co?
Jesteś kimś więcej.
Miałam staż dla Becky Weisz tylko przez trzy miesiące.
Właściwie tylko odbierałam jej dziecko ze szkoły.
Odebrałam niewłaściwego dzieciaka.
Zgłoszono porwanie dziecka.
Jestem żartem.
W porządku. Dość już tego.
Sama mówiłaś, z telefonem możesz zrobić wszystko.
Jesteś szefową.
Zrobimy to. Tylko czego potrzebujemy?
Mogłabym przekierować część kwiatów do domu.
To już coś.
Nie będzie aż tak elegancko, ale damy radę.
Mami, zadzwoń do las tias.
- Niech zaczną gotować. - Ruszamy!
Gdzie jest tío Walter?
Tak. Nic nie mów. Inmortales wrócili.
Inmortales.
Kyler, robimy wesele!
- Sofi, tutaj. - Dziękuję.
- Wino. - Ser.
Dziękuję. Tortille.
- Dziękuję, Javie. - Dawaj.
Cora, bierzesz torty?
Tak? Świetnie.
Potrzebujemy czipsy. Prawie na ciebie wpadłam.
W porządku! Wrzucaj!
Cześć wszystkim. Dzięki za przybycie i za wsparcie.
Zamienimy ten dom w salę weselną.
Musimy pożyczyć od sąsiadów
jak najwięcej stołów, krzeseł, talerzy i sztućców.
Antonio, gdyby ktoś się skarżył...
- trzymaj. - Chwila, nie.
Mam kod na Ubera. Nikt nie przyjedzie samochodem.
Co to jest?
Świnia.
Dobra. Zabierz ją do tyłu.
Przepraszam.
- Dalej, bo nam spadnie. - Uwaga.
- To jest tort? - Ostrożnie.
- Tak. - Niestety.
Mógłby jeszcze bardziej nie pasować? Jezu.
Były w promocji.
Dzwoniła JoJo Siwa. Chce z powrotem swój tort weselny.
Idziemy. Powolutku. Chodźcie.
Dobra. Cześć, dzieci.
Wszystkie płatki wrzucajcie do miski.
Dobrze. Właśnie tak. Do miski. Świetnie.
Ingrid, przygotuję ogród, ty zajmij się jedzeniem.
Wiesz, że zniszczą cały dom, prawda?
To zrobimy remont.
Dwieście osób w cztery godziny? Niemożliwe!
Panie! Jak możemy pomóc?
Co możecie zrobić w cztery godziny?
Mole.
Tak. Chodź tutaj. Do roboty.
Mole i ropa vieja?
Kogo to obchodzi?
- Marcela, gotujesz? - Jasne, że tak.
Gdzie fartuch?
- W szufladzie. - Ustawcie stół na patio z tyłu.
Ostrożnie.
Czy przewodniczka zen się odzywała?
- Pomóżcie nam. Mamy... - Trzymaj koniec.
- Tutaj. Dziękuję. - Dziękuję.
Wyślij każdą skrzynkę szampana, jaką masz.
I dziesięć pudełek najlepszych meksykańskich cygar.
Meksykańskie cygara? Nie mogę się doczekać.
A gdzie Julieta?
Pochorowała się od krewetek.
Czas ucieka. Dalej.
O Boże. Co się stało?
Most się zawalił, więc przypłynąłem tu.
I czekasz na oklaski?
- Przepraszam. - Kyler!
- Tak, masz rację. - Szybko!
Potrzebuję twojej pomocy.
Zajmiemy się tym.
Proszę.
Junior? Co z tą świnią?
- Nie najlepiej. - Dobrze.
Tío, gdzie reszta Inmortales?
Zmarli.
Grajcie głośniej. Tutaj.
Oye. Junior Jr.
Odłóż to.
I pomóż mi z lechón.
Jest gorąca. Ostrożnie. Gotowy?
Uważaj na moje mokasyny.
- Tylko tyle macie? Taka mała świnia? - Tak, Chi Chi.
Polaliście ją sokiem z pomarańczy?
- Tak, Chi Chi. - Mogłam sama ją upiec.
Czy wesele Herrery jest tutaj?
Tak, to tu.
- Billy. - Sí.
Gdzie ich ustawić?
Mam pomysł.
Tędy, panowie.
Dobra. Chodźcie.
Na samą górę!
- Papi. - Gotowa?
Tak. A ty?
Nie.
Uważaj na sukienkę.
Jasne.
Zaczynamy!
Co ona tu robi?
Nauczycielka zen Adána nie mogła dojechać przez burzę,
więc Natalie udzieli nam ślubu.
Rzeczywiście jest kimś więcej niż organizatorką wesel.
Boże, mam taką nadzieję.
Cora!
Chodź tu.
Spójrz na jej rękaw.
- Jej rękaw. - O mój Boże.
Cholera. Weź to.
- Ufasz mi? - Tak.
Proszę. Pięknie. Tak. Świetnie. Przepięknie.
Dobrze, dziękuję.
- Wygląda dobrze. - Na pewno?
Tak. Mamá.
Nie martw się, mi amor. Wyglądasz jeszcze piękniej.
- Pomóż mi z welonem. - Jasne.
- Będę z przodu. Powodzenia. - Dziękuję, mamo.
Oye, Ingrid.
Nikt nie mógłby oddać tej dziewczyny...
ale ze względu na starą tradycję,
jeśli ktoś ma poprowadzić ją do ołtarza...
chcę, żebyśmy zrobili to razem.
Idziemy?
Tak.
Chodź.
Niech cię szlag, Billy.
Hola.
Bonjour.
Bienvenidos na tym ślubie.
Użyjcie oka umysłu
i wyobraźcie sobie, jaki mógł być ten ślub.
Kryształowe żyrandole na zamówienie,
zsynchronizowany taniec flamingów w fontannie
i samoobsługowy bar z przekąskami, który był...
naprawdę piękny.
Ale sprawy nie zawsze idą zgodnie z planem.
W życiu i w miłości.
I czasami, gdy nasze plany legną w gruzach,
życie nas zaskakuje
i daje nam chwilę doskonalszą,
niż moglibyśmy sobie wyobrazić.
Zaufanie, oddanie
i trochę rodzinnej miłości to wszystko, czego potrzebujemy.
A teraz...
czy ty, Sofi Herrera Castillo, bierzesz tego mężczyznę za męża?
Tak.
A czy ty, Adánie Castillo Herrera,
bierzesz sobie tę kobietę za żonę?
Tak.
Przyjął twoje nazwisko?
A teraz na oczach Boga
i w otoczeniu waszej kochającej rodziny
ogłaszam was mężem i żoną.
Możesz pocałować pannę młodą.
Consuegro.
Kubańskie?
Sprzed Castro.
Dobre.
Wiesz, Billy...
każdego lata płyniemy z kumplami
na ryby na Morze Corteza.
No wiesz, cygara, tequila, mezcal.
Spodobałoby ci się.
Poza tym Adán nie lubi łowić ryb.
Ani boksu.
Piłki nożnej.
Ani baseballu.
Ani striptizerek.
Gdzie popełniłem błąd z tym dzieciakiem?
Szczerze mówiąc,
nic nie przychodzi mi na myśl.
Chciałbym wznieść toast.
Jeszcze nie, mam dużo do powiedzenia.
Przyjechałem do tego kraju z niczym.
Na tratwie,
podczas huraganu, w otoczeniu rekinów.
Żarty na bok. Za moją piękną Sofi.
Gdy powiedziałaś, że przeprowadzasz się do Meksyku,
obawiałem się, że wszystkie nasze wysiłki w tym kraju,
by rozwijać się i lepiej sobie radzić, przepadną.
Że nasze rodzinne tradycje przepadną.
Moje życie
szybko się zmienia
i ciężko było mi nadążyć.
Ale gdy zdałem sobie sprawę, jakie życie chcesz zbudować,
zrozumiałem, że nadszedł czas, bym zapomniał o przeszłości
i otworzył się na przyszłość.
I to napełnia mnie podekscytowaniem, radością i dumą
z powodu tego, jakim chcesz być człowiekiem.
Za Adána.
Przyszedłeś do mojego domu i powiedziałeś: "Chcę być jak Sofi".
A teraz ja chcę być taki jak ty.
Mam szczęście, że mam cię w swoim życiu.
I za moją drogą Ingrid.
Powinienem był powiedzieć to już dawno temu.
Wiesz, jak dumny jestem ze wszystkich domów, które zbudowałem,
ale jedyny, który naprawdę się liczy,
to dom, który ty stworzyłaś.
I dziękuję ci za to.
Kocham cię do szaleństwa.
Więc pokornie proszę was wszystkich o wybaczenie
temu upartemu, staremu,
dumnemu Kubańczykowi
za to, że tak długo zajęło mu zrozumienie prostych rzeczy.
Wznieśmy kieliszek za Adána i Sofi,
życząc im powodzenia i dużo miłości.
Za parę młodą.
- Za dostrzeganie rzeczy. - Zdrowie.
- O rany, patrz, kto idzie. - Jak się macie, dziewczyny?
- Dobrze. A pan? - Dobrze.
- Ładna mowa. - Podobała ci się?
Przemówienie było trochę banalne. Weź się w garść, koleś.
- Jasne. - Chwila.
Lubię ją.
Zawsze robiłaś rzeczy po swojemu,
a ja po swojemu.
Ale jak zobaczyłem, jak zaprojektowałaś sukienki na ślub...
Jeśli chcesz założyć własny biznes,
pomogę ci.
Dziękuję, papi.
Jestem z ciebie bardzo dumny.
Ja z ciebie też.
Masz swój wyjątkowy ślub.
Będę za tobą tęsknić, tato.
Wybrałaś naszą piosenkę na swój taniec.
Tak.
Tyle że nie wybrałam jej dla nas.
Brawo!
Na czym stoimy, Billy?
Co my robimy?
Jedźmy do Grecji.
Co?
Jak chcesz mnie rzucić, zakończmy to z hukiem.
Zgadzam się.
A jakie są zasady?
Możemy trzymać się za ręce?
Tak.
Możemy tańczyć?
Już tańczymy.
Możemy się całować?
Jak legenda o Feniksie
Wszystko kończy się początkiem
Co sprawia, że planeta się kręci
Siła zaczynającej się miłości
Zaszliśmy za daleko
By zrezygnować z tego, kim jesteśmy
Więc podnieśmy poprzeczkę
I nasze kieliszki do gwiazd
Ona nie śpi całą noc aż do świtu
Ja nie śpię, by coś dostać
Ona nie śpi, by się zabawić
Ja nie śpię, może mi się poszczęści
Teraźniejszość nie ma rytmu
Twój prezent nie przestaje zaskakiwać
Co ja właściwie czuję?
Jeśli chcesz odejść, jestem z tobą
Zaszliśmy za daleko
By zrezygnować z tego, kim jesteśmy
Więc podnieśmy poprzeczkę
I nasze kieliszki do gwiazd
Ona nie śpi całą noc aż do świtu
Ja nie śpię, by coś dostać
Ona nie śpi, by się zabawić
Ja nie śpię, może mi się poszczęści
Nie śpimy, może nam się poszczęści
OJCIEC PANNY MŁODEJ
Napisy: Anna Kurzajczyk