Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRESENTA
Bo día, Srta. Belmont. Son o seu espertador.
- Fóra temos dous graos… - Adeus.
Quere que lle subamos o…?
COMPLEXO TURÍSTICO BELMONT
Pois di que non.
Non queres o traballo, dillo a teu pai.
Tróuxome ata aquí no seu avión privado polo Nadal.
Non quero decepcionalo.
Bo día, señorita Belmont. Son Terry Carver, de atención ó cliente.
Seu pai pediume que fora o seu asistente persoal
e estes son os seus estilistas.
Vale.
É que non quero entrar no negocio hoteleiro.
Probaches a dicirlle iso?
Non o entendería.
El cre que este é o oficio perfecto para min.
Estou tentando imaxinar o teu uniforme.
Espero que non leve o nome posto.
- Cal ía ser o teu posto? - Vicepresidenta de atmosfera.
Non é nin un traballo real. Inventouno para que faga algo.
Sabes que xa o teño difícil dabondo.
Cando a xente me mira só ven a filla malcriada
do magnate Beauregard Belmont. E non é así!
Vestido ou pantalóns?
Non sei. Iso é coiro sintético?
Coiro vegano.
Tad, axúdame! Preciso deixar pegada no mundo.
A ver, como van as túas redes sociais?
Nada ben. Non lembras que mas piratearon?
Xa. Por sorte, saes cun dos maiores
influencers da revista Hype.
Non hai día que non mo lembres.
Tras xantar con teu pai,
que che parece se imos esquiar, tiramos unhas fotos
e subímolas a Instagram?
Non querías mantelo en privado?
Quizais é hora de contarllo ó mundo.
Iso si que melloraría as túas cifras.
E demostraríalle a teu pai que ti tamén podes ser unha influencer.
Só quero que me lembren por algo máis que o meu nome.
Déixallo a Tad.
Vaia, estou caendo.
Toca foto na limusina. Vémonos.
Vale, quero… Ola?
Cortouse?
Algo así. Vou poñer o Valenyagi.
- Boa elección. - E un sombreiro.
Señor Belmont!
Que ben que o vexo.
Ola. Son Jake Russell, o dono do…
- Hostal Estrela Polar. - Si.
A miña secretaria díxome que chamaras.
- Quince veces. - Tantas?
Cal é a urxencia?
Só quería roubarlle un minuto.
Claro.
Se chegas abaixo antes ca min.
- En serio? - A ti que che parece?
Quedas atrás, rapaz!
Move o cu!
Boa carreira.
Si, crin que lle gañaba, pero ó final superoume.
Veña. Podes falar mentres camiñamos.
Vaia, é como estar nun filme de ciencia ficción.
Intentamos ir un paso por diante.
Por aquí.
O certo é que ten un lugar incrible.
Un centro de esquí de primeira categoría,
pero non todos o poden pagar, sabe?
Resulta que o 70 % aprende a esquiar en centros pequenos.
Como o teu.
Xusto. Despois, cando xa esquían mellor,
pasan a megacomplexos coma este.
Queres que invista no teu hostal
para que a cousa siga así, non?
Máis ou menos, si.
Ah, Skyler. Un chocolate?
- Claro. - Dous.
Claro, Sr. Belmont.
Fixen contas para unhas melloras rendibles:
un ascensor rápido, un balneario con hidromasaxe, sauna…
Encantaríame axudar, pero teño investidores ante os que responder.
- Seguro que o entende. Grazas. - Pois…
Aquí ten. Invito eu.
- E a todo o que precise hoxe. - Claro.
Se me desculpa, teño que marchar.
Ah, e moi elegante iso de deixarme gañar.
Ben feito.
Aquí seguridade. Alerta: Srta. Belmont en movemento.
Aceptou?
- Non, para nada. - Que merda.
- Xa non había moitas posibilidades. - Síntoo.
- Véxote no hostal. - Veña, vémonos.
Pois eu estou no vestíbulo. Non te vexo.
Eu tamén
e, non nos enganemos, o difícil é non verme.
Estou xunto a un tapiz que combina moi ben coa miña chaqueta.
Desculpe.
Agora estou ao lado da cheminea.
- Ei! - Levo un Valenyagi…
- Ai… - Deus santo!
Síntoo moito. Non a vin.
O meu Valenyagi!
Con gusto lle pago a limpeza, ou traio unha soda…
Que pasou?
Non! O Valenyagi non!
Estalo facendo peor.
- Bateu contra min. - Sen querer!
Eu virei na esquina, ela fixo o mesmo
- e, ale, chocolate por enriba. - Está ben?
- Atordado, pero grazas. - Tad!
Pero este pailán chocou contra a miña moza
e estragou o mono de alta costura.
- Síntoo de novo. Foi un accidente. - Oe, meu, lisca dunha vez. Veña.
Por alí.
Non fai falla apuntar.
Mademoiselle, quere touciño afumado da casa coa ensalada?
Non, grazas. Non como touciño.
De acordo.
Ted, como che vai o teu negocio ese de Internet?
Chámase Tad, papá. E non é un negocio.
Tad é un influencer. Ten millóns de seguidores.
Es un vendedor, vaia.
E canto tempo fai que saídes xuntos?
Case un ano, señor Belmont.
Deberías chamalo Beauregard.
Non si, papá?
Vale.
En fin, Beau.
Xa sabes como é isto. Un día…
alí está.
Na cafetaría da vida.
Sierra é un venti.
Subindo!
Ola.
- Ola, Jake. - Ola, como vai? Ola, meu.
Non amoles.
- Vai todo ben? - Que hai, Jake?
Tentaba arrancala, pero non hai maneira.
Déixaa no pendello. Míroa despois.
Feito.
A onde ides?
Papá! A árbore dos desexos, lembras? Mamá sempre nos levaba.
- É certo. - E agora é traballo da avoa.
Jake! Por que non vés con nós?
Soa moi divertido,
pero os hóspedes queren pasear en zorra. Outro día.
Pero fasme un favor? Fálalle ben ó Pai Nadal de min, si?
Toda axuda é pouca.
Entón as cousas non foron ben?
Belmont era o último recurso. Se isto segue así, non sei se…
Ten paciencia, xa verás.
Necesitamos un milagre.
Papá, non sabes que o Nadal é tempada de milagres?
- Va que si, avoa? - Si.
Adoro o teu optimismo.
Veña. Traédeme algo bo.
Estou listo para ir ó aeroporto. Traédesme o meu coche?
Claro.
- Que ben, segues aquí. - Ola!
Quería verte antes de marchares.
Volvo á fin de semana.
Podemos preparar o teu despacho.
Que che parece o que está ao lado do meu?
Papá, sobre o traballo…
Si?
É só que…
- Non quero defraudarte. - Non creo que sexa posible.
Facía moito que non vía isto.
Deuma túa nai en Gstaad.
Dicía que a nena recordáballe a ti.
Sorpréndeme que te lembres.
Só tiñas cinco anos cando…
Lembro o seu aroma e o seu riso.
Lembro que me peiteaba.
Este hotel recórdame moito a ela.
Inda a estraño.
Eu tamén.
Prometinlle coidar de ti.
E fixéchelo.
Déchesme todo o que quixen.
Vale.
Ben, volverei para Noiteboa.
Vale.
Que teñas un bo voo e non te preocupes por min.
Estarei en boas mans.
Nas de Tad.
Si, señor!
Coidado que vou!
Ola! Aparta!
Que non me molesten mentres estea con Tad.
Escribirei se é preciso.
Claro. A que hora quere que lle suban a cea?
Terry, "non molestar".
Señorita, a súa carruaxe agarda.
Non iamos facer aquí as fotos?
Si, reservei unha telecadeira privada.
Iso é para pánfilos. Sube.
Que simpático.
A papá encantaríalle que as sacásemos aquí.
Ti agarda, pesetiña.
Encántame.
Desafinas un pouco.
E o teu espírito do Nadal?
A ver, parelliña, teño chocolate quente e galletas de xenxibre acabadas de facer.
- Listos? - Si, veña!
Isto é seguro?
Amigo, esta peza de artesanía
leva xeracións ó noso servizo.
Non querías aventura?
É superseguro.
Meu, acaba de caer algo.
- Galleta? - Grazas.
- Tranquilo. - Bo paseo.
A onde imos exactamente?
Sigo a un que esquía fóra de pista
e tiña este sitio marcado.
Que marabilla!
Pesan.
Sabes que en realidade non esquío, non?
Ninguén ten por que sabelo!
Todo é unha ilusión, ruliña.
Sabes como desenganchar a motoneve?
Teño pinta de saber algo así?
Xa me encargo eu.
Vale, motoneve, sóltate!
- Que fas? - Espera!
Tad, non se activa por voz! Mi madriña.
Tad!
Tad! Non paro de levar golpes!
Divertícheste?
Moito.
Non hai cobertura. Haberá que improvisar entón.
Creo que é…
por aquí.
- Non sabes volver ó coche, verdade? - Claro que sei.
Agárrate.
PERIGO! NON PASAR. DAR A VOLTA
Tad!
Mira! A árbore dos desexos!
Castañas asadas, amigos. Aquí mesmo.
Xa nos toca.
E lembra, só tes un desexo, así que aprovéitao ben.
Está ben, pero non podes poñerte nun plan máis atlético?
Quero parecer unha deportista, pero sen suar.
- Pero creo que falta algo. - Ti cres?
Non me atrevería a dicir que si,
pero ti igual…
Sierra Belmont, este case último ano contigo
foi pura maxia.
Sexa o que sexa o que nos depare o futuro,
quero que nos atope xuntos.
Sierra Belmont,
queres casar comigo?
Tad!
Tad, amor, quédame grande.
Xa o axustaremos.
Facémolo oficial?
A nosa primeira publicación en redes como prometidos!
Listo.
- Desexo… - Non mo digas.
Ten que ser un segredo ou non se cumprirá.
- Pasade un bo Nadal! - Grazas.
Adeus.
Ti que desexaches?
Xa se cumpriu.
Cando papá e mamá te tiveron.
Quérote, avoa.
Poñámolo naquela rama.
- Lista? - Si.
Xa está.
Moi ben.
- Tad? - Está cambiando o tempo.
Lévame ó hotel.
- Vale. - Tad.
Tad!
Aguanta, Sierra!
Xa te teño!
- Que escorrego! - Agárrate!
Sierra!
Non!
Ai, meu…
Agardade aquí.
Que é iso?
- Espero que non sexa un cadáver. - Para, que me asustas.
Ai, Deus.
É un cadáver?
Pode oírme, señorita?
Campamento base, aquí Jake no Hoosier.
Temos un código tres. Repito: tres. Preciso unha patrulla.
Xa van, Jake.
CENTRO MÉDICO
Como está?
Fisicamente ben, só unha conmoción leve.
Ese non é o problema.
Non lembra nada anterior ao accidente.
Amnesia?
Ou algo semellante.
Pero está esperta, iso é bo, non?
Iso depende de por onde o mires.
- Estea quieta. - Pare! Non me toque!
Pode deixarme en paz?
Xa lle dixen que estou perfectamente.
A ver.
Volvemos probar despois.
Grazas, Gene. Encárgome eu.
Por fin, alguén con autoridade.
Shériff, pode dicirlle que me deixe marchar?
Señorita, sería todo un pracer,
pero primeiro temos que saber quen é.
Como que quen son?
Sei quen son.
Chámome…
Buscamos a documentación na súa roupa,
pero non estaba.
Só atopei isto.
Maquillaxe.
E a miña roupa?
Os de emerxencias tiveron que cortarlla.
- E as impresións dactilares? - Collémosllas ao entrar.
Non están na nosa base de datos, así que nunca a arrestaron
ou, quizais, nunca traballou.
Entón que facemos con ela?
Subirei a súa foto á páxina de persoas desaparecidas,
pero estamos en Nadal.
Ata que alguén a veña buscar ou lembre algo,
eu non podo facer moito.
Desculpen, estou aquí mesmo
e cansei de estar encerrada
só porque non fan o seu traballo…
- A miña cabeza. - Vale.
Cálmese.
Mire, gustaríame facer algo máis por vostede,
pero hai un protocolo que seguir ó atopar unha descoñecida.
Descoñecida?
Eu non son tal!
Pois non sei como chamala.
Non ten nin documentación, nin cartos nin onde ir.
Eu teño onde. O hostal.
Temos algunhas cancelacións, así que pode quedar con nós.
E ti es?
Jake Russell. Foi quen te atopou.
Sóache de algo?
Non. De nada. É un estraño.
Non penso ir con el a unha sinistra cabana no bosque.
Jake é o dono do Estrela Polar.
Vaia, o Estrela Polar?
Vale. Ten servizo de habitacións?
En realidade, é máis ben un hostal con almorzos.
Que tipo de almorzos?
Pensándoo mellor, creo que aquí estará ben.
Non.
Ou sexa…
Se restablece a rutina habitual de actividades,
igual lembra algo.
Vostede dirá:
pode quedar aquí
ou pode aceptar a oferta de Jake.
Xenial!
Fantástico! Isto é caralludo!
Que clase de bosque de merda non ten un repetidor!
Ola, son Tad Fairchild.
Acabo de sobrevivir a unha caída mortal
e agora estou tirado nun bosque remoto e xeado.
Esta gravación será testemuña
da miña loita por vivir contra vento e marea.
Pero se atopades o meu corpo…
subide este víd…
Onde estou?
Busquei nos obxectos perdidos.
Non sei se che servirá, pero é mellor ca nada.
Teraste que apañar.
Está usada?
Supoño que si.
Xa sabes, ás veces os hóspedes esquecen cousas…
Non creo que isto o deixaran sen querer.
O teu cuarto está listo.
Aquí tes toallas limpas e a cama está cambiada.
Agradezo todo o que estades a facer,
pero non vou quedar moito tempo. Isto é temporal.
Ata entón, estás aquí atrapada.
- Acompáñote. - Claro.
Que pasou?
Ola. Aí fóra había unha besta peluda e salvaxe!
Vou mirar.
Non pasa nada. Xa marchou.
Estamos en plena natureza, é normal que teñas visita.
Vale, pero que queden fóra.
Avisareinos.
Que?
Nada.
Bo camisón de avoa.
Se iso era un afago…
acéptoo.
Boa noite.
Colgo os anzois,
agardando polos peixes…
Santuario!
Pensei que xamais volvería ver outro ser humano.
Mírate.
Que fermosura.
Como te chamas, salvador?
Ralph.
Ralph?
O meu móbil morreu.
Non terás un cargador para o modelo 15, verdade?
Non. Non me gustan os móbiles.
Non me fío.
Queres café?
Si, por favor, Ralph.
Tras o calvario que vivín, será coma beber néctar.
Axúdoche a quitar ese anzol da cara?
Que anzol?
O que tes na cara.
Ah, xa o vexo.
Só foi un soño.
Que lle pasa?
- Ola! - Ola!
- Bo día! - Ola, bo día.
Non foi un soño.
Quen es?
Ola.
Que desfeita de cuarto.
Si, inda non viñeron limpalo.
Son Avy.
Ti es a muller que non sabe quen é, non si?
Supoño que si.
Díxomo meu pai.
Tes algo para secar o pelo?
- Si, no meu cuarto. - Grazas.
Entón como queres que te chamemos?
Boa pregunta. Non sei. Que nomes che gustan?
A ver…
Podes elixir un dos seus.
Ven coñecelos.
Preséntoche a Frankie, Wallace, Potter e esa de aí é Sarah.
Sarah. Ese gústame.
Vale. Pois Sarah.
Esta é túa nai?
Si.
Morreu hai case dous anos.
Síntoo.
Estráñoa moito.
Ás veces…
Nada. Vaiche parecer moi raro.
Nin sequera sei quen son. Nada é máis raro ca iso.
É que…
Ás veces falo coa súa foto.
Non me parece nada raro. Creo que é moi bonito.
Ola, que tal estás?
Coñecédesme?
- Da zorra. - Pero estabas inconsciente.
- Bo proveito. - Grazas.
Inconsciente.
Ola a todos! Esta é Sarah!
Anda, Sarah.
Estamos probando.
Xa coñeces a meu pai. Esa é a avoa.
Si. Alejandra.
Xusto.
Sarah, acabamos de quedar sen chulas de cabaza,
pero fágoche uns ovos se queres.
Ai, non, podo facer eu o almorzo sen problema.
Está roto.
Xa. Non, tes que apertar e despois xirar.
Grazas.
Ui, que rápido sae.
Un ovo?
Grazas.
Agora xa saben quen manda.
Vaia desastre.
Sabes que? Que tal se te sentas aí
e xa me encargo eu de todo isto?
Si, boa idea.
- Touciño? - Non como diso.
Pero está delicioso.
Probáchelo?
Non me lembro.
Entón como sabes que non o comes?
Gústame.
- E esas madalenas? - Non creo que sexa de por aquí.
- Cal é a túa favorita? - Ten algo…
Creo que a coñezo de antes.
En serio?
Dixo que non quería que a molestasen.
Pero diso hai case 24 horas.
Señorita Belmont?
Seguridade do hotel. Podo pasar? Ola?
Señorita Belmont?
Son eu, Terry.
Parece que non durmiu aquí.
Seguro? Igual fixo a cama.
A Srta. Belmont facendo a cama? Non nesta vida.
"Sierra, estou desexando saír contigo.
Quérete, Tad."
Parece que planearon ir xuntos a algures.
- Pero a onde? - Non me toques.
Entendido.
Onde estou?
Ralph?
O HOME CHEGA Á LÚA
Non pode ser.
Ralph!
Bo día!
Deixeite durmir. Parecías moi cómodo.
Esta é a túa camioneta?
Si.
Que lle pasa?
Morta como un animal atropelado.
Que horrible imaxe.
Deixaremos unha nota e iremos a pé.
Temos un par de días de camiño ata a estrada.
- Días? - Dependendo do tempo.
Que che parece se frío uns peixes para almorzar?
Non como peixe. Téñoos como mascotas exóticas
en Manhattan.
Como queiras.
Trae o teu almorzo.
- Que fago con isto? - Lanzarlla a un esquío?
Non pasa nada.
Grazas.
Bo Nadal.
Outra cancelación.
- Estás de broma? - Vanse a un Airbnb.
Como competimos con iso?
Xa se solucionará.
Non sei como. Non temos nin para o servizo de limpeza.
Ola.
Chamou alguén preguntando por min?
Non, síntoo.
Non o entendo.
Alguén terá que estar a buscarme.
Inda non lembraches nada?
Non, pero a doutora dixo que, se facía cousas normais,
igual lembraba.
Pero a que se referiría con "cousas normais"?
Ordes da doutora.
Boa sorte.
Saba do demo!
Algunha vez fixeches a cama?
Creo que non.
E se probas con outra cousa?
Dígocho eu, se sobes na telecadeira…
Déixoos aquí?
En serio?
Ai, non.
Non te atasques.
Isto si.
Xa chegamos?
Non. Aguanta aí, rapaz.
Non creo que poida!
Ralph!
Déixame aquí.
Sálvate ti.
Aguanta.
Xa che axudo.
A ver.
Que forza tes.
Isto servirá.
Veña.
Listo?
E ti?
Non te preocupes por min, teño os pés grandes.
Veña. Imos aló.
- Ola. Estás ben? - Non sae.
Espera, axúdoche.
Grazas.
Hai cousas que non se poden apurar.
Só hai que ter paciencia.
Miña nai sempre dicía:
"Os peores nós desenlearanse por si mesmos
se lles axudas un pouquiño."
Lista.
Xa non hai nós.
Recordas a túa nai?
Si, creo que si.
Avy?
Que pasou aquí?
Que é isto?
- Non fun eu. - Mira que desastre!
Síntoo.
Xenial. Isto era xa o que me faltaba.
Ola.
BALTASAR
Baltasar.
Un pracer.
Presentaríame,
pero non sei quen son.
O que si sei é que son unha inútil.
Non sei facer nada ben.
O lóxico sería ter algunha habilidade, non?
Grazas por escoitarme.
Vou ver se consigo coller un pouco de leña.
Vémonos despois.
Mi ma. Mancácheste?
Non.
Xa a collo eu.
Estás ben?
Si.
Oe…
O que dixen antes non ía en serio, é que…
Non é só iso.
Pasaron dous días e inda non me atoparon?
Son coma unha maleta sen reclamar.
Veña, non digas iso.
A túa familia e amigos estarán preocupadísimos.
Seguro que te están a buscar agora mesmo.
Ti cres?
Claro.
Sabes que? Por que non imos ao mercado de Nadal?
É unha feira enorme con moita xente.
- Quizais alguén te recoñeza. - Non quero causar máis problemas.
Non é problema ningún.
Ademais, Avy estará encantada.
Vale.
Bah. Podes quedar con el.
Xa.
Grazas.
Caramba, que bonito.
Resúltache familiar?
Non. Creo que non estiven aquí na miña vida.
Veña! Ides moi devagar!
A Avy emociónalle moito o Nadal.
Ala, que zorra máis bonita.
Parécese a Carla.
Era a miña muller.
Si, Avy faloume dela.
Síntoo.
Grazas.
Foron uns anos difíciles.
O certo é que non pensei que foramos quedar aquí.
E a onde ías ir?
Non sei, de volta á cidade?
Tiña unha axencia de viaxes de esquí…
pero o Estrela Polar leva xeracións na familia de Carla.
Foi o regalo de voda de seu pai, e eu…
namorei do sitio.
- Non quero vendelo, pero… - Pero?
Á xente gústanlle os hoteis novos,
con luxos e toda a parafernalia.
Eu creo que as cousas simples teñen algo especial.
As comidas caseiras,
beber chocolate xunto á cheminea,
sentirte coma na casa.
Non sei.
Quizais erre.
Papá, Sarah.
Mirade isto.
Non é preciosa?
Tes moi bo gusto para as zorras, señorita.
Esta é unha beleza, feita á man
e rápida coma o vento.
Ten unha pinta fantástica,
pero está fóra do noso alcance.
Estoulle vixiando o posto a un amigo,
así que se vedes algo que vos guste…
Mira isto.
É fermoso.
Estás ben?
Si.
Ímola levar.
Magnífico.
- Para ti. - Non, Jake, non podo.
É un regalo de Nadal adiantado.
Grazas.
Aí o tes.
Bo Nadal.
Grazas.
- Temos que ver como prenden as luces! - Veña!
Bo Nadal a todos.
Démoslle a benvida ó alcalde de Summit Springs.
Benvidos ó acendido das luces de Nadal de cada ano.
É un evento moi especial,
e, que quede entre nós,
é o que máis me gusta de ser alcalde.
Pero non viñestes a escoitarme falar, non?
Viñestes ver as luces, así que, sen máis dilación.
Por que non sobes aquí e me axudas a prendelas?
Eu?
Ó chegar a cero, tira do bastón de caramelo.
Summit Springs, estades listos?
Si!
Xenial! Contade comigo.
Cinco, catro, tres, dous, un!
Ei, non te escoito.
Ah, non sei cantar.
Quen cho dixo? Veña, é Nadal.
Boas noites, carameliño.
Xa dorme
coma un tronco.
Cando viches esa bóla de neve,
pola túa cara parecía que che resultaba familiar.
Si, de repente lembrei que, cando era pequena,
unha muller moi guapa deume unha parecida.
Creo que era miña nai.
E despois desapareceu.
Ao menos lembraches algo. É un comezo.
Si.
En fin, foi unha noite ben larga.
Si.
Eu tamén estou canso, así que…
Boa noite.
Jake?
Só quería dicirche…
Creo que nunca coñecín a ninguén coma ti
porque entón seguro que o recordaría.
Boa noite.
- Bo día. - Bo día!
Son eu, querida, vin facer a…
O truco está todo no pulso.
Vale.
Non pasa nada. Outra vez. Faino outra vez.
- Usa as dúas mans. - Así.
Unha,
dúas
e tres!
Ben!
Aí o tes, boa coordinación.
Aí tes.
- Espero que che gusten. - Ñam!
A cantidade axeitada.
Perfecto.
Vale.
Hai que botar moito glaseado para que non se mova.
- Así está ben? - Si.
- Si.
Ala!
- Moi mal! As dúas! - Oe!
Fostes as dúas!
Lembrade, canto interior, vale?
O último invita a unha pizza.
Xa!
Veña!
- Ides moi ben! - Lista para esquiar?
Non sei se me lembro.
É fácil. Ti sigue os rapaces e vai amodo, como dixen.
- Non che vai pasar nada. - Vale.
Veña, a ver que sabes facer!
Non está mal.
Ai, non.
Aguanta!
Xa te teño!
Perdoa. Foi sen querer.
Non pasa nada.
Grazas por salvarme.
Cando queiras.
Ben, listo. Aquí tedes a factura.
Coidádevos.
- Grazas de novo. - Grazas.
Grazas por vir ó Estrela Polar. Bo Nadal.
- Igualmente. - Adeus, Sarah.
Adeus.
Alejandra?
Perdoa, querida, non te vira.
Estás ben?
Si. Un pouco triste, supoño.
Non debín poñerme a mirar isto.
Que é?
Eu chámoo o Libro de recordos.
Postais de Nadal, menús de voda, notas dos hóspedes.
A túa filla. É moi guapa.
Grazas.
Ti tamén es moi guapa.
De vez en cando, gústame lembrar
como o noso pequeno hostal incidiu na vida da xente.
Sobre todo…
agora que pode que non nos quede moito.
- Pensei que Jake non quería vender. - Igual non lle queda doutra.
Tal e como van as cousas,
este será o último Nadal do hostal Estrela Polar.
Pero ti non tes que preocuparte por iso.
Teño que recoller a Avy.
Pos iso no escritorio de Jake cando remates?
- Claro. - Grazas.
- Que pasa? - Ai, ola, o caixón estaba atoado.
Si, teño que arranxalo.
É precioso. Por que non o pos na árbore?
Porque…
Non estou preparado.
Síntoo. Non é asunto meu.
Non, perdoa, é que…
Nós… Carla e eu mercámolo xuntos e…
E despois enfermou.
E…
Non quero desfacerme del,
pero tampouco podo poñelo na árbore…
Teño que marchar ou non chego á colecta de xoguetes.
Colecta?
Summit Springs faina todos os anos
para as familias que o están a pasar mal.
Un bonito xesto.
Todos os nenos merecen un regalo en Nadal.
Precisas axuda?
Si, estaría xenial.
- Que tal vai? - Acabo de rematar un.
Vaia!
Non está mal. Vouche ensinar un truco.
Tes que usar pouco papel.
Para envolver non deberías empregar máis de tres anacos de fita.
Primeiro fas así
e despois así.
E así.
Moi ben.
Díxencho.
Jacob! Alégrome de verte por aquí.
Como me ía esquecer da miña moza de Nadal?
- Pois parece que o fixeches. - Esta é Sarah.
- Bo Nadal. - Bo Nadal.
- Encantada. - Un pracer.
- Jake, axúdanos a organizar! - Vale, agora volvo.
Non faledes de min ás miñas costas.
Ola, deixamos os xoguetes aquí?
Ola. Grazas.
- Bo Nadal. Moitísimas grazas. - Aquí tes.
Non sei que fariamos sen Jake Russell.
É voluntario, doa cartos…
Xa non sei nin a cantas ONG axudou na cidade.
Oxalá houbera algún xeito de demostrarlle o moito que nos importa.
- Ben envolto. - Parece que non son un paquete.
Grazas de novo pola axuda de hoxe.
Grazas por invitarme. Foron todos moi amables.
Entón…
Cres que lembrarás todo isto cando recuperes a memoria?
Xamais o esquecerei.
Estamos baixo o visgo.
Pois si.
Oe, igual non deberiamos.
E se estás con alguén?
Sería unha mágoa.
Para os dous.
Si. Xa…
- Case está. - Si.
Bo día!
- Ola! - Bo día.
Teño unha idea para axudar o hostal.
Teño os contactos de case todos os hóspedes
dos últimos 30 anos.
Perfecto.
Para que son?
Para recadar fondos.
Xenial. Contáchesllo a papá?
Non, de ningún xeito.
- Que? - Xa oíches.
Non recadarei fondos para salvar o hostal.
Non será unha recadación.
Será coma unha festa de lembranzas.
Invitaremos os hóspedes que tivestes
para festexar os mellores momentos.
E, si, vale, pediremos un donativo, pero cal é o problema?
Pois que vivo en Summit Springs!
Non quero que me miren diferente, nin que pensen que preciso caridade.
Pero tampouco queres perder o Estrela Polar, non?
Pode que si.
Non é certo.
Oe, cansei de loitar por este sitio.
Cansei de que sempre rompa algo.
Cansei de non saber se chegaremos a fin de mes.
Jake, non podes abandonar o hostal.
- Pensa en todo o que viviches aquí. - Xa o fago. Constantemente.
Gustaríame esquecer certas cousas.
E ti que sabes diso? Nin sequera lembras o teu nome.
Sarah, agarda.
Oe, mira…
Non é por ti.
Vale, en realidade si.
Dende que chegaches…
Fixéchesme sentir cousas…
que crin que non volvería sentir.
E, si, tes razón. Este sitio garda moitos recordos.
Supoño que me dá medo…
crear novos.
Incluso con alguén coma ti.
Adiante.
Vai todo ben?
Si.
Que pasa?
Nada. É que…
É por Sarah?
Sei que é difícil,
sobre todo nestas datas.
Non sei.
É que… creo que xa non sei nin o que fago.
Fixeches todo o posible por manter a familia unida.
Pero xa estamos ben.
Jake.
Pasar páxina é bo.
Sarah. Estamos facendo folerpas, queres axudar?
Síntoo, pero agora non podo, Avy. Despois.
Alejandra, podo falar contigo?
Pois claro.
Creo que é hora de que marche.
Non digas iso. Podes quedar ata cando queiras.
Xa, grazas, pero creo que o mellor é que marche.
Agarda. Que?
Vas marchar, Sarah?
Non podes.
Temo que si.
Pero pensei que ías pasar o Nadal con nós.
Encantaríame, pero houbo un cambio de plans.
Si que o houbo, si.
Papá.
Que é iso?
Gardábao para o momento axeitado.
Pero Sarah ten que axudarnos a poñelo.
Por favor.
Pero dixeches…
Si, pero non quero facelo sen ti.
Máis á esquerda.
- Que tal así? - E…
Perfecto.
É precioso, Jake.
Sabedes que falta agora?
Unha festa de Nadal?
Veña. Imos aló!
A ver, xuntádevos un pouco.
Á de tres dicide: "Bo Nadal".
Unha, dúas, tres.
Bo Nadal!
Desfrutade das pistas.
Imprimindo.
Vide ó Estrela Polar en Noiteboa.
Festa de Noiteboa.
Aquí tes. Felices festas. Festa de Nadal no Estrela Polar.
Ás sete, en Noiteboa.
- Festa no hostal. - Grazas!
Aí.
É o 24 de decembro. Xa terá plans, pero alí estaremos.
A cea está lista.
Unhas ricas fabas.
Aí tes, rapaz.
- Grazas, amigo. - Nada.
Son as mellores fabas de lata
que probei na vida.
Ralph! Pensaches en abrir un blog de supervivencia?
Podo conseguirche patrocinadores.
Grazas, Tad. Non estaría mal, verdade?
Pica.
Si, pica un pouco. Ó principio engana.
Si! Empezo a notalo.
Como pica!
Non engana tanto.
Está entrando.
Ola! Acabo de chegar ó hotel. Chámame ó escoitar isto.
Grazas, Morgan.
Terry?
Señor Belmont. Ola. Está de volta.
Hei de falar con Sierra, pero non contesta.
- Dille que veña á miña oficina. - Síntoo, señor.
Non sei onde está.
Como?
Pedinche que a coidaras.
Si, pero o outro día foron esquiar
e xa non a vin máis. Así que…
"O outro día"? Fai catro días que non ves a miña filla?
É que crin que ela e o Sr. Fairchild quererían pasar tempo xuntos.
Díxome que non a molestara. Eu…
- Nós. - Nós atopamos esta nota.
Miña filla non vai a ningures sen a equipaxe.
Ti, que seguridade busque no hotel.
Mirade en cada recuncho.
- Agora mesmo. - Ti, chama o shériff.
Vale. E que lle digo?
Que busquen a miña filla.
Claro.
IMOS CRUZAR O PASO A PÉ. ATOPÁDENOS!
Preciso un equipo de busca. Temos uns boubexos perdidos no paso.
Entendido. Sabemos de quen se trata?
É Ralph. Anda de caza furtiva outra vez.
Si?
Xa estás lista, querida?
Estaba buscando algo que poñerme.
Xusto por iso estou aquí.
Tiven o atrevemento de mercarche algo para esta noite.
A ver se che serve.
Vaia. Moitísimas grazas. Non tiñas por que.
Quería facelo.
Fas sorrir a Jake.
Había tempo que non o facía.
Tamén che comprei uns zapatos.
Grazas.
- Vémonos abaixo? - Vale.
Ralph, esta vez temos que ficharte.
Como? Que despropósito! Este home é un heroe.
- Estaba cazando en terreos públicos. - Salvoume a vida.
Terán que arrestarme a min tamén.
Ted?
Beau!
Que fas aquí?
- É unha longa historia de medo. - A miña filla?
Non sei. No hotel, supoño.
Non, alí non está. Dixéronme que estaría contigo.
Estaba, pero separámonos na montaña.
- Acababa de pedirllo. - Pedir?
Pedir casamento?
Si.
- Terei que chamarte "papá". - Parabéns.
- Grazas, amigo. - Eu sei onde está. Veña.
Agarda. Que pasa con Ralph?
Jasper, sóltao.
Estamos en Nadal.
Vaia, grazas, Tad.
Seguiremos en contacto.
As esposas.
Ei, que fas?
Só miraba.
Sabes que aí pon: "Non abrir ata Nadal."
Téñote vixiada.
Jake, teremos suficiente comida? Non quero que se esgote.
Non creo que haxa problema. É Noiteboa.
A xente ten cousas que facer e foi todo a última hora…
É tarde e non hai ninguén.
No te rendas, Jake. Hai que ter un pouco de fe.
Ala!
Sarah.
Encántame o vestido.
Estás…
Preciosa.
Grazas. Mercoumo Alejandra.
Quédache xenial.
Avy, bonita, ven que imos facer máis aperitivos.
- Papá dixo que non facía falla. - Avy.
Entón…
Xa está todo listo?
Si, creo que si.
Queres…
botar unha ollada?
Claro.
Quedou magnífico.
Si. Movemos un par de mesas,
puxemos unha pista de baile, por se acaso.
Quizais deberiamos probala.
Non sei se sei bailar, pero…
Esta noite teño un bo presentimento.
É raro que non queira que veña ninguén?
Ola, ola!
- Bo Nadal! - Ola! Viñeches!
Si, sinto chegar tarde.
Vin detrás da quitaneves de Ed todo o camiño.
Moitas grazas por vires.
Non vin eu só.
Alégrome de vervos.
- Bo Nadal. - Bo Nadal!
Bo Nadal!
- Comede algo e bebede. - Grazas.
Ola! Grazas.
Como estás?
- Grazas por vir. - Ola.
Felices festas.
Alégrome de verte!
- Parece que o están a pasar ben. - Si. É o momento. Veña.
Non, non o vou facer. Non sabería que dicir.
Tranquilo, irá xenial.
Vante adorar. Todos se están a divertir.
Desculpade. Atención un segundo.
Só quería dicir
que, se vedes unha casa de xenxibre non a comades,
é puramente decorativa.
Dígoo por ti, Kenny.
Estou de chanza. Ola a todos.
Chámome Jake e son o dono…
Creo que todos saben quen es.
Ben visto. Vale, a ver…
Grazas a todos por vir esta noite.
Ti podes.
Só quería dicir…
A ver, a cousa é que o Estrela Polar…
Ben, pasamos por un momento…
Non podo.
Lembro a primeira vez que vin coa familia ó Estrela Polar.
Colliches o meu fillo e ensinácheslle a esquiar,
e o certo é que non era moi agudo.
Non. Non o era.
Agora patrulla en esquí.
O caso é que creo que che debo as clases de esquí.
Perdón polo atraso.
Howard, non podo. Isto é…
Vaia…
Cando nos casamos, non puidemos ir de lúa de mel.
Jake, ti déchesnos a mellor habitación,
champaña e de todo. E non quixeches levar un can, así que…
Queremos darche isto.
Grazas. Moitas grazas.
Grazas, rapaces.
Coido que este é bo momento para anunciar algo:
o concello de Summit Springs presentou unha moción
para declarar este hostal como lugar histórico.
Caramba.
Así poderedes recibir axudas para unha reforma e demais.
E a título persoal…
Debíache isto daquela vez que me tiveches que remolcar.
Mi madriña. Inda te lembrabas diso?
- Es un bo home, Jake. - Moitas grazas.
Querémoste!
Moitas grazas.
- Grazas. - Bo Nadal.
- Deus. - Bo Nadal.
Moitas grazas a todos. Bo Nadal.
- Bo Nadal, Jake. - Grazas.
Grazas a todos.
- Merécelo. - Bo Nadal.
- Adoramos o Estrela Polar. - Grazas.
Alégranos facer algo por ti para variar.
Non…
Non sei que dicir.
Estou…
Estou abraiado agora mesmo.
Pero si quero dicir unha cousa.
Nada disto sería posible
de non ser por unha hóspede moi especial
que temos no hostal.
Cambiou o xeito en que vexo
moitas cousas,
incluído a min mesmo.
Entón… Animádela a que veña comigo?
Vés un segundo?
Dádelle un forte aplauso a…
Sierra!
Por fin te atopo! Meu amor!
Mírate.
Non deixei de buscarte.
Aí o ten. Reunidos para Nadal.
Entón chámaste Sierra.
Si. A miña filla.
- Que dixo? - Imposible, a filla?
Sierra.
Lembro ese nome.
É o meu nome.
Claro que o é.
E ti quen es?
Ola? Son Tad Fairchild, o teu prometido.
- Prometido? - Si.
Es a filla do señor Belmont?
Papá.
Si, cariño.
E a ti coñecinte a semana pasada.
- O señor Russell? - Si, Jake.
E… Síntoo…
Non sabía quen eras.
Non me lembraba.
Seguro que recordas isto.
É moi grande.
Iso che dixen, verdade?
Tad.
Estaba esquiando, caín e batín cunha árbore.
E despois acabei aquí,
contigo.
Jake.
Contigo.
Non sei que pasou aquí,
pero está claro que coidaches da miña filla.
Agradézocho moito.
Volvamos ó hotel, paréceche?
Un baño quentiño, champaña para despexarte…
Si, debería volver.
Exacto.
Sarah, agarda!
Non te vaias.
Síntoo, cariño.
Pero teño que ir a casa.
Veña.
Non sei que dicir.
Moitas grazas.
Non foi nada.
Adeus.
Papá? A onde vai Sarah?
Chámase Sierra e volve a casa.
Jake?
Creo que nunca coñecín a ninguén coma ti.
Estás ben?
Tres.
Ben!
Sei o que dixen, pero sen ti non quero.
Preciosa.
Señorita Belmont? Está esperta?
Xa me levantei.
O señor Fairchild quere que lle lembre
que organizou unha rolda de prensa en dúas horas.
Os medios… Ai, brilla.
Podedes pasar.
Os medios interesáronse moito polo seu calvario.
Señorita Belmont, que fai?
Axudando un pouco o servizo de limpeza.
Estamos en Nadal.
Atópase ben?
Si.
Unha fantástica peza chegada de Milán.
Hoxe quero algo sinxelo.
Ah, vale.
Grazas.
Caviar?
Pois o certo é que me apetece algo diferente.
Non é a mesma.
- Tiña que sabelo. - Raro.
Espero que a estancia nese horrible hostal non a traumatizara.
Agora veredes.
Sierra, que fas?
O almorzo.
Meu amor, a rolda de prensa é en 30 minutos.
Tes que vestirte.
Xa o estou.
Papá!
Grazas!
De nada.
Encántame o libro.
Alégrome.
Vounas probar agora mesmo.
Grazas por un casco tan incrible.
- Vou recoller un pouco. - Eu tamén.
Onte foron moi xenerosos.
Si.
Inda que non servirá de moito se non temos reservas.
Xa, levas razón.
Precisamos o milagre do Nadal.
- Última hora. - Papá!
A herdeira desaparecida,
filla do magnate Beauregard Belmont…
Ven aquí.
…foi atopada.
Conectamos coa rolda de prensa.
Que pasou, señorita Belmont? Onde estivo?
Antes de responder,
quero darlles as grazas a Jake Russell e á familia do Estrela Polar.
Coidaron moi ben de min non seu marabilloso hostal.
Recoméndollelo a todos.
O hostal Estrela Polar.
Que plans ten para o futuro?
Permitide que conteste mostrándovos isto.
- Falen do compromiso. - Señor?
- Outra pregunta. - Como será a voda?
- Non é precioso? - De quen é o deseño?
É de Diamantes Jefferson.
#XoiasJeffersonParaTodos.
Entón van casar.
O señor Fairchild pediume matrimonio, pero…
Estará emocionado, Sr. Belmont.
Non hai palabras para describir como me sinto.
Cando será o gran día?
Inda non sabemos.
Non o diremos. De feito, collemos un avión nun par de horas
a un destino segredo.
Non sei se…
Xa vimos dabondo.
Vou eu.
Supoño que o meu desexo de Nadal non se vai cumprir.
Por que o dis?
Cando a avoa e mais eu fomos á árbore,
non pedín algo para min.
Pedín algo para ti.
Renunciaches ao teu desexo por min?
Desexei que atoparas alguén a quen amar.
Como ti sempre coidas de nós,
quería que tiveras alguén que coidara de ti.
Alguén coma Sarah.
Non é tan sinxelo.
Claro que si. A ti gústache, non?
- Si, pero non… - Dixéchesllo algunha vez?
Non directamente.
Inda hai tempo.
Deberías dicirllo.
- Vaite vestir e dillo. Veña! - Vale, está ben.
As estradas da zona están cortadas.
Vou na moto de neve!
Ou igual non.
Papá?
Que é iso?
Que fai isto aquí?
- Fostes vós? - Non. De onde saíu?
Non sei. Vou por Baltasar. Vés?
- Home non! - Xenial.
O meu desexo.
Estase cumprindo.
Nun par de horas estaremos tirando fotos na praia.
Sabes que? Vai indo ti.
- Véxote no coche. - Non tardes.
- Non. - Non quero perder o voo.
Papá?
Perdoa por non contarche
o do meu compromiso con Tad.
Non pasa nada.
Xa sabes que o que máis me importa é que sexas feliz.
Es feliz, non si?
Si.
O do traballo.
Non te preocupes. Seguirá aquí cando volvas.
Esa é a cousa. Non quero.
Non entendo.
Vicepresidenta de atmosfera? Só o fas para coidarme.
Igual un pouco si, pero…
Eu quérote e sempre serei a túa filla,
pero teño que atopar o meu propio camiño. Espero que non te enfades.
Enfadarme?
Non.
Creo que nunca estiven máis orgulloso.
En serio?
Sabes que lle prometín a túa nai que coidaría de ti.
Pois…
parece que empezas a coidar de ti mesma.
Quérote, papá.
Eu tamén.
Túa nai estaría moi orgullosa.
Grazas, papá.
Vale.
Marcho.
Bo Nadal. Hostal Estrela Polar.
- …o das noticias? - Si, o mesmo.
- Quería reservar. - Para cantos?
Cando?
Déixoo un segundiño en espera.
Grazas.
Bo Nadal. Hostal Estrela Polar.
É aí onde estivo Sierra Belmont?
Si, aquí é onde estivo Sierra Belmont.
Si. Para cantos?
Hostal Estrela Polar?
Deus santo.
Agarde un momento.
Vamos, Baltasar! Segue así!
Alejandra, ola!
- O teléfono non para de soar. - En serio?
Jake…
estamos completos!
Precisa algo?
O meu abrigo?
- Claro, porque é inverno… - Si.
Vale.
Sierra! Estás lista?
Que fas?
Síntoo, Tad.
Es un bo home, pero non estou lista.
Pensei que si, pero non.
Estás rompendo comigo?
En Nadal?
Coñézote, Tad. Estarás ben para Aninovo.
Impórtache se o publico na miña páxina?
Aos meus seguidores encantaralles.
Nada coma unha ruptura para ser máis famoso.
Bo Nadal, Tad.
Boa sorte.
Síntoo, señor Fairchild.
E en plenas festas.
Ti, Terry.
Si?
Que vas facer en Aninovo?
Vale. Vixías ti a Baltasar?
Claro. Vai por Sarah.
- Vale. - Quieto!
Moito mellor.
Pare! Pare o coche! Non se mova.
Agarda!
Oe, dáme só un segundo.
Mira, sei que case non nos coñecemos
e seguramente pensas que estou tolo…
Pero non podes marchar sen saber que me estou namorando de ti.
Vaia, síntome afagado, pero teño outros plans.
Felices festas.
Desculpe, señor.
Creo que o que busca está no patio.
- Sierra! - Jake?
Pensei que marchabas.
Non, cambio de plans. Quedo aquí,
sen Tad.
Ai si?
E ti que fas aquí?
Só quería darche as grazas.
O Estrela Polar está completo o resto da tempada.
En serio? Completo? Entón igual precisas axuda.
Iso estaría moi ben.
Meu pai tamén falou de investir no Estrela Polar,
pero non creo que che interese.
Xa.
Inda que si lle dixen que tentaría convencerte.
Se non che importa pasar tempo comigo, claro.
Sabes que?
Sei que hai unha tradición de Nadal,
pero dei un golpe na cabeza
e xúroche que non recordo como ía.
Era…
Xa, deixa que che axude.
Aí están.
Sierra!
- Non marchaches! - Ola!
Ola.
Que…?
Que foi de Ted?
Papá, é Tad. Non era o noso destino.
- Alégrome de verte. - Eu tamén, Sr. Belmont.
- Vaia Nadal. - Si, non o esquecerei xamais.
Vexo que xa coñece a miña filla, Avy…
Bo Nadal!
Tad, díxenche no vestíbulo. Onde estás?
Mi madriña.
Mércores.
Síntoo moito. Non te vin.
É un caos.
Nada. Estamos gravando.
Vamos!
Vale! Esquís en movemento. Veña!
- Non imos actuar. - Xa.
Pediches un desexo de Nadal sen min?
Mira que bonito. Por que non o pos na árbore?
Brioso listo! Bailarín listo!
- Entón? - Eh!
Arre!
Tad, non se activa por voz! Báixame! Non sexas ridículo!
Un, dous tres!
As miñas mans!
- Como te chamas, salvador? - Ralph.
Que?
Perdón.
Perdoa.
Pestanexo seguido?
Non estou afeito a ver mulleres no hostal.
Reno!
Aterramos na lúa!
Desafinas. Estás fóra de ton.
Acción!
Creo que só tes que ser máis educada.
- Sé educada. - Deus!
Imos outra vez porque non podo parar…
Non podo parar de rir.
Non ten graza.
Virán unha chea de festeiros.
Aninovo… Noiteboa.
- Teño algo no nariz? - Si.
Non vai morrer nada.
Non sei que pasou.
Só tes que poñerte aí diante e mostrar o corazón…
Que? Pero que digo?
Como queiras.
Dille a ese home tan musculoso que teño detrás
que non me roube o primeiro plano.
Señor, desculpe.
Non.
Corten.
Subtítulos: Laura Feijóo Sánchez.