Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(ภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
‎รู้มั้ยว่าชีวิตผม
‎ผมมีความสุขมากเวลาได้ช่วยเหลือคนอื่น
‎ผมเลยคิดว่าน่าจะดี…
‎ถ้าผมได้เป็นพยาบาล
‎ผมเริ่มทำงานตอนกลางคืน
‎แล้วผมมักรู้สึกเหมือน…
‎มันเกินจะทนไหว
‎รู้สึกแบบ…
‎ผมทนดู…
‎คนเจ็บปวดไม่ไหว
‎บางครั้งสิ่งเดียวที่ผมทำได้คือ…
‎พยายามดับความทุกข์ทรมานของพวกเขา
‎ผมหยุดไม่ได้จริงๆ
‎ข่าวด่วนจากนิวเจอร์ซีย์ครับ
‎คนทั้งเมืองต่างตกใจกับเหตุการณ์ที่ถูกเปิดเผย
‎พยาบาลปลิดชีพผู้ป่วยในโรงพยาบาล
‎ที่เทศมณฑลซอเมอร์เซต
‎พยาบาลคนนี้อาจจะเป็นฆาตกร ‎ที่ฆ่าคนมากที่สุดในประวัติศาสตร์อเมริกา
‎(ตามจับพยาบาลฆาตกร)
‎(มีนาคม ปี 2003)
‎ฉันเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว
‎(เอมี่ ลอเกรน ‎พยาบาล ศูนย์การแพทย์ซอเมอร์เซต)
‎ฉันเป็นพยาบาล ‎ที่แผนกบำบัดวิกฤตแห่งหนึ่งในซอเมอร์เซต
‎ปกติฉันจะส่งลูกสาวสองคนที่โรงเรียน
‎แล้วก็ขับรถไปนิวเจอร์ซีย์
‎(ซอเมอร์วิลล์ ‎รัฐนิวเจอร์ซีย์)
‎มันเป็นเมืองเล็กๆ ที่น่าอยู่มาก
‎โรงพยาบาลคือศูนย์รวมของคนในชุมชน
‎ตอนนั้นฉันยังเด็ก ‎กระฉับกระเฉง และกระตือรือร้น
‎(ดอนน่า ฮาร์กรีฟส์ ‎พยาบาล ศูนย์การแพทย์ซอเมอร์เซต)
‎ฉันรู้ว่ามีรุ่นพี่พยาบาลคนหนึ่ง ‎สั่งไม่ให้ฉันดื่มกาแฟ
‎เอมี่เป็นคนพิเศษมาก
‎มันดีทุกครั้งที่เราได้ทำงานด้วยกัน
‎ฉันชอบเป็นพยาบาลไอซียู
‎คนไข้เหล่านั้น
‎ฉันชอบความรู้สึกที่ ‎ฉันเป็นเหมือนผู้พิทักษ์ของพวกเขา
‎ฉันทำทุกอย่างที่จะทำได้
‎เพื่อให้พวกเขาปลอดภัย
‎เรารับมือกับความตาย
‎เราเผชิญหน้ากับความอันตราย
‎มันเป็นงานที่อันตรายมาก
‎ดังนั้นเราต้องพึ่งพากัน
‎ชาร์ลีเป็นเพื่อนร่วมทีมที่ดีที่สุด
‎ฉันชอบทำงานกับเขามาก
‎เขาเป็นพยาบาลที่เก่งมาก
‎เขาพูดให้ฉันหัวเราะได้ตลอด
‎ส่วนใหญ่เราสามคนทำงานด้วยกัน
‎ใส่อีกเส้น
‎เราได้ฉายาว่าสามทหารเสือ
‎เราทำงานด้วยกันได้ดีมาก
‎ชาร์ลี
‎(ชาร์ลส์ พยาบาลวิชาชีพ)
‎(ขอบคุณเทคโนโลยี… และอีกมากมาย)
‎("ให้ความรู้สึกเป็นชุมชน ‎ที่มีเทคโนโลยีที่ทันสมัยที่สุด")
‎(การบันทึกในคอมพ์ ‎ช่วยให้ข้อมูลถูกต้องและตรงกัน)
‎หลังจากใบปลิวนั้นออกมา ‎ฉันเรียกเขาว่าโฆษกซอเมอร์เซต
‎ซึ่งเขาก็ใช่จริงๆ
‎ทุกคนเห็นใบปลิวนั้น
‎เวลาคนนึกถึงศูนย์การแพทย์ซอเมอร์เซต ‎คนจะนึกถึงชาร์ลส์ คัลเลน
‎เขามีแสยะยิ้มที่เป็นแบบอย่าง
‎พอเห็นรูปนี้คุณก็บอกได้แล้วว่า
‎เขาภูมิใจมาก ‎ที่มีคนอยากถ่ายรูปเขาและมีคนถามความเห็นเขา
‎ฉันรู้สึกอยู่ตลอด ‎ว่าเขาคือเด็กผู้ชายที่โดนกลั่นแกล้ง
‎นั่นคือสิ่งที่ฉันสัมผัสได้จากเขา
‎ฉันอยากปกป้องเขาเสมอ
‎ฟลอเรียนพี่ฉันอยากเป็นบาทหลวงมาตลอด
‎ฉันว่าคนอาจจะบอกว่าเขาขี้อาย
‎(ลูซิลล์ กอลล์ ‎น้องของคุณพ่อกอลล์)
‎แต่พอเขาได้ชอบอะไรมากๆ
‎เขาจะคลั่งไคล้มาก
‎เขาไม่ใช่เป็นแค่พี่ แต่เป็นเพื่อนด้วย
‎มีอยู่วันหนึ่งเขาโทรหาฉันตอนตีสอง
‎เขาบอกว่า "พี่หายใจไม่ค่อยออก"
‎ฉันก็บอกว่า ‎"โอเค เดี๋ยวฉันไปหาที่โรงพยาบาล"
‎ตอนนั้นเขาไปที่ซอเมอร์เซต
‎หมอในห้องฉุกเฉินมาดูเขา
‎แต่เขาหายใจไม่ออก
‎พวกเขาเดินมาบอกว่าต้องใส่ท่อหายใจให้เขา
‎ฉันจำสาธุคุณกอลล์ได้ ‎เพราะเขาอยู่ที่นั่นสักพักหนึ่งเลย
‎และน้องสาวเขา…
‎อยู่ที่ข้างเตียงตลอด
‎หมอบอกว่า "เขาผ่านคืนนี้ไปได้
‎แต่ให้เวลาหน่อย เรามองในแง่ดีแบบมีสติ
‎เหมือนเขาดีขึ้นนะ
‎อาการเขาคงที่"
‎ฉันจำได้ว่าตอนอยู่ที่นั่นฉันพูดว่า
‎"พี่ ฉันจะไปแล้วนะ"
‎แล้วฉันก็เห็นเหมือนเขากระดิก
‎เหมือนเขาได้ยินฉัน
‎สาธุคุณกอลล์ดีขึ้นเรื่อยๆ
‎เขาถูกย้ายจากที่หนึ่งในแผนกไอซียู
‎ไปที่แผนกบำบัดวิกฤต
‎ฉันตกใจมากตอนได้ยินว่า…
‎เขาหัวใจหยุดเต้นเฉียบพลันและเสียชีวิต
‎เพราะ
‎อาการเขากำลังดีขึ้น
‎(ศูนย์ควบคุมพิษ ‎นิวอาร์ก รัฐนิวเจอร์ซีย์)
‎ขอบคุณที่โทรหาศูนย์ควบคุมพิษนิวเจอร์ซีย์
‎กรุณาอยู่ในสาย ‎ผู้เชี่ยวชาญด้านพิษจะรับสายในอีกไม่ช้า
‎ศูนย์ควบคุมพิษนิวเจอร์ซีย์ มีอะไรให้ช่วยครับ
‎สวัสดีค่ะ ‎ฉันโทรมาจากศูนย์การแพทย์ซอเมอร์เซต
‎เราพยายามหาสาเหตุ ‎ว่าทำไมผู้ป่วยรายหนึ่งถึงมีสารพิษในร่างกาย
‎มีสายหนึ่งโทรมาที่ศูนย์พิษ
‎(ดร.บรูซ รัค ‎นักพิษวิทยา)
‎คนที่โทรมาเป็นพยาบาล
‎เธอถามเกี่ยวกับดิจอกซิน
‎(ดิจอกซิน)
‎ปกติดิจอกซินจะใช้รักษาภาวะหัวใจล้มเหลว
‎มันทำให้การหดตัวแรงขึ้น
‎มันจะแรงขึ้น
‎แต่พอระดับของมันสูงขึ้นเรื่อยๆ ‎อัตราการเต้นของหัวใจจะช้าลง
‎และเราจะเสียชีวิตในที่สุด
‎เธอบอกว่ามีคนไข้รายหนึ่ง ‎ไม่ได้รับดิจอกซินประมาณสองวันแล้ว
‎แต่ระดับกลับสูงขึ้นเรื่อยๆ
‎ผมก็บอกว่า "แปลกๆ ละ"
‎วันที่ 16 ค่ะ
‎และวันที่ 28 ‎เกิดภาวะพิษจากดิจอกซินในแผนกเดียวกัน
‎- แผนกเดียวกัน ‎- ใช่ค่ะ
‎อย่างแรกที่ผมคิดได้คือห้องแล็บพลาด
‎เขาเสียชีวิตค่ะ
‎ผมถามว่า "มีอะไรแปลกๆ เกิดขึ้นอีกมั้ย"
‎"มีผู้ป่วยที่มีน้ำตาลในเลือดต่ำมั้ย"
‎หรือที่เราเรียกว่าไฮโปไกลซีเมีย
‎ข้อมูลไม่ทางการนะ
‎ก่อนหน้านี้ที่โรงพยาบาล ‎มีสองคนที่น้ำตาลในเลือดต่ำแบบแปลกๆ
‎แล้วเราก็เริ่มตื่นตระหนก
‎งั้นช่วยดูเรื่องนี้ให้ทีนะครับ
‎คุณทำหน้าที่แทนตำรวจทีครับ
‎(สองวันต่อมา)
‎ที่ศูนย์การแพทย์ซอเมอร์เซต ‎ความปลอดภัยของคนไข้มาก่อน
‎สวัสดี ผมตามหาแนนซี่
‎ผมจะติดตามผลหน่อยนะครับ ‎สรุปว่าพวกคุณตัดสินใจทำอะไร
‎เหมือนฝ่ายบริหารจะเข้ามาคุมการสืบสวนนะ
‎พวกเขาให้ทนายเข้ามาช่วย
‎และพวกเขาขอไม่ให้ผม ‎คุยกับหน่วยงานภายนอกในตอนนี้
‎คุณยังไม่รู้ใช่มั้ย ‎ว่าพวกเขาไปหาเจ้าหน้าที่แล้วรึยัง
‎ยังไม่รู้ครับ
‎และผมอาจจะให้ข้อมูลเยอะกว่าที่ควร
‎แล้วก็
‎เงียบกริบ
‎ไม่ได้ข่าวคราวอะไรเลย
‎(สามเดือนต่อมา)
‎วันศุกร์ที่ 3 ตุลา…
‎(ทิม บรอน ผู้บัญชาการ ‎หน่วยอาชญากรรมร้ายแรงซอเมอร์เซต)
‎ผมได้รับสายจากอัยการเทศมณฑลซอเมอร์เซต
‎เกี่ยวกับการตายที่ศูนย์การแพทย์ซอเมอร์เซต
‎ตอนนั้นตำรวจสืบสวนที่พร้อมเรียกใช้ตลอดคือ
‎แดนนี่ บอลด์วิน
‎ตอนนั้นแดนนี่เพิ่งมาทำงานใหม่ ‎และเพิ่งเข้าหน่วยเรา
‎ผมเป็นเด็กใหม่ แอบกดดันครับ
‎(แดนนี่ บอลด์วิน ‎หัวหน้าตำรวจสืบสวน ซอเมอร์เซต)
‎ผมอยากทำงานให้ดี ‎และทำให้เห็นว่าผมคู่ควรที่จะอยู่
‎เราไม่ได้รับเชิญให้เข้าประชุม
‎เราถูกสั่งให้เข้าประชุม
‎ผมสัมผัสได้ว่าบรรยากาศตึงเครียด
‎ผมรู้ว่าผมนั่งอยู่กับเจ้าหน้าที่ระดับสูง ‎ของศูนย์การแพทย์ซอเมอร์เซต
‎เจ้าหน้าที่ฝ่ายบริหารกับทีมกฎหมาย ‎ตรวจสอบการเสียชีวิตของคนไข้หลายราย
‎แมรี่ ลันด์ ผู้จัดการความเสี่ยง
‎คือคนที่เราติดต่อด้วย ‎กับทางโรงพยาบาลเกี่ยวกับคดีนี้
‎ศูนย์การแพทย์ซอเมอร์เซตตรวจสอบภายใน
‎เกี่ยวกับการที่คนไข้ในโรงพยาบาล
‎มีผลแล็บผิดปกติ
‎(หัวข้อประชุม ‎ผลแล็บที่อธิบายไม่ได้)
‎สองกรณีแรกคือระดับน้ำตาลกลูโคสในเลือดต่ำ
‎(น้ำตาลในเลือดลดลงผิดปกติ)
‎อีกสองกรณีคือระดับดิจอกซินที่สูงขึ้น
‎(ดิจอกซิน ‎สเตียรอยด์บำรุงหัวใจที่มีพิษ)
‎(ฟลอเรียน กอลล์ เสียชีวิต)
‎(ดิจอกซินสูง)
‎เราขอให้พวกเขาตรวจสอบภายในด้วย
‎(สืบสวน วันที่ 1)
‎วันต่อมา ‎หลังจากได้รับผลตรวจสอบภายในจากแมรี่ ลันด์
‎ผมคาดหวังที่จะได้แฟ้มข้อมูล
‎แต่กลับได้แค่เอกสารฉบับหนึ่งที่เขียนโดยทนาย
‎และแทบไม่มีข้อมูลอะไร
‎พวกเขาไม่บอกการกระทำที่น่าสงสัยใดๆ เลย
‎แต่พวกเขาพูดถึงพยาบาลวิชาชีพคนหนึ่ง ‎ชื่อชาร์ลส์ คัลเลน
‎(แล้วก็ได้คุยกับชาร์ลส์)
‎แต่ไม่ได้ระบุการฆาตกรรมหรืออะไรทำนองนั้น
‎(เราเห็นพ้องกันว่า ‎ไม่มีการกระทำที่น่าสงสัยอย่างเห็นได้ชัด)
‎เราตรวจสอบประวัติตามปกติ
‎แล้วเจอว่าเขาถูกจับกุมสองครั้ง
‎เมาแล้วขับในทศวรรษ 1980
‎และบุกรุก
‎(คัลเลน - เจอสองบันทึก)
‎แล้วผมก็โทรหาสำนักงานตำรวจปาล์มเมอร์ ‎เพื่อขอประวัติเพิ่มเติม
‎ขณะอยู่ในสาย
‎ผมได้ยินเสียงเสมียนหาเอกสารให้ตู้
‎ที่รายงาน…
‎มีโน้ตแปะอยู่
‎โน้ตที่ติดอยู่นั้นบอกว่าไม่กี่เดือนก่อนหน้า
‎ตำรวจรัฐเพนซิลเวเนีย
‎ขอข้อมูลเดียวกันกับที่ผมหา
‎เกี่ยวกับคัลเลน
‎บนโน้ตมีชื่อตำรวจสืบสวน ‎ของกรมตำรวจรัฐเพนซิลเวเนียกับเบอร์โทรด้วย
‎(ตำรวจเพนซิลเวเนีย ‎บ๊อบ อีแกน)
‎ผมติดต่อกรมตำรวจรัฐเพนซิลเวเนีย ‎และคุยกับนายตำรวจอีแกน
‎เขาบอกผมว่าเขาสืบสวนเกี่ยวกับชาร์ลส์ คัลเลน
‎เรื่องที่ชาร์ลส์ ‎ตุนยาจำนวนมากไว้ที่โรงพยาบาลเซนต์ลุค
‎(เซนต์ลุค)
‎ในสายงานของเรา
‎เราได้เรียนรู้ว่าทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะมีเหตุ
‎ถ้าไม่มีโน้ตแผ่นนั้นแปะที่แฟ้ม
‎คดีนี้ก็คงไม่ใหญ่โตแบบที่มันเป็น
‎ถ้าคัลเลนมีส่วนจริงๆ…
‎เขายังคงเข้าถึงตัวผู้ป่วยได้
‎เราเหลือเวลาไม่มากแล้วนะ
‎คัลเลนคือตัวหลักของคดีนี้
‎ผมกับแดนนี่จึงไปหาคนที่ใกล้ชิดเขา
‎เราสัมภาษณ์คนในครอบครัว
‎เราได้รู้ว่าชาร์ลส์ คัลเลนเป็นคนฉลาดมาก
‎เป็นพ่อที่รักและห่วงใยลูก
‎พวกเขาไม่รู้ขอบเขตการสืบสวนของเรา
‎พวกเขาดูไม่ตกใจเลยที่เราเคาะประตู
‎และคุยเรื่องชาร์ลส์
‎ผมไม่เคยชอบสิ่งที่ผมเป็น
‎หลังจากที่แม่เสีย
‎ผมรับมือกับมันได้ไม่ดีนัก
‎ตอนนั้นผมมีแม่อยู่คนเดียว
‎มัน…
‎คือสิ่งที่บรรเทาความเจ็บปวดของผมกับสิ่งที่…
‎เกิดขึ้นในบ้าน
‎แม่เสีย
‎ผมก็…
‎ผมรู้สึก…
‎ไม่มีใครปกป้อง
‎(โรงพยาบาลเมาน์เทนไซด์ ‎โรงเรียนพยาบาล)
‎(ชาร์ลส์ คัลเลน)
‎ผมเรียนจบพยาบาลเดือนมิถุนา ปี 1987
‎มันคือสิ่งเดียวที่ผมคิดว่าผมทำได้
‎ผมรู้สึกเหมือนได้ช่วยคนอื่น
‎ฉันจำได้ว่าตอนนั้นฉันอยู่ที่เคาน์เตอร์พยาบาล
‎แล้วก็…
‎ฉันตรวจชีพจรตัวเองแล้วก็ "เชี่ยละ"
‎ประมาณ 180
‎ชาร์ลีเห็นฉัน
‎เขาถามว่า "เธอเป็นอะไรรึเปล่า"
‎แล้วฉันก็ล้มลง
‎เขาพาฉันไปที่ห้องหนึ่ง
‎จับฉันนั่งเก้าอี้
‎แล้วก็
‎ถามว่า "เกิดอะไรขึ้น"
‎ฉันอธิบายให้เขาฟัง
‎ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉัน
‎ฉันได้รับการวินิจฉัย ‎ว่าเป็นโรคกล้ามเนื้อหัวใจผิดปกติ
‎ขณะทำงานที่ซอเมอร์เซต
‎ความรู้สึกเหมือนหัวใจจะทะลุออกจากอกให้ได้
‎ยาไม่ช่วยค่ะ
‎โรคนี้เป็นแล้วเสียชีวิตได้
‎คำพยากรณ์โรคของฉันไม่ดี
‎ฉันไม่รู้ว่าฉันเหลือเวลาที่จะได้ใช้กับลูกอีกมากมั้ย
‎ฉันไม่อยากให้ใครรู้ว่าฉันป่วยหนัก
‎ฉันกลัวจะจ่ายค่าต่างๆ ไม่ไหว
‎กลัวจะทำประกันไม่ได้
‎ทางเดียวที่เรา
‎จะทำประกันได้คือทำงานที่เราทำอยู่นี่แหละ
‎ฉันไว้ใจชาร์ลี ฉันเลยเล่าความลับนั้นให้ฟัง
‎ถึงถ้าความลับรั่วออกไป ฉันอาจจะเสียทุกอย่าง
‎เขาบอกว่า "เราต้องพาเธอไปห้องฉุกเฉิน"
‎ฉันก็แบบ "ไม่ได้
‎คืนนี้ฉันต้องดูแลคนไข้สามคน ฉันไปไม่ได้"
‎เขาบอกว่า "อยู่ที่นี่นะ"
‎แล้ว…
‎พอเขากลับมา
‎เขาผายมือ แล้วยาในมือคือคาร์ดิเซ็ม
‎ฉันกินยานั้น
‎ฉันไม่ได้สงสัยว่าเขาเอายามาจากไหน
‎คืนนั้น
‎เขาดูแลคนไข้ให้ฉัน
‎และลงข้อมูลให้ฉันด้วย
‎เขาไม่เคยบอกใคร
‎และนั่นไม่ใช่ครั้งเดียวที่เขาดูแลฉัน
‎(สืบสวน วันที่ 9)
‎หลังจากคุยกับนายตำรวจอีแกน ‎ก็ได้รู้ว่าคัลเลนเคยทำงานที่โรงพยาบาลหลายที่
‎ผมกับทิมจึงสร้างเส้นเวลาขึ้นมา ‎เพื่อดูว่าชาร์ลส์ คัลเลนทำงานที่ไหนและเมื่อไร
‎ผมเอาประวัติส่วนตัว ‎ที่ใช้สมัครงานของชาร์ลส์ คันเลนมา
‎และย้อนดูว่าเขาเคยทำงานที่ไหนบ้าง
‎โรงพยาบาลเก้าแห่งและบ้านพักคนชราหนึ่งแห่ง
‎เราสัมภาษณ์คนที่เกี่ยวข้องกับชาร์ลส์ คัลเลน
‎เราพบว่าเขาทำร้ายสัตว์เลี้ยงของครอบครัว
‎สุนัขของเขา
‎มีอยู่ครั้งหนึ่งเขาวางยาสัตว์ตัวหนึ่ง
‎ซึ่งเป็นสัตว์เลี้ยงของครอบครัว
‎พวกเขาพูดถึงเหตุการณ์หนึ่ง ‎ที่โรงพยาบาลวอร์เรนด้วย
‎รายละเอียดมีน้อยมาก…
‎(พฤษภาคม 1991 - กันยายน 1994 ‎โรงพยาบาลวอร์เรน รัฐนิวเจอร์ซีย์)
‎เพราะได้เบาะแสนั้นมา
‎เราเลยไปที่สำนักงานอัยการเทศมณฑลวอร์เรน
‎ถึงได้รู้เกี่ยวกับคดีของพวกเขา
‎(อาชญากรรม: เสียชีวิตอย่างน่าสงสัย)
‎ฉันชื่อชารอน โจนส์
‎เป็นหลานของเฮเลน ดีน
‎และเป็นลูกพี่ลูกน้องของแลร์รี่ ดีน
‎เธอเป็นเหมือนแม่ฉัน
‎ฉันกับแลร์รี่เป็นเหมือนพี่น้องกัน
‎นี่คือห้องสมุดของแลร์รี่
‎ห้องนี้แหละค่ะ
‎มีหนังสือของเขา
‎กล้องยาสูบของเขา
‎แลร์รี่สนิทกับแม่มาก สนิทมากๆ
‎แลร์รี่ไม่เคยแต่งงาน
‎แม่เขาคือทุกอย่าง คือโลกของเขา
‎เฮเลนไปผ่าตัดที่โรงพยาบาลวอร์เรน
‎และ…
‎ก่อนออกจากโรงพยาบาล
‎อาการเธอก็ดีอยู่นะ
‎พวกเขาจะส่งเธอไปพักฟื้นที่ศูนย์โคเวนทรี
‎เธอจะได้กลับบ้านได้
‎แลร์รี่ไปเยี่ยมแม่ที่นั่น
‎แล้วก็มีผู้ชายคนหนึ่งเข้ามา
‎เป็นบุรุษพยาบาล
‎เขาขอให้แลร์รี่ออกจากห้อง
‎บุรุษพยาบาลคนนั้นดึงม่านปิดรอบๆ เธอ
‎แลร์รี่อยู่ที่เคาน์เตอร์พยาบาล
‎แล้วเขาก็ได้ยินเธอตะโกนว่า "โอ๊ย"
‎เขาเข้าไปในห้อง
‎บุรุษพยาบาลคนนั้นวิ่งออกจากห้อง
‎เขาถามแม่เขาว่า
‎"เกิดอะไรขึ้น"
‎เธอตอบว่า "เขาเอาเข็มจิ้มแม่"
‎แลร์รี่พกมีดพับติดตัวตลอด
‎เขาหยิบมีดพับออกมา ดึงแว่นขยายแล้วก็ส่อง
‎ใช่เลยค่ะ
‎มีรอยจิ้มที่ด้านหน้าของต้นขาขวาของเธอ
‎ต่อมาในช่วงบ่าย ‎พวกเขาก็เอารถพยาบาลนำตัวเธอไป
‎นำตัวเธอไปส่ง
‎ระหว่างทาง ‎แลร์รี่แวะที่บ้านเพื่อเอารองเท้าแตะของเธอ
‎เข้าประตูไปปุ๊บโทรศัพท์ก็ดังทันที
‎ศูนย์โคเวนทรีโทรมา
‎บอกว่าแม่เขาเสียชีวิต
‎ประมาณห้านาทีหลังจากถึงที่นั่น
‎คืนนั้นลูกพี่ลูกน้องฉัน
‎ไปที่สำนักงานอัยการ ‎และแจ้งว่าแม่เขาถูกฆาตกรรม
‎ในใจลึกๆ แลร์รี่รู้ดีว่า
‎ผู้ชายที่อยู่ในห้องแม่เขา
‎คนที่แม่เขา
‎ระบุก่อนตาย
‎ว่าเป็นคนฉีดสารอันตรายถึงแก่ชีวิต ‎เข้าร่างกายเธอ…
‎พวกเขาตรวจสอบสารพิษในร่างกาย
‎พวกเขาตรวจหายาทุกอย่าง ยกเว้นยาตัวหนึ่ง
‎ดิจอกซิน
‎(ซอเมอร์เซต ‎ตายอย่างน่าสงสัย)
‎(ฟลอเรียน อายุ 68)
‎(อีกหลายกรณีที่ผลแล็บอธิบายไม่ได้)
‎(วอร์เรน ‎ตายอย่างน่าสงสัย)
‎(เฮเลน ดีน อายุ 91)
‎การสืบสวนที่วอร์เรนสิ้นสุดลง
‎พวกเขามีข้อสงสัยจริง
‎แต่ไม่มีหลักฐานพิสูจน์ว่ามันคือคดีอาญา
‎คัลเลนได้รับอนุญาตให้ทำงานต่อ
‎เราพบว่าหลังจากการสืบสวนที่วอร์เรนสิ้นสุดลง
‎คัลเลนเข้าโรงพยาบาลจิตเวชเอง
‎(ตอบกลับ: ชาร์ลส์ คัลเลน)
‎(คอรินน์ เทรมเบลอร์ พยาบาลวิชาชีพ ‎ผู้จัดการพยาบาล 1 เหนือ)
‎(โรงพยาบาลวอร์เรน)
‎ผมอยาก…
‎เลิกเป็นพยาบาลมาก
‎หลังจากเกิดเรื่องที่โรงพยาบาลวอร์เรน
‎แต่พวกเขาบอกผมว่า
‎ผมเป็นพ่อที่ไม่มีปัญญาเลี้ยงลูก
‎บอกว่า
‎ผมต้องดูแลลูกต่อไป
‎ผมรู้ว่าถ้าผมอยู่ในสถานการณ์แบบนี้
‎ผมจะรู้สึก…
‎ว่าต้อง…
‎ดับความทุกข์ทรมาน
‎ไม่รู้…
‎จะพูดยังไง
‎เกิดอะไรขึ้น ผมรู้สึกยังไง
‎ผมทำอะไร
‎(ทีมบำบัดของเขาเห็นพ้องต้องกันว่า)
‎(ไม่มีเหตุผลที่เขาจะไม่สามารถ ‎ทำหน้าที่เป็นพยาบาลวิชาชีพได้ต่อ)
‎(ที่โรงพยาบาลของท่าน ‎หลังจากที่เขาถูกปล่อยตัว)
‎ชีวิตพวกเราส่วนใหญ่เริ่มขึ้นที่โรงพยาบาล
‎และส่วนใหญ่จบที่โรงพยาบาล
‎และเราก็ไปมาจนทั่ว
‎(ชาร์ลส์ เกรเบอร์ ‎ผู้แต่งเรื่องพยาบาลที่ดี)
‎เป็นเหมือนกันทั้งโลก
‎แต่คนที่ทำงานที่โรงพยาบาล ส่วนใหญ่แล้ว
‎โดยเฉพาะพยาบาล
‎พวกเขาถูกทำเหมือนเป็นอะไหล่ที่เปลี่ยนไปมาได้
‎หน่วยงานจัดหาพยาบาล ‎หาคนมาทำตำแหน่งว่างตลอด
‎มีคนมาทำแทนตลอด
‎มาๆ ไปๆ
‎เหมือนรู้ๆ กันว่าทำแป๊บเดียวแล้วก็เปลี่ยน
‎องค์กรสาธารณสุขเอกชนที่แสวงหากำไร
‎ธุรกิจดูแลสุขภาพ
‎ชาร์ลี คัลเลนเหมาะกับองค์กรแบบนี้มาก
‎ไม่มีใครเห็นหรือสนใจ
‎สำหรับหลายคน
‎เขาคือคนที่ไม่มีหน้า
‎(สืบสวน วันที่ 17)
‎การที่พยาบาลอาจจะทำร้ายหรือฆ่าผู้ป่วย ‎เป็นอะไรที่ฟังแล้วขนลุก
‎ประวัติคัลเลนไม่ดีก็จริง
‎แต่เรารู้ว่าอัยการไม่เซ็นหมายจับ ‎ที่มาจากคำบอกเล่าและข่าวลือแน่นอน
‎เขาเป็นภัยต่อสาธารณะ
‎มันน่ากังวลมากสำหรับเรา ‎ที่เขายังคงทำงานที่ศูนย์การแพทย์ซอเมอร์เซต
‎ในขณะที่เรา ‎ยังคงกำลังรวบรวมข้อมูลให้มากพอเพื่อจับกุม
‎ฉันกับดอนน่าสังเกตเห็นว่า ‎ผลแล็บของเราผิดจากปกติมาก
‎ฉันได้ยินพยาบาลคนอื่นโทรมาและพูดเหมือนกันว่า
‎"นั่นสิ เช้านี้น้ำตาลในเลือดฉัน 22 อีกละ"
‎เราว่าต้องมีอะไรผิดพลาดในห้องแล็บแน่ๆ
‎และ
‎ถ้าเราไม่แน่ใจอะไรสักอย่าง
‎เราจะไปถามชาร์ลี
‎เขารู้จักยาที่ฉันไม่เคยเห็น
‎ฉันว่าเขามีความคลั่งไคล้ ‎ที่จะทำความเข้าใจว่ายาทำงานยังไง
‎ผมใช้ดิจอกซินเพราะ…
‎มัน…
‎ออกฤทธิ์…
‎มากกว่าสองชั่วโมง
‎พยาบาลที่ผมทำงานด้วย
‎พวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎ผมอยากให้…
‎เมื่อหลายปีก่อนมีคนห้ามผม
‎ผมคิดว่าจะมีคนห้ามผม
‎เราต้องหาหลักฐานที่หนักแน่น
‎คดีฆาตกรรมทางการแพทย์เป็นคดีที่ยากมากๆ
‎พิสูจน์ยากมาก
‎ไม่มีพยานเห็นเหตุการณ์
‎ไม่มีกล้อง
‎ไม่มีจุดเกิดเหตุที่ถูกคงสภาพไว้
‎(ศูนย์การแพทย์ซอเมอร์เซต ‎แมรี่ ลันด์)
‎ผมไปหาแมรี่ ลันด์ ‎ผู้จัดการความเสี่ยงที่ศูนย์การแพทย์ซอเมอร์เซต
‎ผมถามเธอว่ามีเอกสารอีกมั้ย
‎เธอบอกว่าเธอเอาให้เราครบหมดแล้ว
‎ตอนเรากลับไปดู ‎ว่ายังมีบันทึกอะไรอีกมั้ยที่โรงพยาบาลวอร์เรน
‎บันทึกที่เราศึกษาเพิ่มเติมได้
‎กลายเป็นว่าเอกสารถูกทำลาย
‎ถึงทางตันสิครับทีนี้
‎(วิธีที่ใช้ทำลาย: ฉีกเป็นชิ้นเล็กๆ)
‎เราเหมือนปลาที่ตะเกียกตะกายในน้ำ
‎ผมเครียดจนคนที่ผมรักสัมผัสได้
‎รวมถึง
‎คนรอบๆ ตัว
‎เราอยากได้เบาะแสที่ทำให้คดีคืบหน้าจริงๆ
‎เราต้องการความช่วยเหลือ
‎เราต้องการให้คนข้างนอกช่วย
‎(สืบสวน วันที่ 20)
‎(ศูนย์ควบคุมพิษ ‎นิวอาร์ก รัฐนิวเจอร์ซีย์)
‎ขอบคุณที่โทรหาศูนย์ควบคุมพิษนิวเจอร์ซีย์
‎กรุณาอยู่ในสาย ‎ผู้เชี่ยวชาญด้านพิษจะรับสายในอีกไม่ช้า
‎ศูนย์ควบคุมพิษนิวเจอร์ซีย์ มีอะไรให้ช่วยครับ
‎สายนั้นโทรเข้ามา
‎คนที่โทรมาคือตำรวจสืบสวน ‎จากสำนักงานอัยการเทศมณฑลซอเมอร์เซต
‎ตำรวจท่านนั้นถามเกี่ยวกับดิจอกซิน
‎ผมถามว่า "โทรมาถาม ‎เรื่องศูนย์การแพทย์ซอเมอร์เซตใช่มั้ย"
‎แล้วในสายก็เงียบกริบ
‎แล้วตำรวจสืบสวนท่านนั้นก็พูดว่า
‎"คุณพูดถึงอะไร"
‎ผมบอกว่า "เราบอกพวกเขาอยู่ตลอด ‎ว่ามีฆาตกรที่พวกเขาต้องหาตัวให้ได้สักพักแล้ว"
‎แล้วเขาก็บอกว่า "อีกประมาณ 15 นาที ‎ผมจะเข้าไปหาที่สำนักงานคุณ"
‎บรูซบอกว่า "ใช่ เรารู้เรื่องแล้ว…
‎(ดร.สตีเว่น มาร์คัส)
‎เราพยายามหาคนมาดูกรณีนี้อยู่"
‎พวกเขาถามว่า "คุณยินดีจะคุยกับเรามั้ย"
‎แล้วบรูซก็โทรหาผมแล้วถามว่า ‎"คุณยินดีจะคุยกับพวกเขามั้ย"
‎ผมบอกว่า "ยินดีสิ"
‎เราไปที่ห้องทำงานของดร.มาร์คัส
‎ทันทีที่เขาทักทายเรา ‎เขาพูดประมาณว่า "ไปอยู่ไหนมา
‎น่าจะมาตั้งแต่หลายเดือนก่อนแล้ว"
‎เขาอัดที่เขาคุยโทรศัพท์กับโรงพยาบาลไว้
‎- สวัสดีค่ะ ฝ่ายยา ใครพูดคะ ‎- อรุณสวัสดิ์ครับ
‎สวัสดีค่ะ บรูซเหรอคะ
‎ใช่ครับ สบายดีมั้ย
‎สวัสดีค่ะบรูซ ฉันแมรี่ ลันด์นะคะ
‎สวัสดีครับ เดี๋ยวดร.มาร์คัสจะเข้ามาในสายด้วย
‎ตอนที่ผมกับทิมฟังเทปบันทึก
‎ชัดเจนมากว่า
‎โรงพยาบาลไม่ได้เล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้น
‎เขามาแล้ว
‎โอเคค่ะ
‎ดร.มาร์คัสคะ สรุปที่คุยกับแนนซี่ให้ฟังหน่อยได้มั้ย
‎ดร.มาร์คัสติดต่อกับโรงพยาบาล ‎หลายเดือนก่อนหน้านั้นแล้ว
‎ถ้ามีคนตั้งใจทำแบบนี้
‎ถ้าคุณไม่แจ้งตำรวจ
‎และมีคนตายเพิ่ม
‎เป็นผมผมรีบเลยนะ
‎- โอเค ‎- ค่ะ
‎ขอบคุณมากสำหรับข้อมูล
‎ใช้เวลาอีกตั้งสามเดือน ‎กว่าโรงพยาบาลจะแจ้งเรา
‎ที่ยิ่งไปกว่านั้นคือ
‎ตอนเริ่มสืบสวนแรกๆ ‎พวกเขาให้ข้อมูลเราน้อยมาก
‎ตอนนั้นผมพูดแบบนี้
‎และตอนนี้ผมจะพูดอีก
‎โรงพยาบาลปกปิด
‎พวกเขากลัวโดนฟ้อง
‎ถ้าคนพูดกันว่า "อย่าไปที่นั่น ไม่งั้นเสี่ยงตาย"
‎คนก็จะไม่ไปที่นั่น
‎หมอจะไม่อยากพาคนไข้ไปที่นั่น
‎แล้วถ้าหมอไม่พาคนไข้ไปที่นั่น
‎คนในชุมชนไม่ไปที่นั่น
‎ทีนี้โรงพยาบาลก็จะเสียรายได้ไปเยอะ
‎พอโรงพยาบาลสูญเสียรายได้ ‎คณะกรรมการก็จะไล่คนออก
‎พวกเขาก็คงคิดว่า "เอางี้ละกัน
‎ก็ปกปิดไว้แล้วกัน"
‎ผมกับแดนนี่สงสัยว่า
‎มีโรงพยาบาลที่คัลเลนทำงานอีกกี่ที่ ‎ที่ทำแบบเดียวกัน
‎ทั้งปกปิดและไม่แจ้งความ
‎เราต้องรู้ให้เร็วที่สุด ‎ว่าเกิดอะไรขึ้นที่โรงพยาบาลอื่นบ้าง
‎แดนนี่ไปเจอตำรวจรัฐเพนซิลเวเนีย
‎เพื่อเอาข้อมูลที่ลึกขึ้นมาใช้ในการสืบสวน
‎สืบต่อจากโน้ตแผ่นเล็กๆ
‎ที่มีชื่อกับเบอร์โทร ‎ของตำรวจสืบสวนที่กรมตำรวจรัฐเพนซิลเวเนีย
‎ช่วงแรกที่คุยโทรศัพท์กับนายตำรวจอีแกน
‎เขาบอกผมว่าเขาเชื่อว่าชาร์ลส์ คัลเลนขโมยยา
‎แต่เขาไม่ได้ลงรายละเอียดตอนคุยโทรศัพท์
‎จนกระทั่งเราได้เจอกัน
‎เขาถึงเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้ฟัง
‎(เบธเลเฮม ‎รัฐเพนซิลเวเนีย)
‎นายตำรวจอีแกน ‎ดูอัตราการเสียชีวิตที่โรงพยาบาลเซนต์ลุค
‎เขาเอารายงานบางฉบับให้ผมดู
‎เขาบอกผมว่ามีพยาบาลคนหนึ่ง ‎บอกเขาว่าชาร์ลส์ คัลเลนฆ่าคนไข้
‎เขาบอกว่าเธอกล้าที่จะเล่าให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้น
‎(เมษายน 2000 - กรกฎาคม 2002 ‎โรงพยาบาลเซนต์ลุค รัฐเพนซิลเวเนีย)
‎ทั้งหมดเริ่มขึ้นในปี 2002
‎(คณะแพทยศาสตร์)
‎ฉันทำงานกับชาร์ลส์ คัลเลน
‎ที่แผนกไอซียูเล็กๆ ‎ที่รพ.เซนต์ลุค เบธเลเฮม รัฐเพนซิลเวเนีย
‎(แพท เมเดลลิน ‎พยาบาล รพ.เซนต์ลุค)
‎เราทำงานเข้ากันได้ดีและสนิทกันมาก
‎เขาเป็นคนแปลกๆ
‎มีความแปลกประหลาด
‎แต่พยาบาลห้องไอซียูก็มักจะแปลกอยู่แล้ว
‎ฉันอยู่ที่นั่นในคืนที่เขาถูกนำตัวออกไป
‎เขาลาออกตอนตีสองตีสาม
‎และ
‎ทุกอย่างเป็นความลับมาก
‎ประมาณวันสองวันต่อมา
‎ฉันโทรหาเพื่อนร่วมงานคนหนึ่ง ‎แล้วถามว่า "รู้มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่"
‎พวกเขาบอกว่ามีกล่องยามากกว่า 50 กล่อง
‎ถูกพบในกล่องเข็มฉีดยา
‎หลายตัวไม่ได้ใช้
‎แต่มีบางตัวถูกใช้
‎ฉันก็เลยเริ่มพิจารณาเรื่องทั้งหมด
‎ก่อนที่เขาถูกนำตัวออกไป
‎มีอยู่ครั้งหนึ่ง
‎มีอยู่สองครั้งในหนึ่งสัปดาห์ เกือบหนึ่งสัปดาห์เป๊ะ
‎ฉันมีคนไข้ที่อาการคงที่
‎แล้วอยู่ดีๆ ก็หัวใจหยุดเต้น
‎ฉันไม่เข้าใจเหตุการณ์นั้นเลย
‎ฉันรวบรวมรายชื่อคนที่เสียชีวิตในช่วงเวลานั้น
‎แล้วฉันก็กลับไปเอาข้อมูลวันที่
‎เวลา ชื่อ และอื่นๆ
‎เอาข้อมูลมารวมกัน
‎มีคนเสียชีวิต 67 คน
‎ฉันว่าในทางสถิติมันสมเหตุสมผล
‎ที่ชาร์ลีจะดูแลคนไข้หนึ่งส่วนสี่ของทั้งหมด
‎นับเป็นตัวเลขก็ประมาณ 17 คน
‎แต่ฉันนับได้ 40
‎(คัลเลน - เสียชีวิตประมาณ 40)
‎มากกว่าสองเท่า ‎ของตัวเลขเชิงสถิติที่สมเหตุสมผล
‎ฉันเชื่อว่ามีคนไข้ของฉันอยู่สองคน ‎ที่เขาจ้องจะปลิดชีพ
‎คนที่ฉันรักมากๆ
‎คนหนึ่งชื่อแซม
‎แซมตัวใหญ่มาก
‎มือเขาใหญ่อย่างกับถุงมือเบสบอล
‎เขาตัวใหญ่มาก
‎ตอนเขามาแผนกเรา ‎ร่างกายเขาไม่ตอบสนองเลย
‎ตาเขาไม่เปิด เขาพูดไม่ได้
‎เขาไม่ตอบสนองใดๆ
‎แล้วก็
‎หลังจากดูแลแซมได้หลายวัน
‎อยู่ๆ เราก็ได้ยินเสียง…
‎ฉันก็แบบ "เสียงอะไร"
‎สักพักหนึ่งเลยกว่าเราจะเข้าใจว่าเขากำลังพูด
‎เสียงทุ้มต่ำจากผู้ชายร่างใหญ่
‎หลายชั่วโมงเลยกว่าเราจะรู้ว่า
‎เขาพูดอย่างช้าๆ ว่า "ผมรักคุณ"
‎ทุกครั้งที่ฉันดูแลเขา เขาจะตอบสนองแบบนั้น
‎หลายวันต่อมาหลังจากนั้น
‎เวลาฉันไปในห้อง ‎เขาจะร้องเพลง "ยูอาร์มายซันไชน์"
‎เขาเป็นผู้ชายที่น่ารักมากๆ
‎และ
‎เขาหัวใจหยุดเต้นเฉียบพลันตอนชาร์ลีดูแลเขา
‎ฉันติดต่อผู้จัดการ ผู้อำนวยการ และบอกว่า
‎"ตอนนี้ฉันมั่นใจว่าเขาฆ่าคน"
‎พวกเขาทุกคนพูดว่า "ไม่นะ
‎เรามั่นใจว่าเขาไม่ได้ฆ่าคน"
‎พวกเขาบอกว่า "เราตรวจสอบแล้ว ‎และเราตัดความเป็นไปได้นั้นทิ้ง"
‎(เซนต์ลุค)
‎(ฉุกเฉิน)
‎เช้าวันนั้นฉันขับรถกลับบ้านและร้องไห้ไปด้วย
‎ฉันโทรหาเพื่อนรักของฉันที่เป็นร้อยเอก
‎ฉันโทรหาเขาตอนกำลังกลับบ้าน
‎ฉันพูดว่า "จอห์น ฉันไม่รู้จะทำยังไงกับเรื่องนี้
‎ฉันไม่รู้จะทำยังไง"
‎"ไม่มีใครฟัง
‎ไม่มีใครทำอะไรเพื่อหยุดเขา"
‎ถึงจุดนั้นฉันมั่นใจมากว่าเขาฆ่าผู้ป่วย
‎ไม่ใช่แค่คนสองคน เขาฆ่าผู้ป่วยหลายคน
‎แต่ไม่มีใครยอมฟังฉันเลย
‎หลังจากพยายาม ‎ทำให้โรงพยาบาลรับฟังอยู่หลายวัน
‎เรายื่นเรื่องให้ตำรวจรัฐ
‎(สืบสวนการตายที่น่าสงสัยที่รพ.เซนต์ลุค)
‎การสืบสวนดำเนินไปช้ามาก
‎ช่วงค่ำของวันหนึ่ง
‎ฉันขึ้นเวร
‎แล้วซีอีโอของโรงพยาบาลเซนต์ลุค ‎เรียกพยาบาลทุกคนไปที่ห้องพักของเรา
‎และประกาศว่าการสืบสวนสิ้นสุดลง
‎ตำรวจรัฐไม่พบว่าชาร์ลีทำความผิดใด
‎หลังจากนั้นฉันก็เริ่มได้ยินเพื่อนร่วมงานลือว่า
‎"พยาบาลที่เอาเรื่องนี้ไปแจ้งตำรวจ
‎สร้างความเสียหายอย่างมาก
‎และเกือบทำให้เซนต์ลุคไม่ได้สร้างพื้นที่ใหม่"
‎ในการกู้เงิน
‎มาก่อสร้าง
‎พวกเขาต้องรายงานคดีความที่อาจจะเกิดขึ้น
‎พวกเขาให้ความสำคัญกับเรื่องนั้น
‎พวกเขาไม่อยากโดนลงโทษ
‎พวกเขาไม่อยากสูญเสียรายได้
‎มันง่ายกว่า ‎ที่จะให้คำอ้างอิงที่ดีแก่ชาร์ลีและปล่อยเขาไป
‎แทนที่จะมานั่งรับมือกับผลของเรื่องทั้งหมด
‎เซนต์ลุคเป็นโรงพยาบาล ‎ติดร้อยอันดับแรกของสหรัฐฯ
‎เป็นระบบสาธารณสุขขนาดใหญ่
‎และขยายเรื่อยๆ
‎ตอนนั้นพวกเขา ‎ได้อันดับความน่าเชื่อถือสำหรับวิทยาเขตใหม่ด้วย
‎พวกเขาอยากให้เขาออก
‎โดยเรื่องต้องเงียบที่สุด
‎จะ…
‎จะตั้งใจหรือบังเอิญก็ช่าง
‎ทำในแบบที่ทำให้เสี่ยงต่อการมีคดีความน้อยที่สุด
‎ทำเพื่อปกป้ององค์กร ‎แต่ผู้ป่วยต้องขาดการปกป้องไป
‎กอลล์
‎(ชื่อผู้ป่วย ‎1. กอลล์)
‎รูปแบบของคดีที่มีคัลเลนเกี่ยวข้อง
‎คดีที่เพนซิลเวเนีย
‎ที่วอร์เรน คดีของเฮเลน ดีน
‎การสืบสวนหยุดลงเพราะขาดหลักฐาน
‎ผู้บริหารโรงพยาบาลสงสัยว่าคัลเลนทำเรื่องไม่ดี
‎สตริคแลนด์
‎ฮาร์โกรฟ
‎สเตรนโค่
‎เหตุการณ์แบบนี้ ‎เกิดขึ้นหลังจากที่คัลเลนเข้าทำงาน
‎เกือบทุกที่ที่เขาทำงาน
‎เราไม่อยากให้คดีที่เราทำ
‎ถูกปัดตกเหมือนคดีอื่นๆ
‎หนึ่งในสิ่งที่ผมอยากดูเป็นพิเศษ ‎คือประวัติการใช้เครื่องพิกซิส
‎เครื่องพิกซิส
‎คือเครื่องจ่ายยาด้วยระบบคอมพิวเตอร์
‎ผมอยากรู้ว่าชาร์ลส์ คัลเลนเบิกยาตัวไหน
‎ช่วงต้นเดือนตุลา ครั้งแรกที่ผมเจอกับแมรี่ ลันด์
‎เธอบอกว่าเครื่องพิกซิส ‎เก็บข้อมูลไว้มากสุด 30 วัน
‎สำหรับเรา มันแปลกมากครับ
‎ผมติดต่อบริษัทผู้ผลิตในแคลิฟอร์เนีย
‎ตัวแทนตกใจมาก
‎ตัวแทนบอกว่า ‎ข้อมูลทุกอย่างที่ต้องการสามารถกู้ได้จากเครื่อง
‎เราถูกผู้บริหารโรงพยาบาลปั่นหัวเข้าแล้ว
‎ที่พวกเขาทำคือความผิดอาญาชัดๆ
‎ผมรีบไปที่ห้องทำงานของแมรี่ ลันด์ทันที
‎และอธิบายให้คุณลันด์ฟังว่า ‎ถ้าเธอไม่ยอมให้ข้อมูลนั้นกับเรา
‎เราจะยึดเครื่องพิกซิส
‎และให้ทีมนิติเวชของเอฟบีไอ ‎ทำการวิเคราะห์ทางนิติเวช
‎พอเราคุยจบ เธอก็ยกหูโทรออกหลายสาย
‎น่าประหลาดใจมาก เธอกู้ข้อมูลให้ผมได้
‎มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญ
‎เราพบว่า
‎ชาร์ลส์ คัลเลน…
‎(ดิจอกซิน)
‎มียาบางตัวไว้ในครอบครอง…
‎(คัลเลน)
‎ในช่วงที่เหตุการณ์เหล่านั้นเกิดขึ้นกับคนไข้ที่แผนก
‎แต่ถึงจุดนั้นการตั้งข้อหาคัลเลนทำได้ยากแล้ว
‎เราจึงจำเป็นต้องทำให้เขาออกห่างจากผู้ป่วย
‎จากข้อมูลประวัติของเขาที่เรารวบรวมได้
‎เราเจอข้อมูล
‎ที่ไม่ตรงกันอยู่จุดหนึ่งในใบสมัครงานของเขา
‎เราใช้ตรงนั้นไล่เขาออก ‎แทนศูนย์การแพทย์ซอเมอร์เซต
‎เขาถูกนำตัวออกจากอาคาร ‎โดยเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย
‎ฉันงงมากตอนนั้น ตกใจมาก
‎"เอา…"
‎"เอาเขาออกทำไม"
‎"ไล่พยาบาลดีๆ แบบนั้นออกทำไม"
‎แล้วฉันก็เข้าสู่โหมดปกป้อง
‎ข้อความที่บันทึกไว้ วันจันทร์ 18:57 น.
‎เอมี่ นี่ชาร์ลีนะ ฉันโทรกลับน่ะ
‎มีเรื่องใหญ่จะบอก
‎มีความสับสนอลหม่านเกิดขึ้น
‎โทรกลับที
‎ตอนโทรกลับไป
‎ฉันถามว่า "เกิดอะไรขึ้น"
‎ฉันเสียใจมาก
‎เขาบอกว่า
‎พวกเขาไล่เขาออก
‎เพราะเขาให้ข้อมูลเท็จในสมัครงาน
‎เราคุยกันสักพักเลยค่ะ ฉันเป็นห่วงเขามาก
‎ดูเหมือนเขาหดหู่
‎ฉันบอกเขาว่าฉันจะเป็นบุคคลอ้างอิงให้
‎และเราจะผ่านมันไปได้
‎(สืบสวน วันที่ 27)
‎คัลเลนถูกไล่ออกจากโรงพยาบาลแล้ว
‎เราคิดว่าถึงเวลา ‎ที่เราต้องคุยกับเพื่อนร่วมงานเขา
‎ดูว่ามีใครเห็นเขาทำอะไรแปลกๆ บ้าง
‎มีตำรวจสืบสวนไปที่ทำงาน
‎พวกเขาถามคำถามเยอะมาก
‎ทีนี้เราก็คิดกันสารพัดอย่าง
‎ทุกคนคิดหมด
‎ถ้าชาร์ลีถูกไล่ออกได้
‎พวกเราทุกคนก็ถูกไล่ออกได้เหมือนกัน
‎เราอยากให้กระบวนการเดินหน้าเร็วที่สุด
‎แต่มีคำขอจากโรงพยาบาล
‎ผ่านหัวหน้าผมอีกที
‎ว่าตัวแทนฝ่ายบริหารของโรงพยาบาลจะมาด้วย
‎ตัวแทนที่ว่า
‎ที่มานั่งในห้องด้วยคือแมรี่ ลันด์
‎ทีนี้พยาบาลก็กลัวกันสิครับ
‎อยู่ต่อหน้าหัวหน้า ‎พวกเขาไม่กล้าให้ความร่วมมือโดยพูดความจริง
‎ไม่คืบหน้าเลยครับ
‎เราสัมภาษณ์เจ้าหน้าที่เกือบทุกคน
‎ชื่อที่ถูกพูดขึ้นมาซ้ำๆ คือเอมี่ ลอเกรน
‎คนสุดท้ายที่เราสัมภาษณ์
‎ผมตัดสินใจว่าผมจะเป็นคนสัมภาษณ์เอมี่
‎ตอนที่ฉันเข้าไปในห้องเล็กๆ ด้านใน
‎แมรี่ ลันด์
‎ผู้จัดการความเสี่ยง
‎เข้าไปด้วย
‎เธอสอนฉันพูดและบอกว่า ‎"ทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดี"
‎ฉันบอกเขาเลยว่าเรื่องทั้งหมดไร้สาระมาก
‎ฉันว่าฉันพูดคำว่า "ไร้สาระ" บ่อยมาก
‎เกิดอะไรขึ้นไม่รู้
‎แมรี่ ลันด์ต้องออกจากห้อง
‎ผมได้รับพลังดีๆ จากเอมี่
‎ผมชอบที่เธอปกป้องเพื่อน
‎ผมจึงคิดว่ามันคุ้ม ‎หากผมจะเสี่ยงเอาข้อมูลที่ผมมีให้เธอดู
‎เขายื่นกระดาษแผ่นหนึ่งมาให้บนโต๊ะ
‎เอกสารเบิกยาจากเครื่องพิกซิสของชาร์ลี
‎เธอส่ายหัว เหมือนเป็นอีกคนไปเลย
‎เหมือนเธอเปิดรับมากขึ้น
‎เธอพูดว่า "แม่เจ้า"
‎เหมือนเธอเริ่มคิดว่าสิ่งที่ผมบอกเธออาจจะจริง
‎มัน…
‎เห็นชัดเลยว่า
‎ในเอกสารแผนนั้นมีสิ่งที่น่ากลัวอยู่
‎สมองฉันดับเลย
‎แล้วฉันก็เห็นภาพ
‎ฉันจำได้ตอนอยู่ที่เคาน์เตอร์พยาบาล
‎ฉันเห็นคนไข้คนหนึ่งหัวใจห้องล่างเต้นเร็วผิดปกติ
‎ฉันตะโกนว่า "โค้ดบลู"
‎ฉันเข้าไปในห้อง
‎แล้วก็เห็นชาร์ลีอยู่กับคนไข้
‎ชาร์ลีกำลังฉีดอะไรไม่รู้ให้คนไข้
‎ฉันถามชาร์ลีว่า
‎"ฉีดยาอะไร"
‎เขาบอกว่า "ลิโดเคน"
‎แล้วตอนนั้นฉันก็คิดว่าแปลก
‎ฉันคิดอยู่พักหนึ่ง คิดอยู่แป๊บนึงว่า
‎"ฉีดลิโดเคนทำไม"
‎ในขณะที่เรากำลังช่วยผู้ป่วยโค้ดบลู
‎ปั๊มหัวใจ
‎ฉีดลิโดเคน
‎หมอที่ดูแลคนไข้ก็เข้ามา
‎ฉันเป็นหัวหน้าโค้ด ฉันก็บอกหมอว่า
‎"เรากำลังทำแบบนี้กับคนไข้โค้ดบลู"
‎แล้วหมอก็ถามว่า "ใครฉีดลิโดเคนให้คนไข้"
‎ฉันตอบว่า "ฉันเอง ฉันฉีดลิโดเคนให้คนไข้
‎"ฉันเป็นหัวหน้าโค้ด
‎ฉันสั่งฉีดลิโดเคน"
‎แล้วหมอก็บอกว่า "เธอแพ้ลิโดเคน"
‎ฉันเดินเข้าไปเจอเขากำลังฆ่าคน
‎แต่ฉัน…
‎ฉันไม่รู้
‎ไม่หนำซ้ำยังไม่ฉุกคิดด้วย
‎พอฉัน…
‎รู้ความจริง
‎ฉันก็มองแดนนี่แล้วดูว่าเขาจะพูดอะไร
‎แดนนี่…
‎พูดประโยคนี้ออกมาว่า "คุณจะช่วยผมมั้ย"
‎ฉันจำไม่ได้ว่าวันนั้นฉันขับรถกลับบ้าน
‎ฉันจำได้แต่ว่า
‎พอถึงบ้าน ฉันโทรหาดอนน่า
‎ตกใจจนแน่นหน้าอก
‎คือมัน…
‎สำหรับผู้ป่วย ครอบครัว…
‎การที่ฉันไว้ใจเขา
‎ฉันไว้ใจเขามาก
‎(สืบสวน วันที่ 48)
‎ประมาณวันสองวันหลังจากสัมภาษณ์เอมี่ ลอเกรน
‎เราเดินทางไปที่บ้านเธอ
‎ถ้าเราโน้มน้าวให้เอมี่ร่วมมือกับเราได้
‎เราจะมีคนใน
‎ตอนที่ทิมกับแดนนี่มาถึงบ้านฉัน
‎พวกเขา…
‎มองเอกสารที่พวกเขามีเป็นอีกอย่างไปเลย
‎พวกเขาไม่พูดภาษานั้น
‎พวกเขาถามฉันว่า ‎ฉันเห็นอะไรในเอกสารเบิกยาจากเครื่องพิกซิส
‎ฉันเห็น…
‎การยกเลิกหลายครั้งมาก
‎(ยกเลิก ดิจอกซิน)
‎การยกเลิกเหล่านั้น ‎มีการยกเลิกถอนยาที่ถึงแก่ชีวิตด้วย
‎ชาร์ลีใช้ชื่อผู้ป่วยเข้าเครื่อง
‎พิมพ์ว่า "ดิจอกซิก"
‎หลังจากนั้นลิ้นชักก็เปิด
‎แล้ว…
‎เขาก็หยิบยา
‎แล้วก็ยกเลิก…
‎การเบิกยาครั้งนั้น
‎(ยกเลิก)
‎ในระหว่างที่เรากำลังคุยกัน
‎โทรศัพท์ฉันก็ดังขึ้น
‎แมรี่ ลันด์ ผู้จัดการความเสี่ยงโทรมา
‎ฉันตกใจ และแอบสงสัยนิดๆ
‎เธอโทรมาที่บ้านฉันทำไม
‎แล้วเธอก็เริ่มซักฉัน
‎ถามว่าฉันคุยกับตำรวจสืบสวนมั้ยหลังจากเจอกัน
‎เธอแนะนำฉันด้วยว่าอย่าคุยกับพวกเขาจะดีกว่า
‎ถ้า…
‎ไม่มีตัวแทนจากโรงพยาบาลไปด้วยกับฉัน
‎พยายามทำให้ฉันกลัวไม่อยากคุยกับตำรวจสืบสวน
‎ในระหว่างที่ฉันคุยโทรศัพท์กับเธอ
‎แดนนี่กับทิมพยายามฟังบทสนทนา
‎ถ้าฉันเสียก็คือเสียหลายอย่างเลยนะ
‎ทั้งการงาน
‎ครอบครัว
‎ฉันเป็นโรคกล้ามเนื้อหัวใจผิดปกติ
‎ฉันกลัว…
‎เป็นคนทุพพลภาพ
‎กลัวทำประกันไม่ได้
‎ฉันต้องคุยกับลูก
‎ครอบครัวต้องช่วยกันตัดสินใจ
‎พอลูกกลับถึงบ้านจากโรงเรียน
‎เรานั่งลง
‎แล้วฉันก็บอกลูกว่า
‎ฉันทำงานกับคนที่อาจจะทำร้ายคนอื่น
‎อาจจะฆ่าคน
‎และฉันมีโอกาสที่อาจจะ
‎กันไม่ให้เขาทำร้ายคนอื่นได้อีก
‎ลูกฉันตอบว่า "ถ้าเรามีโอกาสหยุดฆาตกร
‎เราก็ต้องหยุดเขา เราต้องไม่ให้เขาฆ่าคนอีก"
‎เด็กอายุ 11 ยังมีศีลธรรม
‎มากกว่าคนที่ดูแลฝ่ายจัดการความเสี่ยง
‎(สืบสวน วันที่ 50)
‎เอมี่ยินยอมให้เรา ‎อัดบทสนทนาของเธอกับชาร์ลส์ คัลเลน
‎หนึ่งในบทบาทสำคัญของฉันในการสืบสวนคือ
‎รักษาความสัมพันธ์กับชาร์ลีไว้
‎มีฆาตกรที่ฆ่าคนมากมายกำลังลอยนวล
‎หนึ่งเลยคือเราต้องไม่ให้เขา
‎ไปยังที่ที่เราไม่สามารถติดตามได้
‎หรือสอง หางานพยาบาลได้ใหม่ที่โรงพยาบาลอื่น
‎และทำแบบที่เคยทำ
‎เรารู้ว่าเขากำลังหางาน
‎เรารู้ว่าในทางอารมณ์ เขากำลังหดหู่มากขึ้น
‎มันยากเวลาฉันได้ยินเสียงเขา
‎ฉันรู้สึกเหมือน
‎ฉัน…
‎หักหลังเขา
‎ในใจลึกๆ ฉันรู้
‎ว่าเขาจะฆ่าคนต่อไป
‎และจะฆ่าได้เนียนขึ้น
‎ผมคิดสารพัดอย่าง
‎กลัว…
‎โดนจับได้
‎ผมหยุดไม่ได้
‎ผมสมัคร…
‎เป็นพยาบาลประจำ
‎ที่โรงพยาบาลอื่น
‎และผมรู้ว่า
‎มันจะเกิดขึ้นอีก
‎(สืบสวน วันที่ 52)
‎เอมี่มาที่สำนักงานเรา ‎และแนะนำรูปแบบที่เราควรมองหา
‎พอฉันไปที่นั่นเรื่อยๆ ‎ฉันรู้สึกเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของทีม
‎ฉันรู้ว่าความเห็นฉันอาจจะไม่สำคัญมาก
‎แต่สิ่งที่ฉันมีคือภาษาที่พวกเขาไม่พูด
‎ฉันถามพวกเขาด้วยว่า
‎"แล้ว…
‎ตารางจากเซอร์เนอร์อยู่ไหน"
‎ผมกับแดนนี่มองหน้ากันแล้วถามว่า
‎"เซอร์เนอร์คือใคร"
‎เธอพูดว่า "ไม่ใช่เซอร์เนอร์คือใคร ‎เซอร์เนอร์คืออะไรต่างหาก"
‎ฉันบอกว่า
‎"ก็บันทึกของคนไข้ทั้งหมดไง"
‎ถ้าไม่มีเอกสารเซอร์เนอร์
‎มันก็ยากที่จะพิสูจน์
‎ว่าเขาฉีดยาให้คนไข้จริง
‎พอกลับไปที่ทำงาน ฉันก็พิมพ์…
‎ประวัติผู้ป่วยเพื่อเอามาดู
‎เวลาไม่มีใครกำลังดูเธออยู่
‎เธอจะเข้าคอมพ์ ‎แล้วพิมพ์ข้อมูลเกี่ยวกับคนไข้ออกมาเป็นปึกๆ
‎ซึ่งเธอก็รู้นะว่าอาจจะโดนองค์กรฟ้อง
‎การทำแบบนั้นต้องใช้ความกล้าหาญเยอะมาก
‎การเอาตัวเองไปอยู่ในภาวะเครียดแบบนั้น
‎ฉันกังวลเรื่องสุขภาพตัวเอง
‎แต่ฉันก็รู้ว่า
‎ถึงกำลังจะเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยง
‎ฉันรู้ว่าฉันก็ต้องช่วยพวกเขา
‎เราใช้ข้อมูลพวกนั้นอ้างอิงกัน
‎มันคือการแกะรอยคัลเลน
‎ด้วยเอกสาร
‎ถ้าเราพิสูจน์การเสียชีวิตของคนหนึ่งได้
‎เขาเสร็จแน่
‎(สาธุคุณกอลล์ 68)
‎เราต้องการศพ
‎เราต้องเอาดิจอกซินจากเนื้อเยื่อ
‎เราคิดว่าสาธุคุณกอลล์ ‎น่าจะเป็นหลักฐานที่หนักแน่นที่สุดในการเอาผิด
‎ถึงเขาจะเสียชีวิตไปแล้วหลายเดือนก่อนหน้า
‎ไม่เคยนึกเลยว่าเขาจะเดินเข้าประตูมา
‎แล้วบอกว่า "พี่คุณถูกฆ่า"
‎ตอนนั้นฉันโกรธมาก
‎คือแบบ…
‎เป็นไปไม่ได้ ฆ่ากันแบบนี้ได้ไง
‎เขาบอกว่าพวกเขาอาจจะขุดศพขึ้นมา
‎ฉันจะยอมมั้ย
‎(สาธุคุณฟลอเรียน เจ. กอลล์)
‎สำหรับครอบครัวไหนมันก็คือเรื่องใหญ่
‎ไหนจะต้องเอาศพไปฝังใหม่ที่สุสานอีก
‎เราแทบจะอยากพูดว่า ‎"ปล่อยให้เขาหลับสบายเถอะ"
‎แต่ฉันบอกว่า "ไม่เป็นไร ฉันอนุญาต"
‎ผมจำได้ว่าเธอบอกผมว่าพี่เธอช่วยคนมาทั้งชีวิต
‎ถึงตอนนี้เขาจะเสียไปแล้ว ‎แต่เขาก็ยังมีโอกาสที่จะช่วยคน
‎หลังจากขุดศพขึ้นมา
‎ศพของสาธุคุณกอลล์ ‎ถูกนำไปยังสำนักงานชันสูตรศพของรัฐ
‎เพื่อชันสูตร
‎ปริมาณของดิจอกซินที่พบในศพสาธุคุณกอลล์
‎ทำให้เรามีหลักฐานพอ ‎ที่จะเปลี่ยนสาเหตุและพฤติการณ์ที่ตาย
‎จากเสียชีวิตตามธรรมชาติ ‎ตามที่โรงพยาบาลรายงาน
‎เป็นฆาตกรรม
‎แต่เราขาดอยู่สองอย่าง ‎ที่บางครั้งคณะลูกขุนอยากเห็น
‎สิ่งที่เป็นรูปธรรม
‎เข็มฉีดยาที่ใช้หรือถุงยาที่มีสารที่ปนเปื้อน
‎มันมักจะไม่ง่ายขนาดนั้น
‎(สืบสวน วันที่ 60)
‎ชาร์ลีโทรหาฉัน
‎และบอกว่าเขาตื่นเต้นมากที่ได้งานแล้ว
‎ฉันเลยโทรไปบอกทิม
‎ถ้าคัลเลนได้งานใหม่
‎เป็นไปได้สูงมากว่าเขาจะฆ่าคนอีก
‎เราไม่มีเวลาแล้วจริงๆ
‎ถ้าไม่มีการรับสารภาพ เขาจะฆ่าคนต่อไป
‎เขาจะฆ่าคนต่อไป
‎พวกเขาถามฉันว่าจะไปเจอเขามั้ย
‎แล้วก็ใส่เครื่องดักฟัง
‎ข้อความที่บันทึกไว้
‎เอมี่ นี่ชาร์ลีนะ ฉันโทรกลับหาเธอ
‎วันศุกร์ได้นะ
‎ไม่รู้ว่าเธออยากเจอกี่โมง
‎แต่ได้นะ ฉันอยากเจอ
‎เราให้เอมี่ใส่เครื่องดักฟัง
‎ส่วนเราอยู่ที่ลานจอดรถ
‎ฉัน…
‎กลัวมาก
‎ตอนเดินเข้าไปในร้านอาหาร
‎เป็นครั้งแรกที่ชาร์ลีกอดฉัน
‎ฉันกลัวมากว่า
‎มือเขาจะไปโดนกล่องดำๆ
‎ที่ติดอยู่ตรงกระเบนเหน็บฉัน
‎- เป็นไงบ้าง ‎- สบายดี
‎- เหรอ ‎- ใช่
‎ในร้านอาหารมีเสียงรบกวนเยอะมาก
‎เปิดเพลงดังมาก
‎เหมือน…
‎ช่วงที่เครื่องดื่มลดราคา
‎ตอนเริ่มแรกๆ ก็มีปัญหา
‎กรณีน้ำตาลในเลือดต่ำ
‎ที่โรงพยาบาลวอร์เรน คนไข้คนหนึ่ง ‎เสียชีวิต 24 ชั่วโมงหลังจากที่ฉันพยาบาลเธอ
‎ลูกชายเธอบอกว่าฉันฉีดยาเธอ
‎แล้วคุณพ่อกอลล์ล่ะ
‎เกิดอะไรขึ้นเหรอชาร์ลี เกิดอะไรขึ้น
‎ฉัน…
‎ฉันรู้ว่านายทำได้
‎ฉันรู้ทันนะ ฉันไม่ได้โง่
‎ทำไม
‎นายทำได้ดีมากๆ ด้วย
‎ทำไม
‎ให้ฉันช่วยนะ
‎แล้วเครื่องดักฟังก็ดับ แล้วเราก็ไม่ได้ยิน
‎ฉันพูดว่า "ฉันรู้ว่านายทำ
‎ทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดี
‎ฉันยังรักนายเหมือนเดิม"
‎และนั่นเป็นครั้งแรก
‎ที่ชาร์ลีเปลี่ยนไป
‎หน้าเขาซีดมาก
‎เขาตัวแข็งทื่อ
‎แล้วก็หันหน้า
‎เสียงเปลี่ยน
‎คนที่อยู่กับฉัน
‎ไม่ใช่ชาร์ลีเพื่อนฉัน
‎ไม่ใช่
‎มันคือความว่างเปล่า
‎ไม่ใช่ความมืด ไม่ใช่สัตว์ประหลาด
‎มีแต่ความว่างเปล่า
‎เขาไม่แคร์ฉัน ไม่แคร์อะไร
‎เขาพูดแต่ว่า "ฉันจะสู้ให้ถึงที่สุด"
‎ถ้าคัลเลนลอยนวล เขาจะฆ่าคนอีก
‎เราจะเสี่ยงกับเรื่องแบบนี้ไม่ได้
‎ผมกับแดนนี่เข้าไปเจอเขา
‎และถามว่า
‎จะไปกับเรามั้ย
‎เราบอกเขาว่าเขาถูกจับ ‎ข้อหาฆาตกรรมสาธุคุณกอลล์
‎พอพาคัลเลนมาถึงที่สำนักงาน เราก็เริ่มสัมภาษณ์
‎ตอนที่ผมกับทิมคุยกับเขา ‎เราไม่ได้คุยกันแบบเชิงพาให้มีปากเสียง
‎เราไม่ได้ตะคอกหรือพูดเสียงดังใส่เขา
‎เราคุยกับเขาเหมือนที่ผมกำลังคุยกับคุณนี่แหละ
‎แล้วเขาก็พูดว่า "ผมทำไม่ได้"
‎เขาโอบตัวเอง ‎กอดเข่าไว้กับอก ท่าเหมือนตัวอ่อนในครรภ์
‎แล้วก็ตอบคำถามเราไปด้วย
‎เห็นได้ชัดเลยว่าเขาพยายามไม่พูดสิ่งที่อยู่ในใจ
‎มันอยู่ในใจ
‎แต่ไม่ออกมาเป็นคำพูด
‎ตอนนั้นเรายินดีที่จะเค้นคำตอบต่อ
‎แต่
‎คนที่สังเกตการณ์เรา…
‎บอกว่าพอก็คือพอ
‎ผมรู้สึกเลยว่า ‎โอกาสที่จะทำให้เขาสารภาพไม่มีละ
‎ทิมโทรหาฉัน
‎พวกเขาคิดแผนให้ฉัน
‎คุยกับชาร์ลี
‎ชาร์ลีเดินเข้ามา ใส่กุญแจมือและโซ่ที่ข้อเท้า
‎ใส่ชุดสครับ
‎และก็รองเท้าผ้าใบ
‎ที่ไม่มีเชือก
‎แล้ว…
‎ฉันก็…
‎สติแตกไปเลย
‎ที่เห็นเขาอยู่ในสภาพนั้น
‎เหมือนเห็นเด็ก
‎ฉันไม่รู้สึกโกรธเขาเลย
‎ฉันไม่รู้สึก…
‎ว่านั่นคืออสูร
‎ฉันรู้สึกแบบนี้อีกละ
‎รู้สึกผิด
‎ที่หักหลังเพื่อน
‎พวกเขาเอากุญแจมือกับโซ่ออก
‎แล้วฉันกับชาร์ลีก็คุยกัน
‎คุยกันแบบปกติ
‎แบบ
‎มันปกติสำหรับเราที่จะนั่งบนโซฟา
‎โดยที่เขาใส่ชุดสครับ
‎แปลกมากที่มันรู้สึกปกติ
‎หลังจากนั้นฉันก็คิดว่า
‎ฉันควรปกป้องใครกันแน่
‎เขาฆ่าคนที่เปราะบางที่สุด
‎พวกเขาถูกมัดอยู่
‎โดนฉีดยา
‎ไม่สามารถปกป้องตัวเองได้
‎ฉันมีหน้าที่ปกป้องพวกเขา แต่กลับไม่ทำ
‎ฉันรู้ว่าฉันจะทำทุกอย่าง
‎เพื่อให้เขาสารภาพ
‎แล้วฉันก็พูดกับเขาว่า
‎"ชีวิตฉัน
‎ฉันรู้ว่าชีวิตฉันกำลังจะจบ
‎เพราะฉันกำลังติดร่างแหไปด้วย"
‎วันนี้นายมีโอกาสได้เป็นฮีโร่ของฉัน
‎จริงๆ นะ นายมีโอกาส"
‎"ฉันขอถามคำถามหนึ่ง"
‎"นาย…
‎ฆ่าคุณพ่อกอลล์ยังไง"
‎เขาบอกว่าเขาฉีดดิจอกซินให้คุณพ่อกอลล์
‎ถึงจุดนั้นเรามีหลักฐานพอละ
‎เราเลยให้เธอออกมา
‎และพาเขาไปที่อีกห้อง ห้องที่เราใช้สัมภาษณ์
‎เราบอกเขาว่า "เอาละ ทีนี้คุณพูดได้แล้ว"
‎ผมจ่าทิม บรอน
‎ตำรวจสืบสวนที่อยู่กับผมคือแดน บอลด์วิน
‎วันนี้วันอาทิตย์ที่ 14 ธันวา 2003
‎ตอนนี้เวลาประมาณ 18:14 น.
‎คุณมีโอกาสได้คุยกับเพื่อนก่อนอัดเทปใช่มั้ย
‎ครับ
‎หลังจากที่คุยกับเพื่อน
‎คุณตัดสินใจคุยกับเรา ‎เกี่ยวกับเหตุการณ์บางอย่างใช่มั้ย
‎ครับ
‎คุยเรื่องฟลอเรียน กอลล์กันครับ
‎คุณฆ่าเขาใช่มั้ยครับ
‎ครับ
‎เพราะอะไรชาร์ลี
‎ผมฉีดยาตัวหนึ่งให้เขา ชื่อว่าดิจอกซิน
‎แล้วคุณรู้สึกยังไงที่ทำแบบนั้น
‎ผม…
‎ผมรู้สึกโล่งที่เขา…
‎ไม่ต้องถูกต่อสายกับเครื่องพวกนั้นอีก
‎อย่างมากสุดเราหวังแค่คำสารภาพเดียว
‎เราไม่ได้…
‎เตรียมรับมือ
‎กับการที่เขาสารภาพกับเราขนาดนั้น
‎ผมรู้สึกว่าต้องทำ
‎รู้สึกมีแรงผลักดัน ‎ให้ดับความทุกข์ทรมานทันทีที่ผมเห็น
‎นานอยู่ที่ผมไม่ได้ทำอะไรเลย แต่แล้ว…
‎ผมก็กลับไปจนได้
‎รู้สึกว่ามันเกินจะรับไหว
‎รู้สึกเหมือน
‎ผมทนดู…
‎คนเจ็บปวดไม่ไหว
‎ทนดูคนตาย ทนดูพวกเขาถูกทำเหมือน…
‎ไม่ใช่คนไม่ไหว
‎ผม…
‎ไม่ใช่แค่
‎ทำลาย…
‎พระเจ้าและโชคชะตาของคนเหล่านั้น
‎ผม…
‎อาจจะทำให้ครอบครัวเหล่านั้นทุกข์ทรมานด้วย
‎ผมทำร้ายคนที่ผมรักด้วย
‎มากๆ
‎ผมไม่ได้อยากทำแบบนั้นเลย
‎ผมรัก…
‎ลูกผมมาก
‎และอยาก…
‎เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตพวกเขา
‎แต่ผม
‎หยุดตัวเองไม่ได้
‎ผมไม่อยากให้พวกเขามองผมว่าเป็นแบบนี้
‎ตัวตนของผมเนี่ย
‎คุณเป็นอะไรครับชาร์ลส์
‎คนที่ได้รับความไว้ใจ
‎แต่ทำให้ใครหลายคนเสียชีวิต
‎ผมเอาอินซูลินผสมในถุงยา
‎ผมจำไม่ได้ว่าทำกับคนไข้คนไหนบ้าง
‎ทำไมถึงทำแบบนั้น
‎- ผม… ‎- สุ่มเอาเหรอ
‎ผมเดาว่าผู้ป่วยส่วนใหญ่อยู่ในขั้นวิกฤตแล้ว
‎ฉันรออยู่ในอีกห้องหนึ่ง
‎ดูจอตัวหนึ่ง มองเห็นได้ชัด
‎ตอนได้ยินเขาพูดว่าเขาใช้ถุงยา
‎แล้วภาพตอนฉันหยิบถุงยา
‎ก็แวบเข้ามาในหัว
‎ฉันคือคนเอายาปลิดชีพไปให้คนไข้
‎พยาบาลทุกคน ทุกคนในทีม
‎เราเตรียมเหยื่อให้เขา
‎แล้วก็ส่งยาพิษของเขาให้เขา
‎ฉันอยากให้เขาเป็นคนที่ฆ่าแบบการุณยฆาต
‎ฉันอยากเชื่อว่า
‎เขาดับความทุกข์ทรมานของคนจริงๆ
‎แต่ความจริงคือไม่ใช่
‎คนไข้หลายคนที่เขาฆ่า
‎กำลังอยู่ในช่วงฟื้นตัว
‎ในบางกรณี ‎คนไข้กำลังเตรียมออกจากโรงพยาบาล
‎เพราะอาการดีขึ้น
‎มันเป็นสิ่งที่
‎มองยังไงก็ไม่เข้าใจ
‎มันไม่ใช่สิ่งที่เราจะหาเหตุผลมาสนับสนุนได้
‎หนึ่งในยาที่ชาร์ลีใช้คือเวคิวโรเนียม
‎เวคิวโรเนียมเป็นยาที่ทำให้เป็นอัมพาต
‎เรายังจะตื่นตัวอยู่
‎รับรู้สิ่งที่กำลังเกิดขึ้น
‎แต่จะพูดไม่ได้ กะพริบตาไม่ได้ ‎หายใจไม่ได้ รวมถึงอย่างอื่นด้วย
‎พวกเขาเป็นอัมพาตในขณะที่ร่างกายยังตื่น
‎และค่อยๆ เสียชีวิตในที่สุดเพราะหายใจไม่ได้
‎น่ากลัวมากค่ะ
‎คุณบอกเราได้มั้ยว่าตั้งแต่ทำงานมา 15 16 ปี
‎มีคนไข้กี่คนที่คุณช่วยปลิดชีพ
‎ประมาณ 30 40 ได้
‎ครับ ทั้งหมด 30 ถึง 40 นะครับ
‎ครับ
‎สวัสดีค่ะคุณผู้ชม ฉันแจ็คกี้ ไฮแลนด์
‎วันนี้ไคดี้ไม่อยู่
‎คืนนี้อดีตพยาบาล ‎ที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งในนิวเจอร์ซีย์
‎ถูกกล่าวหาว่าฆ่าคนไข้ หลายคนด้วยค่ะ
‎ถ้าที่เขาพูดเป็นความจริง ‎แสดงว่าเขาปลิดชีพไปหลายคนเลยครับ
‎เขามองว่าเขาแค่ช่วยคนที่ทุกข์ทรมาน
‎แต่ตำรวจเรียกเขาว่าฆาตกรสังหารหมู่
‎วาเนสซ่า ไทเลอร์อยู่ที่ซอเมอร์วิลล์แล้ว ‎พร้อมกับข้อมูลเพิ่มเติม
‎วาเนสซ่าครับ
‎(วาเนสซ่า ‎ซอเมอร์วิลล์)
‎ค่ะ แจ็คกี้ จิม
‎พยาบาลคนดังกล่าวอาจจะฆ่าคน ‎มากกว่าทุกคนในประวัติศาสตร์นิวเจอร์ซีย์
‎ในขณะที่ประกอบอาชีพหลายปี
‎และทำงานในโรงพยาบาลหลายแห่ง
‎รวมถึงศูนย์การแพทย์ซอเมอร์เซต
‎ซึ่งพยาบาลคนดังกล่าว ‎อ้างว่าแค่ที่นี่ที่เดียวเขาปลิดชีพไป 12 คน
‎ฉันว่าโดยทั่วไป ‎คนคงตกใจกับเจ้าหน้าที่โรงพยาบาล
‎แต่ชุมชน
‎คนไข้…
‎ที่สูงอายุ
‎พวกเขาพูดประมาณว่า
‎"คุณ…
‎จะไม่ฆ่าฉัน ‎เหมือนที่ชาร์ลส์ คัลเลนฆ่าคนไข้ใช่มั้ย"
‎ครั้งแรกที่มีคนพูดแบบนั้นกับฉัน ‎ฉันเข้าไปในห้องน้ำแล้วก็ร้องไห้
‎เพราะ
‎เขาไม่ใช่คนที่สื่อถึงความเป็นเรา
‎ชาร์ลส์ คัลเลนสารภาพ ‎ว่าฆ่าผู้ป่วยมะเร็งอายุ 40 ปี
‎และคุณพ่อฟลอเรียน กอลล์ บาทหลวงคาทอลิก
‎รวมทั้งสิ้นเป็น 23 คนที่ถูกเขาฆ่า
‎วันนี้ในศาลเขาไม่แสดงความสำนึกผิดแต่อย่างใด
‎ผมไม่อยากได้ทนาย
‎ผมไม่ได้จะสู้ข้อกล่าวหา
‎ผมจะสารภาพผิดครับ
‎สามีฉันที่เสียชีวิตแล้วอยู่โรงพยาบาล ‎และป่วยหนักมาก 14 ปีก่อนที่เขาจะเสีย
‎หลานชายคนโตของฉัน
‎โตมากับสามีฉัน
‎และได้รู้จักกับปู่เขา
‎เพราะสามีฉันผ่านวิกฤตนั้นมาได้
‎สามีฉันมีอิทธิพลอย่างมาก ‎ต่อชีวิตและค่านิยมของเขา
‎นั่นคือสิ่งที่ชาร์ลีพรากไปจากผู้คน
‎เขาพรากวันหยุด ‎ที่พวกเขาจะได้ใช้กับคนที่พวกเขารัก
‎วันรับปริญญา งานแต่ง วันเกิด
‎บทเรียนชีวิต และทุกอย่างสำหรับใครหลายคน
‎อาจจะหลายร้อยคนด้วยซ้ำ
‎เขาพรากมันไปจากครอบครัวและจากพวกเขา
‎ฉันว่าฉันอยากเห็นหน้าเขา
‎วันนี้เป็นวันไต่สวนคดีที่รัฐยื่นฟ้องคัลเลน
‎ฉันอยากให้เขารู้ว่าพี่ฉันเป็นคนแบบไหน
‎- อรุณสวัสดิ์ครับ ‎- อรุณสวัสดิ์ค่ะ
‎ฉันเป็นน้องของสาธุคุณฟลอเรียน เจ. กอลล์
‎เขาเป็นคนขี้อายมาก ‎ถ่อมตัว เงียบ และห่วงใยผู้อื่น
‎เขาเชื่อใจคนอื่นมาก
‎คัลเลนไม่มองใครเลย
‎ฉันพูดว่า "ฉันละอายใจที่คุณเป็นพยาบาล
‎ฉันก็เป็นพยาบาล เราถูกสอนให้ช่วยชีวิตคน
‎ไม่ใช่ฆ่าคน"
‎เขาไม่ปริปากพูดว่า "ขอโทษ" เลย
‎ศาลที่เคารพครับ
‎ชาร์ลส์ คัลเลนถูกตั้งข้อหา ‎ฆาตกรรมพาสควอล์ นาโปลิตาโน่
‎ขอเล่าเรื่องพ่อให้ฟังนิดนึง
‎พ่อฉันเป็นคนร่าเริงแจ่มใส
‎เขาเลี้ยงดูและสนับสนุนฉันมาตลอดชีวิตฉัน
‎คุณอาจจะพรากร่างกายเธอไป
‎แต่ตอนนี้วิญญาณและตัวเธออยู่ในห้องนี้
‎คุณไม่กล้ามองมาทางนี้ด้วยซ้ำ ถูกมั้ย
‎น่าไม่อาย
‎หัวใจฉันเจ็บปวดแทนลูก เลือดออกแทนลูก
‎ฉันเดินไปไหนมาไหนโดยที่หัวใจขาดส่วนหนึ่งไป
‎และมันไม่มีวันกลับมาเป็นเหมือนเดิม
‎เหลือเชื่อมากที่คนคนหนึ่ง ‎ส่งผลกระทบต่อชีวิตใครหลายคน
‎พยาบาลวิชาชีพที่ควรเป็นผู้ดูแล
‎กลับฆ่าพี่ฉัน
‎เพื่อประโยชน์ส่วนตัวที่ผิดแปลกและเห็นแก่ตัว
‎ไม่มีพี่ชายอยู่ด้วยแล้วฉันสับสนกับชีวิต
‎ตอนเราเป็นเด็ก เราทำทุกอย่างด้วยกัน
‎เขาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน
‎(ไมเคิล ที. สเตรนโค่ อายุ 21 ‎เสียชีวิตเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม 2003)
‎แลร์รี่เสียชีวิตในปี 2001
‎(การตามหาที่น่าเศร้าของลูกชาย)
‎เขาหวังและภาวนา ‎ว่าขอให้มีคนจับได้ว่าเขาแอบฆ่าคนไข้
‎แต่น่าเสียดาย ‎ที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นตอนที่เขายังมีชีวิตอยู่
‎ถ้าผู้คนฟังเขา เรื่องก็ไม่เป็นแบบนี้
‎สำหรับอาชญากรรมเหล่านี้
‎และการละเลยจรรยาบรรณ
‎คุณถูกพิพากษาลงโทษต่อเนื่อง ‎ตามข้อตกลงคํารับสารภาพสากล
‎เข้าใจมั้ยครับ
‎เข้าใจ
‎ขอบคุณทุกคนครับ
‎คัลเลนลงนามในข้อตกลงคํารับสารภาพ ‎ซึ่งทำให้เขาไม่ต้องรับโทษประหารชีวิต
‎ถ้าเขาให้ความร่วมมือเต็มที่ในการสอบสวน
‎มีคนอื่นด้วยที่มีส่วนในการกระทำเหล่านั้น…
‎ของชาร์ลส์ คัลเลน
‎นอกเหนือจากชาร์ลส์ คัลเลน
‎(โรงพยาบาล)
‎ส่วนใหญ่โรงพยาบาลที่ผมเคยทำงาน…
‎(พนักงานเท่านั้น)
‎พวกเขาสงสัยมากๆ เหมือนกันว่า
‎มีการตาย
‎ที่เกี่ยวข้องกับผม
‎คุณว่าเพราะอะไรพวกเขาถึงไม่ดำเนินเรื่อง
‎ผมว่าพวกเขากลัวสื่อจะเอาเรื่องไปเผยแพร่
‎ถ้าการปกป้องชีวิตคน ‎ไม่ใช่สิ่งสำคัญลำดับต้นๆ สำหรับพวกเขา
‎มันก็ยากที่จะเดาแล้วละค่ะว่าคนคนหนึ่ง ‎จะยอมทิ้งจริยธรรมตัวเองขนาดไหนเพื่อปกป้อง…
‎ผลประโยชน์ทางการเงิน ‎และผลประโยชน์ของโรงพยาบาล
‎มีคำถามมากมาย ‎ว่าเขาลอยนวลจากการฆาตกรรม
‎ในโรงพยาบาลหลายแห่งนานขนาดนั้นได้ยังไง
‎เดนนิส มิลเลอร์เป็นซีอีโอและประธาน ‎ศูนย์การแพทย์ซอเมอร์เซตในนิวเจอร์ซีย์
‎คุณจะรับผิดชอบเรื่องนี้มั้ยคะ
‎ไม่ครับ เรารับผิดชอบการตรวจสอบแล้ว ‎ซึ่งนำไปสู่การจับกุมเขา
‎ผมภูมิใจในตัวหมอคอร์สกับแมรี่ ลันด์มาก
‎พวกเขาเป็นหัวหน้า ‎ดูแลการตรวจสอบที่โรงพยาบาลเรา
‎เราเป็นโรงพยาบาลแรกที่ระบุตัวเขา
‎ซึ่งนำไปสู่การจับกุมเขา
‎แต่คุณตรวจสอบประวัติ ‎ให้ละเอียดกว่านี้ได้ไม่ใช่เหรอคะ
‎ไม่ได้ ปัญหาอยู่ที่ผู้ว่าจ้างรายอื่นที่เราโทรหา
‎เราตรวจประวัติอาชญากรรมอย่างครบถ้วน
‎ตรวจสอบบุคคลอ้างอิง
‎ทุกคนพูดเหมือนกันหมดว่า
‎เขาออกโดยไม่ได้ทำเรื่องเสียหาย ‎ใบอนุญาตเขาไม่ด่างพร้อย
‎คำถามที่ถูกถามคือ
‎คนคนหนึ่งทำงานในโรงพยาบาล ‎และฆ่าคนในโรงพยาบาล
‎ครั้งแล้วครั้งเล่าเป็นเวลาถึง 16 ปีได้ยังไง
‎โรงพยาบาลเก้าแห่งกับบ้านพักคนชราที่หนึ่ง
‎ทำไมเขาถึงไม่ถูกจับได้
‎คำตอบคือเขาถูกจับได้
‎ถูกจับได้หลายครั้งด้วย
‎คนที่จับได้
‎หรือมีเหตุผลให้สงสัยว่ามีบางอย่างผิดปกติ
‎ส่งเขาต่อให้ที่อื่น
‎พร้อมกับอ้างอิงเชิงบวกหรือเป็นกลาง
‎ซึ่งทำให้เขาได้งานใหม่ตลอด
‎ตรงนี้แหละที่น่าตกใจ
‎ชาร์ลส์ คัลเลนจะติดคุกไปจนตาย
‎แต่คนที่ส่งเขาต่อให้ที่อื่น
‎คนที่ได้ค่าจ้างสูงๆ เพื่อรับผิดชอบ
‎กลับไม่เคยต้องรับผิดชอบ
‎ในแง่ของหน้าที่การงาน ‎พวกเขาทำหน้าที่ได้ดีมากๆ
‎ซึ่งก็เหมาะกับองค์กรสาธารณสุข
‎ที่เป็นเอกชนและแสวงหากำไร
‎แต่พวกเขาไม่ได้ทำดี
‎พวกเขาไม่ได้ทำดีตามทฤษฎีของระบบสาธารณสุข
‎ซึ่งก็คือปกป้องคนไข้และดูแลคนไข้
‎ดังนั้นแล้ว
‎พวกเขาล้มเหลว
‎แต่ยังได้รางวัลตอบแทนความสำเร็จ ‎ที่ปกป้ององค์กรแทนที่จะปกป้องคนไข้
‎(ชาร์ลส์ คัลเลน ‎สารภาพว่าฆาตกรรมคนไข้ 29 คน)
‎(และพยายามฆ่าอีก 6 คนหรือมากกว่า)
‎(เขาถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิต)
‎(ด้วยความผิด 18 ข้อหา ‎ต่อเนื่องกันในเดือนมีนาคม 2006)
‎(ผู้เชี่ยวชาญเชื่อว่าเขาอาจจะฆ่าถึง 400 คน)
‎(ซึ่งจะทำให้เขาเป็นฆาตกรต่อเนื่อง ‎ที่ฆ่าคนมากที่สุดในประวัติศาสตร์อเมริกา)
‎(หลังจากที่คัลเลนสารภาพในปี 2003)
‎(ศูนย์การแพทย์ซอเมอร์เซต ‎และโรงพยาบาลอื่นในนิวเจอร์ซีย์)
‎(สนับสนุนให้ "กฎหมายคัลเลน" ‎ผ่านเป็นข้อกฎหมาย)
‎(ซึ่งผู้ให้บริการสาธารณสุข ‎จะต้องรายงานความบกพร่อง)
‎(การหย่อนความสามารถหรือความประพฤติมิชอบ ‎ที่อาจส่งผลต่อความปลอดภัยของคนไข้)
‎(ของพนักงานทุกคนต่อรัฐ)
‎(และประวัติเหล่านั้น ‎ต้องถูกเปิดเผยให้ผู้ว่าจ้างในอนาคตทราบด้วย)
‎(โรงพยาบาลเซนต์ลุคกล่าวว่าทางโรงพยาบาล ‎ได้สอบสวนชาร์ลส์ คัลเลนอย่างครบถ้วนแล้ว)
‎(ทั้งเซนต์ลุคและกรมตำรวจรัฐเพนซิลเวเนีย)
‎(ไม่พบหลักฐานว่ามีการทำร้ายคนไข้ ‎จนกระทั่งหลังจากคัลเลนสารภาพในปี 2003)
‎(เซนต์ลุคกล่าวว่าการขยายโรงพยาบาล)
‎(ไม่มีผลใดๆ ต่อการตัดสินใจของโรงพยาบาล ‎เกี่ยวกับการสอบสวนคัลเลน)
‎คำบรรยายโดยเฉลิมรัชฏ์ อัครไชยนนท์