Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
W moim życiu
czerpię dużo radości z pomagania ludziom.
Myślałem, że sprawdzę się jako pielęgniarz.
Działałem w nocy.
Zaczynałem czuć się…
przytłoczony.
Czułem, że…
nie mogę patrzeć, jak ludzie cierpią.
Czasem jedyne, co mogłem zrobić…
to położyć kres ich cierpieniu.
Nie mogłem przestać.
Wiadomości z New Jersey.
Całe miasto jest wstrząśnięte tymi rewelacjami.
Pielęgniarz morduje pacjentów w szpitalu.
…w hrabstwie Somerset.
Pielęgniarz mógł zamordować najwięcej osób w historii Ameryki.
DOPAŚĆ PIELĘGNIARZA ZABÓJCĘ
MARZEC 2003
Byłam samotną matką.
Zaczęłam pracować w Somerset jako pielęgniarka na intensywnej terapii.
Odwoziłam córki do szkoły i jechałam do New Jersey.
To było wspaniałe miasteczko.
Szpital był sercem społeczności.
Byłam młoda, pełna energii i trochę przestraszona.
Jedna ze starszych pielęgniarek zabroniła mi picia kawy.
Amy była wyjątkowa.
Zawsze lubiłam z nią pracować.
Uwielbiałam być pielęgniarką na OIOM-ie.
Uwielbiałam czuć, że jestem obrończynią tych pacjentów.
Robiłam wszystko, żeby nic im się nie stało.
Doświadczamy śmierci.
Stawiamy czoła niebezpieczeństwu.
To bardzo niebezpieczne miejsce.
Musieliśmy na sobie polegać.
Charlie był najlepszym kolegą z zespołu.
Uwielbiałam z nim pracować.
Był świetnym pielęgniarzem.
Zawsze potrafił mnie rozbawić.
Pracowaliśmy razem przez większość czasu.
Weź kolejną kroplówkę.
Nazywano nas trzema muszkieterami.
Dobrze nam się współpracowało.
Charlie.
PIELĘGNIARZ
LUBI TECHNOLOGIĘ… I INNE
Po tym, jak to się ukazało, nazwałam go rzecznikiem Somerset.
Był nim.
Wszyscy widzieli tę ulotkę.
Wszyscy kojarzyli Somerset z Charlesem Cullenem.
Ma ten swój typowy uśmieszek.
Nawet na tym zdjęciu widać
jego dumę z tego, że ktoś chce mu je zrobić
i że pyta go o zdanie.
Zawsze wydawało mi się, że to on był tym zastraszanym.
Takie sprawiał wrażenie.
Zawsze chciałam go chronić.
Mój brat Florian zawsze chciał zostać księdzem.
Mógł sprawiać wrażenie nieśmiałego człowieka,
Ale gdy chodziło o rzeczy, co do których był przekonany,
to był pełen pasji.
Był nie tylko bratem, ale i przyjacielem.
Pewnego dnia zadzwonił do mnie o drugiej w nocy.
Powiedział, że ma problemy z oddychaniem.
Umówiliśmy się, że spotkamy się w szpitalu.
Pojechał do Somerset.
Trafił do lekarza na ostry dyżur.
Miał duże problemy z oddychaniem.
Powiedziano mi, że konieczna była intubacja.
Pamiętam wielebnego Galla, bo spędził u nas dość długi czas.
A jego siostra
nie odstępowała jego łóżka.
Lekarz powiedział, że przeżył noc.
„Dajmy mu trochę czasu. Jesteśmy ostrożnymi optymistami”.
„Jego stan się poprawia”.
„Jest stabilny”.
Pamiętam, jak tam byłam i powiedziałam, że już sobie pojadę.
Widziałam, że się ożywił. Słyszał mnie.
Stan wielebnego Galla się poprawiał.
Przeniesiono go nawet
z oddziału intensywnej terapii na kardiologię.
Byłam w szoku, gdy usłyszałam,
że dostał ataku serca i zmarł.
Przecież jego stan się poprawiał.
CENTRUM KONTROLI ZATRUĆ
Dziękuję za telefon do Centrum Kontroli Zatruć.
Proszę zostać na linii. Niedługo połączy się z tobą specjalista.
Centrum Kontroli Zatruć, słucham?
Dzwonię z Somerset Medical Center.
Próbujemy zbadać zatrucie, które wystąpiło u pacjenta.
Zadzwoniła do nas pielęgniarka, która wypytywała o Digoxin.
Digoxin zwykle stosuje się w leczeniu chorób serca.
Wzmacnia skurcz tego mięśnia.
Sprawia, że jest silniejszy.
Ale gdy jego poziom rośnie, tętno pacjenta zaczyna zwalniać.
I człowiek umiera.
Mówiła, że ma pacjenta,
który nie dostał Digoxinu od dwóch dni,
a jego poziom stale rósł.
Powiedziałem, że to bez sensu.
To było szesnastego.
Dwudziestego ósmego mieliśmy kolejne zatrucie digoksyną.
- Na tym samym oddziale? - Tak.
Może to błąd laboratoryjny.
Pacjent zmarł.
Zapytałem, czy dzieje się coś dziwnego.
Może któryś z pacjentów miał niski poziom cukru, hipoglikemię.
Wcześniej w szpitalu było dwóch pacjentów,
którzy dostali dziwnej hipoglikemii.
Zaczynaliśmy panikować.
Zostawiam to w pani rękach.
To sprawa dla policji.
DWA DNI PÓŹNIEJ
W Somerset Medical Center liczy się bezpieczeństwo pacjentów.
Dzień dobry, szukam Nancy.
Chcę wiedzieć, jakie podejmiecie kroki.
Administracja przejęła śledztwo.
Wezwali naszych prawników.
Prosili mnie, żebym nie rozmawiał z żadnymi agencjami.
Nie wie pan, czy zgłosili to służbom?
Nie wiem.
Pewnie i tak za dużo powiedziałem.
Zapadła martwa cisza. O niczym nie słyszeliśmy.
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
W piątek, trzeciego października,
Odebrałem telefon od prokuratora hrabstwa Somerset
w sprawie śmierci pacjenta w Somerset Medical Center.
Moim dyżurnym śledczym
był wtedy Danny Baldwin.
Danny był nowy w biurze i wydziale.
Byłem pod presją jako ten nowy.
Chciałem udowodnić, że zasługuję na tę robotę.
Nie zaproszono nas na spotkanie. Nakazano nam na nie przyjść.
Wyczułem napięcie i zrozumiałem,
że siedzę z wysoko postawionym szefostwem Somerset Medical Center.
Administracja wraz z zespołem prawników
badała przypadki zgonów kilku pacjentów.
Mary Lund, menedżerka od ryzyka,
stała się naszą osobą do kontaktu
w tej sprawie.
Somerset Medical Center przeprowadziło wewnętrzne śledztwo
na temat zdarzeń, w których pacjenci w tej placówce
otrzymali nietypowe wyniki badań.
Pierwsze dwa przypadki obejmowały niski poziom cukru.
Kolejne dwa to podwyższony poziom Digoxinu.
TRUJĄCY STERYD KARDIOTONICZNY
FLORIAN GALL - ZMARŁ
Poprosiliśmy o wyniki ich wewnętrznego śledztwa.
ŚLEDZTWO DZIEŃ 01
Następnego dnia otrzymałem je od Mary Lund.
Spodziewałem się segregatora z informacjami.
A był to dokument napisany przez prawnika.
Był bardzo lakoniczny.
Nie wykryli żadnych podejrzanych działań.
Wspominali o zawodowym pielęgniarzu, Charlesie Cullenie.
Nie zidentyfikowali żadnego podejrzanego działania.
co wymagałoby powiadomienia służb.
Przeprowadziliśmy rutynową kontrolę.
Był dwukrotnie aresztowany.
Za jazdę po pijaku w latach 80. oraz za bezprawne wtargnięcie.
Skontaktowałem się z policją w Palmer,
by uzyskać dodatkowe informacje.
Podczas rozmowy telefonicznej słyszałem w tle funkcjonariusza,
który wertował papiery w kartotece.
Okazało się, że do raportu
była dołączona notatka.
Wskazywała, że kilka miesięcy wcześniej
policja z Pensylwanii poprosiła
o te same informacje dotyczące Cullena.
Otrzymałem namiary na śledczego z policji stanowej z Pensylwanii.
Skontaktowałem się z tą jednostką i rozmawiałem z Eganem.
Poinformował mnie, że prowadzi śledztwo w sprawie Charlesa Cullena
w sprawie gromadzenia leków w St. Luke Hospital.
SZPITAL ST. LUKE’S
W naszym zawodzie uczymy się, że nic nie dzieje się bez przyczyny.
Gdyby nie ta dołączona do akt notatka,
sprawa nie zyskałaby takiego rozpędu.
Jeśli Cullen był zamieszany…
Wciąż miał dostęp do pacjentów.
Walczyliśmy z czasem.
Gdy Cullen stał się głównym podejrzanym w sprawie,
wraz z Dannym zaczęliśmy rozmawiać z osobami z jego otoczenia.
Przesłuchiwaliśmy członków rodziny.
Dowiedzieliśmy się, że Charles Cullen był bardzo mądry.
Był kochającym ojcem, dbającym o dzieci.
Nie znali skali naszego śledztwa,
ale nie byli zaskoczeni, że przyszliśmy o nim pomówić.
Nigdy siebie nie lubiłem.
Gdy zmarła moja matka,
nie mogłem sobie z tym poradzić.
Matka była wtedy jedyną osobą,
swego rodzaju poduszką, między tym, co działo się w domu…
a mną.
Gdy jej nie zabrakło,
poczułem się bardzo…
bezbronny.
SZKOŁA PIELĘGNIARSKA W MOUNTAINSIDE
W czerwcu 1987 roku ukończyłem szkołę pielęgniarską.
Myślałem, że tylko to potrafię robić.
Czułem, że pomagam ludziom.
Pamiętam pewną sytuację z dyżurki.
Sprawdziłam sobie puls i powiedziałam „O kurwa!”.
Około 180.
Charlie mnie zobaczył.
Spytał, czy wszystko gra.
Zaczęłam mdleć.
Zabrał mnie do sali, posadził na jednym z krzeseł
i zapytał, co się dzieje.
Wyjaśniłam mu, co mi jest.
Gdy pracowałam w Somerset, zdiagnozowano u mnie kardiomiopatię.
Czułam, jakby serce chciało wyskoczyć mi z piersi.
Leki nie pomagały,
a ta choroba może być śmiertelna.
Moje rokowania nie były dobre.
Nie wiedziałam, ile czasu dane mi będzie spędzić z córkami.
Nie chciałam, żeby ktoś wiedział o chorobie.
Martwiłam się, że nie będę miała na rachunki.
Że nie będę mieć ubezpieczenia.
Jedynym sposobem,
żeby posiadać ubezpieczenie, była praca.
Powierzyłam Charliemu tę tajemnicę.
Gdyby wyszła na jaw, mogło mnie to słono kosztować.
Nie zgodziłam się, żeby zabrał mnie na ostry dyżur.
Nie mogłam zostawić swoich trzech pacjentów.
Kazał mi zaczekać.
A kiedy wrócił…
otworzył dłoń i miał w niej Cardizem.
Zażyłam go.
Nie zastanawiałam się, skąd wziął ten lek.
Tej nocy nie tylko zajmował się moimi pacjentami,
ale też wypełniał za mnie dokumenty.
Zachował tajemnicę.
Nie tylko wtedy się mną opiekował.
ŚLEDZTWO DZIEŃ 09
Po rozmowie z Eganem
okazało się, że Cullen pracował w kilku szpitalach.
Razem z Timem zrobiliśmy rozpiskę na temat kariery Charlesa Cullena.
Zdobyłem życiorys Charlesa Cullena,
by sprawdzić wszystkie placówki, w których pracował.
Dziewięć szpitali i jeden dom opieki.
Przesłuchaliśmy ludzi związanych z Charlesem Cullenem.
Dowiedzieliśmy się, że znęcał się nad swoimi psami.
W jednym przypadku mógł nawet otruć zwierzę.
Dowiedzieliśmy się też o incydencie z Warren Hospital.
Brakowało nam szczegółów…
MAJ 1991- WRZESIEŃ 1994
Jednak ta informacja
skłoniła nas do wizyty w prokuraturze hrabstwa Warren.
Tam poznaliśmy sprawę.
PRZESTĘPSTWO: PODEJRZANY ZGON
Nazywam się Sharon Jones.
Jestem bratanicą Helen Dean i kuzynką Larry’ego Deana.
Była dla mnie jak matka.
Larry i ja byliśmy jak rodzeństwo.
To jest biblioteka Larry’ego.
Są tutaj jego książki i fajki.
Larry był blisko z matką. Bardzo blisko. Nigdy się nie ożenił.
Matka była dla niego całym światem.
Helen poszła do Warren Hospital na zabieg.
Przed wypisem ze szpitala
czuła się dobrze.
Chciano ją wysłać do Coventry Center na rehabilitację,
żeby mogła wrócić do domu.
Pewnego dnia Larry odwiedził matkę.
Tamten mężczyzna, pielęgniarz,
poprosił go o opuszczenie sali.
Zaciągnął zasłonę wokół jej łóżka.
Larry był na korytarzu, gdy usłyszał krzyk matki.
Wszedł do sali,
a pielęgniarz z niej wybiegł.
Larry zapytał matkę, co się stało.
Powiedziała, że wbił jej igłę.
Larry zawsze miał przy sobie szwajcarski scyzoryk.
Wyciągnął nóż ze szkłem powiększającym
i dojrzał, że na jej prawym udzie był ślad ukłucia.
Tego samego dnia po południu przewieziono ją karetką.
Larry zatrzymał się w domu, by wziąć jej kapcie.
Ledwie wszedł do domu, a zadzwonił jego telefon.
Dzwonili z Coventry Center.
Poinformowali go, że jego matka zmarła
pięć minut po przybyciu do centrum.
Mój kuzyn tego samego wieczora udał się do prokuratury,
by zgłosić, że jego matka została zamordowana.
Larry wiedział w głębi duszy i w sercu,
że mężczyzna, który był w jej sali
i którego zidentyfikowała przed śmiercią,
dał jej śmiertelny zastrzyk…
Przeprowadzono badania toksykologiczne.
Wykonano badania pod kątem leków, za wyjątkiem jednego.
Digoxinu.
PODEJRZANY ZGON
INNE PRZYPADKI NIEWYJAŚNIONYCH WYNIKÓW BADAŃ
PODEJRZANY ZGON
Śledztwo w Warren zostało zamknięte.
Mieli podejrzenia,
ale brak było dowodów, by móc postawić zarzuty.
Cullenowi się upiekło.
Odkryliśmy, że po śledztwie w Warren
Cullen trafił do szpitala psychiatrycznego.
Bardzo chciałem
przestać być pielęgniarzem
po aferze w Warren Hospital.
Ale mówiono, że chcę się wymigać z alimentów.
Musiałem dalej płacić na dzieci.
Wiedziałem, że gdybym znalazł się w podobnych sytuacjach,
to poczułbym potrzebę…
Położenia kresu cierpieniu.
Nie wiedziałem,
jak to powiedzieć.
Jak opisać, co się działo, co czułem, co robiłem.
Jego lekarze uważają, że nie ma powodu,
aby nie mógł wrócić do pracy jako dyplomowany pielęgniarz
po wypisie.
Większość z nas zaczyna życie w szpitalu.
Większość z nas tam je kończy. Szpital przewija się w naszym życiu.
Są wszędzie.
Ale pracownicy szpitali, zwłaszcza pielęgniarze,
są traktowani jak części zastępcze.
Agencje rekrutacyjne często obsadzają stanowiska.
Ludzie cały czas się zmieniają.
Ludzie przychodzą i odchodzą. Nie ma osób niezastąpionych.
Prywatna, dochodowa instytucja ochrony zdrowia…
Cullen idealnie się do niej nadawał.
Był niewidzialny.
Dla wielu był takim mężczyzną bez twarzy.
ŚLEDZTWO DZIEŃ 17
To, że pielęgniarz może krzywdzić lub zabijać pacjentów, wzbudzało niepokój.
Ale mimo iż sprawa Cullen malowała się mrocznie,
prokurator nie podpisałby nakazu aresztowania
na podstawie plotek i pomówień.
Stanowił zagrożenie dla innych.
Niepokoiło nas to, że nadal pracował w Somerset Medical Center.
Zbieraliśmy informacje, które pozwoliłyby go aresztować.
Donna i ja zauważyłyśmy,
że wyniki badań pacjentów były całkowicie wypaczone.
Słyszałam, jak inne pielęgniarki wskazywały
na bardzo niskie wyniki poziomu cukru we krwi.
Uznałyśmy, że coś jest nie tak z laboratorium.
Gdy nie byłyśmy czegoś pewne,
szłyśmy prosto do Charliego.
Znał leki, których ja nigdy nawet nie widziałam.
Bardzo interesowało go działanie leków.
Użyłem Digoxinu, bo…
działa…
przez kilka godzin.
Moje współpracowniczki…
nie miały pojęcia, co się działo.
Żałuję,
że nikt mnie nie powstrzymał dziesięć lat temu.
Myślałem, że tak będzie.
Musieliśmy zebrać dowody.
Ciężko się pracuje nad zabójstwami medycznymi.
Trudno je udowodnić.
Nie ma naocznych świadków ani kamer.
Nie zachowały się też miejsca zbrodni.
Zapytałem, czy są jakieś dokumenty.
Mary Lund powiedziała, że dała nam wszystko.
Gdy wróciliśmy do Warren Hospital, żeby sprawdzić, czy są jakieś dokumenty,
okazało się, że wszystkie zostały zniszczone.
To był ślepy zaułek.
ZNISZCZONE W NISZCZARCE
Błądziliśmy jak we mgle.
Mój stres był zauważalny dla bliskich
i innych ludzi z mojego otoczenia.
Potrzebowaliśmy przełomu w sprawie.
Pomocy.
Pomocy z zewnątrz.
ŚLEDZTWO DZIEŃ 20
CENTRUM KONTROLI ZATRUĆ
Centrum Kontroli Zatruć w New Jersey.
Proszę pozostać na linii i czekać na przyjęcie zgłoszenia.
Centrum Kontroli Zatruć, słucham?
Dzwonił śledczy z prokuratury z hrabstwa Somerset.
Pytał o Digoxin.
Spytałem: „Dzwoni pan w sprawie Somerset?”.
W telefonie zapadła głucha cisza.
Śledczy zapytał: „Ale o co chodzi?”.
Odpowiedziałem: „Od dawna mówimy im, że mają mordercę”.
On na to: „Za 15 minut będę u pana w gabinecie”.
Bruce na to jak na lato.
Mówił: „Próbowaliśmy kogoś zaangażować”.
Pytali, czy chcemy z nimi pogadać.
Wtedy Bruce mnie złapał i poprosił, bym się tym zajął.
Od razu się zgodziłem.
Dotarliśmy do gabinetu doktora Marcusa.
Przywitał nas i powiedział coś w stylu:
„Co tak długo? Powinniście tu być kilka miesięcy temu”.
Miał nagranie rozmów telefonicznych ze szpitalem.
- Kto mówi? - Dzień dobry.
Czy to Bruce?
- Przy telefonie. - Mówi Mary Lund.
Doktor Marcus zaraz tu będzie.
Gdy słuchaliśmy nagrań, stało się dla nas jasne,
że szpital nie mówił nam wszystkiego.
Oto i on.
Doktorze Marcus, mógłby pan streścić to, o czym rozmawiał pan z Nancy?
Doktor Marcus kontaktował się ze szpitalem kilka miesięcy wcześniej.
Jeśli macie u siebie osobę, która robi to celowo
i nie zgłosicie tego na policję, zginą inni ludzie…
Nie marnowałbym czasu.
- No dobrze. - Rozumiem.
Dziękujemy za pani wkład.
Minęły trzy miesiące, zanim szpital przekazał nam jakieś informacje.
Mimo to dane,
które nam przekazano na początku śledztwa,
były znikome.
Mówiłem to wtedy, a teraz powtórzę.
Szpital zacierał ślady.
Obawiali się pozwu.
Gdyby ludzie uznali ten szpital za umieralnię,
nikt by tam nie szedł.
Lekarze nie wysyłaliby tam pacjentów.
Gdyby nie było pacjentów i społeczeństwo byłoby niechętne,
szpital straciłby dużo pieniędzy.
Szpital traci pieniądze, więc zarząd zwalnia ludzi.
Postanowiono więc zamieść tę sprawę pod dywan.
LIPIEC 2002 - LIPIEC 2002
KWIECIEŃ 2000 - LIPIEC 2002
Zastanawialiśmy się,
ile innych szpitali, w których pracował Cullen,
postanowiło zatuszować sprawę.
PAŹDZIERNIK 1994 - LISTOPAD 1996
CZERWIEC 1987 - KWIECIEŃ 1991
Musieliśmy się szybko dowiedzieć, co się działo w innych szpitalach.
Danny udał się na spotkanie z policją stanową Pensylwanii.
Miał zebrać więcej informacji na podstawie ich śledztwa.
Zaczęło się od tej notatki
z nazwiskiem i numerem śledczego z Pensylwanii.
Podczas naszej pierwszej rozmowy
Egan powiedział mi, że uważa, że Charles Cullen kradnie leki.
Nie zdradzał szczegółów.
Dopiero podczas spotkania
opowiedział nam o wszystkim, co się wydarzyło.
Funkcjonariusz Egan badał śmiertelność w St. Luke’s Hospital.
Pokazał mi kilka raportów.
Powiedział, że pielęgniarka zeznała,
iż Charles Cullen zabija pacjentów.
Miała odwagę powiedzieć, co wiedziała.
KWIECIEŃ 2000 - LIPIEC 2002
Wszystko zaczęło się w 2002 roku.
Pracowałam z Charlesem Cullenem
w szpitalu St. Luke’s Hospital w Bethlehem w Pensylwanii.
Byliśmy zgraną grupą współpracowników.
On był dziwaczny.
Miał swoje odloty.
Pracownicy intensywnej terapii z reguły są dziwni.
Byłam tam w noc, kiedy go zabrano
i pozwolono mu odejść, o drugiej lub trzeciej nad ranem.
Wszystko było załatwione po cichu.
Dzień później
zadzwoniłam do współpracownika
i spytałam, czy wie co się tu dzieje.
Osoba ta powiedziała mi, że w pudełku z igłami
znaleziono ponad 50 fiolek z lekami.
Niektóre z nich były otwarte.
Zaczęłam o tym rozmyślać.
Zanim go stamtąd wyprowadzono,
dwa razy w ciągu niemal każdego tygodnia
miałam stabilnych pacjentów, którzy doznawali zatrzymania krążenia.
To nie miało sensu.
Stworzyłam listę osób, które w tym czasie zmarły.
Potem pospisywałam wszystkie daty,
godziny, nazwiska i tak dalej.
Połączyłam to wszystko.
Zmarło 67 osób.
Statystycznie miałoby to sens,
że Charlie był na dyżurze przy jednej czwartej z nich.
Wyszło około 17.
Ja widziałam 40.
OKOŁO 40 ZGONÓW
Ponad dwa razy więcej niż mówiłaby statystyka.
Myślę, że miał na celowniku zwłaszcza dwóch moich pacjentów.
Ludzi, do których miałam sentyment.
Jedną z tych osób był Sam.
Sam był potężnym mężczyzną.
Dłonie miał jak rękawice do baseballu. Był ogromny.
Trafił do nas nieprzytomny.
Nie otwierał oczu, nie mówił i nie reagował.
Po kilku dniach na oddziale usłyszeliśmy coś takiego…
Nie miałam pojęcia, co to było.
Dopiero po chwili zorientowaliśmy się, że on mówi.
Ten postawny mężczyzna miał niski, dudniący głos.
Po kilku godzinach dotarło do nas,
że bardzo powoli mówi „Kocham cię”.
Reagował w ten sposób podczas moich dyżurów.
Kilka dni później
zaczął śpiewać You Are My Sunshine, gdy byłam w sali.
Kochany człowiek.
Doznał ataku serca, gdy Charlie miał dyżur.
Skontaktowałam się z kierownikiem
i powiedziałam, że Charlie zabija ludzi.
Nikt mi nie uwierzył. Powiedziano mi, że na pewno nie.
Dowiedziałam się, że już to zbadano i wykluczono.
OSTRY DYŻUR
Jechałam do domu z płaczem.
Zadzwoniłam do przyjaciela, który był kapitanem policji.
Powiedziałam mu przez telefon,
że nie wiem, co z tą sprawą począć.
Nikt nie chciał mnie słuchać i nie zrobił nic, by go powstrzymać.
Wtedy byłam już pewna, że on morduje pacjentów.
I to nie jednego czy dwóch, ale mnóstwo osób.
Nikt mnie nie słuchał.
Po wielu dniach prób, by szpital mnie wysłuchał…
przekazaliśmy sprawę policji stanowej.
Śledztwo postępowało powoli.
Pewnego wieczoru byłam na dyżurze,
a dyrektor generalny szpitala St. Luke’s wezwał wszystkie pielęgniarki.
Ogłosił, że śledztwo zostało zamknięte,
a policja stanowa uznała, że Charlie nie zrobił nic złego.
Potem usłyszałam wiele plotek od moich współpracowników.
„Pielęgniarka, która to zgłosiła,
wywołała wiele zamieszania
i prawie zaprzepaściła budowę nowej placówki St. Luke’s”.
Aby wziąć pożyczkę na budowę,
szpital musiał zgłaszać potencjalne pozwy i na tym zarząd się skupiał.
Nie chcieli być ukarani. Nie chcieli stracić pieniędzy.
Łatwiej było dać Charliemu referencje i pozwolić mu odejść gdzie indziej,
niż poradzić sobie z konsekwencjami tej sprawy.
St. Luke’s to jeden ze 100 najlepszych szpitali w USA.
Ogromny ekosystem opieki medycznej, który wciąż się rozwija.
Mieli wtedy zdolność kredytową na wybudowanie nowego ośrodka.
Chcieli pozbyć się Charliego, jak najciszej.
Przypadkiem czy nie,
w sposób, który najprawdopodobniej miał zminimalizować ryzyko pozwu.
Chcieli chronić instytucję kosztem bezpieczeństwa pacjentów.
Gall.
NAZWISKO PACJENTA
Wyłonił się pewien wzór z przypadków z udziałem Cullena.
Tego z Pensylwanii,
Warren, a także incydentu z Helen Dean.
Śledztwo zostało jednak wstrzymane z powodu braku dowodów.
Administracja szpitala podejrzewała, że Cullen miał coś za uszami.
Strickland.
Hargrove.
Strenko.
Tego typu incydenty towarzyszyły Cullenowi
prawie w każdym miejscu pracy.
Nie chcieliśmy, aby nasza sprawa
upadła jak inne.
Postanowiłem skupić się na danych z Pyxisa.
Pyxis to skomputeryzowana maszyna do wydawania leków.
Chciałem zobaczyć, jakie leki pobierał Charles Cullen.
Podczas pierwszego spotkania na początku października
Mary Lund powiedziała mi, że Pyxis zachowuje dane do 30 dni wstecz.
To wydało nam się dziwne.
Skontaktowałem się z producentem tego sprzętu z Kalifornii.
Przedstawiciel był w szoku.
Powiedziano nam, że wszelkie dane można spokojnie pobrać z maszyny.
Dyrektorzy szpitala nas oszukali.
Popełnili jawne przestępstwo.
Od razu udałem się do biura Mary Lund.
Wytłumaczyłem jej,
że jeśli nie poda nam tych danych,
to skonfiskujemy ich maszyny Pyxis,
a śledczy z FBI zrobią analizę.
Zaraz po naszej rozmowie
podniosła słuchawkę i gdzieś zadzwoniła.
O dziwo, udało jej się uzyskać potrzebne informacje.
Stanowiły dla nas ważny dowód.
Udało nam się połączyć posiadanie pewnych leków przez Charlesa Cullena
z czasem, gdy dochodziło do incydentów z pacjentami na oddziale.
Byliśmy jednak daleko od oskarżenia Cullena.
Musieliśmy odciągnąć go jakoś od pacjentów.
Na podstawie informacji, które zebraliśmy na jego temat,
znaleźliśmy rozbieżność w jednym z jego podań o pracę.
Użyliśmy tej przykrywki, żeby Somerset Medical Cente
mogło go zwolnić.
Ochrona wyprowadziła go z budynku.
Byłam kompletnie przybita. Wstrząśnięta.
„Dlaczego…
Dlaczego go wyrzucacie?”
„Dlaczego zwalniacie dobrego pielęgniarza?”
Zaczęłam go chronić.
Zapisana wiadomość. Poniedziałek, 18.57.
Cześć, Amy. Mówi Charlie. Oddzwaniam.
Chcę ci powiedzieć coś ważnego.
Było wielkie zamieszanie. Oddzwoń, dobrze?
Oddzwoniłam i spytałam: „Co się stało, skarbie?”.
Byłam bardzo przybita.
Powiedział, że został zwolniony,
bo nie był do końca szczery, gdy wypełniał formularz rekrutacyjny.
FORMULARZ REKRUTACYJNY
Długo rozmawialiśmy. Martwiłam się o niego.
Wydawał się przygnębiony.
Powiedziałam mu, że polecę go gdzie indziej
i że będzie dobrze.
ŚLEDZTWO DZIEŃ 27
Po wszystkim zaczęliśmy przesłuchiwać jego współpracowników.
Chcieliśmy dowiedzieć się, czy ktoś coś podejrzewał.
Zjawili się śledczy.
Zadawali mnóstwo pytań.
Wszyscy zaczęliśmy rozmyślać.
Jeśli Charliego można zwolnić,
to każdy z nas może wylecieć.
Chcieliśmy przyspieszyć ten proces.
Szpital wystosował prośbę,
która przeszła przez moich zwierzchników.
Przy przesłuchaniach miał być obecny przedstawiciel administracji szpitala.
Jak się okazało, osobą tą była Mary Lund.
Pielęgniarki bały się
mówić całą prawdę przy swojej szefowej.
Nic z tego.
Przepytaliśmy prawie cały personel.
Często pojawiało się nazwisko Amy Loughren.
Przesłuchaliśmy ją jako ostatnią.
Podjąłem decyzję, że to ja ją przesłucham.
Kiedy weszłam do tego pokoiku,
Mary Lund, która zarządzała ryzykiem,
weszła tam ze mną.
Powiedziała mi, że wszystko będzie dobrze.
Powiedziałam im od razu, że to wszystko bzdury.
Chyba użyłam tego słowa wiele razy.
A potem, z jakiegoś powodu,
Mary Lund musiała wyjść.
Od Amy biło coś dobrego.
Podobało mi się, że broniła przyjaciela.
Czułem, że warto zaryzykować i ujawnić jej
część posiadanych przeze mnie informacji.
Przesunął w moim kierunku kartkę papieru.
To były wydruki Charliego z Pyxisa.
Pokręciła głową. Zmieniła się nie do poznania.
Spuściła gardę i nie dowierzała.
Zaczęła myśleć, że to,
co jej powiedziałem, może być prawdą.
To oczywiste,
że w tych dokumentach było coś złego.
Nie wiedziałam, co myśleć.
Wtedy coś sobie przypomniałam.
Pamiętam, że byłam w dyżurce.
Jedna z pacjentek dostała tachykardii.
Krzyknęłam „kod niebieski”.
Weszłam do sali,
a Charlie był już przy niej.
Robił jej zastrzyk.
Spytałam: „Jakie leki podajesz?”
Odpowiedział: „Lidokainę”.
Uznałam, że to dziwne.
Przez krótką chwilę
zastanawiałam się, po co podaje tę lidokainę.
Robiliśmy resuscytację i kontynuowaliśmy podawanie lidokainy.
Wtedy przyszedł lekarz.
Jako kierowniczka kodu
przekazałam mu informacje na temat stanu pacjentki.
Spytał: „Kto jej podał lidokainę?”
Odpowiedziałam, że ja.
„Jestem kierowniczką i podałam lidokainę”.
Odpowiedział, że pacjentka jest na nią uczulona.
Złapałam Charliego na gorącym uczynku,
ale nie wiedziałam.
Nie wpadłam na to.
Po tym wspomnieniu
obserwowałam Danny’ego i czekałam na jego odpowiedź.
Ten spytał,
czy mu pomogę.
Nie pamiętam, jak dojechałam do domu.
Pamiętam tylko,
że z domu zadzwoniłam do Donny.
Wszystko to mnie przytłoczyło.
Myśl o pacjentach, ich rodzinach…
To, że mu ufałam.
Naprawdę mu ufałam.
ŚLEDZTWO DZIEŃ 48
Dzień po rozmowie z Amy Loughren
pojechaliśmy do jej domu.
Gdybyśmy przekonali Amy do współpracy, mielibyśmy kogoś w szpitalu.
Gdy dotarli do mnie,
Tim i Danny patrzyli na te wszystkie papiery,
jakby były spisane w innym języku.
Nie znali go.
Zapytali mnie, co zobaczyłam na wydrukach z Pyxisa.
A widziałam
wiele anulacji.
ANULOWANO DIGOXIN
Wśród tych anulacji znajdowały się śmiercionośne leki.
Wchodził na profil pacjenta…
wybierał „Digoxin”,
szuflada się otwierała,
a on wyjmował lek.
Potem anulował daną operację.
ANULOWANO
Zaczęliśmy o tym rozmawiać
i zadzwonił mój telefon.
Była to menedżerka ryzyka, Mary Lund.
Byłam zdziwiona i podejrzliwa. Czemu dzwoniła do mnie do domu?
Zaczęła mnie wypytywać o to,
czy rozmawiałam ze śledczymi po naszym spotkaniu.
Powiedziała mi też, że nie powinnam z nimi rozmawiać,
chyba że jest ze mną przedstawiciel szpitala.
Próbowała mnie nimi nastraszyć.
Kiedy ja rozmawiam z nią przez telefon,
Danny i Tim próbowali podsłuchać tę rozmowę.
Miałam dużo do stracenia.
Karierę, rodzinę.
Chorowałam na kardiomiopatię.
Martwiłam się, że będę niepełnosprawna
i stracę ubezpieczenie.
Postanowiłam porozmawiać z córką. To musiała być rodzinna decyzja.
Usiadłyśmy razem, gdy wróciła ze szkoły.
Powiedziałam jej, że mamusia pracuje z kimś,
kto prawdopodobnie krzywdzi ludzi.
Być może ich zabija.
Powiedziałam jej, że mam szansę
powstrzymać tę osobę od skrzywdzenia kolejnych ludzi.
Powiedziała, że jeśli mamy szansę powstrzymać mordercę,
to oczywiście, że musimy to zrobić.
Jedenastolatka miała więcej moralności
niż osoba zarządzająca ryzykiem.
ŚLEDZTWO DZIEŃ 50
Amy zgodziła się nagrać swoje rozmowy z Cullenem.
Jednym z moich głównych zadań w śledztwie
było utrzymanie relacji z Charliem.
Mieliśmy masowego mordercę na wolności.
Musieliśmy się upewnić,
że nie będzie chciał uciec gdzieś,
gdzie nie moglibyśmy go namierzyć.
Musieliśmy też mieć pewność, że nie pójdzie do pracy w innej placówce
i nie wróci do starych sztuczek.
Wiedzieliśmy, że szuka pracy.
Wiedzieliśmy, że emocjonalnie był coraz bardziej przygnębiony.
Ciężko było słuchać jego głosu.
Czułam się,
jakbym go zdradzała.
Ale w głębi duszy wiedziałam,
że będzie dalej zabijał i będzie w tym coraz lepszy.
Miałem milion myśli na sekundę.
Bałem się…
że zostanę złapany.
Nie mogłem przestać.
Złożyłem podanie…
o pracę na pełny etat
w innej placówce.
Wiedziałem, że to się powtórzy.
ŚLEDZTWO DZIEŃ 52
Amy przyszła do nas i powiedziała, na czym powinniśmy się skupić.
Czułam się częścią ich zespołu.
Zdałam sobie sprawę, że może mój głos mało znaczy,
ale znałam język, którego oni nie znali.
Spytałam ich,
gdzie są dane z Cernera.
Danny i ja spojrzeliśmy na siebie
i spytaliśmy: „A kto to taki?”.
Odparła: „Nie «kto», tylko «co»”.
Wytłumaczyłam im, że jest to system z danymi pacjentów.
Bez wydruków z Cernera
byłoby trudno udowodnić mu, że wziął strzykawkę do ręki.
Kiedy wróciłam do pracy,
zaczęłam drukować karty pacjentów, żeby móc je przejrzeć.
Gdy nikt jej nie obserwował,
podchodziła do komputera i drukowała informacje o pacjentach.
Wiedziała, że może zostać za to ukarana.
To wymagało ogromnego hartu ducha.
Narażając się na taki stres,
martwiłam się o własne zdrowie.
A jednak wiedziałam,
że nawet gdybym ryzykowała własnym życiem,
to muszę im pomóc.
Wykorzystaliśmy te informacje,
by je ze sobą porównywać.
To był papierowy ślad prowadzący do Cullena.
Gdyby udało nam się udowodnić jedną śmierć…
złapalibyśmy go.
WIELEBNY GALL
Potrzebowaliśmy ciała.
Musieliśmy zdobyć Digoxin z tkanki.
Najwięcej dowodów mieliśmy w przypadku wielebnego Galla,
mimo że zmarł kilka miesięcy wcześniej.
Nigdy bym nie pomyślała,
że śledczy przyjdzie do mnie
i powie: „Twój brat został zamordowany”.
W tamtym momencie byłam zła.
Uznałam, że to przecież niemożliwe.
Powiedział, że chcieliby ekshumować ciało.
Spytali o moją zgodę.
WIELEBNY FLORIAN J. GALL
To trudna sprawa dla każdej rodziny.
Mówię o ponownym pogrzebie na cmentarzu.
Chciałoby się rzec:
„Niech spoczywa w pokoju”.
Ale powiedziałam, że to nie problem. Wyraziłam zgodę.
Pamiętam, jak mówiła, że jej brat całe życie pomagał ludziom.
A teraz, nawet po śmierci, ma szansę pomóc innym.
Zwłoki wielebnego Galla ekshumowano
i przewieziono je do stanowego koronera.
Miały zostać poddane autopsji.
Ze względu na stężenie digoksyny, jakie wykryto w ciele wielebnego Galla,
mogliśmy zmienić przyczynę śmierci
ze śmierci naturalnej na zabójstwo.
Brakowało nam paru rzeczy mile widzianych przez ławę przysięgłych.
Dowodu fizycznego.
Strzykawki albo skażonej kroplówki.
Nie zawsze jest tak łatwo.
ŚLEDZTWO DZIEŃ 60
Charlie zadzwonił,
żeby powiedzieć, że cieszy się, bo dostał nową pracę.
Zadzwoniłam do Tima, by go powiadomić.
Skoro znalazł pracę,
było wysoce prawdopodobne, że znów zacznie zabijać.
Nie mieliśmy czasu.
Bez przyznania się do winy nadal miał zamiar mordować.
Zamierzał dalej zabijać.
Zapytali mnie, czy mogę się z nim spotkać.
Założyli mi podsłuch.
Wiadomość zapisana.
Cześć, Amy. Tu Charlie. Oddzwaniam.
Piątek może być. Nie wiem, o której ci pasuje.
Z chęcią się z tobą spotkam.
Założyliśmy Amy podsłuch i ustawiliśmy się na parkingu.
Byłam przerażona.
Gdy weszłam do restauracji,
Charlie pierwszy raz w życiu mnie przytulił.
Tak bardzo się bałam,
że wyczuje tę czarną skrzyneczkę,
którą miałam przyklejoną do pleców.
- Jak się masz? - Dobrze.
- Naprawdę? - Tak.
W restauracji było dużo hałasu i głośnej muzyki.
Jak podczas happy hour.
Na początku miałem problem.
Incydent z niskim poziomem cukru.
W Warren Hospital pacjentka zmarła 24 godziny po tym, jak ją przejąłem.
Jej syn oskarżył mnie, że jej coś wstrzyknąłem.
A wielebny Gall?
Co się stało? Charlie, powiedz.
Nie mogę…
Wiem, że możesz.
Patrzę na ciebie i nie jestem głupia.
Dlaczego?
Jesteś świetny.
Dlaczego?
Pomogę ci.
A potem podsłuch przestał działać.
Powiedziałam, że wiem.
„Wiem, że to zrobiłeś. Wszystko będzie dobrze. Wciąż cię kocham”.
Ale wtedy po raz pierwszy
Charlie nie był sobą.
Zrobił się bardzo blady.
Zesztywniał…
obrócił głowę.
Jego głos się zmienił.
Nie byłam wtedy z Charliem.
To nie był on.
To była pustka.
Nie było w nim nic mrocznego ani potwornego.
Była nicość.
Nie obchodziłam go ja ani nic innego.
Powiedział: „Pójdę na dno walcząc”.
Gdyby Cullen chodził wolno, zabiłby więcej ludzi.
Nie mogliśmy ryzykować.
Poprosiliśmy go z Dannym,
żeby się z nami przejechał.
Poinformowaliśmy go, że jest aresztowany
za zabójstwo księdza Galla.
Gdy Cullen trafił do naszego biura, przystąpiliśmy do rozmowy.
Podczas rozmowy z niczym go nie konfrontowaliśmy.
Nie krzyczeliśmy na niego.
Mówiliśmy do niego tak, jak ja teraz,
a on odpowiedział „Nie mogę”.
Przyciągnął kolana do piersi i przyjął pozycję embrionalną,
gdy nam odpowiadał.
Widać było, że dosłownie dusił to wszystko w sobie.
Był tam, ale nie chciał się ujawnić.
Chcieliśmy jeszcze go przycisnąć,
ale ci, którzy nas obserwowali,
stwierdzili, że to wystarczy.
Czułem, że straciliśmy szansę na wyznanie przez niego prawdy.
Zadzwonił do mnie Tim.
Obmyślili plan
mojej rozmowy z Charliem.
Charlie wszedł w kajdanach…
w fartuchu
i tych swoich trampeczkach bez sznurówek.
Wtedy…
Straciłam panowanie nad swoimi emocjami.
Widząc go w takim wydaniu.
Wyglądał jak dziecko.
Nie byłam na niego zła.
Nie uważałam go
za potwora.
Po raz kolejny poczułam
wyrzuty sumienia, że zdradziłam przyjaciela.
Zdjęli mu kajdany
i zaczęliśmy rozmawiać.
Tak zwyczajnie.
Jakby to było takie normalne, że siedzimy sobie na kanapie,
a on jest w fartuchu.
Dziwne, jakie to się wydawało zwyczajne.
Ale potem pomyślałam o tym,
kogo powinnam tak naprawdę chronić.
Zamordował najbardziej bezbronnych ludzi.
Byli związani,
na lekach,
nie mogli się obronić.
Moim zadaniem było ich chronić, a ja tego nie zrobiłam.
Wiedziałam, że dam z siebie wszystko,
by się przyznał.
Powiedziałam mu:
„Moje życie,
jakie znam, właśnie się kończy,
bo jestem w to wplątana”.
„Dzisiaj będziesz moim bohaterem”.
„Możesz to zrobić. Dasz radę”.
„Zadam ci jedno pytanie”.
„Jak…
zabiłeś ojca Galla?”
Powiedział, że wstrzyknął mu Digoxin.
To nam wystarczyło.
Wyprowadziliśmy ją, a jego zabraliśmy do innej sali.
Do pokoju przesłuchań.
Powiedzieliśmy mu, że teraz może się przyznać.
Nazywam się sierżant Tim Braun.
Jest ze mną detektyw Dan Baldwin.
Dziś jest niedziela, 14 grudnia 2003 roku.
Godzina około 18.14.
Czy miał pan okazję
porozmawiać z koleżanką przed tym nagraniem?
Tak.
Czy po tej rozmowie z pańską koleżanką,
postanowił pan z nami porozmawiać o pewnych incydentach?
Tak.
Porozmawiajmy o sprawie Floriana Galla.
Odpowiada pan za jego śmierć?
Tak.
Dlaczego?
Wstrzyknąłem mu lek o nazwie Digoxin.
Jak się z pan z tym czuje?
Ja…
Ulżyło mi, że on nie był już…
podłączony do tych maszyn.
Liczyliśmy na jedno przyznanie się do winy.
Nie byliśmy przygotowani na to,
co nam wyznał.
Czułem się zmuszony.
Bardzo chciałem zakończyć jego cierpienie.
Przez długi czas tego nie robiłem,
ale wróciłem do tego.
Byłem przytłoczony.
Nie mogłem patrzeć na cierpienie tych ludzi.
Jak umierają, są traktowani jak nieludzie.
Ja…
Zniszczyłem nie tylko tych ludzi…
Ich przeznaczenie…
Do tego…
spowodowałem wiele cierpienia w ich rodzinach.
Skrzywdziłem też ludzi, których kocham.
Bardzo.
Za nic nie chciałem tego robić.
Kocham…
bardzo moje dzieci.
Pragnąłem być częścią ich życia.
Ale ja…
nie mogłem się powstrzymać.
Nie chciałem, by ludzie widzieli, kim jestem.
Kim pan jest, Charlesie?
Kimś, komu ufano,
a kto odpowiada za śmierć wielu osób.
Zanieczyściłem kroplówki insuliną.
Nie pamiętam konkretnych pacjentów.
Jest jakiś konkretny powód, dla którego pan to robił? Czy to był traf?
Większość pacjentów była w stanie krytycznym.
Czekałam w pokoju
z idealnym widokiem na jeden z monitorów, gdy usłyszałam,
że używał do tego kroplówek.
Wracam pamięcią do tych momentów,
gdy brałam te kroplówki.
To ja podawałam pacjentom leki, które ich zabiły.
Wszystkie pielęgniarki i członkowie zespołu.
Przygotowywaliśmy dla niego ofiary.
A potem dostarczyliśmy mu truciznę.
Chciałam, by był zabójcą z litości.
Chciałam wierzyć,
że wyprowadzał ludzi z cierpienia,
ale tak nie było.
Wielu pacjentów, których zabił,
mogło wyzdrowieć.
Niekiedy pacjenci
byli już przygotowywani do wypisu, bo ich stan się poprawił.
Tego nie da się pojąć.
Nie da się tego zrozumieć.
Jednym z leków, których używał Charlie, był Vecuronium.
Vecuronium powoduje paraliż.
Człowiek po podaniu tego leku jest świadomy,
wie, co się dzieje.
Nie jest jednak w stanie mówić, mrugać i oddychać.
Jest sparaliżowany, ale w pełni świadomy,
nie mogąc złapać oddechu, umierając.
To przerażające.
Czy może nam pan powiedzieć, ilu pacjentom przez całe 15-16 lat kariery
pomógł pan umrzeć?
Może od 30 do 40 pacjentom.
Łącznie 30 do 40 pacjentom?
Tak.
Dobry wieczór. Jestem Jackie Hyland.
Były pielęgniarz ze szpitala w New Jersey oskarżony o zamordowanie wielu pacjentów.
Jeśli to prawda, to zostawił po sobie ślad śmierci.
Sam twierdzi, że pomagał tylko cierpiącym.
Policja nazywa go masowym mordercą.
Vanessa Tyler jest w Somerville i zna więcej szczegółów.
Ten pielęgniarz mógł zabić więcej osób
niż ktokolwiek inny w historii New Jersey,
w swojej wieloletniej karierze w wielu szpitalach,
w tym Somerset Medical Center,
w którym pielęgniarz zabił 12 pacjentów.
Cały personel był w szoku.
Niektórzy starsi pacjenci,
przygadywali nam w stylu:
„Zabijesz mnie jak Charles Cullen?”.
Gdy to usłyszałam, poszłam do łazienki i popłakałam się.
Nie byliśmy tacy jak on.
Charles Cullen przyznał się do zabicia 40-letniego pacjenta z rakiem
oraz katolickiego księdza Floriana Galla.
To daje liczbę 23 morderstw.
Nie okazał dziś skruchy w sądzie.
Nie chcę być reprezentowany.
Nie podważam zarzutów. Przyznaję się do winy.
Mój zmarły mąż był w szpitalu i ciężko chorował.
Zmarł 14 lat później.
Mojemu najstarszemu wnukowi było dane dorastać przy mężu.
Znał swojego dziadka…
Bo mój mąż przeżył ten kryzys.
Mój mąż miał ogromny wpływ życie i wartości swojego wnuka.
Charlie odebrał to tym ludziom.
Zabrał im wakacje z bliskimi,
rozdanie dyplomów, śluby, urodziny, życiowe lekcje.
Odebrał to dziesiątkom, a może setkom osób.
Ukradł ich swoim rodzinom.
Chciałam mieć możliwość się z nim zobaczyć.
Dziś przesłuchanie w sprawie przeciwko Cullenowi.
Chciałam, żeby wiedział, kim był mój brat.
Dzień dobry. Jestem siostrą wielebnego Floriana J. Galla.
Był bardzo nieśmiałym, skromnym, cichym i troskliwym człowiekiem.
Bardzo ufał innym.
Na nikogo nie spojrzał.
Powiedziałam: „Wstyd, że jest pan pielęgniarzem”.
„Jestem pielęgniarką. Mamy ratować życie, a nie je odbierać”.
Nigdy nie powiedział „przepraszam”.
Charles Cullen jest oskarżony o zabójstwo Pasquale’a Napolitano.
Opowiem panu coś o moim ojcu.
Mój tata był najważniejszy. Wspierał mnie przez całe życie.
Może zabrał pan jej ciało,
ale jej dusza i charakter są teraz w tej sali.
Nie ma pan odwagi na mnie spojrzeć.
Szkoda.
Serce mnie boli za synem.
Krwawi za moim synem!
Chodzę po świecie z dziurą w sercu,
która nigdy się nie zabliźni.
Niewiarygodne, jak jedna osoba może wpłynąć na życie innych.
Zawodowy pielęgniarz odebrał życie mojemu bratu.
Dla własnego, samolubnego i pokrętnego zysku.
Nie mogę się odnaleźć bez brata.
Gdy byliśmy młodsi, robiliśmy wszystko razem.
Był moim przyjacielem.
ZMARŁ 15 MAJA 2003 ROKU
ZMARŁA 22 CZERWCA 2001 ROKU
ZMARŁA 6 KWIETNIA 2003 ROKU
Larry zmarł w 2001 roku…
TRAGICZNA MISJA DLA SYNA
modląc się, by złapano tego człowieka.
Niestety za jego życia nie udało się to.
Gdyby tylko ludzie go słuchali.
Za te zbrodnie i za tę zdradę
zostaje pan skazany zgodnie z ustaleniami zawartymi w ugodzie.
Rozumie pan?
Dziękuję wszystkim.
Cullen podpisał ugodę, która oszczędziła mu kary śmierci,
jeśli weźmie udział w śledztwie.
Za działania Cullena odpowiadają też inni ludzie,
nie tylko sam Charles Cullen.
SZPITAL
W większości szpitali, w których pracowałem…
podejrzewano,
że są zgony pacjentów związane ze mną.
Czemu tego nie załatwiono?
Aby uniknąć rozgłosu.
Skoro ochrona ludzkiego życia nie była dla nich priorytetem,
to trudno zgadnąć, jak nisko ktoś mógł upaść,
by chronić swoje interesy finansowe i interesy szpitala.
Jest wiele pytań o to,
jakim cudem morderstwa uszły mu na sucho
w tamtych szpitalach.
Dennis Miller jest dyrektorem generalnym i prezesem Somerset Medical Center.
Bierze pan za to odpowiedzialność?
Absolutnie nie. Jedynie za śledztwo, aby go aresztowano.
Jestem dumny z doktora Corsa i Mary Lund, którzy prowadzili śledztwo w szpitalu.
To dzięki naszemu szpitalowi go aresztowano.
Mogliście go lepiej prześwietlić?
Absolutnie nie. Problemem są inni pracodawcy.
Sprawdziliśmy przeszłość kryminalną.
Wszyscy stwierdzili, co następuje.
Odszedł z dobrą opinią i nie odebrano mu uprawnień.
Pytanie brzmi, jak ktoś może robić coś takiego w szpitalach.
Jak może zabijać pacjentów
przez 16 lat?
Dziewięć szpitali i dom opieki. Czemu go nie złapano?
Okazuje się, że jednak go złapano.
Ci, którzy go złapali lub mieli powody, by podejrzewać, że coś jest nie tak,
puszczali go dalej.
Dawali mu dobre referencje i zawsze znajdował nową pracę.
To skandal.
Charlie Cullen spędzi resztę życia w więzieniu,
ale ci, którzy go wypuścili,
Ci, którym płaci się krocie za odpowiedzialność,
nigdy za to nie odpowiedzieli.
Wykonali kawał świetnej roboty,
polegającej na służbie prywatnym, dochodowym placówkom,
ale to nic dobrego.
Nie wypełnili zadań, do których jest powołana ochrona zdrowia.
Nie ochronili pacjentów i nie zadbali o nich.
Zawiedli,
a i tak zostali nagrodzeni
za to, jak chronili placówki ponad dobro pacjentów.
Charles Cullen przyznał się do zabicia 29 pacjentów
i usiłowania zabójstwa sześciu kolejnych.
W marcu 2006 roku skazano go na 18 wyroków dożywocia.
Eksperci sądzą, że mógł zabić nawet 400 osób,
co czyni go najpłodniejszym seryjnym mordercą w historii Ameryki.
Po zeznaniach Cullena z 2003 roku
Somerset Medical Center i inne szpitale w New Jersey
poparły uchwalenie „Prawa Cullena”.
Pracownicy ochrony zdrowia muszą na jego mocy zgłaszać
niekompetencje i nadużycia zagrażające bezpieczeństwu pacjenta.
Wymaga również ujawnienia tych danych potencjalnym przyszłym pracodawcom.
St. Luke’s Hospital twierdzi, iż prześwietlił Charlesa Cullena.
Ani St. Luke’s, ani policja stanowa Pensylwanii
nie znalazły dowodów na krzywdę pacjenta aż do zeznań Cullena w 2003 roku.
St. Luke’s zaprzecza, jakoby rozbudowa szpitala
miała wpływ na jakiekolwiek decyzje w sprawie Cullena.
Napisy: Agata Martelińska