Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ISANG DOCUMENTARY MULA SA NETFLIX
Alam n'yo, sa buhay ko,
sobrang saya ko kapag nakakatulong ako sa mga tao.
Kaya naisip kong makakabuti sa akin
na maging nurse.
Nagsimula akong magtrabaho sa gabi.
Pakiramdam ko,
masyadong mabigat.
Na parang
hindi ko kayang makita na nasasaktan ang mga tao.
Minsan, ang magagawa ko lang…
ay tapusin ang paghihirap nila.
Hindi ko maitigil.
Nagbabagang balita mula New Jersey.
Ikinagulat ng buong bayan ang mga rebelasyon.
Pumapatay ng pasyente sa ospital ang isang nurse
…sa Somerset County.
Ang nurse na yata ang serial killer na pinakamaraming napatay sa America.
Isa akong single mom,
at nagsimula akong magtrabaho bilang critical care nurse sa Somerset.
Inihahatid ko ang dalawang anak ko sa school, saka dederetso sa New Jersey.
Maganda at maliit na bayan iyon.
Sentro ng komunidad ang ospital.
Bata ako noon. Masigla. Medyo makulit.
Alam ko, pinagbawalan ako ng isang senior nurse na uminom ng kape.
Espesyal talaga si Amy.
Alam n'yo, natutuwa ako kapag nagkakasama kami sa trabaho.
Masaya ako sa pagiging ICU nurse.
Masarap sa pakiramdam na para akong protektor ng mga pasyente.
At handa akong gawin lahat para masigurado kong maayos sila.
Kamatayan ang kalaban namin.
Talagang hinaharap namin mismo ang panganib.
Walang kaseguruhan.
Kaya sinasandalan namin ang isa't isa.
At napakabuting teammate ni Charlie.
Gusto ko siyang katrabaho.
Magaling siyang nurse,
at may paraan siya ng pagsasabi ng mga bagay-bagay na nakakatawa.
Madalas, magkakasama kaming tatlo sa trabaho.
Isa pang IV.
The Three Musketeers ang tawag sa amin.
Nagkakasundo kami.
Charlie.
GUSTO ANG TEKNOLOHIYA…AT IBA PA.
"MAAYOS NA KOMUNIDAD NA GUMAGAMIT NG MGA PINAKABAGONG TEKNOLOHIYA.
Nang lumabas iyon, tinagurian ko siyang huwarang tagapagsalita ng Somerset,
na totoo naman.
At nakita ng lahat ang flyer.
Naikonekta ng mga tao kay Charles Cullen ang Somerset Medical Center.
Karaniwang ngiti niya iyan,
at makikita mo rin sa mismong larawan
na sobrang proud siya na may gustong kumuha ng litrato niya
at may humihingi ng opinyon niya.
Ang tingin ko noon sa kanya, siya 'yung tipong laging nabu-bully.
Ganoon 'yung dating niya sa akin.
At gusto ko siyang protektahan palagi.
Noon pa man, gusto na ng kapatid kong si Florian na maging pari.
Nasabi yata ng mga tao na mahiyain siya,
pero pagdating sa mga bagay na mahalaga sa kanya,
sobrang passionate niya.
Hindi ko lang siya kapatid, kaibigan ko rin siya.
Isang araw, tumawag siya nang mga 2:00 a.m.
Sabi niya, "Nahihirapan akong huminga."
Kaya sabi ko, "Sige, magkita tayo sa ospital."
Papunta siya sa Somerset.
Tiningnan siya ng doktor sa ER.
Pero kinakapos siya ng paghinga.
Ang sabi nila, kailangan siyang lagyan ng tubo.
Naaalala ko si Reverend Gall dahil medyo matagal siya roon.
At ang kapatid niya
ay laging nasa tabi niya.
Sabi ng doktor, "Nalampasan niya ang gabi.
Maghintay pa tayo. Ayaw naming maging kampante agad.
Mukhang mas maayos na siya.
Stable na siya."
Naaalala kong naroon ako at sinabi kong, "Florian, aalis na ako."
Nakita kong umibo siya. Na parang narinig niya ako.
Bumuti ang lagay ni Reverend Gall.
Inilipat na siya
mula sa isang bahagi ng ICU, patungong CCU.
Nagulat ako noong nabalitaan kong
huminto ang puso niya at namatay siya,
dahil bumubuti na siya noon.
Salamat sa pagtawag sa New Jersey Poison Control Center.
Manatili sa linya. May kakausap na espesyalista sa lason.
-Poison Center, ano'ng maitutulong ko? -Hi, mula ako sa Somerset Medical Center.
May iniimbestigahan kaming toxicity na nangyari sa isang pasyente.
May tumawag na nurse sa Poison Center na nagtatanong tungkol sa Digoxin.
Karaniwang gamot ang Digoxin sa heart failure.
Pinalalakas nito ang contraction.
Para lumakas.
Pero sa pagtaas ng level niyon, bumabagal naman ang pagtibok ng puso.
At mamamatay ka.
Sabi niya sa akin, may pasyente siya
na dalawang araw nang hindi binibigyan ng Digoxin,
pero tumataas pa rin ang level.
At sabi ko, "Nakakapagtaka iyan."
Noong ika-16 iyon.
Noong ika-28, sa parehong unit, may isa ulit na Dig-toxicity.
-Parehong unit? -Oo.
Posibleng may mali sa lab.
Namatay siya.
Sabi ko, "May kakaiba pa bang nangyayari diyan?
May pasyente bang bumaba ang blood sugar? 'Yung tinatawag na hypoglycemia."
Wala sa record, pero may dalawang tao sa ospital bago ito
na nakakapagtakang naging hypoglycemic.
At nataranta kami.
Dederetsuhin na kita.
Dapat malaman ng pulis iyan.
PAGKALIPAS NG DALAWANG ARAW
Sa Somerset Medical Center, inuuna ang kaligtasan ng pasyente.
Hi, kay Nancy.
Magfa-follow up lang. Ano'ng napagdesisyunan ninyong gawin?
Ang administrasyon na ang humahawak sa imbestigasyon.
Nagpatawag sila ng mga abogado.
At sinabihan akong huwag makipag-usap sa ibang ahensiya sa ngayon.
Hindi mo alam kung nagpunta na sa awtoridad?
Oo, hindi ko alam.
At baka masyado na akong maraming nasabi.
Tapos tahimik lang. Wala na kaming balita.
PAGKATAPOS NG TATLONG BUWAN
Biyernes, ika-3 ng Oktubre,
Nakatanggap ako ng tawag mula sa prosecutor ng Somerset County
tungkol sa nangyaring pagkamatay sa Somerset Medical Center.
Ang on-call detective ko noon
ay si Danny Baldwin.
Bago sa opisina at bago sa unit namin si Danny.
Na-pressure ako bilang baguhan.
Gusto kong galingan at ipakita na karapat-dapat ako roon.
Hindi talaga kami inimbita sa meeting. Inutusan kaming pumunta.
Ramdam ko ang tensiyon. Napagtanto kong
mga matataas na miyembro sila ng Somerset Medical Center.
Ang mga administrador, at legal team nila,
ay nagsisiyasat sa pagkamatay ng maraming pasyente.
Si Mary Lund, isang risk manager,
ang naging contact namin sa ospital
pagdating sa kasong ito.
May internal investigation ang Somerset Medical Center
tungkol sa mga insidente kung saan ang mga pasyente sa facility
ay nakaranas ng abnormal na laboratory findings.
PAKSA HINDI MAIPALIWANAG NA LABORATORY FINDINGS
Ang unang dalawang insidente ay mababang glucose.
ABNORMAL NA PAGBABA NG BLOOD SUGAR
'Yung dalawang sunod ay mataas na Digoxin level.
NAKALALASONG CARDIOTONIC STEROID
Kaya hiningi rin namin ang internal investigation nila.
Kinabukasan, nang matanggap namin ang internal investigation kay Mary Lund,
isang libro ng impormasyon ang inaasahan ko.
Dokumento lang iyon na isinulat ng abogado.
At kaunti lang ang nakalagay.
Wala silang inihayag na kahina-hinalang gawain.
May binanggit silang propesyonal na registered nurse, si Charles Cullen,
pero walang binanggit na foul play o kung anuman.
NA KAILANGANG IDULOG SA AWTORIDAD.
Pero nagsagawa kami ng routine background check.
May dalawang aresto.
Pagmamaneho nang lasing noong 1980s, at criminal trespass.
Tumawag ako sa Palmer Police
para humingi ng karagdagang impormasyon.
Habang nasa telepono ako, naririnig ko ang clerk
na nagbubuklat sa parang filing cabinet.
At may nakadikit pala sa report
na sticky note.
Nakasulat sa sticky note na ilang buwan na ang nakakaraan,
hiningi rin ng Pennsylvania State Police
ang parehong impormasyon na hinihingi ko tungkol kay Cullen.
May pangalan at numero ng detective ng Pennsylvania State Police.
Tumawag ako sa Pennsylvania State Police para kausapin si Trooper Egan,
at sinabi niya sa akin na inimbestigahan niya si Charles Cullen
patungkol sa pag-iimbak ng mga gamot sa St. Luke's Hospital.
Sa trabaho namin, matutuklasan mong may rason ang lahat ng nangyayari.
Kung hindi iyon nakadikit sa file,
baka hindi lumaki ang kasong ito.
Kung may kinalaman nga si Cullen…
may access pa siya sa mga pasyente.
Kalaban namin ang oras.
Nang naging sentro ng interes si Cullen sa kaso…
nilapitan namin ni Danny ang mga taong malalapit sa kanya.
Nag-interview kami ng mga kapamilya niya.
Nalaman naming napakatalino ni Charles Cullen.
Mapagmahal na ama, maalalahanin sa mga anak.
Hindi man nila alam kung tungkol saan ang imbestigasyon,
mukhang hindi sila nagulat na nagtatanong kami tungkol sa kanya.
Hindi ko kailanman nagustuhan kung sino ako.
Nang namatay ang ina ko,
hindi ko kinaya.
Ang ina ko lang ang tanging tao noon
na pumapagitna sa nangyayari sa bahay…
at sa akin.
Noong nawala siya,
Na…
Naramdaman kong…
walang pumoprotekta sa akin.
Hunyo ng taong '87, nagtapos ako sa nursing school.
Iyon lang ang naisip kong puwede kong gawin.
At pakiramdam ko, nakakatulong ako sa mga tao.
Naaalala ko, nasa nurse station ako,
at tiningnan ko ang pulso ko, at sabi ko, "Lintik!"
Nasa mga 180.
Tapos, nakita ako ni Charlie.
At sabi niya, "Ayos ka lang?"
Tapos, natutumba na ako.
Dinala niya ako sa kuwarto, iniupo ako sa isang silya,
at sabi niya, "Ano'ng nangyayari?"
Kaya ipinaliwanag ko sa kanya
kung ano talaga ang nangyayari sa akin.
Na-diagnose ako ng cardiomyopathy habang nagtatrabaho sa Somerset.
Para talagang tatalon ang puso ko mula sa dibdib ko.
Hindi umuubra ang mga gamot,
at maaaring mamatay sa sakit na iyon.
Hindi maganda ang prognosis sa akin.
Hindi ko alam kung gaano katagal ko pa makakasama ang mga anak ko.
Pero ayaw kong malaman ng iba na malala ang sakit ko.
Nag-aalala akong baka hindi ko mabayaran ang mga bill,
at mawalan ng insurance.
Ang tanging paraan lang
para magkaroon kami ng insurance ay ang mga trabaho namin.
Ipinagkatiwala ko kay Charlie ang sikreto ko,
kahit na kapag kumalat iyon, maaaring mawala sa akin lahat.
Sabi niya, "Kailangan mong pumunta sa ER," at sabi ko, "Hindi puwede.
Tatlo ang pasyente ko ngayong gabi. Hindi talaga puwede."
Kaya sabi niya, "Dito ka lang."
At pagbalik niya…
binuksan niya ang kamay niya at may dala siyang Cardizem.
At ininom ko iyon.
Hindi ko na inisip kung saan niya nakuha ang gamot.
Noong gabing iyon, bukod sa pag-aasikaso ng mga pasyente ko,
siya rin ang nagdokumento para sa akin.
Wala siyang sinabihan.
At hindi lang iyon ang pagkakataon na tinulungan niya ako.
Nalaman namin kay Trooper Egan na si Cullen
ay marami nang napasukang ospital,
kaya ginawan namin ni Tim ng timeline ang career ni Charles Cullen.
Nakuha ko ang resume ni Charles Cullen
para matunton ang mga facility na napagtrabahuhan niya.
Siyam na ospital at isang nursing home.
Nag-interview kami ng mga taong kilala si Charles Cullen.
Nalaman naming nang-aabuso siya ng mga alagang hayop, mga aso niya,
at may isang beses na nilason yata niya ang isang hayop
na alaga ng pamilya niya.
May naikuwento rin silang insidente sa Warren Hospital.
Kaunti lang ang mga detalye…
pero dahil sa tip na iyon,
pumunta kami sa Warren County Prosecutor's Office
at nalaman namin ang kaso nila.
KRIMEN: KAHINA-HINALANG PAGKAMATAY
Ako si Sharon Jones,
pamangkin ni Helen Dean at pinsan ni Larry Dean.
Ina ang turing ko sa kanya.
At para na kaming magkapatid ni Larry.
Silid-aklatan ni Larry ang kuwartong ito.
Nandito ang mga libro niya, ang mga pipe niya.
Malapit si Larry sa ina niya. Sobrang malapit. Hindi nag-asawa si Larry.
Ang ina niya ang lahat-lahat sa kanya. Siya ang mundo niya.
Nagpunta si Helen sa Warren Hospital para sa isang procedure,
at bago siya palabasin,
maayos siya.
Dadalhin na siya sa Coventry Center para sa rehabilitasyon
para makauwi na siya.
Naroon si Larry para bisitahin ang ina niya,
tapos may pumasok, lalaking nurse,
at pinalabas siya sa kuwarto.
Isinara ng lalaking nurse ang kurtina.
Nasa nurse station si Larry at narinig niyang sumigaw siya ng, "Ouch!"
Pumasok siya sa kuwarto,
at mabilis na lumabas ang nurse,
at sabi niya sa ina niya, "Ano'ng nangyari?"
Sabi niya, "Tinurukan niya ako."
Laging may dalang Swiss army knife si Larry,
kaya kinuha niya ang knife na may magnifying glass para tingnan,
at totoo nga, may marka ng pagkatusok sa ibabaw ng kanang hita niya.
Pagsapit ng hapon, isinakay siya sa ambulansiya para ilipat,
at dumaan si Larry sa bahay para ikuha siya ng tsinelas,
pero hindi pa man siya nakakalabas, tumunog na ang telepono.
Tumawag ang Coventry Center
para sabihing namatay ang ina niya
sa loob ng limang minuto pagkarating doon.
Pumunta ang pinsan ko sa Prosecutor's Office noong gabing iyon
para i-report na pinatay ang ina niya.
At alam ni Larry sa puso at kaluluwa niya
na ang lalaking iyon na pumasok sa kuwarto,
na tinukoy ng ina niya bago siya namatay,
na siyang nagbigay sa kanya ng lethal injection…
Nagsagawa sila ng toxicology testing.
Na-test nila lahat ng klase ng gamot, maliban sa isa.
Digoxin.
SOMERSET KAHINA-HINALANG PAGKAMATAY
MARAMI PANG KASO NG HINDI MAIPALIWANAG NA LAB RESULTS
WARREN KAHINA-HINALANG PAGKAMATAY
Isinara ang imbestigasyon sa Warren.
May suspetsa sila,
pero walang ebidensiya para sa kasong kriminal.
Tinanggal sa trabaho si Cullen.
Natuklasan namin na pagkatapos ng imbestigasyon sa Warren,
nagpa-admit si Cullen sa isang psychiatric facility.
Gustong-gusto kong
huminto sa pagiging nurse
pagkatapos ng Warren Hospital.
Pero sinasabihan nila ako na isa akong pabayang ama.
Na kailangan kong ituloy para matustusan ko ang mga anak ko.
Alam ko na kapag nalagay ako sa ganitong mga situwasyon,
gugustuhin ko na namang…
tumapos ng paghihirap.
Hindi ko alam
kung paano sasabihin.
Kung ano ang nangyayari, ang nararamdaman ko, ang ginagawa ko.
SANG-AYON ANG BUONG TREATMEANT TEAM NA WALANG DAHILAN
PARA HINDI SIYA MAGPATULOY BILANG REGISTERED NURSE SA INYONG OSPITAL
PAGKALABAS NIYA.
Marami sa atin, sa ospital nagsisimula ang buhay,
marami ang matatapos ang buhay sa ospital, at pumupunta-punta tayo roon.
Pangkalahatan iyon.
Pero kadalasan, 'yung mga nagtatrabaho sa ospital,
lalo na ang mga nurse,
tinatrato talaga sila na parang puwede silang pagpalit-palitin.
Laging nagpupuno ng slots ang mga staffing agency.
Laging may pumapasok.
Labas-pasok ang mga tao at karaniwan 'yung hindi nagtatagal.
Ang institusyon ng pribadong healthcare, ang negosyo ng healthcare,
ay nababagay kay Charlie Cullen.
Hindi ka napapansin,
at para sa marami, isa siyang taong walang mukha.
Nakakabagabag na maaaring nagpapahamak o pumapatay ng pasyente ang isang nurse,
pero kahit lumalabas na masama ang background ni Cullen,
alam naming hindi pipirma ng arrest warrant ang prosecutor
base sa mga sabi-sabi at tsismis.
Panganib na siya sa publiko.
Nakakabahala na nagtatrabaho pa rin siya sa Somerset Medical Center
habang kumakalap kami ng sapat na impormasyon para sa aresto.
Napansin namin ni Donna
na sobrang saliwa ng mga lab result namin.
At narinig ko rin na tumatawag 'yung ibang nurse
at sinasabing, "Oo, 22 ulit ang blood sugar ngayong umaga."
Akala namin, may problema sa lab.
At kapag hindi kami sigurado sa kung anuman,
kay Charlie kami lumalapit para magtanong.
Siya ang kilala kong pinakamarunong sa mga gamot.
Sa tingin ko, hilig niyang unawain kung paano gumagana ang mga gamot.
Gumamit ako ng Digoxin dahil…
gagana iyon…
sa loob ng ilang oras.
Ang mga katrabaho kong nurse…
wala silang alam sa nangyayari.
Sana
noon pa ako napigilan.
Akala ko, ganoon ang mangyayari.
Kinailangan naming bumuo ng kaso.
Mahirap hawakan ang mga medical homicide.
Mahirap silang patunayan.
Walang saksi, walang mga camera,
at walang mga crime scene na napreserba.
Binisita ko si Mary Lund, risk manager sa Somerset Medical Center.
Tinanong ko siya kung may iba pang mga dokumento.
Sinabi niya na naibigay na niya lahat.
Nang bumalik kami sa Warren Hospital para tingnan kung may mga record
na puwede pa naming usisain, sira na ang mga dokumento.
Wala nang mapatunguhan.
PARAAN NG PAGSIRA: SHREDDING
Hindi namin alam ang gagawin.
Halata ng mga mahal ko sa buhay na nasi-stress ako,
pati ng mga tao sa paligid ko.
Desperado kaming maisulong ang kaso.
Kinailangan namin ng tulong. Tulong mula sa labas.
Salamat sa pagtawag sa New Jersey Poison Control Center.
Manatili sa linya. May kakausap na espesyalista sa lason.
Poison Center, ano'ng maitutulong ko?
Sinagot ko ang tawag, detective siya ng Somerset County Prosecutor's Office,
na nagtatanong tungkol sa Digoxin.
Sabi ko, "Tungkol ba ito sa Somerset Medical Center?"
Biglang tumahimik,
tapos sabi niya, sabi ng detective, "Ano'ng sinasabi mo?"
Sabi ko, "Matagal na naming sinasabi na may mamamatay-tao roon."
Sabi niya, "Sa loob ng 15 minuto, nandiyan na ako sa opisina ninyo."
Sabi ni Bruce, "Oo, alam namin.
Sinubukan na naming maipagbigay-alam."
Sabi nila, "Payag ba kayong makipag-usap?"
Kaya sabi ni Bruce sa akin, "Payag ka bang makipag-usap?"
Sabi ko, "Oo naman."
Dumating kami sa opisina ni Dr. Marcus,
at pagkabati niya sa amin, parang ganito ang sinabi niya,
"Bakit ngayon lang kayo? Ilang buwan na ito."
May recording siya ng mga tawag nila sa ospital.
-Sino ito? -Magandang umaga.
Hi, si Bruce ba ito?
-Oo, kumusta? -Hi Bruce. Si Mary Lund ito.
Hi. Padating na si Dr. Marcus.
Habang nakikinig kami ni Tim sa recordings,
napagtanto naming hindi sinasabi ng ospital sa amin ang lahat.
Heto na siya.
Dr. Marcus, ano ang buod ng mga napag-usapan na ninyo ni Nancy?
Nakailang buwan na nang nakausap ni Dr. Marcus ang ospital.
Kung may tao riyan na sinasadyang gawin ito,
kapag hindi ninyo ito ini-report sa pulis at may iba pang namatay…
hindi ako mag-aatubili.
-Okay. -Sige.
Sabihan ninyo kami.
Inabot ng tatlong buwan bago kami nasabihan ng ospital.
At sinabihan man nila kami,
ang ibinigay naman nilang impormasyon noong nagsisimula ang imbestigasyon
ay kakarampot.
Sinabi ko noon, sasabihin ko rin ngayon.
Pinagtatakpan ng ospital.
Takot silang mademanda.
Kapag kumalat na, "'Wag doon, maraming namamatay,"
walang pupunta.
Hindi dadalhin ng doktor ang pasyente roon.
Ayaw ng mga doktor magdala ng pasyente,
ayaw puntahan ng komunidad,
mawawalan sila ng malaking pera.
Mawawalan ng pera ang ospital, at magtatanggal ng tao ang board.
Kaya naisip nila, "Alam n'yo?
Itago na lang natin."
Napaisip kami ni Danny,
ilang ospital pa kaya sa mga napasukan ni Cullen ang ganoon din ang ginagawa?
Nagtatakip at hindi nagre-report.
Kailangan naming malaman agad ang nangyari sa ibang ospital.
Kaya nakipagkita si Danny sa Pennsylvania State Police
para makakuha pa ng impormasyon sa imbestigasyon nila.
Nagsimula sa maliit na sticky note
na may pangalan at numero ng detective ng Pennsylvania State Police.
Noong una kong tawag kay Trooper Egan,
sinabi niya sa akin na naniniwala siyang ninanakaw ni Charles Cullen ang mga gamot.
Pero hindi niya idinetalye sa telepono.
Noong nagkita kami,
doon niya pa lang sinabi ang lahat ng nangyari.
Inimbestigahan ni Trooper Egan ang mortality rate sa St. Luke's Hospital.
Ipinakita niya ang ilang mga report niya.
Sinabihan daw siya ng isang nurse
na pumapatay ng pasyente si Charles Cullen,
at malakas ang loob niyang isiwalat ang nangyayari.
Nagsimula iyon noong 2002.
Nakatrabaho ko si Charles Cullen
sa maliit na ICU ng St. Luke's Hospital sa Bethlehem, Pennsylvania.
May maliit na grupo kami na maayos ang samahan sa trabaho.
Kakaiba siya.
May mga kakatuwa sa kanya.
Pero alam n'yo kasi, medyo weird ang mga ICU nurse.
Nandoon ako noong gabing tinanggal siya
at pinayagang mag-resign, mga 2:00 o 3:00 a.m.,
at pasikreto ang lahat.
Nang makaisa o dalawang araw, tinawag ko ang katrabaho ko,
at sabi ko, "Alam mo ba kung ano'ng nangyayari?"
Sabi nila, may mahigit 50 vials ng gamot na nakita sa kahon ng mga karayom.
May mga hindi pa nagagamit, pero may mga nagamit na.
Kaya pinag-isipan ko ang lahat ng iyon.
Bago siya pinaalis doon,
may pagkakataong dalawang beses sa isang linggo, halos isang linggo na,
may mga pasyente ako na sobrang stable pero huminto ang puso.
Nakakapagtaka iyon.
Kaya gumawa ako ng listahan ng mga pumanaw noong panahong iyon,
tapos binalikan ko 'yung mga petsa,
oras, pangalan at iba pa,
pinagsama-sama ko.
Animnapu't pito ang namatay.
Naisip kong makatotohanan
na naka-duty si Charlie sa isang ikaapat niyon,
kaya mga 17 dapat.
Apatnapu ang nakita ko.
HALOS 40 PAGKAMATAY
Mahigit sa doble ng makatotohanang bilang.
Naniniwala akong may dalawang tao na hawak ko na pinuntirya niya.
Mga taong kinagiliwan ko.
Isa na roon si Sam.
At malaking tao si Sam.
Parang baseball gloves ang kamay niya. Sobrang laki niya.
Pagdating niya sa unit, hindi talaga siya umiibo.
Hindi bumubukas ang mata, hindi nagsasalita, walang kahit ano.
Matapos ang ilang araw, bigla na lang kaming nakarinig ng…
Naisip ko, "Ano ba iyon?"
Medyo matagal bago namin napagtantong nagsasalita siya.
Mababa at dumadagundong na boses, at napakalaking lalaki nito,
ilang oras bago namin naisip
na mabagal niyang sinasabi na, "Mahal kita."
At ginagawa niya iyon tuwing naka-duty ako.
Ilang araw pagkatapos niyon,
kumakanta naman siya ng "You Are My Sunshine"
kapag nasa kuwarto ako.
Napaka-sweet na tao.
Tapos, namatay siya habang naka-duty si Charlie.
Kinausap ko ang manager at ang direktor ko,
at sabi ko, "Sigurado na ako na pumatay siya."
At ang sabi nila, "Hindi.
Sigurado kaming hindi."
Ang sabi pa, "Nag-imbestiga na kami at napatunayan na naming hindi."
Umiiyak ako habang pauwi noong umagang iyon.
At tinawagan ko ang kaibigan ko na police captain.
Tinawagan ko siya habang pauwi, at sabi ko,
"John, hindi ko alam ang gagawin ko rito. Hindi ko alam.
Walang nakikinig. Walang gumagawa ng aksiyon para pigilan siya.
Pero sigurado na ako na pumapatay siya ng pasyente,
at hindi lang isa o dalawa, maraming pasyente,
pero walang nakikinig sa akin."
At matapos ang ilang araw ng pagkumbinse sa ospital na makinig…
ipinagbigay-alam namin sa state police.
Pero napakabagal ng imbestigasyon.
Tapos isang gabi, naka-duty ako,
at ipinatawag ng CEO ng St. Luke's sa lounge ang lahat ng nurse
at inanunsiyo niyang sarado na ang imbestigasyon,
at ayon sa state police, walang ginawang mali si Charlie.
Pagkatapos niyon, narinig ko ang mga usap-usapan ng mga katrabaho ko.
Tulad ng, "Kung sino man ang nurse na nag-report nito,
malaking gulo ang ginawa niya
na halos maudlot ang pagpapagawa ng bagong gusali ng St. Lukes."
Para makahiram ng pera sa pagpapatayo ng gusali,
dapat i-report ang mga posibleng demanda, at doon sila nakatuon.
Ayaw nilang magmulta. Ayaw nilang mawalan ng pera.
Mas madaling bigyan ng magandang reference si Charlie at hayaang makalipat
kaysa harapin ang masaming epekto ng mga pangyayari.
Kasama ang St. Luke's sa top 100 na ospital sa US,
at isa itong napakalaking ecosystem ng healthcare, na lumalago pa noon.
May bond rating sila noon para sa isang bagong campus.
Gusto lang nilang tahimik siyang mawala roon,
sinadya man o nagkataon lang,
sa paraang mababawasan ang panganib na mademanda sila.
Para protektahan ang institusyon sa halip na ang pasyente.
Gall.
Ang pattern na nakikita namin sa mga kasong may kinalaman kay Cullen,
'yung sa Pennsylvania,
'yung sa Warren, kay Helen Dean,
natitigil ang imbestigasyon dahil sa kakulangan ng ebidensiya.
Mismong ang mga administrador ng mga ospital ay naghinala kay Cullen.
Strickland.
Hargrove.
Strenko.
Sinusundan si Cullen ng mga ganitong insidente
sa halos lahat ng pinagtrabahuhan niya,
at ayaw naming ang kaso namin
ay magsara tulad ng nangyari sa ibang kaso.
Isa sa mga gusto kong pagtuunan at usisain ay ang mga transaksiyon sa Pyxis.
Isang computerized dispensing machine ng mga gamot ang Pyxis machine.
Gusto kong makita ang mga uri ng gamot na kinukuha ni Charles Cullen.
Sa unang pagkikita namin ni Mary Lund noong Oktubre,
sinabi niyang hanggang 30 araw lang ang iniimbak na impormasyon ng Pyxis.
Nakakapagtaka iyon para sa amin.
Tinawagan ko ang manufacturer sa California.
Nagulat ang representative.
Ang sabi nila, puwedeng makuha ang lahat ng data sa unit.
Pinaglalaruan kami ng mga administrador ng ospital.
Krimen ang ginagawa nila.
Pumunta agad ako sa opisina ni Mary Lund.
Ipinaliwanag kong
kapag hindi niya ibinigay ang impormasyon, kukumpiskahin namin ang mga Pyxis machine
at ipapa-forensic analysis namin sa FBI forensic team.
Pagkatapos naming mag-usap, may mga tinawagan agad siya…
at, hayun, nakuha niya ang impormasyon para sa akin.
Mahalagang ebidensiya iyon.
Nalaman namin ang mga gamot na mayroon si Charles Cullen
kasabay ng mga partikular na insidenteng nangyayari sa mga pasyente sa unit.
Pero marami pang kailangan para makasuhan namin si Cullen,
kaya kailangan namin siyang mailayo sa mga pasyente.
Sa impormasyong nakalap namin tungkol sa kanya,
nakakita kami ng hindi tugma sa isa sa mga job application niya.
Ginamit naming dahilan iyon para magawa ng Somerset Medical Center
na sesantehin siya.
Inihatid siya ng security palabas ng gusali.
Gulat na gulat ako.
"Bakit n'yo…
Bakit n'yo siya tatanggalin?
Bakit nagtanggal ng magaling na nurse?"
At gusto ko siyang protektahan noon.
Nakaimbak na mensahe. Lunes, 6:57 p.m.
Uy, Amy. Si Charlie ito. Natanggap ko ang tawag mo.
Mahabang kuwento.
Nagkaroon ng napakalaking gulo. Tawagan mo ako, ha?
Noong tumawag ako, sabi ko, "Honey, ano'ng nangyari?"
Sobrang nabalisa ako,
at sinabi niyang nasesante siya
dahil hindi siya lubos na nagpakatotoo sa application niya.
Matagal kaming nag-usap. Nag-alala ako sa kanya.
Parang nade-depress siya.
Sabi ko, bibigyan ko siya ng reference,
at maaayos din ang lahat.
Pagkatanggal ni Cullen sa ospital, mga katrabaho naman ang kinausap namin
sakaling may nakakita sa kanya habang may ginagawang kakaiba.
May mga detective sa trabaho,
at napakarami nilang itinatanong.
Napaisip kami ng kung ano-ano. Lahat kami.
Kung si Charlie nga, nasesante,
kahit sino sa amin ay puwedeng masesante.
Gusto naming pabilisin ang proseso hangga't maaari,
pero may request mula sa ospital
na ipinadaan sa mas mataas sa akin,
na may makasamang representative ng administrasyon ng ospital.
Si Mary Lund pala 'yung representative,
at natakot ang mga nurse
na magsabi ng totoo sa harap ng boss nila.
Wala kaming makuha.
Halos tapos na kami sa lahat ng staff
at ang pangalang madalas mabanggit ay Amy Loughren,
ang huling kakausapin namin.
Gusto kong ako ang mag-interview kay Amy.
Pagpasok ko sa maliit na silid sa likod,
si Mary Lund, 'yung risk manager,
ay nakasabay ko.
Tinuruan niya ako at sinabing, "Magiging maayos ang lahat."
Sinabi ko lang agad na talagang bullshit lang lahat iyon.
Nakailang "bullshit" yata ako.
Tapos nagkataong
kinailangang umalis ni Mary Lund.
Maganda ang pakiramdam ko kay Amy.
Gusto ko ang pagtatanggol niya sa kaibigan niya.
Naisip kong ayos lang na subukan kong ipakita sa kanya
at ibunyag ang ilang impormasyong mayroon ako.
Inilapit niya sa akin ang isang piraso ng papel.
Mga Pyxis printout ni Charlie.
Umiling siya. Parang ibang tao na siya.
Parang naging bukas siya. At sinabi niyang, "Wow."
Parang napapaisip siya
na posibleng totoo ang mga sinasabi ko.
Pangitang-pangita
na may masamang ipinahihiwatig ang papel na iyon.
Natulala na lang ako.
At nakita ko sa isip ko.
Naalala kong nasa nurse station ako.
Nakita kong nag-v-tach ang isang pasyente.
Sumigaw ako ng "Code blue."
Pumasok ako sa kuwarto,
at nasa tabi na ng pasyente si Charlie.
At tinuturukan ni Charlie ang pasyente.
Tinanong ko si Charlie, "Anong gamot ang ibinibigay mo?"
At sabi niya, "Lidocaine."
At nagtaka ako.
Saglit iyon, sobrang saglit,
na naisip kong, "Bakit niya binibigyan ng lidocaine?"
Sa kalagitnaan ng code, habang nagsi-CPR, habang patuloy sa lidocaine,
dumating ang residente.
Bilang code leader, ibinigay ko sa kanya,
"Ito ang progress ng ating code blue."
At sabi niya, "Sino'ng nagbigay ng lidocaine sa pasyente?"
Sabi ko, "Ako. Binigyan ko ng lidocaine.
Ako ang code leader. Iniutos ko ang lidocaine."
Sabi niya, "Allergic siya sa lidocaine."
Naabutan ko siyang pumapatay ng tao at hindi ko…
hindi ko napagtanto.
Hindi ko naisip.
Pagkatapos ng rebelasyong iyon,
tumingin ako kay Danny at naghintay sa isasagot niya.
At si Danny,
pabulong niyang sinabing, "Tutulungan mo ba ako?"
Hindi ko maalalang nagmaneho ako pauwi.
Ang naaalala ko lang,
pagkauwi ko, tinawagan ko si Donna.
Para akong pinagsakluban, alam n'yo iyon? Parang…
Para sa mga pasyente, sa mga pamilya…
Pinagkatiwalaan ko siya.
Sobra akong nagtiwala sa kanya.
Isa o dalawang araw matapos naming makausap si Amy Loughren,
pinuntahan namin siya sa bahay.
Kung makukumbinse si Amy na tumulong, magkakaroon kami ng tao sa loob.
Pagdating nila sa bahay ko,
binabasa nina Tim at Danny ang mga dokumentong nakuha nila,
at ibang-iba ang pagkaunawa nila.
Hindi nila alam kung paano basahin.
Kaya tinanong nila ako kung ano ang nakikita ko sa mga Pyxis printout.
At ang nakita ko
ay maraming kanselasyon.
Ilan sa mga kanselasyong iyon ay nakamamatay na mga gamot.
Papasok siya gamit ang pangalan ng pasyente,
ita-type niya ang "Digoxin",
magbubukas ang drawer,
at kukuha siya ng ilang gamot.
Tapos ikakansela niya ang interaksiyong iyon.
Habang pinag-uusapan namin ang mga iyon,
tumunog ang telepono ko.
'Yung risk manager ang tumatawag, si Mary Lund.
Nagulat ako, at medyo naghinala. "Bakit niya ako tinatawagan sa bahay?"
Tapos nagtanong na siya
kung nakipag-usap ba ako sa mga detective pagkatapos ng meeting.
Tapos pinayuhan niya ako na mas mabuting hindi ako makipag-usap
nang walang kasamang representative ng ospital.
Gusto niyang matakot akong makipag-usap sa mga detective.
Habang kausap ko siya sa telepono,
sinusubukan nina Danny at Tim na makinig sa usapan namin.
Malaki ang mawawala sa akin.
Career, pamilya.
May cardiomyopathy ako.
Takot akong magkaroon ng diperensiya,
na mawalan ng insurance.
Kinailangan kong kausapin ang anak ko. Dapat desisyon ng pamilya iyon.
Kaya pag-uwi niya galing school, umupo kami
at sinabi ko sa kanyang may katrabaho si Mommy
na posibleng nananakit ng mga tao,
posibleng pumapatay ng tao,
at may pagkakataon ako
na baka-sakaling mapigilan ko siyang manakit ng iba pa.
Sabi niya, "Kung may pagkakataon tayo na pigilan ang isang killer,
siyempre, kailangang pigilan natin. Kailangang gawin natin."
Mas mataas pa ang moralidad ng isang 11 taong gulang
kaysa sa isang taong risk management ang tungkulin.
Pumayag si Amy na i-record namin ang mga usapan nila ni Charles Cullen.
Isa sa mahahalagang papel ko sa imbestigasyon
ay ang panatilihin ang ugnayan namin ni Charlie.
May mass murderer na malaya pa, at kailangang siguraduhin naming,
una, hindi siya aalis
at pupunta sa kung saan hindi namin siya mahahanap,
o, pangalawa, makahanap siya ng posisyon bilang nurse sa ibang facility
kung saan babalik siya sa dating gawi.
Alam naming naghahanap siya ng trabaho.
Alam naming mas lalo siyang nade-depress.
Mahirap kapag naririnig ko ang boses niya. Pakiramdam ko,
tinatraydor ko siya.
Pero alam ko sa sarili ko,
papatay ulit siya at magiging mas magaling pa siya.
Gulong-gulo ang isip ko.
May takot…
na baka mahuli ako.
Hindi ko maitigil.
Nag-apply ako…
para sa isang full-time position
sa ibang facility.
At alam kong mauulit iyon.
Pumunta sa opisina si Amy at nagpayo kung ano'ng mga dapat naming tingnan.
Sa pagpunta-punta ko roon, naramdaman kong parte ako ng team.
At naisip kong, maliit na boses man ako,
pero may mga kaya akong unawain na hindi nila naiintindihan.
Tinanong ko rin sila,
"Nasaan ang mga chart mula sa Cerner?"
At nagkatinginan kami ni Danny
at ang sabi namin, "Sino si Cerner?"
Sabi niya, "Hindi 'Sino si Cerner?' 'Ano ang Cerner?'"
Sabi ko, "Lahat ng record iyon ng mga pasyente."
Kung wala ang mga Cerner printout,
mahirap patunayang tinurukan niya ang mga pasyente.
Pagbalik ko sa trabaho,
nag-print ako ng mga record ng pasyente para matingnan ko.
Kapag wala palang nakatingin sa kanya,
nasa computer siya at nagpi-print
ng napakaraming impormasyon tungkol sa mga pasyente,
kahit alam niyang maaari siyang ihabla ng institusyon.
Nagpakita siya ng sobrang katatagan.
'Yung isuong ko ang sarili sa ganoong klaseng stress.
Kahit nag-aalala na ako sa kalusugan ko.
Pero alam ko,
na inilalagay ko man sa panganib ang buhay ko…
alam kong dapat akong tumulong.
Ginamit namin ang lahat ng iba't ibang piraso ng impormasyong ito
para pag-ugnayin ang isa't isa.
Si Cullen ang itinuturo ng paper trail.
Kung may mapapatunayan kaming kahit isa na pinatay niya…
mahuhuli namin siya.
Kailangan namin ng katawan. Kailangang makakuha ng Digoxin sa tissue.
Tingin namin, si Reverend Gall ang pinakamalakas naming kaso,
kahit ilang buwan na mula nang namatay siya.
Hindi ko lubos akalain
na kakatok siya sa pinto
at sasabihing, "Pinatay ang kapatid mo."
Nagalit ako noon.
Kasi…
Imposible. Hindi puwede, hindi puwedeng mangyari ito.
Sinabi niyang malamang, kakailanganin nilang hukayin ang katawan.
Papayag daw ba ako?
Mabigat iyon para sa kahit sinong pamilya.
Alam n'yo iyon, at 'yung magpaburol ka ulit sa sementeryo.
Parang gusto mo na lang sabihing, "Patahimikin n'yo na siya."
Pero sabi ko, "Walang problema. Papayag ako."
Ang sabi niya, iginugol ng kapatid niya ang buhay sa pagtulong.
at ngayon, kahit patay na, may pagkakataon pa rin siyang tumulong.
Matapos hukayin, ang mga labi ni Reverend Gall
ay dinala sa opisina ng state regional medical examiner
para sa awtopsiya.
Dahil sa dami ng Digoxin na nakita sa katawan ni Reverend Gall,
naging sapat iyon para mabago namin ang dahilan at paraan ng pagkamatay
mula sa natural na pagkamatay na ini-report ng ospital,
para gawing homicide.
Pero kulang kami ng ilang mga bagay na minsan ay hinahanap ng jury.
'Yung pisikal.
'Yung syringe, o 'yung IV bag na nakontamina.
Hindi laging ganoong kadali.
Tinawagan ako ni Charlie
para sabihing masayang-masaya siya dahil nakahanap na siya ng trabaho.
Kaya tinawagan ko si Tim para ipaalam sa kanya.
Kung may trabaho na siya,
malaki ang posibilidad na papatay ulit si Cullen.
Nauubusan na kami ng oras.
Kung walang pag-amin, patuloy siyang kikitil ng buhay.
Patuloy siyang papatay.
Kaya pinakiusapan nila akong makipagkita sa kanya
at magsuot ng wire.
Nakaimbak na mensahe.
Amy, si Charlie ito. Natanggap ko ang tawag mo.
Puwede sa Biyernes. Hindi ko alam kung anong oras mo gusto.
Pero sige, oo, gusto kong makipagkita.
Kinabitan namin si Amy ng wire, at pumuwesto kami sa parking lot.
Takot na takot ako.
Pagpasok ko sa restaurant,
niyakap ako ni Charlie sa unang pagkakataon,
at natakot ako
na baka makapa niya 'yung itim na box
na nakakapit sa ibaba ng likod ko.
-Kumusta? -Okay naman.
-Talaga? -Oo.
Maingay sa restaurant, malakas ang music.
Parang happy hour.
Nagkaproblema ako noong nagsisimula ako.
Insidente ng mababang blood sugar.
Sa Warren Hospital, namatay ang pasyente 24 na oras nang maging nurse niya ako.
Sabi raw ng anak, tinurukan ko.
Eh, 'yung kay Father Gall?
Ano'ng nangyari? Charlie, ano'ng nangyari?
Hindi puwede…
Alam kong kaya mo.
Nakikita kita, at hindi ako tanga.
Kaya bakit?
Napakagaling mo.
Bakit?
Hayaan mong tulungan kita.
Tapos nasira na lang bigla 'yung wire.
Sabi ko, "Alam kong kagagawan mo. Alam kong ikaw ang may gawa.
At maaayos din ang lahat. Mahal pa rin kita."
Pero sa unang pagkakataon,
hindi si Charlie iyon.
Namutla siya.
Nanigas siya…
kumiling siya.
Nag-iba ang boses niya.
Hindi na siya 'yung kaibigan kong si Charlie.
Hindi na.
Isa na lang kawalan.
Hindi kadiliman.
Hindi halimaw.
Kawalan lang.
Wala siyang pakialam sa akin o sa kahit ano.
Ang sabi lang niya, "Gusto kong matalo akong lumalaban."
Kung nakalaya si Cullen, marami pa siyang mapapatay.
Hindi puwedeng ipagbaka-sakali iyon.
Kaya hinarap namin siya ni Danny
at tinanong kung sasama siya sa amin.
Sinabi namin sa kanya na inaaresto namin siya
sa pagpatay kay Reverend Gall.
Nang madala namin si Cullen sa opisina, isinagawa na namin ang interview.
Habang kausap namin siya ni Tim, hindi naman parang kumprontasyon.
Hindi namin siya sinisigawan, binubulyawan.
Parang itong pag-uusap lang natin,
at ang sabi lang niya, "Hindi puwede."
Niyakap niya ang sarili, nasa dibdib ang tuhod na tila sanggol
habang sinasagot niya kami.
Makikita mong literal na pinipigilan niya kung ano ang nasa loob niya.
Nandoon lang, pero hindi lumalabas.
Gusto pa naming subukan,
pero 'yung mga nagmamasid sa amin…
ang sabi nila, tama na.
Pakiramdam ko noon, wala na kaming pag-asang mapaamin siya.
Tinawagan ako ni Tim,
at nakaisip sila ng plano
na kakausapin ko si Charlie.
Tapos pumasok si Charlie, nakagapos…
nakasuot ng scrubs
at suot ang sneakers niya na walang sintas,
at…
Hindi ko na
kinaya.
'Yung makita siyang ganoon.
Parang bata ang nakikita ko.
Hindi ako nakaramdam ng galit.
Hindi ko naramdamang
parang may halimaw.
Naramdaman ko na naman
'yung guilt ng pagtatraydor sa kaibigan.
Tinanggal nila ang gapos niya,
at nag-usap lang kami ni Charlie
nang normal.
Na para bang normal lang para sa amin na umupo sa couch,
nang naka-scrubs siya.
Weird kung gaano kaordinaryo sa pakiramdam niyon.
Pero naisip ko
kung sino ba talaga ang dapat pinoprotektahan ko.
Walang kalaban-laban ang mga pinatay niya.
Nakaratay sila,
ginagamot,
hindi kayang protektahan ang sarili.
Tungkulin kong ipagtanggol sila, pero hindi ko nagawa.
Alam kong gagawin ko ang lahat
para mapaamin siya.
Tapos sinabi ko sa kanya…
"Ang buhay ko
ay malapit nang mabago,
dahil nadadawit ako.
Puwede kang magpakabayani para sa akin ngayon.
Puwede mong gawin iyon. Puwede.
At tatanungin kita.
Paano…
mo pinatay si Father Gall?"
At sinabi niyang tinurukan niya ng Digoxin.
Sapat na sa amin iyon.
Pinalabas namin si Amy, at dinala namin si Charlie sa isa pang kuwarto,
sa interview room namin,
at sinabi namin sa kanya, "Puwede ka nang magsalita."
Ako si Detective Sergeant Tim Braun.
Kasama ko si Detective Dan Baldwin.
Linggo ngayon, ika-14 ng Disyembre 2003.
Ang oras ngayon ay 6:14 p.m.
Nakausap mo ba ang kaibigan mo bago ang recording na ito?
Oo.
Pagkatapos ba ng pag-uusap ninyo ng kaibigan mo,
saka ka nagdesisyong kausapin kami tungkol sa ilang partikular na insidente?
Oo.
Pag-usapan natin ang tungkol kay Florian Gall.
Responsable ka ba sa pagkamatay niya?
Oo.
At bakit ganoon, Charlie?
Dahil tinurukan ko siya ng gamot na tinatawag na Digoxin.
Ano'ng naramdaman mo?
Na…
Nakahinga ako nang maluwag dahil hindi na siya…
nakakabit sa mga makinang iyon.
Umaasa kami na aamin siya sa kahit isa lang.
Hindi kami handa
sa lahat ng isiniwalat niya.
Malakas ang kagustuhan ko,
ang motibasyon kong tapusin ang paghihirap na nakikita ko.
Minsan, matagal na wala, pero,
biglang uulit na naman ako,
masyado na namang mabigat,
na parang hindi ko kayang makitang nasasaktan ang mga tao,
namamatay, at tinatrato na parang hindi tao.
Nagawa kong
sirain, hindi lang ang…
Diyos, tadhana, ng mga taong iyon,
at
at marahil matinding pagdurusa ang naidulot ko sa mga pamilya nila,
pero nasaktan ko rin ang mga taong mahal ko
nang sobra.
At hindi ko talaga ginustong gawin iyon.
Mahal…
na mahal ko ang mga anak ko,
at gustong-gusto kong maging parte ng buhay nila.
Pero
hindi ko mapigilan ang sarili ko.
Ayaw kong makita ako ng mga tao na ganito, kung ano ako.
Ano ka, Charles?
Taong pinagkatiwalaan,
at responsable sa pagkamatay ng maraming tao.
Nilagyan ko ng insulin ang mga IV infusion bag.
Hindi ko maalala ang mismong pasyente o anuman.
May partikular na rason ba para gawin mo iyon? Kahit sino lang?
Sobrang kritikal siguro ang karamihan sa mga pasyente.
Naghihintay ako sa isang kuwarto
at napapanood ko iyon sa isa sa mga monitor,
nang narinig kong ginamit niya 'yung mga bag.
Binalikan ko 'yung mga pagkakataong
kinuha ko ang mga bag na iyon.
Ako ang naghahatid ng mga nakamamatay na gamot.
Lahat ng nurse, lahat ng miyembro ng team,
inihanda namin ang mga biktima niya.
At inihatid namin ang mga lason niya.
Gusto kong isiping mercy killer siya.
Gusto kong maniwala
na pinapalaya niya sa pagdurusa ang mga tao,
pero hindi.
Marami sa mga pasyenteng pinatay niya
ay pagaling na.
May mga pagkakataong
inihahanda na sa paglabas ang pasyente dahil bumubuti na ang kondisyon nila.
Hindi ito bagay na mauunawaan mo.
Hindi mo ito kayang pangatwiranan.
Vecuronium ang isa sa mga gamot na ginamit ni Charlie.
Paralytic ang Vecuronium.
Alerto at gising ang tao,
alam niya ang nangyayari,
pero hindi siya makakapagsalita, makakakurap, makakahinga, o kung anuman.
Paralisado lang sila habang gising ang katawan nila,
hindi makahinga hanggang sa mamatay sila.
Nakakapangilabot.
Masasabi mo ba kung ilan lahat, sa loob ng 15, 16 na taon,
ang mga pasyenteng tinulungan mong mamatay?
Mga 30 hanggang 40 pasyente siguro.
Okay, 30 hanggang 40 pasyente sa kabuuan?
Oo.
Magandang gabi sa lahat. Ako si Jackie Hyland.
Dating nurse sa ospital sa New Jersey ang inaakusahang pumapatay ng pasyente.
Marami.
Kung totoo ang sinasabi niya, nag-iwan siya ng trail of death.
Para sa kanya, tumutulong lang siya sa nahihirapan,
pero para sa mga pulis, isa siyang mass murderer.
Nasa Somerville si Vanessa Tyler para sa ibang detalye.
Marahil ang nurse na ito na ang may pinakamaraming napatay
sa kasaysayan ng New Jersey,
sa ilang taong career niya sa maraming ospital,
kabilang na ang Somerset Medical Center,
kung saan dito pa lang, isang dosena na raw ang napatay niya.
Parang nagimbal ang lahat, 'yung mga staff.
Pero ang komunidad, 'yung ibang matatandang pasyente,
nagkokomento sila ng,
"Hindi mo ako papatayin tulad ng pagpatay ni Charles Cullen sa mga pasyente?"
Noong unang beses akong nasabihan niyon, umiyak ako sa banyo.
Dahil hindi siya kumakatawan sa kung sino kami.
Umamin si Charles Cullen sa pagpatay sa 40 taong gulang na cancer patient
at paring Katoliko na si Father Florian Gall.
Dalawampu't tatlo na ang kabuuang bilang ng pinatay.
Hindi siya nagpakita ng pagsisisi sa korte.
Ayaw ko ng abogado.
Hindi ako lalaban sa mga isinampang kaso.
Aamin akong guilty.
Ang namayapa kong asawa ay nasa ospital at malala,
14 na taon bago siya pumanaw.
Ang panganay kong apo
ay lumaking kasama ang asawa ko,
na kilala ang Pop-Pop niya…
dahil nalampasan ng asawa ko ang krisis na iyon.
Malaki ang impluwensiya ng asawa ko sa buhay at sa pagkatao niya.
At iyon ang ipinagkait ni Charlie sa mga tao.
Mga holiday kasama ng mga mahal nila,
at mga graduation, kasal, kaarawan, at mga aral sa buhay,
at lahat ng bagay, sa ilan, o marahil sa daan-daang tao.
Ninakawan niya ang mga taong iyon at mga pamilya nila.
Gusto ko siguro ng pagkakataong makita siya.
Ngayon ang section hearing para sa State v. Cullen.
At gusto kong malaman niya kung anong klaseng tao ang kapatid ko.
-Magandang umaga. -Magandang umaga.
Kapatid ako ni Reverend Florian J. Gall.
Napakamahiyain, mapagpakumbaba, tahimik, at maalalahaning tao niya.
Mabilis siyang magtiwala sa iba.
Hindi siya tumingin sa kahit sino.
At sabi ko, "Nakakahiya na nurse ka.
Nurse ako. Tinuruan tayong magligtas ng buhay, hindi pumatay ng tao."
Hindi man lang siya nagkomento ng, "Patawad."
Your Honor, sinasampahan si Charles Cullen sa pagpatay kay Pasquale Napolitano.
Gusto kitang kuwentuhan tungkol sa ama ko.
Sobrang masiyahan ang ama ko. Inalagaan at sinuportahan niya ako.
Maaaring kinuha mo ang pisikal na katawan niya,
pero nasa silid na ito ang kaluluwa at karakter niya.
Ni hindi ka makatingin dito.
Sayang.
Ang puso ko ay naghihinagpis para sa anak ko.
Nagdurugo para sa anak ko!
Nabubuhay akong may puwang sa puso
na hindi na kailanman mapupunan.
Nakakagulat na kayang makaapekto ng isang tao sa buhay ng ganoong karami.
Isang registered nurse, na dapat ay nag-aalaga,
ang kumitil sa kapatid ko
para sa personal, makasarili at baluktot na kapakinabangan niya.
Hindi ko alam ang gagawin nang wala siya.
Noong bata kami, magkasama kami sa lahat.
Matalik ko siyang kaibigan.
Namatay si Larry noong 2001…
PAGHAHANAP NG HUSTISYA NG ANAK
…na umaasa at nagdarasal na mahuli ang lalaking ito.
Sa kasamaang palad, hindi niya naabutan.
Kung nakinig lang sana sa kanya ang mga tao.
Para sa mga krimen at sa pagtatraydor na ito,
ipinapataw ang sunod-sunod na sentensiyang nakasaad sa pangkalahatang plea bargain.
Nauunawaan mo ba?
Salamat sa inyong lahat.
Pumirma ng plea deal si Cullen na makakaiwas siya sa death penalty
kung makikisama siya sa imbestigasyon.
May ibang mga taong may pananagutan sa mga ginawa
ni Charles Cullen, bukod kay Charles Cullen.
Karamihan sa napasukan kong ospital…
malakas ang hinala nila na may
mga pagkamatay na konektado sa akin.
Bakit kaya hindi nila inusisa pa?
Sa palagay ko, nabahala sila sa publicity.
Kung hindi priority sa kanila ang pagprotekta sa buhay ng tao,
mahirap hulaan kung gaano kalala ang kaya nilang gawin
para protektahan ang kanilang interes na pinansiyal at ang interes ng ospital.
Napakaraming tanong
sa kung paano niya natakasan ang mga pagpatay
sa mga ospital nang napakatagal.
Si Dennis Miller ang CEO at presidente ng Somerset Medical Center sa New Jersey.
May pananagutan ba kayo rito?
Wala. Pinananagutan namin ang imbestigasyon
na dahilan ng pagkaaresto niya.
Ipinagmamalaki ko sina Dr. Cors at Mary Lund
na nag-imbestiga sa ospital.
Kami ang unang tumukoy sa kanya, kaya siya naaresto.
Hindi ba dapat pinaigting n'yo ang background check?
Hindi. Ang problema, 'yung ibang employer na tinawagan namin.
Kumpleto ang criminal background check
at ang reference check, at ito ang sinabi ng lahat.
Maayos ang standing at lisensiya niya.
Ang laging naitatanong dito, paano nagagawa ng isang taong
pumatay sa mga ospital
nang paulit-ulit sa loob ng 16 na taon?
Inuulit ko, siyam na ospital at isang nursing home. Bakit hindi nahuli?
At ang sagot, nahuli siya, nang paulit-ulit.
Pero 'yung mga nakahuli, o 'yung mga naghinalang may mali,
ipinasa lang siya,
na positibo o neutral ang reference, at natatanggap ulit siya.
Iyon ang eskandalo. At mabubulok sa kulungan si Charlie Cullen,
pero 'yung mga ipinasa lang siya,
'yung mga binabayaran nang malaki para managot,
hindi sila nanagot.
Magaling nilang nagawa ang trabaho nila,
na mas may kinalaman sa institusyon ng pribadong healthcare, para sa kita.
Pero hindi nila ginawa ang mabuti ayon sa dapat ginagawa ng health system,
ang protektahan ang mga pasyente, ang alagaan ang mga pasyente.
Kaya pumalpak sila,
pero nakinabang pa sila
sa matagumpay nilang pagprotekta sa institusyon sa halip na sa pasyente.
Umamin si Charles Cullen sa pagpatay sa 29 na pasyente
at sa pagtatangka sa anim pa.
Napatawan siya ng 18 pagkakakulong nang habambuhay noong Marso 2006.
Ayon sa mga eksperto, maaaring nasa 400 tao ang napatay niya,
na pinakamaraming napatay ng isang serial killer
sa kasaysayan ng America.
Matapos umamin ni Cullen noong 2003,
sumuporta ang Somerset at ibang ospital sa New Jersey
sa pagpasa ng 'Cullen Law'.
Inoobliga nito ang health care providers na i-report sa estado
ang kapansanan, kakulangan, o masamang asal ng empleyado.
Inoobliga rin silang ipaalam iyon sa mga posibleng susunod na employer.
Ayon sa St. Luke's, inimbestigahan nila nang mabuti si Charles Cullen.
Walang nakitang patunay ang St. Luke's at Pennsylvania State Police
hanggang sa umamin si Cullen noong 2003.
Hindi raw nakaapekto ang pagpapalago ng ospital
sa mga desisyong kaugnay ng imbestigasyon kay Cullen.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Moonnette Maranan