Downloaded from YTS.MX
Ateşleme dizisi başlıyor.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Altı, beş, dört,
üç, iki, bir, sıfır.
Tüm motorlar çalışıyor.
Kalkış yapılıyor.
1969 baharındayız.
Ve El Lago, Teksas'taki Ed White İlköğretim Okulu'nda.
El Lago, NASA'ya yakın bir South Houston banliyösü.
Bu önemli günde her şeyi başlatan olay ne mi olmuştu?
Bir dördüncü sınıf teneffüsü.
Yok, bu ben değilim, Ricky Rodriguez. Sayısız yaramaz dostumdan biri.
Oyunun kurallarını değiştirmişlerdi, birbirimize top atmayacaktık.
Oysa kickball'un en eğlenceli yanıydı bu.
Kurala alışmak zaman almaktaydı.
Ricky'yi duvara götüren bu adam da beden eğitimi koçumuz Bay St. George.
Disiplin biçimi çok spesifikti,
en yakın duvara küçük bir çember çizerdi.
Evet, burnunu buraya daya, kıpırdatma.
Rahat edeceğin yükseklikten biraz üstte olurdu
o yüzden dersin sonuna kadar parmak ucunda kalırdın.
Sıra benim burnuma geldiğinde hazırlığımı yapmıştım.
Bana göre kilit nokta
kritik ölçüm anında gizlice bacakları açıp çok az alçalmaktı.
Burnunu daya.
Bu benim. Stanley.
Herkes Stan derdi. Tabii kızdıkları zamanlar hariç.
Ve ilk gün yoklama yapıldığı zamanlar.
Kickball'da kısa topçu ve genel defansçıydım.
Takım arkadaşlarım her atılanı tutmamı söylerdi.
Aslında vuruculuğum da epey etkileyiciydi.
Ama olayların başına dönelim.
Hayatımı geri dönüşsüz değiştirenler bu adamlardı işte.
Bizim çocuk şu.
NASA ÇOK GİZLİ
Seni kickball sahasında bulduk. Hocalarınla konuştuk.
Fen ödevlerinin
birkaçından etkilendik
ve üç yıl üst üste Başkan'ın Zindelik Ödülü'nü alman
hoşumuza gitti.
Ve seni bu görev için mükemmel aday olarak seçtik.
Görev mi?
Ne görevi?
Zaman bizim için önemli, çok net konuşacağız.
Yaptığımız Ay modülü yanlışlıkla
küçük oldu.
Ama bu bizi engelleyemeyecek.
O nasıl oldu ki?
-Matematiğin iyi mi? -Evet.
Her sınavdan 100 alıyor musun?
-Hayır. -İşte!
Şu kadarcık kaldı ama çok geçmeden
yanlışlıkla küçük olan versiyonu Ay yüzeyinde denemeliyiz.
Ay'a kahrolası Ruslardan önce gitmek için senin gibi bir çocuğun yardımı gerekiyor.
Niye şempanze göndermiyorsunuz?
Çünkü sen İngilizceyi daha çok kelimeyle konuşuyorsun.
Stan, tek umudumuz sensin.
Hadi. Ne diyorsun? Bunu ülken için yap.
Özgür dünya için yap!
Peki.
Harika.
-Gizli eğitim dönem bitince başlayacak. -Gizli mi?
Çok gizli Stan.
Bu bir gizli operasyon. Yani yok. Tamam?
Bu toplantı aslında yapılmadı.
Kimse öğrenmemeli.
Annen, baban, kardeşlerin, kimse.
Bir dakika.
Nasıl saklayacağız?
Beni nerede sanacaklar?
Yaz kampında.
Grizzly Kampı'na önerildin, kabul edildin ve oradan burs kazandın.
Michigan'daki Traverse Gölü yanında özel bir doğa kampı.
Mayıs sonu gidip neredeyse bütün haziranı orada geçirdin.
Doğruya doğru, hava ve böcekler zorladı ama çok iyi vakit geçirdin.
Gerçekten çok iyi vakit geçirdin.
Bazı şeyler unutulmaz Stan.
GÖREV SİMÜLASYONU VE EĞİTİM MERKEZİ
APOLLO PROJESİ
VOLT
Tamam, durdur!
Bunları şimdilik unutalım. Bu kısma sonra döneriz.
Önce size o zamanki hayatı anlatayım.
Çocuk olmak için harika bir yer ve zamandı.
1960'ların sonlarında Houston'da, hele NASA yakınında yaşamak
bilim kurgunun gerçekleştiği yerde olmak gibiydi.
Umut veren teknolojik geleceğe varmıştık.
Yeni ve daha iyi olanın tam merkezindeydik.
Başı tabii ki uzay programı çekiyordu.
Başkan Kennedy, Houston'daki Rice Üniversitesi'nde yaptığı konuşmada
Ay'a gitme hedefini duyurmuştu.
Bazıları "Neden Ay?" diyor.
"Neden amacımız bu oldu?"
"Niye en yüksek dağa çıkıyoruz?" diye de sorabilirler.
"35 sene önce niye Atlas Okyanusu'nu uçarak geçtik?"
"Rice niye Teksas'la maç yapıyor?"
Ay'a gitmeyi seçiyoruz.
On yıl içinde Ay'a gitmeyi ve diğer amaçlarımızı seçiyoruz.
Kolay olduklarından değil, zor olduklarından.
Uzay Merkezi, 1962'de şehrin dışına taşındı.
Aynı sene Houston
dünyanın ilk kubbeli stadyumunu yapmaya başladı.
Dünyanın sekizinci harikası. Astrodome.
Temel atma töreninde
yetkililer kürekle toprağı kazmak yerine
45'lik Colt tabancalarla yere ateş etti.
Astrodome'da eğlenceli, ışıklı grafiklerle ilk hareketli skor tablosu vardı.
Ama en güzeli bir Astro sayı turu yapınca
ya da onların deyimiyle topu Astro yörüngesine koyunca olurdu.
Devasa bir elektronik havai fişek gösterisi başlardı.
İlk halı saha da burasıydı.
Yapay zemin sulama, biçme, ot temizleme istemezdi.
Her şeyin yeni, insan işi, dolayısıyla daha iyi olduğu çağın
mükemmel simgesiydi.
Joe Namath betonda oynamaya benzetse de
sanki doğanın ve dünyevi kısıtlarının üstesinden geliniyordu.
Ay'da veya yakın bir gezegende yaşam imkânını göreceğimize
hiçbirimizin şüphesi yoktu.
Muhtemelen kubbeli bir uzay kolonisinde.
Teknolojik inovasyon hızına bakıldığında
muhtemelen 100 yaşını epey geçeceğimizi düşünmek
işten bile değildi.
Mesela yakınımızdaki tıp merkezinde
DeBakey ve Cooley kalp naklini geliştiriyordu.
Daha da yakına gelirsek
ülkede tuşlu telefon gelen ilk bölgelerden biriydik.
Dinleyin.
Çok havalıydı. Artık çevirme falan yoktu.
Seslerle şarkı da çalınıyordu.
Ablam Vicky ailenin müzik tutkunuydu.
En büyüğümüz oydu. Sonra Steve,
Jana, Greg, Stephanie geliyordu. En küçük de bendim.
Göster hünerini.
Tamam, güzel.
Alo?
Tabii, ülke savaştaydı.
Şehirler alev alevdi,
her yerde kıyamet kopuyordu.
BİRLİKLERİ ÇEKİN
Ama banliyödeki bir çocuğun bakış açısından
hepsi televizyonun içindeydi.
Çocukken her şey normal geliyor.
Yine isyan. Yine ünlü bir liderin suikastı.
Yetişkinler böyleymiş diyorsun.
Görünüşe göre ailede sadece Vicky'de dönemin kuşak farkı denen şeyi vardı.
Dünyada olup biteni bilen veya umursayan bir o var gibiydi.
Olaylara en yaklaştığımız an annemle Houston'a,
asla bitmeyen yüksek lisansını yaptığı üniversitenin yakınına gidişimizdi.
-Giysilerine bakın. -Şunlar mı?
İşte bu yüzden banliyöye taşındık çocuklar.
Bu tür kişilerden uzaklaşmak için.
Eski kafalılar korku içinde.
Hayır. Ablanız saçmalıyor.
Babanızın işi sebebiyle taşındık. Birer saat gidiş gelişten bıkmıştı.
Anladınız mı?
-Tamam anne. -Anladık.
Anladık.
Anne, hippi mi şu?
Evet, hippi.
Peki şu?
Hayır, saçı pek uzun değil.
Ama İspanyol paça pantolon giymiş.
Doğru. Evet, hippi.
Galiba hippileri seviyorum.
Houston'ın güneyinde yayılan yeni banliyölerde
her yere sosyal konut yapılıyordu.
Mahallemizde pek çok inşaat hâlinde ev vardı.
Arazi dümdüzdü.
Tepeye azıcık benzeyen tek şey eyaletler arası yoldaki üst geçitti.
Buralar kıyı ovalarıydı, rakım sadece 10 metre falandı.
Tabii yeterli drenaj koymadıklarından bir süre yağmur yağdığında sel oluyordu.
Bak! Su mokaseni!
Hiç şaşmıyor!
Burada tarih hissi yoktu.
Etrafımızdaki her şey yeniydi.
Yeni, sonu gelmeyen AVM'ler.
İçlerinde marketler, hamburgerciler,
en güzeli de bir bovling ve oyun salonu.
En az haftada bir yürüyerek veya bisikletle oraya giderdik.
Parasını ailemiz verirse bovling oynardık, yoklarsa her şey oyun salonunda dönerdi.
Azıcık harçlığımızın süresini uzatan bir yenileme sistemi kurmuştuk.
Kişi başı 25 sentlik yatırımla
15 sente bir RC Cola alıp 10 sente pinball oynamak mümkündü.
Aquarius gibi ustası olduğumuz oyunlara odaklanırdık.
Tabii ilk oyunun stresi büyük olurdu.
Hemen kazanmak lazımdı,
amaç hem oyuna devam etmek hem de makineyi bedava oyunla doldurmaktı.
Eve gitme vakti geldiğinde de
genellikle bunları 50 sente kârlı çıktığını sanan bir büyüğe satardık.
Bovling salonunun büyüsü
belki biraz da serserilerin takılmasındaydı.
Çalımlarını, sistemi kandırma yöntemlerini ağzımız açık izlerdik.
Makinedeki yer çekimini hoyratça düşürmek
ve ustalıkla parasız oyun başlatmak gibi.
Doğru uygulandığında makinede yeni oyun başlıyordu.
Usta işiydi.
O manevrayı birkaç yıl denesem de çözemedim.
Bizim ev sokağımızda tamamlanan ilk evlerdendi,
mahalle isteyenin nasiplenebileceği bir şantiye gibiydi.
Atılan ahşap yığınlarından kale yapılabiliyordu.
Bunlarla yetinmek zorundaydık, ağaç evlere daha birkaç yıl vardı.
Baba, bu hırsızlığa girer mi?
Yani bence ev için bizden çok para aldılar
o yüzden teknik olarak bize borçlular.
Bir parça kontrplak sadece. Fark etmezler bile.
Acaba babam tutumluluk ve geçim zorluğu kategorisinde miydi
yoksa üçkâğıtçılığa mı yakındı, hâlâ emin değilim.
Çek, ağı ger. Böyle.
Ama ailemizin tek amacının maksimum tasarruf olduğu kesindi.
Güzel.
İşin bitmedi.
Tabancayı depoma geri tak.
Şimdi tetiği sonuna kadar çek.
Ve hortumu arkadan öne kaldır.
Hortumdaki benim benzinim.
-Parasını verdim. -Baba. Biliyor.
Babam NASA'da teslimat ve sevkiyattan sorumlu olsa da…
Git o Rusları yen.
Anlaşıldı yoldaş.
…ve altı çocuklu bir aileyi geçindirecek kadar kazansa da
işinin uzay görevleri değil, evrak işleri olmasından utanıyordum.
İlerleme imkânı hem var hem yok…
Astronotluğa bu kadar uzak olunabilirdi.
Babam koordinatları belirliyor,
astronotlar okyanusa iniş yaptığında
donanma gelip onları alsın diye.
Babam geri sayımda havalanma sırası geldiğinde
her şeyi başlatan butona basan kişi.
Okuldan eve yürürken…
Sanırım ben bir hikâyeciydim,
bu da "kronik yalancı" demenin kibarcası.
Ben de biraz yaklaştım.
O zaman fark ettim ki
ona bağlı kablolar vardı,
kablolar uzaya uzanıyordu.
Robot gibi bir şeydi.
Bugün buraya getirmek istemiştim
ama bir anda kablolar onu alıp götürdü.
Bayan Ulrich "Objeli sunuma eli boş geldi" dedi.
Sunum kısmını yaptım, obje kısmını hayal ederler dedim.
Bütün sınıfa
babanın 1972'deki Apollo 14 veya 15'e katılacağını söylemişsin.
Hayatım, doğru mu bu?
Babam niye NASA'da önemli bir şey yapmıyor ki?
-Biraz utanıyorum. -Stan.
Baban bölümünün başına geçmek için çok çalıştı.
Kalemden astronot giysisine oraya giren her şeyden sorumlu.
-Önemli biri. Anladın mı? -Anladım.
Astronotluk veya başka havalı bir şey yapmamasını anlamıyorum sadece.
Hayatım, herkes astronot olamaz.
Herkes üstüne düşeni yapıyor ve baban dâhil birçok kişi gerekiyor.
-Anladın mı? -Anladım.
Güzel.
Doğruydu.
Arka komşumuzun işi kasklardı.
Babası NASA'da mühendis olan arkadaşlar vardı.
Sınıftan bir kızın annesi giysilerdeydi.
Herkes NASA için bir şey yapıyor gibiydi.
Gözümde küçük olsa da babam da üstüne düşeni yapıyordu.
Dediğim gibi Brady Bunch tarzı ailemizde altı çocuğun en küçüğüydüm.
Bir ben 1960'larda doğmuştum.
Ben doğduğumda
anne babam çocuklarının her yaptığını kayıt altına almayı bırakmıştı.
Var olan sisteme entegre edildim ama bundan ötesi yapılmadı.
Neredeyse hiçbir fotoğrafta, videoda yokum.
Kardeşlerim bu konuda benimle alay ederdi.
Gördün mü? Hiçbirinde yoksun.
Sana söylemeye korkuyorlar ama sen evlatlıksın.
Annemler üzüntüden söyleyemiyor ama seni yetimhaneden aldık.
Ağlayan bebeklerin arasından seçmişler.
Aman ne komik.
Sonra öğrendim ki
annem benden sonra yeni icat doğum kontrol hapına başlamış
ama aforoz korkusuyla rahibimize söylememiş.
Bir de kapı komşumuz Patek'ler vardı.
Doğum kontrolü kullanmadıkları açıktı çünkü hâlâ her sene bir çocuk doğuyordu.
Anne öyle çok çalışıyordu ki
bazen yemeğe dek çiğnesinler diye çocuklara paket lastiği veriyordu.
Temizliğe de takıntılıydı.
Evi pırıl pırıl tutardı,
bunun için çocukları bütün gün dışarıda tutardı.
Tabii yenidoğan hariç.
Sondan ikinci çocuğu dışarıdakilere emanet eder,
kendisi içeride en küçüğe bakıp temizlik yapardı.
Arada bir böyle şeyler olurdu.
Ama hepimiz bir şekilde çocukluğumuzdan canlı çıktık.
Durun!
Patek'lerin babası işten sonra genellikle
akşamın büyük kısmında açık garajda puro içerdi.
Herhâlde evi temiz tutmada üstüne düşeni yapıyordu.
Altımız bir arada bir işçi ordusu oluyorduk.
Evle bahçeyi temiz tutup sistemlerimizi dikkatle uyguluyorduk.
Dışarıdaki bitmek bilmeyen işlerin yanında içerideki en büyük işim çöpleri dökmekti.
Çöp poşetleri çıkmış mıydı emin değilim,
çıksa da fark etmezdi, biz eski kese kâğıtlarını kullanıyorduk.
Tabii bunlar
atılan sıvı çöplere bağlı olarak akıtmaya müsaitti.
Sonra yerleri temizlemek de tabii ki benim işimdi.
Belki parasızlıktandı ama neredeyse hiç restorana gitmezdik.
Yapacak yemek bulup günlerce uygulamakta annemin üstüne yoktu.
Pazar, konserve jambonun üstünde esmer şekerle ananas olurdu.
Pazartesi jambonlu güveç.
Salı jambonlu sandviç.
Çarşamba günkü fasulye çorbasına kalan jambonu koyardı.
Diğer vazgeçilmezler domates çorbasıyla peynirli tost,
ton balıklı güveçle patates kızartması,
börek, rulo köfte,
tavuğun binbir çeşidi ve tabii bol bol mısır püresiydi.
Eğlenceli olanlar yumurta dolması,
ev yapımı meyveli buz, Viyana sosisi
ve özel günlerde patlamış mısırdı.
Kalıpta jöle çılgınlığının da ilk dalgasıydı.
Beslenmeler başlı başına prodüksiyondu.
Her pazar akşamı annemle birlikte
sistematik biçimde bir haftalık beslenme sandviçi yapardık.
Sonra dondurur,
hafta içi bir gece önceden çözünmeye çıkarırdık.
Bazen tam çözünmemiş olurdu;
yarı donuk, ıslak bir beyaz ekmekli salamlı sandviç yerdik.
Babaannemler Houston'da eski bir mahallede otururdu,
hafta sonları giderdik.
Hafif hafif vurmayı sürdüreceksin.
Düzleşene kadar.
Gördün mü?
Çivi asla kullanılamaz hâle gelmez, atma.
İyi bir yerde sakla yeter.
Herhâlde babaannemle dedemde Büyük Buhran'ı yaşamanın etkisi
her an tekrar olabileceğini hissetmekti.
Parmağa vurma.
En ufak değeri olan her şeyi saklar, mümkün olduğunca tekrar kullanırlardı.
Bence kaptın.
Kâğıt havluyu bile tekrar kullanırlardı.
Kafamızda "E, o zaman niye bez yerine kâğıt havlu?" sorusu oluşurdu.
Ama bir şey demezdik.
Büfeye uğramıyoruz…
Babaannem bizi resmen altı ayda bir Neşeli Günler'e götürürdü.
Film yıllarca oynadı mı yoksa tekrar tekrar mı getirdiler bilmem.
Babaannemle çıkmış oluyorduk işte.
Film tercihleri gibi
pek kötü yanı olmayan çok tatlı bir kadındı.
Anneannemse çok daha marjinal ve paranoyaktı
ama çok da eğlenceliydi.
Bize geldiğinde uzun kalır,
türlü komplo teorileri ve trajik senaryolarıyla bizi eğlendirirdi.
Artık biliyoruz ki JFK o gün Dallas'ta ölmedi.
Mermilerin verdiği ağır beyin hasarıyla bitkisel hayata girdi zavallı adam.
Ama bir Yunan adasında herkesten uzakta yaşatıyorlar.
Ülke, başkanı bitkisel hayatta görmeyi kaldıramaz diye
bizi gerçeklerden koruyorlar.
Aristotle Onassis'in adasında.
Bu da Jackie'yle evlenmesini açıklıyor.
Ona göre dünyanın çivisi çıkmaktaydı, hem de büyük bir hızla.
Aşırı nüfus gezegeni boğuyor.
NÜFUS BOMBASI
Birkaç yıl içinde
dönüşü olmayan noktayı geçeceğiz.
Bilim insanları
dünyanın 3,5 milyardan fazla insanı teknik olarak kaldıramayacağını söylüyor.
1970'lerde bir noktada
dünyadaki çoğu kişinin gıda arzı çökecekmiş.
Bu da kitlesel kıtlığa, savaşa, açlığa yol açacakmış.
Cesetleri ne yapacaklar bilmem…
Yeter anne. Paranoya laflarına son ver artık.
Çocuklar korkuyor. Beni de delirtiyorsun.
Susmak bilmiyorsun. Lütfen dur. Dur.
Çöpleri taşımanın maliyeti yıllık 4,5 milyar doları aşıyor…
Evet, yaklaşan bu tehditlerle gelecek çoğunlukla korkutucu gelirdi.
Söylenene göre işler böyle devam ederse
dizimize kadar çöpe batacak, anca gaz maskesiyle nefes alabilecektik.
Aslında herkesi epey iyi korkutmuşlardı.
İşe yaradığı belliydi.
Başkan Nixon, Temiz Hava Yasası'yla Temiz Su Yasası'nı imzaladı
ve çok geçmeden çöp atmak kabul edilmez oldu.
Taşralıyla görgüsüz beyaz arasındaki fark budur işte genç Steven.
Taşralı, kutusunu arabasında yere veya kamyonunun kasasına atar.
Görgüsüz beyazsa kutusunu camdan dışarı atar,
çevreyi kirletir.
Bu iyi değildir.
Yani biz taşralı mıyız?
Hayır.
Taşralı çöpünü orada bırakır.
Biz eve dönünce sen onları temizleyeceksin.
Direksiyonu al.
-Ne? -Sür.
Evet, doğru.
O zamanlar içerek araç sürmek suç değildi.
Alkol sınırını aşmamak yetiyordu.
Dilek tut.
Baba, ben…
Açma halkasını biranın içine atardı.
Bir ritüel miydi yoksa babamın çöp atmama çabası mıydı bilmiyordum.
İki durumda da iyi bir şeydi
çünkü yerler hep halka doluydu ve ayak yarmaları mümkündü.
Öte yandan duyduğuma göre yılda altı kişi
bir şekilde yüzeye çıkan halkayı yutup boğularak ölüyordu.
Hep "Ya o gün geldiyse?" diye düşünürdüm.
Ama birçok felaket senaryosu gibi bu da çok şükür yaşanmadı.
Ama bu kadar çelişkiyi çocuk beyninin işlemesi zordu.
Bir yandan tamam, dünya cehenneme dönmekteydi.
Vietnam'da savaştaydık
ama daha da korkunç olan Sovyetler Birliği'yle Soğuk Savaş'ımızdı.
Her an üstümüze hidrojen bombası atabilecekleri söylenmişti.
Her neyse, biz son "eğil ve siper al" nesliydik.
Bomba. Eğil ve siper al.
Sıranın altına girmenin
buharlaşma veya radyasyon bakımından pek faydası olmayacağını düşünmüştüm.
Ama ne yaparsın? Tatbikata uyuyordun.
Ama öte yandan gelecek çok havalı ve iyimserdi.
Ay'a ve ötesine gidecektik.
Geleceğin potansiyelinden,
bilimle teknolojinin her şeyi çözeceği fikrinden büyülenmek
işten bile değildi.
En üst düzeyde,
bu pozitif hislerin somutlaştığı yer NASA ve tabii astronotlardı.
Adları hâlâ otomatik söyleniyor.
İlk Mercury ekibi.
John Glenn, Scott Carpenter, Alan Shepard,
Walter Schirra, Gordon Cooper,
Gus Grissom, Deke Slayton.
Sonra Apollo isimleri öğrenildi.
Pete Conrad, Neil Armstrong, Buzz Aldrin,
Michael Collins, Frank Borman,
James Lovell, Gene Cernan,
John Young, Alan Bean.
Çok cesurlardı, harikalardı.
CBS News özel yayınını izliyorsunuz.
Amerika'nın ilk üç Apollo astronotu akşamki fırlatma rampası testinde
alev alan uzay gemilerinden çıkamayarak hayatlarını kaybetti.
Gus Grissom, Roger Chaffee ve Ed White bir Apollo 1 testi sırasında öldüğünde
annem ağlamıştı.
İlkokulumuzun adı trajediden önce de Ed White'tı.
Sonrasında anıt gibi bir şey oldu.
Hem dünya hem de kendimize bakışımız değişiyordu.
Apollo 8'in Noel'de Ay'dan çektiği meşhur fotoğraf Dünya'nın Doğuşu,
biz dünyalılara yepyeni bir bakış açısı sundu.
Hep birlikte uzayda süzülen bu mavi küredeydik.
Yakında insanlar bunun anlamını tamamen kavradığında
bir bilinç değişimi olacağı ve savaşların biteceği söyleniyordu.
O mavi küredeki küçük yerimizde
her yer NASA'yı ve insanlı uzay programını hatırlatan şeylerle doluydu.
Parkta çıkıp pilotluk yaptığımız bir roket kaydırak vardı.
Uzay gemisinde direksiyon olmadığı biliniyordu
ama önemi yoktu.
Uzay yarışı kültürümüzün her yanına nüfuz etmişti.
Girmediği yer yoktu.
Reklamcılık ve tanıtım dâhil. Ne kadar saçma olsa da.
Selam! Ben Roket Adam Sam.
İndirimleri uzaya çıkardık!
Onlar Ay'a yaklaştıkça fiyatlarımız düşüyor.
Her şeyi alıyoruz.
Ay modülleri, kullanılmış uzay gemileri hatta arabalar!
Fırlatma günlerinde okulda hep aynı ritüel olurdu.
Öğretmen televizyonu getirirdi.
Roketi beş dakika falan fırlatma rampasında izlerdik
sonra hep beraber televizyonla ondan geri sayardık.
On, dokuz, sekiz,
yedi, altı, beş, dört,
üç, iki, bir, kalkış!
Kalkışı gördük.
Sonra roket gökyüzüne uçarken ekrana bakardık.
Fen dersimiz heyecan vericiydi çünkü haberlere benziyordu.
Hep astronomi, kozmoloji ve Apollo'yla ilgiliydi.
Edwin Hubble 1922'de aksini kanıtlayana kadar
insanlar bütün evrenin
bizim galaksimizden ibaret olabileceğini sanıyordu.
Artık 100 milyar galaksiden sadece biri olduğumuzu biliyoruz.
Uzak yıldızlar etrafında dönen başka Güneş sistemlerinin
veya bizim dokuzlu dışında gezegenlerin varlığına dair
henüz kanıtımız yok.
Ama evrende sadece dokuz gezegen olma ve bir bizimkinde yaşam olma ihtimalini
10 milyar trilyonda bir olarak hesapladık.
Evet, Güneş sistemimizin oluşumunda her ne olduysa
şüphesiz diğerlerinde de oluyor, değil mi?
Her yerde aynı maddeler, yer çekimi ve şartlar mevcut.
Yani evrende yalnız olmamızın imkânı yok.
Eninde sonunda
evrenin başka yerlerinden başka canlılarla karşılaşacağız,
tabii henüz karşılaşmadıysak.
2001: UZAY YOLU MACERASI MAYMUNLAR CEHENNEMİ
2001 filminde Jüpiter'e ve ötesine seyahat etmiştik,
yakında gerçekten gideceğimize hiç şüphe yoktu.
Filmden öyle etkilenmiştim ki
kulak verecek herkese derin anlamlarını açıklamaya çalışıyordum.
Sonra Jüpiter'i geçince
acayip bir zaman tüneline giriyor.
Etrafında parlak ışıklar yanıp sönerken
bir anda kendini eski bir odada buluyor.
Yaşlı bir adama dönüşmüş hâlde.
Sonra siyah dikili taşı görüyor.
Jüpiter'dekinin aynısı.
Ölüm döşeğinin ucunda.
Gerçekten o mu?
Uzanıyor, dokunmaya çalışıyor
sonra doğmamış bir bebeğe dönüşüyor!
Geriye!
Dediğim gibi her yerdeydi.
Bizim yaşımızdakilerin
balayında Ay'a gidebileceği söyleniyordu.
Yüzyılın sonuna gelindiğinde
Mars'a altı aylık uçuşu satın alabiliyor olacaktık.
Hepsi çok yakında olacaktı.
Ellington Hava Kuvvetleri Üssü çok yakınımızda olduğundan
astronotlar jetlerle üstümüzden uçuyordu.
Aniden gökyüzünde bir vınlama duymak hiç de nadir değildi,
sonra bir jetin geçip hemen kaybolmasını görmek,
sonra da ses duvarının aşılmasıyla sonik patlamayı duymak.
Genellikle, hastası olduğumuz Karanlık Gölgeler dizisini izlemek için
okuldan eve koşardık.
Dizi, deniz kenarındaki bir kalede yaşayan soylu bir aileyle
yaşlanmayan vampir Barnabas Collins'in
çok tuhaf ve korkunç öyküsünü anlatıyordu.
Televizyon izlemek de savaş gibiydi.
Anten ve üç büyük kanal çağında
sinyal almak başlı başına meseleydi.
Sonra, en azından bizim ailede, pusuya yatıp
ne izleneceğini 30 dakika boyunca
genellikle fiziksel olarak savunman gerekirdi.
Bütün akşam harika programlar olurdu.
Seçmesi zordu ve pişman etmezlerdi.
The Beverly Hillbillies, Gunsmoke,
My Three Sons,
The Munsters, Bonanza,
Tatlı Cadı,
Uzay Yolu,
Adam-12, Get Smart,
Gomer Pyle, Batman,
Gilligan, Flipper,
Petticoat Junction, Andy Griffith,
I Dream of Jeannie, The Addams Family,
Dick Van Dyke, The Green Hornet, McHale's Navy,
Görevimiz Tehlike, Green Acres, Hogan's Heroes,
Dragnet ve Hawaii Five-O sadece birkaçı.
Bir de ilk sezondan ileri gidemeyen ve çoğunlukla unutulanlar vardı
ama ben unutmadım.
Zaman Tüneli dizisinde iki bilim insanı zamanda kaybolur,
hep de tarihteki seçkin anlara giderler.
Titanic, Little Bighorn, Ford's Theatre.
Bir de It's About Time diye bir dizi vardı.
Bu komedide iki astronot Dünya'ya dönerken kendilerini bir zaman tünelinde bulur,
mağara adamları ve dinozorlarla tarih öncesinde yaşamaya başlar.
-İnanıyorum! -Evet!
Yayın hakkı satışlarının ilk dalgasıydı,
biraz eski dönemlerin programları da sürekli yayındaydı.
Gece geç saatte hâlâ Alacakaranlık Kuşağı yayımlanırdı.
Çok küçükken, diziyi anlamıyorken,
ona Korkunç Uçan Göz Dizisi adını vermiştim.
Bir görüntü boyutu.
Bir zihin boyutu.
Cisim ve fikirlerin, kendilerinin
ve gölgelerinin bulunduğu bir evrene giriyorsunuz.
Ve cumartesi sabahları.
Erken kalkıp test sinyallerini izleyerek eğlencenin başlamasını beklerdik.
Cumartesi geceleri yerel bir kanalda Weird programı olurdu,
başında ürkütücü bir teremin şarkısıyla.
Weird'a hoş geldiniz.
Gösterdikleri filmler arasında Attack of the 50 Foot Woman,
Kendi Kendine Küçülen Adam,
The Thing, The Beginning of The End,
Büyüyen Canavar, Attack of the Mushroom People vardı.
Yani atom bombasının neden olduğu mutasyonlarla ilgili şeyler.
-Yayınımız sona eriyor. -İyi geceler.
Millî marşımızı dinliyoruz.
Gece yarısı civarında biterdi ve kanalların yayını sona ererdi.
Her şeyi kapat.
Okul döneminin pazar akşamlarında çok net bir bunalım çökerdi.
Adı sonra The Wonderful World of Disney yapılan The Wonderful World of Color,
bu melankoli hissine bulanırdı.
Sabahki okulun ufukta belirmesiyle program ne kadar iyi olursa olsun
hafta sonunun özgürlüğü ve eğlencesi son bulmaktaydı.
Ayrıca yılda bir
televizyonda Oz Büyücüsü'nün özel gösterimi olurdu.
Hep birlikte toplanıp izlerdik.
Birazdan renkli olacak ve hakikaten…
Bir filmden çok daha fazlasıydı.
Renkli televizyon alana kadar her şey siyah beyazdı,
Oz bile.
Ama renkli de olsa siyah beyaz da
uçan maymunlar çıkınca
ablam Stephanie ya saklanırdı ya da odadan çıkardı.
Vietnam'daki savaş akşam haberlerinin olmazsa olmazıydı.
Yaşanan her şeyde de bir izi olurdu.
ABD Komutanlığı'na göre geçen hafta 148 Amerikalı savaşta öldü.
Çocuk aklı almıyordu. Yetişkinler hep suçluluk hissi aşılardı.
Herkes tabağındakini bitirsin. Vietnam'da aç çocuklar var.
Onlarla savaşıyor, üstlerine bomba atıyor
ama aç çocuklarını mı düşünüyorduk?
HOUSTON'DAN VİETNAM'A
Buraya!
Bizim yaşlarımızda çocukları olan tonla aileyle
çocuklar için mükemmel bir mahalleydi.
Oyun başlatmak kolaydı.
Birilerinin ön bahçesinde, sokakta oynardık.
Bazı şeyler için de
konutların bittiği yere giderdik.
Su arıtma tesisinin olduğu büyük bir saha vardı.
Oraya Lağım Parkı derdik.
Yağmurlu havalar ve gece için abim Greg'le
garajda oynanabilen bir beyzbol oyunu icat etmiştik.
Astros'un yıldızı Jim Wynn topa vurmaya hazır.
Sayı turu!
The Toy Cannon!
Dümdüz alçaktan atışla skor tablosu çıldırıyor!
Beyzbol kartlarından oyuncu seçip takım kurardık,
kendi World Series'imizi yapardık.
Nerf toplarının icadıyla her şeyin değişmesinden hemen önceydi.
Oyuncuların karıştığı kavgalar da olurdu.
Sıradaki Boog Powell!
Yok artık!
Saldır!
Mahalledeki çocukları hiç unutmayacağım.
Ağır saçkırandan muzdarip Larry vardı.
Ve mahalledeki herkes sırayla alçılı çocuk oluyordu.
Byron, NASA'daki bir bilim insanının oğluydu.
Mahallemizin piroman kimya seti çocuğuydu.
Ha bire küçük, roket benzeri tahrik aygıtları yapardı.
Pilot koltuğuna çekirge koyduğu da olurdu.
Üç, iki, bir!
Ah Susannah
Benim için ağlasana…
Bir de insanın başını belaya sokan esprili, bilmiş Tony vardı.
…kucağımda banjoyla
Uzmanlık alanı, müzik dersinde şarkı sözlerini değiştirmekti.
Tabii ki geleneksel sözleri edepsiz yapardı.
Bizim Dan Tucker güçlü adamdı
Yüzünü tavada yıkardı
Saçını tekerlekle tarardı
Ölüm sebebi diş ağrısıydı…
Testisindeki!
Stan, Tony.
Koridorda durun.
Bu dönemde çocukluğun kötü yanlarından biri
çocukları hayvan gibi eğitmeyi harika bir fikir sanmalarıydı.
Bu anlayış, yanlışların sürekli hatırlatılmasını gerektiriyordu.
Hayatındaki türlü yetişkinin dayağını yemeye
küçük bir hata kadar yakındın.
Anne babalar, müdürler, koçlar,
hatta arkadaşların "Sen benimkine kürekle vur, ben seninkine" diyen
anne babaları.
Ama kimse müdürümüzden daha korkunç değildi.
Azrail'in ta kendisi
Bay Cowan.
Disipline mi gönderildiniz?
Yine.
Beni izleyin.
-Hayır! -Tamam, sınıfına dön.
Tony, Stan.
Buraya gelin.
Döneme uygundu işte.
Hayat daha ucuzdu.
Daha gözden çıkarılabilirdik
ve güvenlik kimsenin pek umurunda değildi.
Mesela burada Gulf Otoyolu'nda saatte 110 km hızla gidiyoruz.
Plaj yolundayız, kamyonetin arkası çocuk dolu.
Kazada ölmekle aramızda
küçük bir çarpışma veya devrilme olduğu kimsenin aklına gelmemiş.
Hepimizin havuzda meyveli buz alması bile felakete dönüşebilirdi.
Dondurulma biçimleri nedeniyle kuru buza dönüyor
ve dilimize yapışıyorlardı.
Mahalle havuzumuz da düzenli olarak aşırı klorlanıyordu,
herkesin gözleri mahvoluyordu.
Kimya işi henüz tam anlaşılmamıştı.
Yaptıklarının zararlı olabileceği aklımıza gelmiyordu.
DDT saçan sinek ilaçlama araçlarının
peşinden koşarak eğlenen muhtemelen son iki nesilden biriydik.
Eve dönünce, tek tük hamam böceğini öldürmek için
bütün evi zehirli sinir gazıyla doldurduklarını görmek de
alışılmadık değildi.
Küçükler Ligi antrenörümün eşsiz motivasyon tekniğine bakın.
Önceki maçtaki her bir hatan için üç takım arkadaşının karşısında dururdun.
İdam mangası gibi dizilir, üstüne top atarlardı.
Stratejim
en iyi atıcının topunu yakalamak, birinden kaçmaya çalışıp
diğerinin ıskalamasını ummaktı.
Böylece canlı çıkmak mümkündü.
Evet, onca eğlencenin içinde
ceza, acı ve yaralanma daima yakınlarda bir yerdeydi.
Mesela Red Rover oyununa bakalım.
Red rover, red rover, Stan buraya davetlidir.
Red rover, red rover, Ronnie buraya davetlidir.
Bazı oyunları şöyle bir şey olana dek oynardık.
Bu olay, olgunlaşıp yeni bir düzeye ulaştığımızı
ve bu oyunu bırakıp yenisine geçme vakti olduğunu gösterirdi.
Beyzbol, futbol, basketbol oynamıyorsak
bisiklet macerasına çıkmışızdır.
Hepimiz bisiklet tamirinde geliştik,
özellikle patlak lastik tamirinde.
Nereye gidersek gidelim
uzun araba yolculuklarında hep patlak lastik değiştirirdik.
Ya çelik kuşaklı radyal lastik öncesi dönemde olmamız
ve lastikte henüz gelişmememiz yüzündendi
ya da babam kullanılmış lastik alma tutkunuydu.
Yeni lastik almayı hiç düşündün mü?
O zaman diğer üçüyle uymaz ve tuhaf durur, Steven.
Oynayana göre değişen çeşitli mahalle oyunlarımız vardı.
Çok kız varsa ki bunlar oğlanların kardeşi olurdu,
heykel olmaca oynardık.
Dikkat.
Ne heykeli olduğunu söylerdin.
Krep.
Anka kuşu.
Dalga.
Astronot.
Geceleri oyunlar içeri veya arka verandaya taşınırdı.
Bir sürü klasik kutu oyunu vardı.
Beş, altı, yedi…
Bazen bizim aile diğer aileleri ağırlardı.
Biz de titizleşir, elma kapma gibi başka oyunlar hazırlardık.
İzleyin ve öğrenin.
Yeni dünya rekoru geliyor.
Üç, iki, bir, başla.
Bir noktada Greg her seferinde kazanacağı bir yöntem buldu.
Bu konuda o kadar baskın ve inatçıydı ki oynamayı bıraktık.
Bu iş böyle yapılır!
Üç ablam genellikle bize muhalefet etse de
avantajları yok değildi.
Vicky tam 31 çeşit dondurma satan,
çığır açan dondurmacı Baskin-Robbins'te işe girmişti.
Vardiyası başına iki top bedavaydı.
Muzlu cevizli şekerleme aromalıdan alayım.
Güzel seçim.
İşinin ilk iki üç ayında bunları tabii ki kendisi yedi.
Sonra dondurmadan bıktı ve başkalarına vermeye başladı.
O yüzden iş çıkışında orada olmak iyiydi.
Sağ ol.
Arabayla bırakman için aromanı tahmin mi etmeliyim?
Sadece…
-Söyleyebilirsin. -Vanilya lütfen.
-Vanilya mı? -Evet.
-Vanilya istiyorsun? -Evet.
-Tüm bu çeşitler arasından… -Evet.
Koy hadi.
Tamam.
Peki.
Abim Steve'in vanilya dışında bir çeşit aldığını hatırlamıyorum.
Tüm o egzotik aromalar boşa gidiyordu tabii
ama hoşnutluğuna ve tutarlılığına da hayrandım.
Ablalarım evdeki müziği de belirliyordu
ve toplamda epey bir tür dinlenmiş oluyordu.
En küçük ablam Stephanie popüler olan her şeyi severdi.
The Archies'in "Sugar Sugar" 45'liğini
tekrar tekrar dinlediğini hatırlıyorum.
The Archies çizgi roman karakterleriydi
ama bu, 1969'un en büyük hitini yapmalarını engellemedi.
Tamam.
Bu son, tamam mı?
-İyi. -Bıktım bundan.
Ortanca ablam Jana, The Monkees'i severdi.
Aslında yakışıklı erkeklerin olduğu her grubu severdi.
Benim zevkim olgunlaşmaktaydı diyelim.
Mesela Herb Alpert'a doğru.
Ya da en azından bir albüm kapağına.
Müzik zevki en havalı olan tabii ki Vicky'ydi,
şarkıların derin anlamlarını bize memnuniyetle öğretirdi.
Gerçek anlamlar gizlenmiş, bizim çözmemiz gerekiyor.
Mesela "Lucy in the Sky with Diamonds".
LSD.
Kulağını verenler hemen anlar ama düz bakanlar göremez.
Tanrım! Kapat!
-Olamaz! -Tamam.
Jana!
Jana hep bir aksilik yaşardı.
İlk dikiş atılan oydu, bir yerini ilk kıran da.
Hep başına bir şey gelirdi.
Kız olmak da tonla ekstra işti.
O zamanlar herkes saçını düz yapardı.
Ama Houston'ın neminde çok zor bir şeydi.
Saç ürünleri, fön makineleri de çıkmamıştı.
Bigudiler öyle küçüktü ki kızlar meyve suyu kutusu kullanırdı.
Ablalarım hem daha becerikli hem de çok daha dramatikti.
Ouija, geldin mi?
HAYIR - EVET
-Evet! -Tanrım!
Güzel.
Robert benden hoşlanıyor mu?
Evet!
Yatak odamızda Steve, Greg ve ben hemfikirdik;
kadınlıkta son nokta Raquel Welch'ti.
Bir Milyon Yıl Önce, Esrarengiz Yolculuk ve Bandolero gibi filmlerde oynamıştı.
Steve'in masasının altında Playboy zulası vardı.
Hangi ablamın ispiyonladığını hiç öğrenemedik.
Radyo hep açıktı, hitleri çalardı.
En sevdiklerimden biri
uğursuz, distopik bir geleceği anlatan "In The Year 2525"tı.
Bir de tanıdığım çoğu kızın adı şarkılarda geçiyordu.
Erkek ismi geçen kayda değer bir şarkı vardı, adamın adı Sue'ydu.
Kanım dondu ve dedim ki
"Benim adım Sue
Nasılsın?
Şimdi öleceksin"
Bir küfrü bipledikleri son kısmı çok severdik.
Cesaretin ve gözlerindeki nefret için
Çünkü sana Sue adını veren … benim
Telefon şakalarının altın çağı olduğunu söylemeliyim.
Arayan numarayı görmeye on yıl vardı. Her şeyi yaptık, klasiklerden…
Kutuda Prince Albert'ınız var mı?
E, çıkarın adamı o zaman.
…teferruatlılara.
Alo, ben KRB ve Şarkıyı Bil'den Tommy O.
Kiminle görüşüyorum?
Adım Marta.
Martha? Şanslı günündesin Martha!
Ödülümüz 285 dolara çıktı
ve şu şarkıyı ilk beş saniyesini dinleyip bilirsen
para senindir.
Hazır mısın?
Sanırım.
Şarkıyı bil.
Martha, şarkının adını söyleyebilir misin?
"Wichita Lineman" mı?
Evet, "Wichita Lineman"! Ödülü kazandın!
Jana, açıp yemek yediğimizi söyle.
-Kim ki bu? -Çok ayıp.
Öte yandan evimiz bir telefon sapığının sürekli hedefi olduğunda
yanıtını babam vermişti.
Yine o adam.
O şerefsize bir cevabım var.
Alo?
Çok ilginçmiş.
Şimdi şunu dikkatle dinle.
Baba!
Kulak zarı yırtılmıştır.
Sapığa birazcık üzüldüğümü hatırlıyorum.
Ceza suça uydu mu, bilememiştim.
Küçükler Ligi'nde biz oynamıyorsak
arkadaşlarımızı izlemek için sahada takılırdık.
Genellikle boş işler yapar, faul topu kovalardık.
O faul topunu getir, kar helvası kazan!
-Ben çilekli alacağım. -Bir faul topu.
Bir de Chick-O-Stick.
Bu seninki.
Bu da seninki.
Teşekkürler beyefendi.
Bir torba çöp toplayarak kar helvası kazanabiliyorduk.
Tanrı'ya güveniyorum.
Ülkemi seviyorum ve yasalarına uyacağım.
Sportmence ve kazanmak için oynayacağım.
Kazansam da kaybetsem de daima elimden geleni yapacağım.
Şimdi millî marşımız çalınacak, orta sahadaki bayrağımıza bakalım.
Küçükler Ligi andı ve millî marşla öyle duygulanıyordum ki
kazanıp kaybetmenin önemsiz olduğunu düşünüyordum.
Bu duygu genellikle maçın ilk atışına dek sürerdi.
Ama Majestic'te üçlü gösterimden daha iyi çocuk eğleyici yoktu.
Adının aksine epey köhne bir sinemaydı.
Bir gösterimde Feza Yarışı diye bir bilim kurgu vardı.
Ay yarışını biz kazanıyorduk
ama bir bakıyorduk ki Ruslar da gelmiş.
Ama bir zorunlu inişte ölmüşler tabii.
Amerikalı astronot iyi niyet göstergesi olarak
hem ABD hem Sovyetler Birliği bayrağı koyuyordu.
Çılgın bir dünya!
İki de korku filmi gösterildi.
The Frozen Dead'de
çılgın bir Nazi bilim insanı donan Nazi liderlerini canlandırmak ister.
It! filminde de Roddy McDowall'ın oynadığı deli müze asistanı
bir 16. yüzyıl golemini ağzına küçük bir parşömen koyup diriltir.
Kehanete göre yok edilemezdir,
cinayetlerde ve bolca şiddette suç ortağı olur.
Öldür onu!
Film, golemin denize yürümesiyle biter.
O zamanlar devam filmi olmazdı
o yüzden bildiğim kadarıyla golem geri çıkmadı.
Anne babamın
o mühim 1969 yılına girerken verdiği yılbaşı partisini hiç unutmayacağım.
Yetişkinler içeride eğlendi.
Çoğumuz ağır torpil savaşlarının olduğu arka bahçedeydik.
Byron'ın piromanisi de yeni bir düzeye ulaşmıştı.
Ortada büyük bir atık su borusu,
küçük bir patlama
ve gökyüzünde uçan alev alev bir softbol topu vardı.
Geri sayıma hazır mısınız?
Tamam, başlıyoruz.
On, dokuz,
sekiz, yedi,
altı,
beş, dört,
üç, iki, bir.
Mutlu yıllar!
Bence kaldığımız yere dönmek için gayet iyi bir noktadayız.
Tamam, istediğiniz kadar gülün.
Ama bana şöyle dediler…
Aferin Stan. Bayılmadın.
Kusmanı kafana takma.
John Glenn'den Neil Armstrong'a tüm astronotlar kustu.
En azından ilkinde.
Çocukluğum gayet normal geçse de
NASA günlerim kesinlikle öyle değildi.
Kendimi yoğun bir eğitimin içinde buldum.
Gördüğünüzün adı Kusmuk Kuyruklu Yıldızı'ydı.
Altıda bir yer çekimini sevmiştim
ama yeni bir bedende hareket etmeyi öğreniyordum sanki.
Sınıf çalışması da çoktu.
Pek heyecanlı olmasa da gerekliydi herhâlde.
Su altında eğitimi
başarısız Gemini uzay yürüyüşünden sonra Buzz Aldrin bulmuş.
Epey korkutucuydu.
Ve her ihtimale karşı
düşünülecek, eğitimi alınacak, planlanacak hayatta kalma senaryoları vardı.
Ormanda kaybolmaktan çöl aşmak zorunda kalmaya.
Öncelikle paraşütünden giysi ve koruyucu örtü yapabilmeliydin.
Bunu yaşasam daha önemli sorunlarım olurdu diye düşündüğümü hatırlıyorum,
Alacakaranlık Kuşağı bölümü gibi olurdu.
Eğitimden sonra damdan düşer gibi uçuş öğrendim…
Pardon, uygun bir ifade olmadı.
Artık gizlice Apollo 10 1/2 denen taşıtı uçurmayla ilgili her şeyi öğrendim.
Önce gözüm bağlı bilecek şekilde tüm kontrolleri öğrendim.
İrtifa?
Tamam.
Olay zamanlayıcı?
-Tamam. -İç sıcaklık?
Tamam.
Simülasyonun yanı sıra
uzay aracını altıda bir yer çekiminde indirmenin hissini vermesi için
bu canavarı yarattılar.
Ay'a İniş Eğitimi Aracı.
Kısa adıyla LLTV.
Neil Armstrong bu şeyi indirirken ölümden dönmüştü.
Çarpıp patlamasından saniyeler önce çıktı.
Sonra bir şey olmamış gibi yemeğe gitti.
Neil işte. Daima soğukkanlı.
Uzay gemisine dair her şeyi öğrenince sıra entegre simülasyona geldi.
Kranz, Bostick ve diğerleri görev kontroldeydi.
Ben simülatördeydim.
Simülasyon amirleri bizi test ediyordu. Çift taraflı aynadan kaygı veren sesler.
CSM tahrikinde sızıntı.
Durdurma modunda S-IVB motoru kapandı, çakışma.
Onlara kısaca "sim amiri" denirdi.
Görev kontrolde karanlık cam arkasında oturur,
akla gelebilecek en şeytani senaryoları bulurlardı.
Uzayda ne olursa olsun hazırlıksız yakalanma diye.
Gemini programında
tepkileri görmek için bir kontrolcüye kalp krizi numarası yaptırmışlar.
Herkes onlara gıcık olurdu.
Tamam, son simülasyon.
Güzel yapalım, güvenle indirelim ve günü bitirelim.
Hatta Singing Wheel'da biraya zaman kalsın.
Sana kola Stan.
Ben Tang içerim Uçuş Kontrol.
Tamam. Motorlu alçalmaya geçebilirsin.
Tamam. Motor çalıştı. Güç %10.
İyi görünüyor.
Tam gaza geçebilirsin.
Tam gaz.
300 metre.
1201 program alarmı çalıştı.
-1201 mi? Bales, o da ne? -Bir dakika.
230 metre.
"Aşırı yüklenme. Görevler tamamlanamıyor."
Sistemlerde sorun gözükmüyor.
Jack, neler oluyor?
Terk etme alarmı. Bilgisayar aşırı yüklenmiş.
150 metre. Burada sorun yok gibi.
120 metre.
Bir dakika!
1202 alarmı!
1202 mi?
Yanlış bir şey göremiyorum ama kötüye işaret.
Bence durdurma vakti.
Bilgisayarda bir sorun var. Durdurun.
Uçuşu durduracak mıyız?
-Durduralım. -Kahretsin! Durdur!
Durdurmayacaktınız!
Rehberi daha iyi okusaydınız inişe devam edeceğinizi bilirdiniz.
Ama şimdi astronotlarımız
başları öne eğik hâlde Dünya'ya dönecek, vergilerimizden bir milyar boşa gidecek
ve Rusların ağustosta bayrak dikmesini en önden izleyeceğiz!
Mutlu musunuz?
Gerçeğinde oraya çıkmış, kalkışı beklerken
çok sakindim çünkü bunu daha önce yapmış gibiydim.
Beni iyi forma sokmuşlardı.
Gerginden ziyade coşkuluydum.
Belki de fazla sakindim.
Stan, hazır mısın?
Hazırım.
Ay'a gidip geri döndüm.
Gizli Apollo 10 1/2 görevini sorunsuz tamamladık.
Tabii sonra hiç yaşanmamış gibi oldu.
Manşetlere çıkmadım, konfeti içinde yürümedim.
Kimseye hatta aileme bile söylemedim.
Apollo 11, 16 Temmuz'da havalanıp dört gün sonra Ay'a indiğinde
dünyadaki herkes gibi televizyondan izledim.
Ama bana rüya gibi geliyordu.
Ne yaşadıklarını tam olarak bilen Dünya'daki tek kişi bendim.
Sanki orada onlarlaydım.
Ama değildim.
Buradaydım.
Saturn V'i görüyor musun?
Huntsville, Alabama'da yapıp mavnaya yüklediler.
Tennessee ve Ohio'ya çıktı, Mississippi'ye doğru indi.
Meksika Körfezi'ni aştı, Florida'daki burnu geçti.
Cape Kennedy'ye bıraktılar.
Tabii buraya gelecek olsa körfezden sağa dönecekti,
sonrası Galveston Körfezi, Clear Gölü.
Sonra da NASA Yolu 1'den yürüyüp alabilirdik.
Bunlardan sorumlu sen misin?
Teslimat ve sevkiyat bu değilse nedir bilmem.
…doğu saatiyle. 36 katlı bu devasa fırlatma aracı…
Ama çoğu detayı Florida'dan Kyle hallediyor.
Son 34 dakikaya girdik. Her şey yolunda gidiyor.
Gelen bilgiye göre astronotlar formunda.
Apollo 11'in fırlatılmasını bekliyorlar.
Uzay aracı sistemleri
son kontrolleri sorunsuz geçiyor.
Hava güzel
ve görünüşe göre sonunda insanlık
Ay'a iniş yapacağı büyük maceraya bu sabah atılacak.
Gergin misin?
-Yo, hayır. -Babam niye gerilsin?
Gerilmedim!
Hayatım, baban da bu işin bir parçası.
Birçok kişi gibi.
Dildeki ifadelerimiz bunu tanımlamakta yetersiz kalıyor.
Artık nasıl "havalara uçmak" diyeceğiz? "Sınır, gökyüzü" ne demek olacak?
Ay size yabancı ve uzak geliyor mu?
Açıkçası hayır. Ay'dan uzak yerler de var.
Tabii şimdi de sıradakini düşünüyorum. Mars'a ve ötesine gitmeyi.
Şimdiden Mars ve ötesini mi düşünüyorsun? Daha Ay'a gitmedik!
Siz bilim kurgu yazarlarının yapısı böyle herhâlde.
Ay'da sürprizlerle karşılaşacağız. İlk uçuşta olmasa da eminim bir gün.
Koca bir siyah monolit mi bulurlar artık bilmem.
2001 filmine gönderme…
Stan, gel! Fırlatma başlamak üzere!
İtmeyi yaratan motorların toplam gücü
543 savaş jetinin beygir gücüne denk.
2.568.240 kilogram yakıt harcıyorlar.
Bu, 98 sarnıç vagonuna
ve bir kasabanın su deposuna denk geliyor.
Fırlatma aracının kütlesi Nautilus denizaltısı kadar.
Kalkışta ses 120 desibele ulaşıyor.
Bu da sekiz milyon hi-fi müzik setinin aynı anda çalmasına denk.
Kontrolcüler, fırlatmaya onay yoklaması.
-Uçuş kontrolcüleri. -Devam.
-Tamam. Retro. -Devam.
-FIDO. -Devam.
-Kontrol. -Devam.
-Telcom. -Devam.
-GNC. -Devam.
-Hekim. -Devam.
Kapsül iletişim, onay verildi.
Son 60 saniyeye girdik.
Geceki raporda dendiği gibi durum iyi görünüyor. Son 25 saniye.
-Çekil! Kafandan göremiyorum. -Son 20 saniye.
Evet, hadi.
Son 15 saniye.
-İnersiyal güdüme geçildi. -Eğil.
On iki, on bir, on, dokuz…
Ateşleme dizisi başlıyor.
Altı, beş,
dört, üç,
iki, bir, sıfır.
Tüm motorlar çalışıyor.
Kalkış yapılıyor. Kalkış yapıldı.
Bina sallanıyor.
Alıştığımız o sarsılma yaşanıyor.
Özel bir an. İnsanlık Ay'a doğru yola çıktı.
İyi görünüyor. Tam ortadan.
Doğrultu şimdilik iyi gibi, değil mi Wally?
Çok iyi.
Yatay mesafe 1.600 metre.
4.800 metre, 6.400 metre.
Saniyede 670 metre.
Her şey yolunda gitti.
-Hâlâ görüyor musun? -Evet.
Tamam.
-İlk ayrılma, hazır olun. -Durum iyi gözüküyor.
Baksanıza. Bu muhteşem bikiniyi bir kâğıt firması yaptı.
Confil bir harika!
Bir açıdan kâğıt gibi. Öyle ucuz ki atabilirsiniz.
Vay canına.
Neyse,
işlerim var.
Bu, kahve.
Farklı görünmesi umurunda değil.
Kahve böyledir…
Ben Jethro Bodine, zihinsel telepatiyle uzaylıları arıyorum.
Venüs'e, Mars'a falan götürmeye büyük bir dünyalı beyni arıyorsunuzdur.
Bunlar Marslı olmalı!
-Ne diyorlar? -Dur, bir dakika.
Bu saçmalık da ne? Jethro'ymuş!
Canlı yayın nerede?
Bu üçüncü kademe…
Hadi ama. Bugün tarih yazılıyor.
…hızlarını artırmaları için 47 saniye…
Sıkıcılıkta tarih yazılıyor.
-Efendim? -…Ay'a doğru yola çıkaracak.
Hiç.
Saniyede 7.925 metre.
Yanma iyi gidiyor.
Ateşleme tam beklendiği anda geldi.
Görünüşe göre tam güç gözlendi.
Telemetri ve radar takibi güvenilir.
Hız saniyede 10.668 metreyi şu anda geçti.
İrtifa 328 kilometre.
Yörüngeden çıktın Stan.
Apollo'yla iletişimde sorun çıkmış gibi duruyor.
Motorun kapandığı doğrulandı. Uzay aracından haber alamadık.
Çok kaygılandıran dakikalar yaşıyoruz.
Apollo 10 1/2, Houston konuşuyor. Sesim geliyor mu?
Anlaşıldı Houston. Apollo 10 1/2 konuşuyor.
Muhteşem bir yolculuktu.
Anlaşıldı Apollo 10 1/2. İletiyoruz.
Ve görünüşe göre hedefe sorunsuz ilerliyorsun.
İşte bu, Ay'a yolculuğumun başıydı.
Saatte 12.000 kilometre hızla gidiyordum
ama upuzun üç buçuk gün seyahat etmişim gibi hissettim.
Üç, iki…
Televizyondaki canlı yayın tabii ki sürdü
ve birkaç gün içinde olacaklara dair büyüyen heyecan hiç kaybolmadı.
Ama birkaç günlük Ay'a seyahat uzun bir süre.
-Ve yaz mevsimiydi. -Karanlık Gölgeler başlıyor, kaçırıyoruz!
Hoşça kalın! Yarın görüşürüz.
O akşam arabalı sinemaya gidip babamın tasarruf planını uyguladık.
Dört yetişkin, iki de
12 yaş altı çocuk.
Ve malum, 12 yaş altı ücretsiz.
Peki, altı dolar ediyor.
Aynen öyle.
Hadi!
Aman!
-Hellfighters'ı izleyelim! -Cehennemli film olmaz!
-John Wayne oynuyor. -İsviçreli Robinson Ailesi'ni istiyorum!
Sen burada kalıp İsviçreli Robinson Ailesi'ni izle.
Hellfighters'a gidiyoruz.
-İyi, tamam. -İyi, peki.
Araba Shakiest Gun in the West ve İsviçreli Robinson Ailesi'nde.
Bitince gelin!
-Peki! -Tamam!
-Demin ne dedi? -Bitince gelecekmişiz!
Teşekkürler.
Bir dakika. Yerleşin.
Evet, çok iyi oldu.
Gezinmek hep eğlenceli olurdu.
Arabada öpüşen çift arardık.
En büyük ipucu arabanın fren lambasının yanıp sönmesiydi.
Arabada uyuyakalmanın özel konforunu yaşadığım çocukluğumun son evresiydi.
Dalarsın, bilirsin ki güvendesin.
Ertesi sabah da yatağında uyanırsın.
Uzayda biraz daha yalnızlık vardı.
Ertesi gün arkadaşımızın pikabıyla plaja gittik.
Yol bir saat civarıydı.
Galveston, ah Galveston. Bildiğimiz tek plajdı.
Ama hep de çok eğlenirdik. Arabalar, kumlu sosisliler kimin umurunda!
Ve sırf suya girerek biraz da olsa canımızı riske atıyorduk
çünkü insanı su altına çekip
Louisiana'da bir yerlerde bırakabilecek bir ters akıntı vardı.
O yakalamasa bile her yanda yüzen, sokmaya hazır denizanaları vardı.
Bir de oradan buradan çıkan direklerdeki
insanı parçalamaya hazır sülükayaklılar.
Herhâlde Meksika Körfezi'nde bir yerlerde hep petrol sızıntısı vardı ki
her yerde minik zift parçaları olurdu.
Gün sonunda, ziftten kararmış ayaklarımızı benzinle ovalardık.
Ve o günlerde, Ay görevi olduğu için
televizyonda hep klasik bilim kurgu filmleri vardı.
En akılda kalanı herhâlde
Robert Heinlein'ın Ay'a Seyahat'inin 1950'de yapılan filmiydi.
1969'da olacaklar arasından çok fazla şeyi neredeyse 20 yıl önceden tahmin etmişti.
Tutturduğu şeyler inanılmazdı.
Başarısız ilk fırlatma.
Teksas'ta yapılsın diyen Teksaslı.
Bence araçları Teksas'ta yapmalıyız.
G kuvvetleri.
Ağırlıksızlık.
Dünya'ya bakmak.
-Ne yapıyorsun? -Ne yapıyorsun?
Janis Joplin, Dick Cavett'ta.
Film daha bitmedi ki.
Oğlanlar bütün gece izledi. Sıra bizde.
Ateşini yakabilir miyim evlat?
En sevdiğim şarkıcı. Nereden bildin?
-Yakamıyormuşsun. -Doğru.
Ben de zaten aksini söylerdim…
Stan!
-Hayır! -Hayır!
Müziğin içine girmeye, en derinine inmeye çalışmak.
Çoğu kadın şarkıcı gibi sığda oyalanmak yerine.
Bence melodinin sığlığında şöyleler…
Müziğin hissine girmiyorlar. Bilmiyorum.
Bu yanıt beni tatmin etti.
Çoğu sıcak yaz gününde olduğu gibi
ertesi günün çoğunu havuzda geçirdik.
Hepimiz tramplende özgündük.
Tek dizi çekip dalmada gelişmiştim.
İki dizi çekmede ve daha az bilinen oturmada da.
Greg kendi dalışlarını yaratmada iyiydi.
Ama günün en güzel şeyi öğlen Frito çöreği yemekti.
Fritos paketinin kenarı açılıp fasulye yemeği doldurularak yapılıverirdi.
Ay'ın yörüngesine girdiğimde
saatte 3.681 kilometre hızla gidiyordum.
Hiç dünyalı ağırlamamış bir gök cisminin çevresinde.
Sessizlik Denizi'nden geçerken aşağı doğru baktım.
Bana hiç de sessiz görünmedi.
Nereye inecektim ben?
Selam, ben Johnny Cash.
Akşam havuzdan gelince hep birlikte The Johnny Cash Show'u izledik.
Hanımlar beyler, The Monkees!
-Gerçekten onlar! -Ay!
Davy çok tatlı!
Stephanie'yle Jana, The Monkees çıkacak deyince
hızla dönmüştük.
Micky, Davy ve Mike çıkmıştı ama Peter neredeydi?
Sonra da Joni Mitchell çıkıp Johnny'yle bir düet yaptı.
Sesi o kadar ilginç ki.
Çok yönlü bir sanatçı. Ressam da.
Sonra büyük gün geldi. 20 Temmuz 1969.
Ay'a öğleden sonra inecek,
akşamüstü üzerinde yürüyeceklerdi.
Ama babam bir sürpriz seçenek sundu.
İndirimli AstroWorld biletleri verdiler ama sadece bugün geçerli.
Tabii ki gidebilirsiniz
veya burada bizimle kalıp Ay'a iniş haber yayınını izleyebilirsiniz.
-AstroWorld! -AstroWorld!
İnişi kaçırmış olmaz mıyız?
Yürüyüş bugün geç saatte bekleniyor, evde olursunuz.
Bakın ne diyeceğim. Oylayalım. Vicky, bugün ne yapacaksın?
Beşe dek çalışıyorum.
-Steve? -Birkaç bahçe temizleyeceğim.
Tabii.
Peki, siz dördünüz?
Kim AstroWorld'e gitmek ister?
Evet!
Kimse AstroWorld'e gitmeyi reddedemezdi. Gidilebilecek en iyi yerdi.
Astrodome'dan otoyolla ayrılan devasa bir lunaparktı burası.
Disneyland'in Houston versiyonuydu. Bir aralıksız macera ve heyecan mekânı.
Her şey "astro"ydu. Astro Dönme Dolap.
Astro Döner Kule.
Astro Yol.
Sonra Siyah Ejderha vardı.
Bambu Kaydırak.
Ve Kontrolden Çıkış araba turu.
Kayıp Medeniyet adlı ormanda tekne turunda timsahlar, ok atan kaygılı yerliler vardı.
Genellikle kullandığımız strateji erkenden, kapı açılışında gidip
parkın arkasındaki Alpler Kızak Turu'na koşmaktı.
Açık ara en popüler oyuncaktı.
Hatta kuyruk aşırı uzayıp 45 dakikalık bekleme oluşmadan önce
birkaç kez hızlıca binmek de mümkündü.
Tur çok heyecan vericiydi.
Büyük bir şelale vardı.
Çığ odası.
Bir yerde bağırdığın şeyi sonraki mağarada duyduğun yankı tüneli.
-Merhaba gelecek! -Yaşasın Davy Jones!
Seni özledim!
Merhaba gelecek!
Yaşasın Davy Jones!
Seni özledim!
Bunların sonunda çılgın bir final vardı.
Güzel güzel giderken
bir köşeye varıyordun, vagon yavaşlıyordu
ve dağ yamacındaki
karanlık, uğursuz, maden kuyusu görünümlü bir deliğe giriyordun.
Tam her şey normale döndü derken…
Kar Canavarı Yeti muhtemelen tiyatro öğrencisiydi.
Hatta bir keresinde sigara molasında yakaladık.
Yalancı!
Birazdan bağlantıyı keseceğiz, daha sonra geri kuracağız.
Ay'a inişe 40 dakika kaldı.
Ay çevresinde 14'üncü turunu tamamlamak üzere olan komuta modülünden
haber almamızaysa dokuz dakika kaldı.
İniş göründüğü kadar kolay değil.
Ay'ın yeterince düz bir noktasına iniş yapmak için
epey yüksek bölgelerin üstünden geçmek zorundalar.
Tabii işin zor yanı
o kadar emek verip yaklaştıktan sonra ayrılmayı başarabilmek.
Bence bu stres düzeyini
hiçbir ekibinki geçmemiştir, geçemez de.
Dönerek pencere yukarı pozisyona geçiyorlar.
MOTORLU ALÇALMA 14 KM
Başlamadan onaylamamız lazım.
-Alçalma onay yoklaması. Retro. -Devam!
-FIDO. -Devam.
-Kontrol. -Devam.
-Telcom. -Devam.
-GNC. - Devam.
-Eecom. -Devam.
-Motorlu alçalmanıza onay verildi. -Durum iyi gözüküyor.
Büyük bir eşik daha aşılıyor.
İrtifa 12.000 metre.
Bir program alarmı çalıştı. 1202 alarmı.
Anlaşıldı. 1202, tamam. Bu alarmı yok sayıyoruz.
-Delta-H ile birleşiliyor. -Uçuş kontrol, hareketliyiz.
-Bu alarm ne Wally? -Belli ki yok sayılabilen bir durum.
-Bilgisayarlarda çıkan bir fonksiyon. -Delta, iyi görünüyorsun.
Bu en azından simülatörden daha eğlenceli.
Tamam. Anlaşıldı.
O anda inişi durdurabilirlerdi.
Sadece dakikalar kaldı.
Şu anda saniyede 230 metre.
İniş radar güdümümüz hâlâ aktif. Tamam.
Hızla alçalıyorlar.
Saniyede 230 metre. İniyorlar.
İrtifa 1.280 metre.
İnişiniz onaylandı Kartal.
Anlaşıldı.
910 metre.
Sorun yok. 620 metre, 47 derece.
Anlaşıldı Kartal. Durum iyi. Devam.
İrtifa 490 metre.
430 metre.
Durum iyi duruyor.
Şu anda araziyi iyi görüyorlar.
Önemli bir an. Havada gezinecekler.
Kararı verecekler.
230 metre.
Durumumuz iyi.
160 metre.
-Veriler muhteşem. -30 metre. Saniyede altı metre alçalıyor.
Büyük bir krater. Çok kayalık.
O zaman…
Kontrolü devralıp kendin indirmen gerekecek.
-60 saniye. -60 saniye.
Işıklar açık.
Aşağı yönde hız saniyede 76 cm. İleri yönde hız 12 metre.
Toz kaldırıyoruz.
Dokuz metre.
Büyük bir gölge.
İyi gidiyor. Aşağı yönde hız 15 cm.
Öne eğ.
-Düzlük yok mu? -Yok.
Yakıt 20 saniye bile yetmez.
Öne. Sağa yöneliyorum.
Temas ışığı.
Motor durduruldu.
Şalter kapatıldı.
-Şalter kapatıldı. -Eve geldik.
413'teyiz.
İnsanlık Ay'da!
Kartal, indiniz mi?
Houston, Sessizlik Üssü konuşuyor.
Kartal iniş yaptı.
Anlaşıldı Sessizlik. Yüzeyden mesajını aldık.
Bir sürü adam morarmak üzereydi. Yeniden solumaya başladık. Sağ ol.
Of be!
-Of! -Kısa süreliğine meşgulüz.
Çok iyi.
Vay canına.
Haberi aldığımızda yerden çok yüksekte, Astro Yol'daydık.
-İniş yapmışlar! -Ay'dalarmış!
Müthiş be! Başardılar!
Aynen öyle!
Başarmışlar!
-Ay'a iniş yapmışlar! -Evet, varmışlar!
Ay'a inmişlerdi ama yürüyüş zamanını bilen yoktu,
biz de uzaklaşmadık, televizyona yapıştık.
The Times'ın başyazısında bile Bay Nixon'ın bunu siyasi olarak…
Yıllar içinde unutuldu ama o zamanlar birçok kişi
Ay'a gitmenin maliyetini sorun ediyordu.
O parayla yapılabilecek diğer şeyleri ve bunun anlamını.
…15. yüzyıl İspanya'sı gibi. Yeni bir dünya keşfediyoruz.
Ama Vietnam'da büyük antikomünizm dini adına
kendi engizisyonumuz olmasaydı…
Televizyonda ne işi var, hem de bugün?
Kim çıkarmış oraya?
CBS telefon yağmuruna tutulmuştur şimdi.
Bence havalı duruyor.
Saçına bayıldım.
Cape Kennedy'ye bakıyorsunuz, büyük bir yoksullukla çevrili.
Houston Merkezi'ne bakıyorsunuz, çalışanların %4'ünden azı siyah…
Bu doğru mu baba?
Sınıfta kaç siyah çocuk var Greg? Bir değil mi? Tabii doğru.
…rahatsız edici.
-Ne zaman Ay'da yürüyecekler? -Evet. Neyi bekliyorlar?
…bilim açısından.
Ama bana kalırsa Ay'a gitmeye harcadıkları para
yoksul siyahları doyurmada kullanılabilirdi.
Harlem'daki, her yerdeki. Bu ülkenin her yerindeki.
Ay'ı boş verin. O paranın birazını Harlem'a sokun.
Bravo.
Dr. Paine'in daha önceki Apollo uçuşunda dediği gibi
bu, eski kafalıların zaferiydi.
Sanırım bu gibi sebeplerden, bunu biraz tatsız bulanlar…
AstroWorld'den sonra
yayında konuşmalar uzadıkça uzarken gözleri açık tutmak zordu.
Astronotlar zar zor giyinirken ve kabin basıncı düşürülürken
çok fazla bekleniyordu.
Acılarını anlıyordum.
Ama yılların hayal ve emeğinin gerçek olmasına dakikalar kalmıştı
ve bunu düşünmeden edemiyordum.
Hey. Çıkıyorlar.
Güzel.
Gittiği yeri göremiyor. Kapıdan geri geri çıkıyor.
-Kapı kenarına… -İyi gidiyorsun.
…takılmak istemedi.
Giysisi ve sırt çantası narin.
Tamam Houston, merdivendeyim.
Anlaşıldı Neil.
Televizyondan görüyoruz. Üç adım at, sonra büyük bir adım.
Tamam.
İşte. Merdivenden inen ayak gözüktü.
Neil, indiğini görebiliyoruz.
Merdivenin ucundayım.
İniş modülünün ayakları yüzeye sadece dört beş santimetre girmiş.
Hâlbuki yüzey yaklaştıkça çok ince parçalı duruyor.
Neredeyse toz gibi.
Şu görüntülere bak.
Şimdi modülden ineceğim.
Armstrong, Ay'da. Neil Armstrong.
İşte.
38 yaşındaki Amerikalı, Ay yüzeyinde duruyor.
İşte böyle.
Benim için küçük,
insanlık için büyük bir adım.
Yüzey ince parçalı ve toz gibi.
Parmak ucumla kaldırdığımda kolayca havalanıyor.
Botlarımın tabanına ve kenarlarına
kömür tozu gibi
ince katmanlar hâlinde yapışıyor.
Botlarımın ve tabanlarımın izi
ince, kum gibi parçacıklara çıkıyor.
Hey, sıçramasına bakın.
Çıkmama hazır mısın?
Ne kadar da rahat.
Evet.
Eğlenceli duruyor, değil mi?
Tamam, oldu.
Hazır mısın?
-Çok güzel bir manzara. -Çok iyi.
Muhteşem bir manzara var.
Muhteşem bir ıssızlık.
Ayak izlerini görebiliyoruz. İnsan, Ay'a ayak izini bırakıyor.
Orada atmosfer yok yani izleri silecek rüzgâr ve yağmur yok.
Bu nedenle uzun süre kalıcı olabilirler.
Columbia yüksek kazançlıda. Tamam.
Anlaşıldı. Araç dışı faaliyet iyi gidiyor. Şimdi bayrağı dikiyorlar.
Bayrağı diktiler. ABD bayrağını görüyoruz.
Ay yüzeyinde ABD bayrağını görüyoruz.
Güzel, çok güzel.
"Kanguru zıplayışı" dedikleri hareket.
Epey coşmaya başladılar.
Sessizlik Üssü, Houston konuşuyor. İkiniz de kadraja girer misiniz lütfen?
ABD Başkanı size birkaç şey söylemek istiyor. Tamam.
Şeref duyarız.
Size Beyaz Saray'daki Oval Ofis'ten telefon ediyorum.
Bu, gelmiş geçmiş en tarihî arama olsa gerek.
Yaptıklarınız için sizinle ne kadar gurur duyduğumuzu anlatamam.
Bu, hayatımızın en gururlu günü olsa gerek.
Yaptıklarınız sayesinde
gökyüzü insanın dünyasının bir parçası oldu.
Bizlere Sessizlik Denizi'nden seslenmeniz
dünyaya barış ve huzur getirme çabamızı artırma yönünde bize ilham oluyor.
İnsanlık tarihinde ilk kez bu paha biçilemez anda
dünyadaki herkes gerçekten bir oldu.
Yaptıklarınızdan duyduğumuz gururda
ve Dünya'ya sağ salim dönmeniz için dualarımızda bir olduk.
Tamam, iyi geceler.
İyi geceler canım.
Sağ olun Sayın Başkan…
-İyi geceler hanımlar. -Size de.
İyi geceler canlarım.
İyi geceler, sabah görüşürüz.
…şempanze görünmüyor…
-Ben de yatacağım. -Tamam.
-Steven? -Hey.
Ne gündü ama…
-Bırak yatsın. -Yorgunum.
…insanlığın daha önce görmediği bir gün.
İnsanlığın uzayı keşfiyle neyse ki denk gelen
bu televizyon mucizesi sayesinde
gözlerimizin önünde yaşanan bir gün.
İnsanların Ay'ı keşfini ve başka muhteşem görüntüleri izledik.
400.000 km öteden, Ay'ın yüzeyinden geliyor olmaları muhteşem.
İnsan oraya iniş yaptı ve oradaki ilk adımlarını attı.
Bunun üstüne daha ne denir bilmiyorum Eric Sevareid.
Bir şekilde orada
zannediyorum bize hiç tarif edemeyecekleri tuhaf bir güzellik buldular.
Gelecek izleyicilere aktarılamayacak bir güzellik de olabilir bu.
Ay'da yürümek binlerce yıldır insanın hayaliydi.
Gerçekleştiğini görmüş olsak da, bilsek de şu anda hâlâ hayal gibi geliyor.
Ve sanırım hayallerimiz gerçek oldu.
-Greg. -Ne?
Yatağına yat.
İyi geceler.
Vay canına.
Tebrikler. Başardınız.
Hepimizin başarısı.
Çok incesin.
İlk adımlarda Stan uyanık mıydı?
Bilmiyorum ki, yorgunlardı. AstroWorld canlarını çıkardı.
Ay'da ilk adımları gördüğünü torunlarına anlatabilsin istiyorum.
Hafıza nasıl çalışır, bilirsin.
Uyumuşsa da bir gün hepsini izlediğini sanır.
400.000'DEN FAZLA KİŞİ APOLLO UZAY PROGRAMI'NDA ÇALIŞTI
DÜNYA ÇAPINDA 600 MİLYONDAN FAZLA KİŞİ AY'DA İLK YÜRÜYÜŞÜ TELEVİZYONDAN İZLEDİ
1969'DAN 1972'YE DEK 12 KİŞİ (VE BİR ÇOCUK) AY'DA YÜRÜDÜ
SONRA KİMSE GİTMEDİ…
HENÜZ
Alt yazı çevirmeni: Hazal Ünlüçay