Downloaded from YTS.MX
‪เริ่มการติดเครื่องยนต์
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪หก ห้า สี่
‪สาม สอง หนึ่ง ศูนย์
‪เครื่องยนต์ทั้งหมดทำงาน
‪ออกตัว
‪เหตุเกิดในฤดูใบไม้ผลิปี 1969
‪สถานที่คือโรงเรียนประถมเอ็ด ไวท์ ‪ในเอล ลาโก เท็กซัส
‪ย่านชานเมืองเซาธ์ฮูสตัน ‪บนถนนเส้นที่ตรงมาจากนาซ่า
‪ส่วนช่วงเวลาที่เริ่มต้นทุกอย่าง ‪ในวันสำคัญนี้น่ะเหรอ
‪ช่วงพักเด็กเกรดสี่ไง
‪ไม่ นั่นไม่ใช่ผม นั่นริกกี้ โรดริเกซ ‪หนึ่งในเพื่อนก๊วนเด็กป่วนที่ผมมีอยู่อื้อซ่า
‪พวกเขาเพิ่งจะเปลี่ยนกฎ
‪ห้ามไม่ให้เราปาลูกบอลใส่กัน
‪ซึ่งนั่นคือจุดที่สนุกที่สุดของคิกบอล
‪เราต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะชิน
‪ส่วนนั่นคุณเซนต์จอร์จ ครูพละของเรา ‪เขาพาริกกี้เดินไปที่กำแพง
‪เขาคือครูจอมเฮี้ยบที่มีวิธีลงโทษเฉพาะ
‪เขาจะวาดวงกลมเล็กๆ บนกำแพงที่ใกล้ที่สุด
‪ตรงนี้ เอาจมูกมาแตะ แล้วค้างเอาไว้
‪และมันจะสูงกว่าจุดที่ยืนสบายเสมอ
‪นั่นทำให้เราต้องยืนเขย่งปลายเท้า ‪ไปจนกระทั่งหมดชั่วโมง
‪มีครั้งหนึ่งที่ผมต้องเอาจมูกไปชนกำแพง ‪ผมเตรียมพร้อมมาแล้ว
‪วิธีที่ผมคิดมาก็คือเราต้องแยกขาออกเล็กน้อย
‪ย่อตัวหน่อยๆ ในจังหวะสำคัญที่เขากำลังคำนวณ
‪แตะจมูกไว้ตรงนี้
‪นั่นแหละผม สแตนลีย์
‪ใครๆ ก็เรียกผมว่าสแตน ‪ถ้าไม่นับตอนที่ผมกำลังจะซวย แน่ล่ะ
‪หรือไม่ก็ตอนขานชื่อในวันเปิดเรียนวันแรก
‪ในเกมคิกบอล ตำแหน่งผมคือ ‪ตัวหยุดลูกและตัวรับทั่วไป
‪เพื่อนร่วมทีมบอกให้ผมพยายามรับทุกอย่างที่รับได้
‪และรู้ไหม ‪จริงๆ ผมเป็นตัวเตะที่เก่งเอาเรื่องด้วย
‪แต่กลับมาที่จุดเริ่มต้นของเรื่องเถอะ
‪คนพวกนั้นแหละที่เปลี่ยนชีวิตผมไปตลอดกาล
‪เด็กคนนั้น
‪(นาซ่า ลับสุดยอด)
‪เราไปดูเธอมาแล้วที่สนามคิกบอล ‪เราได้คุยกับพวกครูๆ ของเธอ
‪เราประทับใจกับ…
‪รายงานวิทยาศาสตร์บางชิ้นของเธอ
‪รวมถึงเรื่องที่เธอได้รับ ‪รางวัลเยาวชนพลานามัยดีเด่นสามปีซ้อน
‪เธอจึงเป็นตัวเต็งที่เราเลือกมาทำภารกิจ
‪ภารกิจเหรอ
‪ภารกิจอะไร
‪ฟังนะ ตอนนี้เวลาไม่คอยท่า ‪ฉะนั้นเราจะเข้าเรื่องกันเลย
‪เราสร้างยานลงดวงจันทร์พลาด
‪มันเล็กเกินไปหน่อย
‪แต่เราจะล่าช้าเพราะเรื่องนั้นไม่ได้
‪แล้วมันเป็นงั้นได้ไง
‪เธอเก่งเลขใช่ไหม
‪- แม่น ‪- แล้วสอบได้ร้อยเต็มทุกครั้งหรือเปล่า
‪- เปล่า ‪- ก็นั่นไง
‪เราใกล้สำเร็จเต็มทีแล้ว ‪แต่เราต้องใช้เจ้ายานที่…
‪บังเอิญเล็กไปนี่ในการทดสอบ ‪ลงจอดบนดวงจันทร์โดยเร็วที่สุด
‪เราต้องให้เด็กอย่างเธอมาช่วยเรา
‪เราจะได้ไปถึงดวงจันทร์ก่อนพวกรัสเซียเวรนั่น
‪ทำไมคุณไม่ส่งชิมแปนซีไปล่ะ
‪เพราะเธอพูดคำภาษาอังกฤษจริงๆ ‪ได้มากกว่าลิงยังไงเล่า
‪สแตน เธอคือความหวังเดียวของเรา
‪เอาน่า เธอจะว่าไง ทำเพื่อชาติหน่อย
‪ทำเพื่อโลกเสรี
‪โอเค
‪เยี่ยม
‪การฝึกลับจะเริ่มหลังหมดปีการศึกษา
‪ลับเหรอ
‪ลับสุดยอด สแตน
‪นี่คือปฏิบัติการลับ มันไม่เคยมีอยู่ เข้าใจไหม
‪การประชุมนี้ ก็ไม่เคยเกิดขึ้น
‪ห้ามให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด
‪ไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่ พี่ชาย พี่สาว
‪ห้ามทั้งนั้น
‪เดี๋ยว
‪แล้วเราจะชิ่งไปจากที่นี่ได้ยังไง
‪ทุกคนจะคิดว่าผมไปไหน
‪ค่ายฤดูร้อน เธอถูกเสนอชื่อ ได้รับคำตอบรับ
‪และเธอก็ได้ทุนไปเข้าค่ายกริซลี
‪ค่ายพิเศษกลางแจ้ง ‪นอกทะเลสาบทราเวิร์ส มิชิแกน
‪เธอไปช่วงปลายเดือนพฤษภา ‪และอยู่ที่นั่นจนเกือบหมดเดือนมิถุนา
‪ฉันจะไม่โกหก อากาศและแมลงที่นั่น ‪โหดหินเอาเรื่อง แต่เธอก็มีช่วงเวลาที่ดี
‪ดีสุดๆ เลยด้วย
‪เธอจะไม่มีวันลืมมัน สแตน
‪(นาซ่า)
‪(อาคารฝึกและจำลองภารกิจ)
‪(โครงการอะพอลโล)
‪(โวลต์)
‪โอเค หยุด
‪ตอนนี้ลืมเรื่องนี้ไปก่อน ‪เอาไว้ค่อยกลับมาว่ากันทีหลัง
‪ก่อนอื่น ผมจะเล่าถึงชีวิตสมัยนั้นให้ฟัง
‪มันคือช่วงเวลาและสถานที่ที่ดีต่อการเป็นเด็ก
‪การใช้ชีวิตอยู่ในฮูสตันช่วงปลายทศวรรษที่ 60 ‪โดยเฉพาะใกล้ๆ นาซ่า
‪เหมือนการได้อยู่ใน ‪ที่ที่นิยายวิทยาศาสตร์กลายมาเป็นเรื่องจริง
‪อนาคตทางเทคโนโลยีที่สดใสได้มาถึง
‪และเราก็อยู่ ณ ใจกลาง ‪ของทุกสิ่งที่ใหม่และดีกว่า
‪แน่นอน มันนำมาด้วยโครงการอวกาศ
‪แผนไปดวงจันทร์ถูกประกาศ
‪ตอนที่ประธานาธิบดีเคนเนดี้ ‪มากล่าวสุนทรพจน์ที่ม.ไรซ์ในฮูสตัน
‪แต่ทำไมต้องดวงจันทร์ บางคนถาม
‪ทำไมถึงเลือกที่นี่เป็นเป้าหมายของเรา
‪และพวกเขาก็อาจจะถามด้วยว่า
‪"ทำไมต้องปีนเขาลูกที่สูงที่สุด"
‪"ทำไมเมื่อ 35 ปีที่แล้ว ‪ถึงต้องบินข้ามแอตแลนติก"
‪"ทำไมไรซ์ต้องแข่งกับเท็กซัส"
‪เราเลือกจะไปดวงจันทร์
‪ในทศวรรษนี้และทำสิ่งอื่นๆ
‪ไม่ใช่เพราะมันง่าย แต่เป็นเพราะมันยาก
‪ศูนย์วิจัยอวกาศย้ายมาตั้งอยู่ ‪ที่แถบชานเมืองในปี 1962
‪ในปีเดียวกันนั้น ฮูสตันเริ่มการก่อสร้าง
‪สนามกีฬารูปโดมแห่งแรกของโลก ‪สิ่งมหัศจรรย์อันดับแปดของโลก
‪แอสโตรโดม
‪ตอนที่พวกเขาทำพิธีเปิดหน้าดิน
‪แทนที่จะเอาพลั่วขุดดิน
‪เจ้าหน้าที่ทุกคนยิงปืนโคลท์ .45 ใส่พื้นแทน
‪และที่โดมก็มีป้ายคะแนนแอนิเมชันป้ายแรก
‪ซึ่งฉายภาพสว่างไสวชวนตื่นตา
‪แต่ที่เจ๋งที่สุดคือตอนที่ทีมแอสโตรตีโฮมรัน
‪หรือถ้าใช้คำที่พวกเขาชอบพูดกัน ‪คือตอนที่ส่งบอลสู่วงโคจรแอสโตร
‪จอจะแสดงภาพพลุอิเล็กทรอนิกส์ใหญ่ๆ ให้ดู
‪นี่คือที่แรกที่มีการใช้แอสโตรเทิร์ฟ
‪พื้นสนามเทียมที่ไม่ต้องการการรดน้ำ ‪ไม่ต้องตัดหญ้า ไม่ต้องถอนหญ้า
‪และมันก็เป็นภาพแทนที่ไร้ที่ติของยุคสมัย
‪ซึ่งทุกอย่างใหม่เอี่ยม ‪สร้างโดยมนุษย์ ดังนั้นจึงดีกว่า
‪ถึงโจ นาแมธจะบอกว่าเหมือนเล่นบนพื้นคอนกรีต
‪แต่มันเหมือนกับว่าธรรมชาติ ‪และข้อจำกัดทางโลกทั้งหลาย
‪ได้ถูกพิชิตแล้ว
‪และทุกคนต่างก็แน่ใจว่าในช่วงชีวิตของเรา
‪เราจะสามารถเลือกไปอยู่บนดวงจันทร์ ‪หรือดาวเคราะห์ใกล้เคียงได้
‪อาจจะในอาณานิคมอวกาศรูปโดม
‪และจากอัตราพัฒนาการทางเทคโนโลยี
‪มันง่ายที่เราจะจินตนาการ
‪ว่าเราอาจจะมีอายุยืนยาวกว่าร้อยปี
‪ดูตัวอย่างสิ อย่างที่ศูนย์การแพทย์
‪ดีเบกี้กับคูลีย์สามารถปลูกถ่ายหัวใจ ‪ได้อย่างสมบูรณ์แบบ
‪และถ้าใกล้บ้านขึ้นมาหน่อย
‪เราเป็นภูมิภาคแรกๆ ในประเทศ ‪ที่มีโทรศัพท์แบบปุ่มกดใช้
‪ทุกคน ฟังนะ
‪มันเจ๋งสุดๆ เราไม่ต้องหมุนอีกแล้ว
‪แถมเรายังบรรเลงเพลงด้วยเสียงมันได้
‪พี่สาวผม วิคกี้ เป็นนักดนตรีประจำบ้าน
‪เธอเป็นพี่คนโตสุด รองมาคือสตีฟ
‪แล้วก็จาน่า เกร็ก สเตฟานี่ แล้วก็ผม
‪โอเค ตาเธอโชว์บ้าง
‪โอเค ดี
‪ฮัลโหลๆ
‪จริงอยู่ ประเทศเราอยู่ในภาวะสงคราม
‪หลายเมืองลุกเป็นไฟ
‪ความโกลาหลเกิดขึ้นทั่วทุกหนแห่ง
‪แต่จากมุมมองของเด็กที่อาศัยอยู่ชานเมือง
‪เรื่องทั้งหมดอยู่แค่ในจอโทรทัศน์
‪และด้วยความเป็นเด็ก เราจึงคิดว่ามันปกติ
‪เหตุจลาจลอีกครั้ง
‪การลอบสังหารผู้นำคนสำคัญอีกครั้ง
‪ผมคิดว่าผู้ใหญ่เขาคงทำกันอย่างนั้น
‪ในบ้านเรา เหมือนจะมีแค่วิคกี้ที่แสดงให้เห็น
‪ถึงสิ่งที่เรียกว่าช่องว่างระหว่างวัย
‪เธอเป็นคนเดียวในหมู่พวกเรา
‪ที่เหมือนจะรู้และใส่ใจเรื่องราวซึ่งเกิดขึ้นในโลก
‪ส่วนเราเคยเข้าใกล้มันมากที่สุด ‪ก็แค่ตอนที่ไปฮูสตันกับแม่
‪ที่แถวๆ วิทยาลัยซึ่งในช่วงนั้น ‪แม่เหมือนจะเรียนปริญญาโทไม่จบสักที
‪- ดูการแต่งตัวพวกเขาสิ ‪- พวกนั้นเหรอ
‪ดูไว้นะ เด็กๆ ‪นี่แหละเหตุผลที่เราย้ายไปอยู่ชานเมือง
‪เพื่อไปให้ไกลจากคนพวกนี้
‪พวกโลกแคบเขากลัว
‪ไม่จริง พี่ของลูกน่ะเพ้อเจ้อ
‪เราย้ายเพราะงานของพ่อ ‪พ่อเบื่อกับการเดินทางเที่ยวละชั่วโมง
‪เข้าใจไหม
‪- โอเค แม่ ‪- เข้าใจแล้ว
‪เข้าใจแล้ว
‪แม่ นั่นใช่ฮิปปี้หรือเปล่า
‪ใช่ นั่นพวกฮิปปี้
‪แล้วคนนั้นล่ะ
‪ไม่ ผมเขายังยาวไม่พอ
‪แต่เขาใส่กางเกงขากระดิ่ง
‪โอเค ใช่ นั่นก็ฮิปปี้
‪หนูว่าหนูชอบพวกฮิปปี้นะ
‪และในย่านชานเมืองใหม่ ‪ที่ขยายตัวออกไปทางใต้ของฮูสตัน
‪ก็มีโซนที่อยู่อาศัยผุดขึ้นเต็มไปหมด
‪ละแวกบ้านเราเต็มไปด้วยบ้านที่กำลังก่อสร้าง
‪ผืนดินเรียบเตียน
‪สิ่งเดียวที่พอจะดูเป็นเนินเขาได้ ‪คือทางยกระดับบนทางหลวงระหว่างรัฐ
‪เรากำลังพูดถึงที่ราบชายฝั่ง ‪ที่สูงกว่าระดับน้ำทะเลแค่ราวเก้าเมตร
‪การติดตั้งท่อระบายน้ำมีไม่เพียงพอ
‪เพราะงั้นแค่ฝนตกแป๊บเดียว น้ำก็ท่วมหมดแล้ว
‪นั่นงูวอเตอร์มอกคาซิน
‪ทุกทีเลย
‪ที่นี่ไร้ซึ่งประวัติศาสตร์
‪ทุกอย่างเท่าที่เห็นถูกสร้างใหม่หมด
‪ศูนย์การค้าแห่งใหม่เรียงราย
‪มีทั้งร้านชำ ร้านเบอร์เกอร์
‪และที่ดีที่สุด
‪ลานโบว์ลิ่งกับเกมตู้
‪เราจะเดินไม่ก็ปั่นจักรยาน ‪ไปลานโบวลิ่งสัปดาห์ละครั้งเป็นอย่างน้อย
‪เราจะโยนโบวล์ถ้าพ่อแม่จ่าย แต่ถ้าไปกันเอง
‪เราจะไปเล่นกันที่โซนเกมตู้
‪เราได้พัฒนาระบบต่อยอดตัวเอง ‪ที่ช่วยต่ออายุค่าขนมอันน้อยนิดของเราขึ้นมา
‪ด้วยการลงทุน 25 เซนต์ ‪เราจะได้อาร์ซี โคล่าในราคา 15 เซนต์
‪และเล่นพินบอลหนึ่งตาด้วยเงินสิบเซนต์
‪เราเน้นไปที่ตู้ซึ่งเราเล่นจนเชี่ยวชาญ ‪อย่างเช่นอควาเรียส
‪แน่นอนว่าความกดดันทั้งหมดอยู่ที่เกมแรก
‪เราต้องชนะทันที ไม่ใช่แค่เพื่อเล่นต่อไป
‪แต่เพื่อให้เครื่องแถมตาฟรีให้กับเราด้วย
‪จากนั้นเมื่อถึงเวลากลับบ้าน
‪เราจะขายตาฟรีทั้งหมดที่ได้ ‪ในราคา 50 เซนต์ให้กับคนที่แก่กว่า
‪ที่คิดว่ามันคุ้มค่า
‪บางทีเสน่ห์อย่างหนึ่งของที่นี่
‪คือมันเป็นที่สุมหัวของพวกอันธพาลท้องถิ่น
‪เราทึ่งกับความเก๋าของพวกเขา
‪และวิธีที่พวกเขาใช้เพื่อพิชิตระบบ
‪ไม่ว่าจะเป็นการลดความโน้มถ่วง ‪ของเครื่องอย่างหยาบๆ
‪หรือทักษะในการเล่นเกมฟรี ‪โดยไม่ต้องหยอดเหรียญ
‪ถ้าทำได้ถูกวิธี เครื่องจะเริ่มเกมใหม่ให้
‪นี่คือฝีมือขั้นเทพ
‪ผมพยายามลองทำสูตรนั้นอยู่หลายปี
‪แต่ก็ไม่เป็นผล
‪เราเป็นบ้านหลังแรกๆ ที่สร้างเสร็จ ‪บนถนนเส้นที่เราอยู่
‪มันให้ความรู้สึกเหมือนทั้งละแวก ‪เป็นพื้นที่ก่อสร้างที่เราจะไปหยิบฉวยอะไรก็ได้
‪เราสามารถสร้างป้อมทั้งหลัง ‪จากแผ่นไม้ที่ถูกโยนทิ้ง
‪แค่นั้นก็ใช้ได้แล้ว
‪เพราะถ้าจะสร้างบ้านต้นไม้ ‪เราคงต้องรออีกสักสองทศวรรษ
‪พ่อ นี่ถือว่าเป็นการขโมยหรือเปล่า
‪ในมุมมองของพ่อนะ
‪พวกเขาตั้งราคาบ้านเราแพงเกินไป
‪เพราะงั้นในทางเทคนิค พวกเขาเป็นหนี้เรา
‪ก็แค่ไม้อัดแผ่นเดียว พวกเขาไม่คิดถึงมันหรอก
‪ผมยังไม่แน่ใจว่าพ่อผมจัดอยู่ในประเภท
‪คนมัธยัสถ์ที่ดิ้นรนหาเลี้ยงครอบครัว
‪หรือใกล้เคียงกับพวกนักต้มตุ๋นมากกว่า
‪ดึงเข้า ขึงให้ตึง นั่นแหละ
‪แต่ที่แน่ชัด เป้าหมายเดียวของบ้านเรา ‪คือการประหยัดเงินให้ได้มากที่สุด
‪สวย
‪(เอสโซ่)
‪เดี๋ยวๆ
‪คุณยังเติมไม่เสร็จ
‪เอาหัวจ่ายกลับเข้าไปในถังน้ำมัน
‪ทีนี้บีบด้ามจับให้เปิดจนสุด
‪แล้วก็ยกสายจากหลังมาหน้า
‪ในสายนั่นคือน้ำมันของผม
‪- ผมจ่ายไปแล้ว ‪- พ่อ…
‪เขารู้น่า
‪ถึงแม้ว่าพ่อผมจะมีหน้าที่คุม ‪การรับพัสดุเข้าออกของนาซ่า…
‪ไปจัดการพวกรัสเซียซะ
‪รับทราบ สหาย
‪และสามารถเลี้ยงดูครอบครัว
‪ที่มีลูกหกคนได้ดีไม่มากก็น้อย
‪ผมก็ยังอายอยู่ดีที่งานของพ่อเป็นงานเสมียน
‪ไม่ใช่คนที่มีบทบาทอะไรในภารกิจ
‪เราทั้งมีและไม่มี ‪ความเป็นไปได้ที่จะเลื่อนตำแหน่ง…
‪พ่ออยู่ห่างไกลจากคำว่านักบินอวกาศ ‪มากที่สุดเท่าที่จะมากได้
‪พ่อฉันเป็นคนล็อกพิกัด
‪เพื่อที่เวลานักบินอวกาศลงจอดบนทะเล
‪ทหารเรือจะได้ไปรับพวกเขาได้
‪เวลาที่นับถอยหลังจนถึงตอนปล่อยยาน
‪พ่อฉันเป็นคนที่กดปุ่มเพื่อปล่อยยาน
‪ตอนที่ผมเดินกลับบ้านจากโรงเรียน…
‪ผมเป็นเด็กประเภทที่คุณคงเรียกว่านักปั้นเรื่อง
‪ซึ่งก็คือ "จอมโกหก" แต่แค่เรียกให้สวยกว่า
‪ผมเลยเดินเข้าไปใกล้อีก
‪ตอนนั้นแหละที่ผมพบว่า
‪ตัวเขามีสายระโยงระยาง
‪สายมันโยงขึ้นไปจนถึงนอกอวกาศ
‪เขาเป็นหุ่นยนต์อะไรสักอย่าง
‪จริงๆ วันนี้ผมอยากพาเขามาด้วย
‪แต่จู่ๆ เขาก็ถูกสายนั้นดึงกลับขึ้นไป
‪คุณอูลริชบอกว่าลูกไม่ได้เอาของ ‪ไปนำเสนอเพื่อเล่าเรื่อง
‪ผม "เล่าเรื่อง" และหวังให้พวกเขา ‪จินตนาการสิ่งที่ผม "นำเสนอ"
‪เธอบอกว่าลูกเล่าให้เพื่อนทั้งห้องฟัง
‪ว่าพ่อของลูกจะได้ไปกับ ‪ยานอะพอลโล 14 ไม่ก็ 15 ในปี 1972
‪ลูกรัก จริงหรือเปล่า
‪ทำไมพ่อถึงไม่ทำหน้าที่สำคัญในนาซ่าล่ะครับ
‪- มันน่าอายนิดๆ ‪- สแตน
‪พ่อของลูกทำงานหนักมาก ‪กว่าจะได้ขึ้นเป็นหัวหน้าแผนก
‪เขาเป็นคนดูแลทุกอย่างที่เข้าไปยังที่นั่น
‪ตั้งแต่ปากกาไปจนถึงชุดอวกาศ ‪หน้าที่พ่อสำคัญ โอเคไหม
‪โอเคฮะ
‪ผมแค่สงสัยว่าทำไมพ่อถึงไม่ได้เป็น ‪นักบินอวกาศหรืออะไรเจ๋งๆ
‪ลูกรัก ไม่ใช่ทุกคนที่จะได้เป็นนักบินอวกาศ
‪ทุกคนมีหน้าที่ของตัวเอง ‪โครงการต้องพึ่งคนจำนวนมาก
‪รวมถึงพ่อของลูกด้วย เข้าใจไหม
‪- ครับ ‪- ดี
‪มันเป็นความจริง
‪เพื่อนบ้านที่อยู่หลังบ้านเราเป็นคนทำหมวก
‪พ่อของเพื่อนผมหลายคนเป็นวิศวกรอยู่ที่นาซ่า
‪แม่ของเด็กผู้หญิงในชั้นของผมช่วยทำชุดอวกาศ
‪มันเหมือนทุกคนทำหน้าที่อะไรสักอย่างให้นาซ่า
‪พ่อของผมก็ทำหน้าที่ของเขา ‪ถึงในสายตาผมมันจะเป็นงานจิ๊บจ๊อย
‪อย่างที่ผมบอก
‪ผมเป็นลูกคนสุดท้องจากจำนวนหกคน ‪ในครอบครัวใหญ่สไตล์เบรดี้ บันช์
‪และเป็นคนเดียวที่เกิดในยุค 60
‪ในช่วงเวลาที่ผมเกิดมา
‪พ่อแม่ผมเหมือนจะพอใจแล้ว ‪กับการบันทึกทุกอย่างที่ลูกๆ ทำ
‪ผมได้เป็นส่วนหนึ่งของระบบที่มีอยู่เดิม
‪แต่ก็แค่นั้นจริงๆ
‪ผมแทบไม่ได้อยู่ในรูปถ่ายครอบครัว ‪หรือในโฮมวิดีโอเลย
‪พี่ๆ ผมมักจะแกล้งผมเรื่องที่ว่า
‪เห็นไหม นายไม่ได้อยู่ในรูปพวกนี้เลย
‪พ่อแม่ไม่กล้าบอกนายแต่นายน่ะโดนเก็บมาเลี้ยง
‪พ่อกับแม่เจ็บปวดเกินกว่าจะบอกนาย ‪แต่เราเอานายมาจากบ้านเด็กกำพร้า
‪เราเลือกนายจากฝูงเด็กที่ร้องไห้โยเย
‪ฮ่าๆ ตลกจังเลย
‪ผมมารู้ทีหลังว่าหลังจากผมเกิด
‪แม่ผมก็เริ่มกินยาตัวใหม่ที่เรียกว่ายาคุม
‪แต่แม่ไม่ได้บอกบาทหลวง ‪เพราะกลัวว่าจะโดนขับออกจากศาสนา
‪เรามีเพื่อนบ้านหลังติดกัน ครอบครัวพาเท็ก
‪เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่ได้คุมกำเนิดอะไร
‪เพราะบ้านนี้มีลูกคนใหม่ออกมาลืมตาดูโลกทุกปี
‪แม่ของพวกเขาทำงานหนักมาก
‪บางครั้งเธอก็จะเอาหนังยาง ‪ให้ลูกเคี้ยวเล่นระหว่างมื้ออาหาร
‪และเธอก็หมกมุ่นกับความสะอาด
‪เธอเก็บกวาดบ้านให้สะอาดเอี่ยมตลอด
‪และเพื่อความสะดวก ‪เธอจึงให้ลูกๆ ทุกคนอยู่นอกบ้านตลอดวัน
‪เว้นแต่เจ้าทารก แน่ล่ะ
‪เธอจะเอาลูกคนรองสุดท้าย ‪มาอยู่กับพวกพี่ๆ นอกบ้าน
‪ส่วนเธอจะอยู่ในบ้านกับน้องเล็ก ‪และทำความสะอาด
‪บางครั้งบางคราวก็จะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น
‪แต่เราทุกคนก็ล้วนรอดจากวัยเด็กของเรามาได้
‪แป๊บหนึ่งๆ
‪หลังจากพ่อของพวกพาเท็กเลิกงานแล้ว
‪เขามักจะเปิดโรงรถนั่งสูบซิการ์เกือบทั้งเย็น
‪ผมเดาว่านั่นคือการรักษา ‪ความสะอาดของบ้านในส่วนของเขา
‪พวกเราหกคนจะร่วมมือกันทำงาน
‪เราเก็บกวาดบ้านและสนาม ‪และปฏิบัติการตามระบบของเราอย่างแม่นยำ
‪นอกจากงานกลางแจ้งที่มีไม่รู้จบ
‪งานใหญ่ที่สุดของผมในบ้าน ‪ก็คือการเอาขยะในถังทั้งหมดไปทิ้ง
‪ผมไม่แน่ใจว่าสมัยนั้นมีถุงดำพลาสติกหรือยัง
‪แต่มันก็ไม่สำคัญหรอก ‪เพราะเราใช้แค่ถุงร้านชำของเก่า
‪ซึ่งมีแนวโน้มที่จะรั่ว
‪เพราะขยะเปียกที่ทุกคนทิ้งลงไป
‪และแน่นอน หน้าที่ถูพื้นหลังจากนั้นเป็นของผม
‪บางทีอาจเพราะเราจ่ายไม่ไหว
‪เราเลยไม่ค่อยได้ออกไปกินข้าวตามร้านอาหาร
‪แม่ผมเป็นอัจฉริยะด้านการสร้างสรรค์เมนูอาหาร ‪แล้วดัดแปลงไปเรื่อยๆ ได้เป็นหลายวัน
‪แฮมกระป๋องจะราดด้วยน้ำตาลทราย ‪และสับปะรดในวันอาทิตย์
‪วันจันทร์ก็จะเป็นแฮมแคสเซอโรล
‪วันอังคาร แซนด์วิชแฮม
‪ส่วนวันพุธก็จะเป็นซุปถั่วขาวที่ใส่แฮมที่เหลือลงไป
‪สำหรับอาหารหลักอื่นๆ ‪ก็จะมีทั้งซุปมะเขือเทศและแซนด์วิชกริลด์ชีส
‪ทูน่าแคสเซอโรลโรยมันฝรั่งแผ่นทอดกรอบ
‪พายถ้วย มีตโลฟ
‪เมนูไก่หลากหลายชนิดไม่รู้จบ ‪และแน่นอน ครีมข้าวโพดปริมาณมาก
‪เมนูสนุกได้แก่ไข่ยัดไส้
‪ไอติมทำเอง ไส้กรอกเวียนนา
‪และข้าวโพดคั่วจิฟฟี่ในโอกาสพิเศษ
‪มันยังเป็นช่วงที่เบ้าเจลโล ‪ได้รับความนิยมระลอกแรก
‪มื้อเที่ยงที่โรงเรียนก็เป็นงานในครัวเรือน
‪ทุกคืนวันอาทิตย์ เราทุกคนจะเป็นผู้ช่วยของแม่
‪เราจะทำแซนด์วิชมื้อเที่ยงสำหรับไปโรงเรียน ‪ของทั้งสัปดาห์อย่างเป็นระบบ
‪จากนั้นก็แช่แข็งไว้ แล้วค่อยเอามาละลายข้ามคืน
‪ในวันก่อนหน้าที่จะไปโรงเรียน
‪(จาน่า วิคกี้ เกร็ก สตีเวน สเตฟานี่ สแตน)
‪บางทีแซนด์วิชที่ได้ก็ยังละลายไม่หมด
‪และเราก็จะได้แซนด์วิชโบโลญญา ‪ที่ขนมปังแฉะและเป็นน้ำแข็งอยู่ครึ่งหนึ่ง
‪พ่อแม่ของพ่อผมอาศัยอยู่ในย่านเก่าที่ฮูสตัน
‪เราจะไปเยี่ยมพวกท่านช่วงสุดสัปดาห์
‪เคาะมันเบาๆ ไปเรื่อยๆ
‪จนกระทั่งมันตรง
‪เห็นไหม
‪ตะปูน่ะใช้ได้ตลอดไป ‪หลานไม่จำเป็นต้องทิ้งมันเลย
‪หลานต้องหาที่เก็บดีๆ ให้กับมัน
‪การผ่านยุคเศรษฐกิจตกต่ำมา ทำให้ปู่กับย่าผม
‪รู้สึกว่ามันจะเกิดขึ้นอีกได้ทุกเมื่อ
‪อย่าทุบโดนนิ้วล่ะ
‪ปู่กับย่าเก็บทุกอย่างถึงมันจะมีราคาน้อยนิด
‪และเอาทุกอย่างมาใช้ใหม่เท่าที่ทำได้
‪หลานทำได้แล้ว
‪พวกท่านใช้ซ้ำกระทั่งกระดาษชำระ ‪ซึ่งทำให้อดสงสัยไม่ได้
‪ว่าทำไมไม่ใช้ผ้าขี้ริ้วแทนกระดาษชำระไปซะเลย
‪แต่พวกเราทุกคนต่างก็ปิดปากเงียบ
‪เราจะไม่แวะร้านขนม…
‪สาบานได้ ย่าผมพาเราไปดูมนต์รักเพลงสวรรค์
‪ทุกๆ หกเดือน
‪ผมไม่แน่ใจว่าหนังเรื่องนั้นฉายอยู่หลายปี
‪หรือมันถูกเอามาฉายใหม่เรื่อยๆ
‪มันก็แค่การออกไปเที่ยวกับย่าอีกรอบ
‪ซึ่งก็เหมือนกับหนังที่ย่าเลือก
‪ย่าเป็นผู้หญิงใจดีที่แทบจะไม่มีจุดให้ติ
‪ส่วนยายของผมเป็นคน ‪ที่แหวกแนวและหวาดระแวงกว่า
‪แต่อยู่กับยายแล้วสนุกสุดๆ
‪ยายจะมาพักกับเราเป็นเวลานานๆ
‪และทำให้เราเพลิน ‪ไปกับทฤษฎีสมคบคิดทั้งหลายแหล่
‪รวมถึงนานาลางหายนะสุดหดหู่
‪เรารู้แล้วว่าเจเอฟเคไม่ได้ตายในวันนั้นที่ดัลลัส
‪ชายที่น่าสงสารคนนั้นอยู่ในสภาพผัก
‪เพราะกระสุนทำให้สมองเขาเสียหายรุนแรง
‪แต่พวกนั้นพยุงชีพเขาไว้ ‪และให้เขาอยู่อย่างสันโดษบนเกาะที่กรีซ
‪พวกเขาคิดว่าประชาชนจะรับไม่ไหว ‪ถ้าเห็นประธานาธิบดีในสภาพผัก
‪พวกเขาเลยกันเราไว้จากข้อเท็จจริง
‪มันเป็นเกาะของอริสโตเติล โอนาซิส
‪ซึ่งนั่นอธิบาย ‪เรื่องการแต่งงานของเขากับแจ็คกี้ได้
‪สำหรับยาย โลกกำลังดิ่งลงเหว
‪อย่างรวดเร็ว
‪การมีประชากรล้นเกิน ‪กำลังทำให้ดาวดวงนี้หายใจไม่ออก
‪และในอีกไม่กี่ปี
‪เราจะผ่านจุดที่ไม่อาจหวนคืนได้
‪นักวิทยาศาสตร์บอกว่าในทางเทคนิค ‪โลกไม่สามารถแบกรับ
‪ประชากรจำนวนมากกว่า 3,500 ล้านคน ‪และ ณ จุดหนึ่งของทศวรรษที่ 70
‪แหล่งอาหารของประชากรโลกส่วนมากจะพังเละ
‪ซึ่งจะนำไปสู่ความอดอยากเป็นวงกว้าง ‪สงครามและทุพภิกขภัย
‪ยายไม่รู้ว่าพวกเขาจะรับมือกับศพ…
‪พอได้แล้วแม่ เลิกพูดเรื่องที่แม่หวาดระแวงสักที
‪แม่กำลังทำให้เด็กๆ กลัว ‪และทำให้หนูเป็นประสาท
‪แม่ไม่ยอมหุบปาก ช่วยหยุดทีเถอะ
‪หยุดที
‪งบประมาณในการบรรทุกขยะไปทิ้ง ‪สูงกว่า 4,500 ล้านดอลลาร์ต่อปี…
‪ใช่ เมื่อภัยคุกคามแบบนั้นปรากฏรางๆ ‪หลายครั้งอนาคตก็น่าหวาดกลัว
‪เราได้ฟังมาว่าถ้าทุกอย่างยังเป็นแบบที่เป็นต่อไป
‪ขยะจะท่วมสูงถึงเข่า ‪และเราจะต้องใส่หน้ากากกันแก๊สเพื่อหายใจ
‪พวกเขาทำให้ทุกคนกลัวได้เก่งจริงๆ
‪มันคงได้ผล
‪ประธานาธิบดีนิกสันได้ลงนาม ‪ในกฎหมายอากาศและน้ำสะอาด
‪และในไม่ช้า การทิ้งขยะเกลื่อนกลาด ‪ก็กลายเป็นสิ่งที่รับไม่ได้
‪สตีเวนหนุ่ม นั่นคือความแตกต่างระหว่าง ‪พวกผิวขาวบ้านนอกกับพวกสวะผิวขาว
‪พวกบ้านนอกจะโยนกระป๋องลงบนพื้นรถ
‪โยนไปท้ายกระบะ แต่ถ้าเป็นพวกสวะ ‪พวกนั้นจะโยนกระป๋องออกนอกหน้าต่าง
‪ทิ้งขยะไว้บนถนน
‪มันใช้ไม่ได้เลย
‪งั้นเราเป็นพวกบ้านนอกเหรอ
‪อ้อ เปล่า
‪พวกบ้านนอกจะทิ้งกระป๋องเอาไว้ตรงนั้น
‪แต่เดี๋ยวพอเรากลับถึงบ้าน ‪ลูกต้องเอามันไปทิ้งซะ
‪จับพวงมาลัยหน่อย
‪- อะไรนะ ‪- ขับที
‪ใช่แล้ว
‪ตอนนั้นการดื่มและขับไปด้วยยังไม่ผิดกฎหมาย
‪ขอแค่ไม่เมาก็ไม่ผิด
‪ขอพรเร็ว
‪พ่อ ผมน่ะ…
‪ผมจำได้ว่าพ่อจะทิ้งฝากระป๋องลงไปในเบียร์
‪ผมไม่แน่ใจว่ามันเป็นพิธีกรรมการดื่ม ‪หรือเป็นความพยายามที่จะลดขยะของพ่อ
‪แต่จะยังไงผมก็ประทับใจ
‪เพราะฝากระป๋องพวกนั้นมันเกลื่อนไปทั่ว ‪และสามารถบาดเท้าเราได้
‪แต่ผมก็ได้ยินมาเหมือนกัน ‪ว่ามีคนตายเพราะสำลักฝากระป๋อง
‪ที่ไหลย้อนกลับมาเข้าปากปีละหกคน
‪ผมคิดเสมอเลยว่าวันที่ว่าอาจจะเป็นวันนี้
‪แต่ก็เหมือนคำทำนายเรื่องหายนะอื่นๆ
‪โชคดีที่มันไม่เคยเกิดขึ้น
‪เรื่องราวที่ขัดแย้งกันเองนี่ ‪ยากเกินกว่าที่สมองเด็กจะประมวลได้
‪ในทางหนึ่ง โอเค โลกกำลังมุ่งสู่หายนะ
‪เรากำลังทำสงครามในเวียดนาม
‪แต่ที่น่ากลัวกว่าคือสงครามเย็นกับสหภาพโซเวียต
‪เราได้ฟังมาว่าฝ่ายนั้นอาจทิ้ง ‪ระเบิดไฮโดรเจนใส่เราได้ทุกเมื่อ
‪เราเป็นเด็กรุ่นสุดท้าย ‪ที่ถูกสอนให้หมอบหลบระเบิด
‪ระเบิดลง หมอบหลบระเบิด
‪ผมจำได้ ผมคิดว่าการหลบใต้โต๊ะ ‪ไม่น่าจะช่วยอะไรได้มาก
‪เมื่อเจอระเบิดกัมมันตรังสี ‪หรือระเบิดที่ทำให้กลายเป็นไอ
‪แต่ก็แล้วไง
‪ให้ทำเราก็ทำ
‪ทว่าในขณะเดียวกัน อนาคตนั้นช่างเจ๋งและสดใส
‪เรากำลังมุ่งหน้าไปดวงจันทร์และไกลกว่านั้น
‪มันง่ายที่เราจะไหลไปตามคำสัญญาเรื่องอนาคต
‪และความคิดที่ว่าวิทยาศาสตร์กับเทคโนโลยี
‪จะแก้ไขสิ่งต่างๆ ได้เกือบทั้งหมด
‪ที่จุดสูงสุด ‪ศูนย์รวมของความรู้สึกเชิงบวกก็คือนาซ่า
‪และแน่นอน นักบินอวกาศ
‪ชื่อของพวกเขายังติดปาก
‪นักบินเมอร์คิวรีรุ่นบุกเบิก
‪จอห์น เกล็นน์ ‪สก็อตต์ คาเพนเทอร์ อลัน เชพาร์ด
‪วอลเตอร์ ชีร์รา กอร์ดอน คูเปอร์
‪กัส กริสซัม ดีค สเลย์ตัน
‪จากนั้นชื่อนักบินอะพอลโลก็กลายเป็นที่คุ้นหู
‪พีท คอนราด นีล อาร์มสตรอง บัซ อัลดริน
‪ไมเคิล คอลลินส์ แฟรงก์ บอร์แมน
‪เจมส์ โลเวลล์ จีน เซอร์แนน
‪จอห์น ยัง อลัน บีน
‪พวกเขาคือผู้กล้า คือที่สุดของที่สุด
‪รายงานพิเศษช่องข่าวซีบีเอส
‪นักบินอะพอลโลสามคนแรก ‪เสียชีวิตเมื่อยานสำหรับลงจอดบนดวงจันทร์
‪เกิดไฟลุกไหม้อย่างฉับพลัน ‪ระหว่างการทดสอบปล่อยยานในค่ำวันนี้…
‪ตอนที่กัส กริสซัม
‪โรเจอร์ แชฟฟีและเอ็ด ไวท์ตาย ‪ระหว่างการทดสอบอะพอลโล 1
‪ผมจำได้ว่าแม่ร้องไห้
‪โรงเรียนเราถูกตั้งชื่อตามเอ็ด ไวท์ ‪ตั้งแต่ก่อนเกิดโศกนาฏกรรม
‪หลังเกิดเหตุ มันกลายเป็นอนุสรณ์สถาน
‪แต่โลกกำลังเปลี่ยนแปลง ‪สายตาที่เรามองตัวเองในโลกก็ด้วย
‪ตอนที่อะพอลโล 8 ถ่ายภาพเอิร์ธไรซ์อันโด่งดัง
‪เหนือดวงจันทร์ในวันคริสต์มาสอีฟ
‪มันทำให้ชาวโลกอย่างเรา ‪เกิดมุมมองที่เราไม่เคยมีมาก่อน
‪เราทุกคนอยู่ในนั้น ‪ในบอลสีฟ้าที่ลอยอยู่กลางอวกาศ
‪ว่ากันว่าสักวันหนึ่งในไม่ช้า ‪เมื่อมนุษย์เข้าใจความหมายของสิ่งนี้ดีแล้ว
‪จิตสำนึกของพวกเขาจะเปลี่ยนไป ‪และจะไม่มีสงครามเกิดขึ้นอีก
‪แต่กลับมาที่ส่วนเล็กๆ ในบอลสีฟ้าของเรา
‪ไม่ว่าจะมองไปทางไหน
‪ก็จะมีแต่สิ่งที่ทำให้นึกถึงนาซ่า ‪และโครงการยานที่ควบคุมโดยมนุษย์
‪ที่สนามเด็กเล่นของเรา ก็มีจรวดม้าลื่น
‪เราสามารถปีนขึ้นไปและขับมัน
‪ผมคิดว่าทุกคนรู้ดี ยานอวกาศไม่มีพวงมาลัย
‪แต่มันไม่สำคัญหรอก
‪การแข่งขันด้านอวกาศ ‪กลายเป็นวัฒนธรรมที่แพร่หลายของเรา
‪มันเข้าไปอยู่ในทุกๆ อย่าง
‪รวมทั้งในโฆษณาและโปรโมชัน ‪ถึงมันจะดูบ้าบอก็เถอะ
‪สวัสดีทุกคน ผมแซม เดอะ ร็อคเก็ตแมน
‪เราจะพาคุณไปถึงดวงดาว ‪ด้วยส่วนลดที่ทุ่มให้แบบหลุดโลก
‪ยิ่งใกล้ดวงจันทร์เท่าไร ราคาก็ยิ่งถูกลงเท่านั้น
‪เราซื้อขายทุกอย่าง
‪ยานอวกาศมือสอง ‪ยานลงจอดบนดวงจันทร์หรือแม้แต่รถมือสอง
‪ในวันปล่อยยาน ‪ธรรมเนียมที่โรงเรียนจะเหมือนเดิมเสมอ
‪ครูจะเข็นทีวีเข้ามา
‪เราจะดูจรวดบนแท่นปล่อยยานเป็นเวลาห้านาที
‪จากนั้นก็จะพร้อมใจกันนับถอยหลัง ‪สิบวินาทีสุดท้ายไปกับทีวี
‪สิบ เก้า แปด
‪เจ็ด หก ห้า สี่
‪สาม สอง หนึ่ง ปล่อยยาน
‪ยานเราออกตัวแล้ว
‪จากนั้นก็จ้องจอมองจรวดที่ทะยานสู่ฟากฟ้า
‪คาบวิทยาศาสตร์ก็สนุก ‪เพราะมันเหมือนเหตุการณ์ปัจจุบัน
‪เนื้อหามีแต่เรื่องดาราศาสตร์ ‪จักรวาลวิทยา แล้วก็เรื่องอะพอลโล
‪ก่อนที่เอ็ดวิน ฮับเบิลจะพิสูจน์ได้ในปี 1922
‪มนุษย์เชื่อว่าจักรวาลนั้น ‪อาจมีแค่กาแล็กซีของเราเพียงแห่งเดียว
‪ตอนนี้เรารู้แล้วว่า ‪เราเป็นแค่หนึ่งในแสนล้านกาแล็กซี
‪ในตอนนี้ เรายังไม่มีหลักฐานว่ามีระบบสุริยะอื่น
‪โคจรรอบดวงดาวห่างไกล ‪หรือมีดาวเคราะห์นอกเหนือจากเก้าดวงของเรา
‪แต่โอกาสที่เราจะเป็นแค่ ‪ดาวเคราะห์เก้าดวงในอวกาศ
‪และเป็นแค่ดวงเดียวที่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่
‪เมื่อคำนวณแล้วมีแค่หมื่นล้านล้านล้านต่อหนึ่ง
‪ใช่ สิ่งที่เกิดขึ้นกับรูปแบบการเรียงตัว ‪ของระบบสุริยะของเรา
‪จะต้องเกิดกับระบบสุริยะอื่นๆ ด้วย จริงไหม
‪ทุกที่มีวัตถุดิบ แรงโน้มถ่วงและเงื่อนไขเดียวกัน
‪พูดอีกอย่าง ไม่มีทางที่เราจะอยู่ตามลำพัง
‪ไม่ช้าก็เร็วจะต้องได้พบกับ
‪สิ่งมีชีวิตจากที่อื่นๆ ในจักรวาล ‪ถ้าไม่ใช่ว่าเจอไปแล้วน่ะนะ
‪(โรงภาพยนตร์ ‪2001 จอมจักรวาล - พิภพวานร)
‪ในหนังเรื่อง 2001 ‪เราไปถึงดาวพฤหัสบดีและไกลกว่านั้นแล้ว
‪และแน่นอน ในอีกไม่ช้าเราจะไปถึงที่นั่น
‪จำได้ว่าหนังเรื่องนั้นสะกดผมจนอยู่หมัด
‪จนผมพยายามพรรณนา ‪ความหมายที่ลึกลงไปของมัน
‪ให้กับใครก็ตามที่ยอมรับฟัง
‪จากนั้น เมื่อเขาผ่านดาวพฤหัสบดี
‪เขาก็เข้าสู่ห้วงเวลาบิดผันที่แสนบ้าคลั่ง
‪มีแสงเจิดจ้าแวบผ่านเขาไป
‪แล้วทันใดนั้น เขาก็มาอยู่ในห้องเก่าๆ
‪กลายเป็นชายแก่
‪แล้วเขาก็เห็นแท่งสี่เหลี่ยมสีดำ
‪แบบเดียวกันกับบนดาวพฤหัสบดี
‪ตรงปลายเตียงที่เขานอนใกล้ตาย
‪มันใช่หรือเปล่า
‪เขาเอื้อมมือ พยายามจะแตะมัน
‪แล้วเขาก็กลายไปเป็นเด็กทารก ‪ที่ยังไม่คลอดออกมาด้วยซ้ำ
‪ถอยๆ
‪ก็อย่างที่บอก มันอยู่รอบตัวเรา
‪เราได้ยินมาว่าสักวันคนในวัยเรา
‪จะสามารถไปฮันนีมูนบนดวงจันทร์ได้
‪และเมื่อสิ้นสุดศตวรรษ
‪เราจะสามารถจ่ายเงิน ‪เพื่อบินไปดาวอังคารเป็นเวลาหกเดือนได้
‪ทุกอย่างอยู่ใกล้แค่เอื้อม
‪กระทั่งนักบินอวกาศยังขับเครื่องบินเจ็ต ‪ผ่านเหนือหัวเราเสียงดังหึ่งๆ
‪เพราะฐานทัพอากาศเอลลิงตันอยู่ที่สุดปลายถนน
‪ไม่ใช่เรื่องแปลกเลย ‪ถ้าจะได้ยินเสียงฟิ้วเหนือหลังคาบ้านไปหน่อย
‪เห็นเครื่องเจ็ตพุ่งผ่านแล้วหายวับ
‪จากนั้นก็ได้ยินเสียงซอนิกบูม ‪เมื่อมันฝ่ากำแพงเสียง
‪หลังเลิกเรียนเรามักจะวิ่งกลับบ้านให้เร็วที่สุด
‪เพื่อมาดูเงามืด
‪ละครที่เราติดหนึบ
‪มันเป็นเรื่องราวสุดประหลาดชวนสยอง
‪ของครอบครัวชนชั้นสูงเก่าแก่ ‪ที่อาศัยอยู่ในปราสาทริมทะเล
‪และแวมไพร์ไม่แก่เฒ่าตนหนึ่ง ‪บาร์นาบัส คอลลินส์
‪กับทีวี มันเหมือนการต่อสู้ที่ไม่เคยจบ
‪แค่การหาคลื่นสัญญาณที่ใช้ได้
‪ในยุคสมัยที่ยังใช้สายอากาศ ‪เพื่อให้ดูสามช่องใหญ่ได้ยังลำบาก
‪จากนั้น อย่างน้อยก็ในครอบครัวเรา ‪เรายังต้องจองอาณาเขต
‪และบ่อยครั้งก็ต้องใช้ร่างกาย ‪เพื่อปกป้องรายการที่จะฉายในจอ
‪ต่อไปเป็นเวลา 30 นาที
‪ตลอดค่ำ ทีวีเต็มไปด้วยรายการดีๆ
‪หลายครั้งก็เลือกยาก ‪และแต่ละรายการก็ไม่เคยทำให้ผิดหวัง
‪เดอะ เบเวอร์ลี ฮิลล์บิลลีส์
‪กันสโมค
‪มาย ธรี ซันส์
‪เดอะ มันสเตอร์ส โบนันซ่า
‪บีวิตช์
‪สตาร์ เทรค
‪อดัม ทเวลฟ์ เก็ต สมาร์ท
‪โกเมอร์ ไพล์ แบทแมน
‪กิลลิแกน ฟลิปเปอร์
‪เพ็ตติโค้ท จังก์ชัน แอนดี้ กริฟฟิธ
‪ไอ ดรีม ออฟ จีนนี่ ดิ แอดดัมส์ แฟมิลี่
‪ดิค แวน ไดค์
‪เดอะ กรีน ฮอร์เน็ต แม็คเฮลส์ เนวี
‪มิชชั่น อิมพอสซิเบิล
‪กรีน เอเคอร์ส โฮแกนส์ ฮีโรส์
‪แดร็กเน็ต และฮาวาย ไฟฟ์ โอ นี่แค่ส่วนหนึ่ง
‪แต่ก็จะมีรายการที่ถูกตัดจบแค่ซีซั่นเดียว
‪และส่วนใหญ่ก็ถูกลืม แต่ผมไม่ลืม
‪ในเดอะ ไทม์ ทันเนล ‪นักวิทยาศาสตร์สองคนหลงไปในห้วงเวลา
‪และมักมาโผล่ ‪ในเหตุการณ์สำคัญของประวัติศาสตร์
‪ไททานิค ศึกลิตเติลบิกฮอร์น โรงละครฟอร์ด
‪แล้วก็มีรายการชื่ออิทส์ อะเบาท์ ไทม์
‪รายการตลกเกี่ยวกับนักบินอวกาศสองคน ‪ที่ระหว่างการกลับเข้าสู่โลก
‪พวกเขาเจอมิติเวลาบิดผัน
‪และต้องมาอยู่ในยุคก่อนประวัติศาสตร์ ‪กับมนุษย์ถ้ำและไดโนเสาร์
‪- ฉันเชื่อแล้ว ‪- เชื่อแล้วจ้า
‪และนี่ยังเป็นยุคแรกๆ ที่มีการออกอากาศร่วม
‪ทำให้มีรายการจากยุคก่อนหน้านิดหน่อย ‪ฉายอยู่ตลอดเวลา
‪ส่วนในช่วงดึก ทไวไลท์ โซนก็ยังฉาย
‪ตอนผมยังเล็กมาก ‪ก่อนจะรู้ว่ามันคือรายการอะไร
‪ผมเรียกมันว่ารายการลูกตายักษ์บินได้สุดสยอง
‪มิติแห่งการมองเห็น
‪มิติแห่งจิตใจ
‪คุณกำลังเข้าสู่ดินแดนของเงาและสสาร ‪ของวัตถุและความคิด
‪จากนั้นก็เช้าวันเสาร์
‪เราตื่นแต่เช้ามานั่งจ้องจอภาพทดสอบ
‪และรอให้ความสนุกเริ่มต้น
‪ช่วงดึกคืนวันเสาร์ ‪จะมีรายการท้องถิ่นชื่อว่าเวียร์ด
‪ซึ่งเปิดรายการด้วยเสียงเธรามินชวนขนลุก
‪ขอต้อนรับสู่เวียร์ด
‪พวกเขาฉายหนังอย่าง ‪แอ็ทแท็ก ออฟ เดอะ ฟิฟตี้ ฟุต วูแมน
‪ดิ อินเครดิเบิล ชริงกิ้ง แมน
‪เดอะ ธิง บีกินนิ่ง ออฟ ดิ เอนด์
‪เดอะ บล็อบ
‪แอ็ทแท็ก ออฟ เดอะ มัชรูม พีเพิล
‪พูดง่ายๆ ก็คือหนังที่เกี่ยวกับ ‪การกลายพันธุ์จากระเบิดปรมาณู
‪- การแพร่ภาพวันนี้จบแต่เพียงเท่านี้ ‪- ราตรีสวัสดิ์
‪จากนี้ไปจะเป็นเพลงชาติ
‪มันจะจบลงราวๆ เที่ยงคืน ‪แล้วสถานีก็จะยุติการออกอากาศ
‪ปิดทุกอย่างด้วยล่ะ
‪ในคืนวันอาทิตย์ช่วงระหว่างเปิดเทอม ‪ความรู้สึกแย่อย่างสิ้นเชิงจะเริ่มขึ้น
‪เดอะ วันเดอร์ฟูล เวิลด์ ออฟ คัลเลอร์
‪ซึ่งคือชื่อก่อนที่มันจะกลายเป็น ‪เดอะ วันเดอร์ฟูล เวิลด์ ออฟ ดิสนีย์
‪อบอวลไปด้วยความรู้สึกห่อเหี่ยวนี้
‪เมื่อเช้าวันต่อมาเราจะต้องไปโรงเรียน ‪ต่อให้รายการจะสนุกก็เท่านั้น
‪อิสรภาพและความสนุกสุดสัปดาห์กำลังจะจบลง
‪ปีละครั้ง
‪จะมีการฉายพ่อมดแห่งเมืองออซ ‪เป็นกรณีพิเศษในทีวี
‪เราจะมารวมตัวกันดู
‪อีกเดี๋ยวมันจะกลายเป็นภาพสี แล้วก็…
‪มันเป็นมากกว่าหนัง
‪ก่อนเราจะมีทีวีสี ทุกอย่างเป็นสีขาวดำ
‪แม้แต่ออซ
‪แต่ไม่ว่าจะเป็นภาพสีหรือขาวดำ
‪เจ้าลิงบินได้จะทำให้สเตฟานี่ พี่สาวผม
‪หาอะไรปิดตาหรือวิ่งออกจากห้องไปเสมอ
‪ในข่าวภาคค่ำ ‪มีรายงานเรื่องสงครามเวียดนามไม่เคยขาด
‪และมันก็มีบทบาทกับเกือบทุกเรื่องที่ดำเนินอยู่
‪กองบัญชาการสหรัฐฯ รายงานว่า ‪สัปดาห์ก่อนมีทหารอเมริกันเสียชีวิต 148 นาย…
‪สำหรับเด็ก มันแสนสับสน
‪พวกผู้ใหญ่พูดให้เรารู้สึกผิดอยู่เสมอ
‪ทุกคนต้องกินข้าวให้หมดจาน ‪ที่เวียดนามกำลังมีเด็กที่อดอยาก
‪เราทำสงครามกับพวกเขา ทิ้งระเบิดใส่พวกเขา
‪แต่เรากลับห่วงเรื่องเด็กอดอยากเนี่ยนะ
‪(จาก: ฮูสตัน ‪ถึง: เวียดนาม)
‪ทางนี้
‪สิ่งที่ทำให้ที่นี่เป็นละแวกที่เหมาะต่อการเติบโต
‪คือที่นี่เต็มไปด้วยครอบครัวคู่หนุ่มสาว ‪ที่มีลูกรุ่นราวคราวเดียวกับเรา
‪เราเลยเล่นกันได้แบบไม่มีขาดตอน
‪เราเล่นกันในสนามหน้าบ้านใครสักคน บนถนน
‪หรือกับบางเกม
‪เราจะไปจนสุดเขตก่อสร้างที่อยู่อาศัย
‪จะมีสนามกว้างๆ กับโรงบำบัดน้ำเสียอยู่
‪เราเรียกมันว่าซูเวอร์พาร์ค
‪ในเวลาที่ฝนตกหรือตกกลางคืน
‪ผมกับเกร็ก พี่ชาย ก็ได้คิดค้นเกมเบสบอล
‪ที่สามารถเล่นในโรงรถได้
‪ดาวดังทีมแอสโตร จิม วินน์ เตรียมที่จะหวดลูก
‪โฮมรัน
‪เดอะ ทอย แคนนอน
‪ลูกตรงเลียดพื้นทำกระดานคะแนนปั่นป่วน
‪เรามีการ์ดนักเบสบอลให้เลือกตัวเพื่อสร้างทีม
‪และถนนทุกสายก็มุ่งสู่เวิลด์ซีรีส์ของเราเอง
‪นี่คือก่อนที่เนิร์ฟบอลจะถูกคิดค้น ‪และเปลี่ยนทุกอย่างไป
‪ในบางครั้งก็จะมีการยกพวกตีกัน
‪คนต่อไป บู๊ก โพเวลล์
‪พอกันที
‪ตายซะ
‪ผมจะไม่มีวันลืมเด็กคนไหนในละแวกนั้น
‪นั่นแลร์รี่ คนที่เป็นกลากขั้นร้ายแรง
‪และเหมือนกับว่าทุกคนแถวนั้น ‪จะผลัดกันเป็นเด็กที่ต้องใส่เฝือก
‪นั่นไบรอน ลูกชายนักวิทยาศาสตร์นาซ่า
‪เจ้าหนูชุดอุปกรณ์เคมี ‪ที่คลั่งการจุดไฟในละแวกบ้านเรา
‪เขาชอบสร้างเครื่องยนต์ไอพ่น ‪รูปร่างคล้ายจรวดเล็กๆ
‪บางครั้งเขาก็จะเอาตั๊กแตนใส่ไว้ในที่นั่งนักบิน
‪สาม สอง หนึ่ง
‪โอ้ ซูซานนาห์
‪ทำไมไม่ร้องไห้ให้ฉัน‪…
‪แล้วผมก็มีโทนี่ จอมอวดดีหัวไว ‪ที่มักจะหาเรื่องมาให้เรา
‪แบนโจบนเข่าฉัน
‪เขาเชี่ยวชาญ ‪เรื่องการเปลี่ยนเนื้อเพลงในคาบดนตรี
‪จากเนื้อเพลงดั้งเดิมให้กลายเป็น ใช่ ลามก
‪เฒ่าแดน ทัคเกอร์เป็นผู้ยิ่งใหญ่
‪เขาใช้กระทะเอามาล้างหน้า
‪เขาใช้ล้อเกวียนเอามาหวีผม
‪เขาตายเพราะปวดฟันใน…
‪ไข่
‪สแตน โทนี่
‪ออกไปยืนนอกห้อง
‪ข้อเสียหนึ่งของการเป็นเด็กในยุคนี้
‪คือการที่พวกเขาคิดว่า ‪การฝึกเด็กแบบฝึกสัตว์เป็นความคิดที่ดี
‪และจำเป็นต้องใช้อะไรเพื่อย้ำเตือน ‪ถึงการปฏิบัติตัวที่ไม่ถูกต้อง
‪แค่ออกนอกลู่นอกทางนิดหน่อย ‪เราก็มีโอกาสที่จะโดน
‪ผู้ใหญ่คนไหนก็ได้ในชีวิตฟาดเอา
‪ทั้งพ่อแม่ ครูใหญ่ โค้ช
‪แม้กระทั่งพ่อแม่ของเพื่อน ‪ที่ทำสัญญาใจอันแสนสะดวก
‪"เธอตีลูกฉันได้ ฉันตีลูกเธอได้" เอาไว้
‪แต่ไม่มีใครน่ากลัวไปกว่าครูใหญ่ของเรา
‪พญามัจจุราช
‪คุณโคแวน
‪พวกเธอออกมายืนตรงนี้เพราะเรื่องวินัยใช่ไหม
‪อีกแล้วนะ
‪ตามฉันมา
‪- ไม่นะ ‪- เอาล่ะ กลับไปเข้าชั้นเรียน
‪โทนี่ สแตน
‪เข้ามาได้แล้ว
‪มันคงเหมาะสมกับช่วงเวลา
‪ชีวิตมีค่าน้อยกว่า
‪พวกเราถูกทิ้งขว้างได้มากกว่า
‪และไม่มีใครคิดมากเรื่องความปลอดภัย
‪ยกตัวอย่างนะ นั่นเราล่ะ บนกัลฟ์ฟรีเวย์ ‪ด้วยความเร็ว 112 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
‪และบนกระบะก็เต็มไปด้วยเด็กๆ ‪ซึ่งกำลังมุ่งหน้าไปยังชายหาด
‪ไม่มีใครฉุกคิดเลยว่า
‪แค่ชนเบาๆ ทีเดียวหรือคว่ำ ‪เราทุกคนก็จะกลายเป็นศพเกลื่อนถนน
‪การกินไอติมที่สระว่ายน้ำ ‪ก็อาจกลายเป็นหายนะได้
‪วิธีที่ไอติมถูกแช่แข็งมา ‪ทำให้มันกลายเป็นน้ำแข็งแห้ง
‪และมันก็ติดกับลิ้นเรา
‪นอกจากนี้ สระว่ายน้ำในละแวกบ้านเรา ‪ยังใส่คลอรีนเกินขนาดเป็นประจำ
‪มันทำให้ตาของเราแสบร้อนไปหมด
‪เรื่องสารเคมี พวกเขาก็ยังทำได้ไม่เป๊ะ
‪และเราก็ไม่ได้ฉุกใจคิดเลยว่า ‪สิ่งที่พวกเขาทำอยู่อาจเป็นอันตราย
‪และเราก็เป็นเด็กรุ่นสองรุ่นสุดท้าย
‪ที่คิดว่ามันช่างแสนสนุก
‪ที่ได้ไล่ตามรถกระบะพ่นดีดีทีฆ่ายุง
‪แถมยังไม่ใช่เรื่องแปลกเลยถ้าจะกลับมาบ้าน
‪และเจอว่าพวกเขากำลังพ่นแก๊สพิษรมบ้าน
‪เพื่อฆ่าแมลงสาบที่โผล่มาให้เห็นนานๆ ครั้ง
‪แล้วมาดูเทคนิคสร้างแรงผลักดันที่ไม่เหมือนใคร ‪ของโค้ชลิตเติลลีกเราสิ
‪ถ้าเกิดเราทำพลาดในเกมนัดก่อนหน้า
‪เราต้องมายืนต่อหน้าเพื่อนร่วมทีมสามคน
‪ซึ่งเรียงแถวกันเหมือนพลยิงเป้า ‪และพยายามปาลูกบอลใส่เรา
‪กลยุทธ์ของผมคือพยายามรับ ‪ลูกของมือขว้างที่ขว้างแม่นที่สุด
‪หลบอีกลูก และหวังว่าอีกคนจะปาวืด
‪แบบนั้นก็อาจรอดชีวิตมาได้
‪ใช่ ถึงชีวิตจะเต็มไปด้วยความสนุก
‪แต่มันเหมือนการลงโทษ ความเจ็บปวด ‪และการได้แผลอยู่ไม่ไกลจากตัวเราเลย
‪อย่างเกมนี้ที่เราเคยเล่น ‪ชื่อเกมว่าเร้ด โรเวอร์
‪เร้ด โรเวอร์ เร้ด โรเวอร์ ขอให้สแตนออกมา
‪เร้ด โรเวอร์ เร้ด โรเวอร์ ขอให้รอนนี่ออกมา
‪เราจะเล่นเกมเดิมซ้ำไปเรื่อยๆ ‪จนกระทั่งเกิดเหตุการณ์พรรค์นี้ขึ้น
‪นั่นความหมายว่าเราโตขึ้นมาอีกระดับหนึ่งแล้ว
‪ได้เวลาเลิกเล่นเกมนั้นแล้วหาเกมใหม่
‪ถ้าเราไม่เล่นเบสบอล ฟุตบอลหรือบาสเกตบอล
‪เราก็จะออกไปผจญภัยด้วยจักรยาน
‪เราเก่งนักเรื่องซ่อมจักรยาน
‪โดยเฉพาะเรื่องปะยางที่รั่ว
‪ดูเหมือนว่าทุกครั้งที่มีการขับรถทางไกล
‪การเปลี่ยนยางแบนคือสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้
‪อาจเป็นเพราะเราอยู่ในยุค ‪ก่อนที่จะมีการใช้โครงยางเรเดียล
‪และยางในท้องตลาดก็ยังคุณภาพไม่ดีนัก
‪ไม่ก็เพราะพ่อของผมชอบซื้อยางมือสองมาใช้
‪ได้คิดเรื่องเปลี่ยนยางใหม่บ้างไหมพ่อ
‪มันก็จะไม่เข้ากับสามล้อที่เหลือน่ะสิ ‪มันจะดูตลก สตีเวน
‪เรามีเกมที่เล่นในละแวกบ้านนานาชนิด ‪ขึ้นอยู่กับว่าคนที่เล่นเป็นใคร
‪ถ้ามีเด็กผู้หญิงเล่นเยอะ ‪พวกพี่สาวน้องสาวของเด็กผู้ชายน่ะ
‪เราก็จะเล่นเกมที่เรียกว่าเกมสร้างรูปปั้น…
‪ระวัง
‪เราต้องบอกว่าเราทำท่าเป็นรูปปั้นอะไร
‪แพนเค้ก
‪ฟีนิกซ์
‪คลื่น
‪นักบินอวกาศ
‪ตอนกลางคืน เราจะย้ายเข้าไปเล่นเกมในบ้าน
‪ไม่ก็ที่ชานบ้านด้านหลัง
‪เราเล่นบอร์ดเกมคลาสสิกมากมาย
‪ห้า หก เจ็ด…
‪บางครั้งเวลาพ่อแม่ผมจัดปาร์ตี้
‪และมีบ้านอื่นๆ มาเยี่ยม
‪เราก็ต้องคิดเยอะกว่าเดิม ‪และเล่นเกมอื่น อย่างเกมงับผลแอปเปิล
‪คอยดูให้ดีๆ ล่ะ
‪ได้เวลาสร้างสถิติโลกใหม่
‪สาม สอง หนึ่ง ไป
‪เมื่อถึงจุดหนึ่ง เกร็กก็ได้วิธี ‪ที่ไม่ว่าเล่นยังไงก็จะชนะทุกตา
‪เขาครองชัยชนะและแน่วแน่กับเกมมาก ‪เราเลยเลิกเล่นไปเลย
‪มันต้องแบบนี้
‪โดยปกติ พี่สาวทั้งสามคนของผม ‪ถือเป็นฝ่ายตรงข้าม
‪แต่ใช่ว่าพวกเธอจะไม่มีข้อดี
‪วิคกี้ได้งานที่บาสกิ้น ร็อบบิ้นส์ ‪ร้านไอศกรีมที่ปฏิวัติวงการ
‪ซึ่งมีรสชาติสุดบรรเจิดที่แตกต่างถึง 31 รส
‪และเธอก็ได้ไอศกรีมฟรีสองลูกต่อกะ
‪ฉันเอารสบานาน่านัตฟัดจ์
‪เข้าใจเลือก
‪ช่วงสองสามเดือนแรกที่เธอทำงาน ‪เธอจะกินมันเอง
‪แต่ในที่สุด เธอก็เอียนไอศกรีม ‪และเริ่มแจกมันฟรีๆ
‪ทำให้เราอยากไปที่นั่น ‪เวลาที่เธอกำลังจะเลิกงาน
‪ขอบใจ
‪จะให้ฉันเดารสที่ต้องตักให้ ‪เพื่อให้ได้ติดรถกลับบ้านไหม
‪เอา…
‪พูดมาเถอะ
‪เอาวานิลลา
‪- วานิลลา ‪- ใช่ วานิลลา
‪- จะเอาวานิลลา ‪- ใช่
‪- ทั้งที่มีตั้งหลายรส แต่นายจะเอา… ‪- ใช่
‪ตักๆ มาเถอะ
‪โอเค
‪ได้
‪ผมจำไม่ได้ว่าสตีฟ พี่ชายผม ‪เคยเลือกรสอื่นนอกจากวานิลลา
‪ถึงเขาจะทำให้รสแปลกอื่นๆ สูญเปล่า
‪แต่ผมก็ชื่นชมในความมักน้อย ‪และคงเส้นคงวาของเขา
‪พวกพี่สาวผมยังเป็น ‪คนเลือกเสียงดนตรีภายในบ้านด้วย
‪และรสนิยมของทั้งสามคน ‪ก็ครอบคลุมเพลงหลากหลายแนว
‪น้องสาวคนเล็กของบ้าน สเตฟานี่ ‪ชอบเพลงอะไรก็ได้ที่กำลังดัง
‪ผมจำได้ว่าเธอฟังแผ่นไวนิล ‪เพลง "ชูการ์ ชูการ์" ของดิ อาร์ชีส์
‪ซ้ำแล้วซ้ำอีก
‪ดิ อาร์ชีส์เป็นตัวละครจากหนังสือการ์ตูน
‪แต่พวกเขาก็ยังเป็นเจ้าของ ‪ผลงานเพลงฮิตแห่งปี 1969 ได้อยู่ดี
‪(ดิ อาร์ชีส์)
‪เอาล่ะ
‪รอบสุดท้าย ตกลงนะ
‪- ก็ได้ ‪- ฉันฟังจนเอียนแล้ว
‪พี่สาวคนกลางของผม จาน่า ‪ชอบวงเดอะ มังกีส์ และพอมานึกๆ ดูแล้ว
‪เธอก็ชอบทุกวงที่มีหนุ่มน่ารักในนั้น
‪ส่วนแนวที่ผมชอบ ‪เรียกได้ว่ากำลังพัฒนาตามอายุแล้วกัน
‪ยกตัวอย่างก็เช่นเฮิร์บ อัลเพิร์ต
‪หรืออย่างน้อยก็ปกอัลบั้มหนึ่งของเขา
‪รสนิยมทางดนตรีของวิคกี้เจ๋งที่สุด
‪และเธอก็มักจะบรรยาย ‪ความหมายที่ลึกลงไปของเพลงให้เราฟัง
‪ความหมายที่แท้จริงถูกซ่อนอยู่ในนั้น
‪และเราต้องถอดรหัสมัน ‪เช่นเพลง "ลูซี่ อิน เดอะ สกาย วิธ ไดมอนส์"
‪แอลเอสดี
‪คนที่เข้าใจก็จะเห็นชัดๆ เลย ‪และถ้าคนที่คิดอะไรตรงๆ ก็จะไม่เข้าใจ
‪(เซอร์เรียลลิสติก พิลโลว์)
‪พระเจ้า ปิดเร็วๆ
‪- ไม่นะ ‪- โอเค
‪โธ่ จาน่า
‪จาน่าเจออุบัติเหตุอยู่เสมอ
‪เธอเป็นคนแรกที่ต้องเย็บแผล ‪เป็นคนแรกที่กระดูกหัก
‪อุบัติเหตุมักชอบเกิดกับเธอ
‪และดูเหมือนการเป็นผู้หญิง ‪จะมีอะไรให้ต้องทำมากกว่าเยอะ
‪ในเวลานั้น ผมตรงคือลุคที่ทุกคนต้องการ
‪แต่เพราะความชื้นของฮูสตัน มันจึงเป็นเรื่องยาก
‪และนี่คือยุคก่อนที่จะมี ‪ผลิตภัณฑ์สำหรับผมและไดร์เป่าผม
‪สมัยนั้นที่ม้วนผมยังอันเล็กๆ ‪พวกเธอเลยใช้กระป๋องน้ำส้ม
‪พวกพี่สาวผมไม่เพียงแต่เจ้าความคิด ‪แต่พวกเธอยังชอบเล่นใหญ่
‪วีจา อยู่กับเราหรือเปล่า
‪(ใช่ วีจา ไม่ใช่)
‪- ใช่ ‪- พระเจ้า
‪ดีแล้ว
‪โรเบิร์ตแอบมีใจให้ฉันบ้างไหม
‪เย่
‪ในห้องนอนของเรา ‪สตีฟ เกร็ก และผมเห็นพ้องกัน
‪สุดยอดผู้หญิงคือราเคล เวลค์
‪เธอแสดงในหนังอย่างโลกล้านปี
‪ท่องทะเลเลือดและบันโดเลโร่
‪ผมจำได้ด้วยว่าสตีฟ ‪มีนิตยสารเพลย์บอยซ่อนไว้ใต้ลิ้นชัก
‪(เพลย์บอย)
‪และเราไม่เคยรู้ว่าพี่สาวผมคนไหนเป็นคนแฉเรา
‪วิทยุถูกเปิดไว้ตลอด มันเล่นแต่เพลงฮิต
‪เพลงโปรดผมคือ "อิน เดอะ เยียร์ 2525" ‪ที่พูดถึงอนาคตแบบดิสโทเปียอันแสนน่ากลัว
‪เพลงหลายเพลงก็มีชื่อของ ‪เด็กผู้หญิงหลายคนที่ผมรู้จักในนั้น
‪("วอล์ค อะเวย์ เรเน่" เดอะ เลฟต์ แบงก์)
‪("วัลเลรี" เดอะ มังกีส์)
‪("อะลอง คัมส์ แมรี" ดิ แอสโซซิเอชัน)
‪("วินดี้" ดิ แอสโซซิเอชัน)
‪("จีน" โอลิเวอร์)
‪มีเพลงดังเพลงหนึ่งที่มีชื่อผู้ชายอยู่ในนั้น
‪แต่เขาชื่อว่าซู
‪ฉันเหงื่อหลั่งโซมกายและพูดออกไป
‪"ฉันชื่อซู
‪สบายดีใช่ไหม
‪ทีนี้เตรียมตัวตาย…"
‪เราชอบตอนจบที่พวกเขาเซนเซอร์คำสบถดังตี๊ด
‪กรวดในลำไส้ น้ำลายในดวงตา
‪เพราะฉันคือตี๊ดที่ตั้งชื่อแกว่าซู
‪คงต้องบอกว่านี่คือจุดสูงสุด ‪ของยุคแห่งการโทรแกล้ง
‪อีกเป็นสิบปีกว่าโทรศัพท์จะโชว์เบอร์ได้
‪เราใช้ตั้งแต่วิธีพื้นฐาน อย่างเช่น…
‪คุณมีปรินซ์ อัลเบิร์ตในกระป๋องไหม
‪งั้นก็ปล่อยเขาออกมาซะนะ
‪ไปจนถึงมุกที่ซับซ้อนกว่า…
‪สวัสดี นี่ทอมมี่ โอจากเคอาร์บี ‪และรายการทายชื่อเพลง
‪ผมกำลังคุยกับใครอยู่
‪ฉันชื่อมาร์ตา
‪มาร์ธา วันนี้คุณโชคดีแล้ว มาร์ธา
‪รางวัลใหญ่ของเราอยู่ที่ 285 ดอลลาร์
‪มันจะเป็นของคุณถ้าคุณทายชื่อเพลงถูก
‪หลังจากฟังเพลงเป็นเวลาห้าวินาที
‪พร้อมไหมครับ
‪คิดว่าพร้อมค่ะ
‪ทายชื่อเพลงนี้
‪มาร์ธา คุณทายชื่อเพลงนี้ออกไหม
‪ใช่ "วิชิต้า ไลน์แมน" ไหมคะ
‪ถูกต้อง "วิชิต้า ไลน์แมน" คุณชนะรางวัลใหญ่
‪จาน่า ไปรับซิ บอกไปว่าเรากินอยู่
‪- ใครกันนะ ‪- ไร้มารยาท
‪ในทางกลับกัน พ่อก็มีวิธีรับมือ
‪ตอนที่บ้านเราตกเป็นเป้า ‪ของนักโทรแกล้งรายหนึ่งอย่างต่อเนื่อง
‪เขาอีกแล้ว
‪พ่อมีอะไรมาให้ไอ้เวรนี่
‪สวัสดี
‪อ้อ น่าสนใจจังเลย
‪ทีนี้ฟังให้ดีๆ นะ
‪พ่อ
‪แก้วหูมันน่าจะแตกแล้วล่ะ
‪ผมจำได้ว่าผมสงสารจอมแกล้งรายนั้น
‪การลงโทษเหมือนจะรุนแรงเกินความผิด
‪ถ้าเกิดเราไม่ได้มีเล่นในลิตเติลลีก
‪เราก็จะไปเตร่อยู่ที่สนามเพื่อดูเพื่อนๆ เล่น
‪ทำอะไรบ้าๆ บอๆ และไล่เก็บลูกฟาวล์
‪เอาลูกฟาวล์กลับมาคืนเพื่อแลกกับน้ำแข็งไส
‪- ขอสตรอว์เบอร์รีแล้วกัน ‪- ลูกฟาวล์หนึ่งลูก
‪แล้วก็เอาชิกโอสติ๊ก
‪ของเธอ
‪ขอบคุณครับ
‪เราจะได้น้ำแข็งไสฟรีเหมือนกัน ‪ถ้าเก็บขยะใส่เต็มถุง
‪ฉันศรัทธาในพระเจ้า รักในชาติ ‪และจะเคารพกฎหมายของชาติ
‪ฉันจะเล่นอย่างขาวสะอาดและคว้าชัยมาให้ได้
‪ไม่ว่าแพ้หรือชนะ ฉันจะทำให้เต็มที่
‪ทีนี้มองไปที่ธงตรงเซ็นเตอร์ฟีลด์ ‪เราจะบรรเลงเพลงชาติ
‪ผมจำได้ว่ารู้สึกซาบซึ้งกับคำปฏิญาณตนลิตเติลลีก
‪และเพลงชาติ ‪จนทำให้รู้สึกว่าต่อให้เราชนะหรือแพ้
‪มันก็ไม่สำคัญ
‪ความรู้สึกนั้นมักจะอยู่ ‪ไปจนถึงแค่ตอนขว้างลูกแรกนั่นแหละ
‪แต่ไม่มีอะไรทำหน้าที่พี่เลี้ยงเด็ก ‪ได้ดีไปกว่าหนังสามเรื่องซ้อนที่มาเจสติก
‪ทั้งที่ชื่ออลังการ แต่โรงหนังมันกลับโทรม
‪ผมจำได้ว่ามีโปรแกรมหนึ่ง ‪ที่ฉายหนังไซไฟเรื่องเคาท์ดาวน์
‪การแข่งไปดวงจันทร์ปิดฉาก เมื่อเราไปที่นั่น
‪และพบว่าพวกรัสเซียก็ไปถึงที่นั่นเหมือนกัน
‪แต่พวกนั้นตายเพราะยานตกในตอนที่ลงจอด
‪เพื่อแสดงน้ำใจ นักบินอวกาศอเมริกันจึงกางธง
‪ของทั้งสหรัฐอเมริกาและสหภาพโซเวียต
‪โลกอันบ้าคลั่ง
‪จากนั้นก็เป็นหนังสยองขวัญสองเรื่อง
‪เดอะ โฟรเซน เดด
‪หนังว่าด้วยนักวิทยาศาสตร์นาซีเพี้ยน ‪ที่วางแผนชุบชีวิตผู้นำนาซีซึ่งถูกแช่แข็ง
‪และอิท
‪เรื่องของผู้ช่วยพิพิธภัณฑ์สติแตก ‪รับบทโดยร็อดดี้ แมคโดวอลล์
‪ที่ได้ปลุกชีพโกเลมศตวรรษที่ 16 ขึ้นมา ‪ด้วยการเอาม้วนคัมภีร์เล็กๆ ใส่ปากมัน
‪ตามคำทำนาย มันคงกระพัน
‪และมันก็กลายเป็นผู้ช่วยของเขา ‪ในการฆาตกรรมและก่อความวุ่นวาย
‪ฆ่าเขา
‪หนังจบด้วยฉากที่โกเลมเดินลงทะเล
‪สมัยนั้นยังไม่มีหนังภาคต่อ
‪ฉะนั้นเท่าที่ผมรู้ โกเลมไม่เคยเดินกลับขึ้นมา
‪ผมไม่มีวันลืมปาร์ตี้ส่งท้ายปีที่พ่อแม่ผมจัด
‪เพราะมันกำลังจะเข้าสู่ปีสำคัญ ปี 1969
‪พวกผู้ใหญ่ปาร์ตี้กันข้างใน
‪พวกเราส่วนใหญ่อยู่ที่สนามด้านหลัง ‪ที่ซึ่งสงครามไฟพะเนียงกำลังปะทุ
‪และความคลั่งการจุดไฟของไบรอน
‪ก็พัฒนาขึ้นไปอีกขั้นด้วยท่อระบายน้ำขนาดใหญ่
‪ระเบิดเล็ก
‪และลูกซอฟต์บอลไฟท่วมที่ทะยานผ่านฟากฟ้า
‪ทุกคนพร้อมนับถอยหลังแล้วหรือยัง
‪โอเค เอาล่ะนะ
‪สิบ เก้า
‪แปด เจ็ด
‪หก
‪ห้า สี่
‪สาม สอง หนึ่ง
‪สวัสดีปีใหม่
‪ผมคิดว่านี่น่าจะเป็นจุดที่ดีเหมือนกัน ‪ที่จะกลับไปยังเรื่องที่เล่าค้างเอาไว้
‪นั่นแหละๆ เชิญหัวเราะตามสบายเถอะ
‪แต่พวกเขาบอกผมแบบนี้…
‪เก่งมาก สแตน เธอไม่หมดสติ
‪เรื่องอ้วกไม่ต้องห่วง
‪นักบินอวกาศทุกคน ตั้งแต่จอห์น เกล็นน์ ‪จนถึงนีล อาร์มสตรอง พวกเขาอ้วกทั้งนั้น
‪อย่างน้อยก็ในครั้งแรก
‪ขณะที่ช่วงเวลาวัยเด็กของผมธรรมดาพอสมควร
‪ช่วงเวลาที่นาซ่าของผมไม่ใช่เลย
‪ผมได้รับการฝึกที่สุดแสนโหดหิน
‪นี่เรียกว่าการฝึกวอมิต โคเม็ต
‪ผมชอบเมื่อแรงโน้มถ่วงเหลือแค่หนึ่งในหก
‪แต่มันเหมือนการฝึกเคลื่อนไหวด้วยร่างกายใหม่
‪ผมต้องเข้าชั้นเรียนหลายคาบ ‪ไม่น่าสนใจเท่าไร แต่มันคงจำเป็นมั้งนะ
‪การฝึกใต้น้ำถูกคิดค้นโดยบัซ อัลดริน
‪หลังพวกเขาล้มเหลวตอนออกนอกยานเจมิไน
‪มันน่ากลัวมาก
‪พวกเขายังจำลอง ‪สถานการณ์เอาตัวรอดทุกรูปแบบให้เราคิด
‪ให้ฝึก และวางแผนเผื่อไว้
‪ไล่ตั้งแต่สถานการณ์ติดอยู่ในป่า ‪ไปจนถึงการเดินฝ่าทะเลทราย
‪ก่อนอื่นเราต้องใช้ร่มชูชีพทำชุด ‪และผ้าคลุมเพื่อปกป้องตัวเองเป็น
‪ผมจำได้ ผมคิดว่าถ้าเกิดผมต้องลงเอยแบบนี้
‪ผมคงไม่กังวลกับมันเท่าเรื่องอื่น ‪ก็เหมือนกับตอนหนึ่งของทไวไลท์ โซนน่ะ
‪หลังจบการฝึกซ้อม ‪พวกเขาจับผมเข้าหลักสูตรตัดตอน…
‪ผมคิดว่านั่นน่าจะไม่ใช่ชื่อที่ดีนัก
‪เป็นหลักสูตรสอนวิธีบินแบบรอบด้าน ‪ของยานซึ่งตอนนี้ถูกเรียกอย่างลับๆ ว่า
‪อะพอลโลสิบครึ่ง
‪ขั้นแรก ผมต้องรู้จักตัวควบคุมทั้งหมด ‪แม้กระทั่งในตอนที่ถูกปิดตา
‪ระดับความสูง
‪เช็ก
‪ตัวจับเวลา
‪- เช็ก ‪- อุณหภูมิภายใน
‪เช็ก
‪โปรแกรมจำลองก็เรื่องหนึ่ง
‪แต่เพื่อให้รู้ว่าการเอายานลงจอด ‪ในที่ที่มีแรงโน้มถ่วงแค่หนึ่งในหกเป็นยังไง
‪พวกเขาจึงสร้างอสุรกายตัวนี้
‪เครื่องฝึกซ้อมลงจอดบนดวงจันทร์
‪หรือแอลแอลทีวี
‪นีล อาร์มสตรองเคยเกือบตาย ‪ตอนพยายามเอาเจ้านี่ลงจอด
‪เขาดีดตัวออกมา ‪ก่อนหน้ายานจะตกและระเบิดแค่ไม่กี่วินาที
‪จากนั้นก็ไปกินมื้อเที่ยงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‪นั่นแหละนีล ผู้ใจเย็นเป็นน้ำเสมอ
‪หลังจากเรียนรู้เรื่องยานครบทุกอย่าง ‪ก็ถึงเวลาของแบบจำลองประสานงาน
‪ครานซ์ โบสติ๊กและทุกๆ คน ‪อยู่ในศูนย์ควบคุมภารกิจ
‪ส่วนผมอยู่ในโปรแกรมจำลอง
‪พวกเราจะถูกทดสอบ ‪โดยผู้ควบคุมโปรแกรมจำลอง
‪เสียงอัปมงคลที่อยู่หลังกระจกสองทาง
‪มีรอยรั่วในไอพ่นซีเอสเอ็ม
‪เครื่องยนต์เอสไอวีบีหยุดทำงาน ‪ระหว่างโหมดยุติ คาบเกี่ยวกัน
‪เราเรียกพวกเขาย่อๆ ว่า "ผู้คุม"
‪พวกเขานั่งอยู่หลังกระจกสีดำ ‪ในศูนย์ควบคุมภารกิจ
‪และคอยกำหนดสถานการณ์ที่เลวร้ายสุดกู่
‪เท่าที่จะจินตนาการได้
‪เพื่อที่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอวกาศ ‪เราก็จะพร้อม
‪ได้ยินว่าในโครงการเจมิไน ‪พวกเขาให้หนึ่งในผู้ควบคุมระบบแกล้งหัวใจวาย
‪เพื่อดูว่าทุกคนจะตอบสนองยังไง
‪ทุกคนเกลียดพวกเขามาก
‪โอเค การจำลองสุดท้าย
‪ทำให้ดี ลงจอดให้ปลอดภัย แล้ววันนี้พอแค่นี้
‪หวังว่าจะทันได้ไปซดเบียร์ที่ซิงกิ้ง วีล
‪ส่วนเธอจะได้โค้ก สแตน
‪แค่แท็งก็ได้ ผู้คุมการบิน
‪เอาล่ะ อนุมัติให้ลดระดับเพื่อลงจอดได้
‪โอเค เริ่มเดินเครื่องยนต์ แรงดันสิบเปอร์เซ็นต์
‪ไปได้สวย
‪ลงจอดเต็มกำลังได้
‪เต็มกำลัง
‪อยู่ที่ 1,000 ฟุต
‪แจ้งเตือน 1201 ดัง
‪- รหัส 1201 เบลส์ มันคืออะไร ‪- เดี๋ยวนะ
‪ตอนนี้ 750 ฟุต
‪"คอมพิวเตอร์ทำงานหนักเกินพิกัด ‪ทำหน้าที่ได้ไม่สมบูรณ์"
‪ระบบทั้งหมดก็ดูปกติดีนี่นา
‪แจ็ค มันเกิดอะไรขึ้น
‪แจ้งเตือนดีดตัว ‪คอมฯ ทำงานหนักเกินเพราะอะไรบางอย่าง
‪ตอนนี้ 500 ฟุต ฝั่งผมดูปกติดี
‪ตอนนี้ 400 ฟุต
‪เดี๋ยว
‪แจ้งเตือนรหัส 1202
‪รหัส 1202 เหรอ
‪ผมไม่เห็นความผิดปกติ แต่นี่ดูท่าไม่ดีแล้ว
‪ผมว่าเราต้องยุติภารกิจ
‪คอมพิวเตอร์มีปัญหาบางอย่าง ยุติเถอะ
‪จะยุติการบินเหรอ
‪- ยุติการบิน ‪- เวรเอ๊ย ยุติ
‪นี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่ต้องยุติ
‪ถ้าอ่านคู่มือให้ละเอียดกว่านี้
‪ก็จะรู้ว่าให้ดำเนินการลงจอดต่อไป
‪แต่ตอนนี้นักบินอวกาศของเรา
‪ต้องบินกลับสู่โลกอย่างอับอายขายขี้หน้า
‪เราต้องสูญภาษีมูลค่าพันล้าน
‪และต้องไปนั่งเก้าอี้แถวหน้าดูพวกรัสเซีย
‪ปักธงของพวกมันในเดือนสิงหา
‪พอใจไหม
‪เมื่อถึงเวลาที่ผมพร้อมสำหรับการปล่อยยาน
‪ผมใจเย็นสุดๆ ‪เพราะผมรู้สึกว่าผมได้ทำมันมาแล้ว
‪พวกเขาทำให้ผมอยู่ในสภาพพร้อมลุย
‪จำได้ว่าผมตื่นเต้นมากกว่ากังวล
‪อาจจะใจเย็นมากไปด้วยซ้ำ
‪สแตน พร้อมไหม
‪พร้อม
‪ถึงเวลาออกเดินทางไปดวงจันทร์แล้วกลับมา
‪ภารกิจลับอะพอลโลสิบครึ่งดำเนินไปอย่างราบรื่น
‪แต่ก็นั่นแหละ มันเหมือนว่าภารกิจนี้ไม่เคยเกิดขึ้น
‪ไม่มีพาดหัวข่าว ไม่มีการจัดขบวนพาเหรดให้ผม
‪ผมบอกใครไม่ได้ ไม่เว้นแม้แต่ครอบครัว
‪ตอนอะพอลโล 11 ออกตัวในวันที่ 16 กรกฎาคม ‪และลงจอดบนดวงจันทร์สี่วันให้หลัง
‪ผมก็ได้ดูทางทีวีเหมือนกับทุกๆ คนทั่วโลก
‪แต่สำหรับผม มันเหมือนกับเป็นฝัน
‪ผมเป็นคนเดียวในโลกที่รู้ว่า ‪พวกเขากำลังเจอประสบการณ์แบบไหน
‪เหมือนผมขึ้นไปบนนั้นกับพวกเขาด้วย
‪แต่ผมไม่ได้ไป
‪ผมอยู่ที่นี่
‪เห็นยานแซเทิร์น 5 นั่นไหม
‪พวกเขาเอามันขึ้นเรือที่ฮันท์สวิลล์ ‪แอละแบมา ซึ่งเป็นที่ที่มันถูกสร้าง
‪จากนั้นมันก็ไปยังเทนเนสซีและโอไฮโอ ‪ก่อนจะล่องมาตามมิสซิสซิปปี
‪ข้ามอ่าวเม็กซิโก อ้อมแหลมฟลอริดา
‪แล้วก็เอามันขึ้นฝั่งที่แหลมเคนเนดี้
‪แน่นอน ถ้าจะขนมันมาที่นี่ ก็ต้องเลี้ยวขวาที่อ่าว
‪จากนั้นก็ถึงอ่าวกัลเวสตัน ‪แล้วก็เป็นทะเลสาบเคลียร์
‪จากนั้นเราก็แค่ข้ามถนนนาซ่า 1 ‪แล้วไปรับมันจากที่นั่นได้
‪แล้วพ่อรับผิดชอบเรื่องนั้นเหรอ
‪ถ้านั่นไม่ใช่การส่งรับพัสดุ แล้วจะเรียกว่าอะไร
‪เวลาตะวันออก ‪นั่นคือจรวดขนส่งที่ใหญ่มาก สูงเท่าตึก 36 ชั้น…
‪แต่เปล่า ไคล์ที่ฟลอริดา ‪เป็นคนจัดการรายละเอียดส่วนใหญ่
‪นับถอยหลัง 34 นาที ทุกอย่างไปได้สวย
‪ตามรายงาน นักบินสภาพร่างกายฟิตพร้อม
‪พวกเขาอยู่บนนั้น ‪กำลังรอให้อะพอลโล 11 ออกตัว
‪ระบบของยาน
‪ในการทดสอบขั้นสุดท้าย ผลออกมาสมบูรณ์ดี
‪สภาพอากาศปลอดโปร่ง
‪ดูเหมือนเช้านี้ มนุษย์จะได้
‪ออกเดินทางครั้งยิ่งใหญ่ ‪และลงจอดบนดวงจันทร์ในที่สุด…
‪กังวลบ้างไหม
‪- ไม่เลย ‪- ทำไมพ่อต้องกังวลด้วย
‪พ่อเปล่า
‪ลูกรัก พ่อของลูกก็มีส่วนในงานนี้นะ
‪คนมากมายมีส่วน
‪เรายังไม่มีคำสำหรับพรรณนาสิ่งนี้
‪เราจะพูดว่า "สูงเทียมฟ้า" อีกได้ยังไง
‪"ท้องฟ้าเป็นขีดจำกัด" มันหมายความว่าอะไร
‪ดวงจันทร์ดูแปลกประหลาด ‪และไกลแสนไกลสำหรับคุณไหม
‪ไม่ค่ะ มีสิ่งที่ไกลกว่าดวงจันทร์อีก
‪ตอนนี้ แน่นอนครับว่าผมกำลังคิดถึง ‪เป้าหมายต่อไป ดาวอังคารและไกลกว่านั้น
‪คิดถึงดาวอังคารและไกลกว่านั้นเหรอ ‪เรายังไม่ทันได้ไปดวงจันทร์เลยนะ อาเธอร์
‪แต่นั่นคงเป็นธรรมชาติ ‪ของนักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์อย่างคุณ
‪เราจะได้เจอเซอร์ไพรส์บนดวงจันทร์
‪อาจจะไม่ใช่ในการเดินทางรอบแรก ‪แต่ในที่สุดเราจะเจอแน่
‪ไม่รู้ว่าพวกเขาจะเจอเสาหินสีดำขนาดใหญ่ ‪รอเราอยู่หรือเปล่า
‪อ้างอิงจากหนัง 2001…
‪สแตน เข้ามาเร็ว เขาจะปล่อยยานแล้ว
‪เครื่องยนต์ที่สร้างแรงดัน
‪มีกำลังแรงม้ารวม ‪เทียบเท่าเครื่องบินเจ็ตขับไล่ 543 ลำ
‪มันใช้เชื้อเพลิง 2,568,240 กิโลกรัม
‪ซึ่งเทียบเท่ากับรถรางบรรทุกถัง 98 คัน
‪ซึ่งมีความจุเท่าถังน้ำของเมืองเล็กๆ หนึ่งเมือง
‪จรวดขนส่งมีน้ำหนักเท่าเรือดำน้ำนอติลุส
‪เมื่อออกตัว เสียงรบกวนจะดังถึง 120 เดซิเบล
‪เทียบได้กับชุดเครื่องเสียง ‪แปดล้านเครื่องเปิดพร้อมกัน
‪ศูนย์ควบคุม เช็กระบบเพื่อปล่อยยาน
‪- ผู้ควบคุมการบิน ‪- พร้อม
‪- โอเค เรโทร ‪- พร้อม
‪- ไฟโด ‪- พร้อม
‪- คอนโทรล ‪- พร้อม
‪- เทลคอม ‪- พร้อม
‪- จีเอ็นซี ‪- พร้อม
‪- เซอร์เจียน ‪- พร้อม
‪แคปคอม พร้อมจะเดินหน้าต่อแล้ว
‪นับถอยหลัง 60 วินาที
‪ตามรายงานคืนนี้ ทุกอย่างไปได้ดี ‪นับถอยหลัง 25 วินาที
‪- หลบไป หัวนายบัง ‪- อีก 20 วินาที
‪ใช่ เร็วเข้า
‪นับถอยหลัง 15 วินาที
‪- ใช้ระบบนำทางภายใน ‪- ต่ำลงอีก
‪สิบสอง สิบเอ็ด
‪สิบ เก้า เริ่มการติดเครื่องยนต์
‪หก ห้า
‪สี่ สาม
‪สอง หนึ่ง
‪ศูนย์ เครื่องยนต์ทั้งหมดทำงาน
‪ออกตัว
‪ยานออกตัวแล้ว
‪อาคารสั่นสะเทือน
‪เรารู้สึกถึงแรงปะทะที่เราคุ้นชินแล้ว
‪ช่างเป็นช่วงเวลาสำคัญ มนุษย์กำลังไปดวงจันทร์
‪ไปได้ดีเลย มันตรงดิ่งขึ้นไป
‪ตอนนี้วิถีของมันดูไปได้ดี ว่าไหม วอลลี่
‪ดีมาก
‪ขึ้นไปแล้วหนึ่งไมล์
‪สาม สี่ไมล์
‪อยู่ที่ 2,195 ฟุตต่อวินาที
‪ทุกอย่างไปได้ดี
‪- ยังเห็นมันไหม ‪- ยังเห็น
‪โอเค
‪แยกตัวขั้นแรก เตรียมพร้อม
‪ตอนนี้ไปได้ดี
‪รู้อะไรไหม บิกินี่สุดสวยตัวนี้ ‪ผลิตโดยบริษัทกระดาษ
‪ผ้าคอนฟิลวิเศษมาก
‪ในแง่หนึ่งมันก็เหมือนกระดาษ ‪ราคาถูกจนโยนทิ้งได้สบายๆ
‪อือ ว่าแล้วก็นึกได้
‪แม่มีงานต้องทำ
‪นี่คือกาแฟ
‪มันไม่สนที่หน้าตามันดูไม่เหมือนกาแฟ
‪วิธีที่กาแฟนั้น…
‪นี่เจ็ตโธร โบดีนใช้พลังจิตเรียกมนุษย์อวกาศ
‪คุณอาจกำลังมองหาสุดยอดมันสมองของดาวโลก
‪เพื่อพากลับดาวศุกร์ ดาวอังคาร ‪ดาวไหนก็เถอะ…
‪ต้องเป็นมนุษย์ดาวอังคารแน่
‪- พวกมันพูดอะไร ‪- โอเค แป๊บนะ
‪นี่มันบ้าอะไร เจ็ตโธร
‪รายงานข่าวอยู่ไหน
‪ขั้นที่สาม…
‪ไม่เอาน่า วันนี้วันประวัติศาสตร์
‪และ 47 วินาทีเพื่อเร่งความเร็ว…
‪วันน่าเบื่อแห่งประวัติศาสตร์
‪- ว่าไงนะ ‪- พามันเดินทางไปสู่ดวงจันทร์
‪เปล่า
‪อยู่ที่ 26,000 ฟุตต่อวินาที
‪การเผาไหม้เป็นไปด้วยดี
‪เครื่องยนต์ติดขึ้นตรงเวลากับที่คาดการณ์ไว้
‪เห็นได้ชัด ไอพ่นแรงดัน ‪ได้รับการเฝ้าสังเกตอย่างใกล้ชิด
‪โทรมาตรและเรดาร์ติดตามทำงานสมบูรณ์
‪ความเร็วตอนนี้เกิน 35,000 ฟุตต่อวินาทีแล้ว
‪ระดับความสูง หนึ่ง เจ็ด เจ็ดไมล์ทะเล
‪เธออยู่นอกวงโคจรแล้ว สแตน
‪เหมือนอะพอลโลจะเกิดปัญหาในการเชิดหัวขึ้น
‪เครื่องยนต์หยุดทำงาน พวกเขายืนยัน ‪เรายังไม่ได้รับสัญญาณจากตัวยาน
‪เรารู้สึกกังวลกับช่วงนาทีนี้อย่างมาก
‪อะพอลโลสิบครึ่ง นี่ฮูสตัน ได้ยินไหม
‪รับทราบ ฮูสตัน นี่อะพอลโลสิบครึ่ง
‪เป็นการเดินทางที่วิเศษมาก
‪รับทราบ อะพอลโลสิบครึ่ง เราจะส่งข่าวต่อ
‪ดูเหมือนการเดินทางของเธอจะไปได้ดี
‪และนั่นคือจุดเริ่มต้นการไปดวงจันทร์ของผม
‪ถึงแม้ผมจะเคลื่อนที่ ‪ด้วยความเร็ว 12,000 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
‪แต่ผมก็รู้สึกว่ามันเป็น ‪การเดินทางสามวันครึ่งที่ยาวนาน
‪สาม สอง…
‪แน่นอน ข่าวยังรายงานต่อไปในทีวี
‪และความคาดหวังที่เพิ่มพูน
‪ต่อสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอีกสองสามวัน ‪ก็ไม่ได้หายไปไหน
‪แต่สองสามวัน ‪ในการเดินทางไปดวงจันทร์ถือว่านาน
‪- และตอนนั้นเป็นหน้าร้อน ‪- ละครเงามืดฉายไม่รอเราแล้วนะ
‪บาย เจอกันพรุ่งนี้
‪ผมจำได้ คืนนั้นเราไปโรงหนังไดรฟ์อิน
‪และเราก็ใช้อุบายประหยัดเงินของพ่อ
‪ผู้ใหญ่สี่คน ส่วนสองคนนั้น
‪เป็นเด็กอายุต่ำกว่า 12
‪ฉะนั้นถ้าไม่ถึง 12 ก็ไม่ต้องจ่าย
‪โอเค หกดอลลาร์
‪ก็บอกแล้ว
‪มาเร็ว
‪ให้ตาย
‪- เราอยากดูเฮลไฟเตอร์ส ‪- ไม่ แม่ไม่ให้ดูหนังที่ชื่อแบบนั้นหรอก
‪- แต่เขาถ่ายทำที่ฮูสตันนะ จอห์น เวย์นเล่นด้วย ‪- ฉันอยากดูผจญภัยทะเลใต้
‪งั้นเธอก็อยู่ดูผจญภัยทะเลใต้ที่นี่สิ
‪ใช่ เราจะไปดูเฮลไฟเตอร์ส
‪- โอเค ก็ได้ ‪- โอเค ได้
‪รถจะจอดอยู่ที่ฝั่งคาวบอยปืนสั่น ‪และผจญภัยทะเลใต้
‪พอหนังจบแล้วรีบกลับมา
‪- ได้พ่อ ‪- โอเค
‪- เมื่อกี้พ่อบอกว่าไง ‪- หนังจบแล้วกลับมา
‪ขอบคุณ
‪รอแป๊บนะ พร้อมแล้ว
‪เยี่ยม วิเศษจริงๆ
‪มันสนุกเสมอที่ได้ออกไปเดินเตร่
‪เราจะมองหาคู่รักที่นัวเนียกันอยู่ในรถ
‪และเบาะแสที่ดีที่สุดคือให้มองหา ‪รถที่ไฟเบรกติดๆ ดับๆ เข้าไว้
‪นี่คือช่วงสุดท้ายของวัยเด็กที่ผมได้สัมผัส
‪ความสบายแสนพิเศษของการหลับไปในรถ
‪เราสามารถผล็อยหลับ ‪โดยที่รู้ว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย
‪และเราจะตื่นมาบนเตียงของตัวเองในตอนเช้า
‪ในอวกาศ มันโดดเดี่ยวมากกว่านิดหน่อย
‪วันต่อมา เรานั่งรถกระบะ ‪ของครอบครัวเพื่อนไปชายหาด
‪เราต้องนั่งรถไปหนึ่งชั่วโมง
‪กัลเวสตัน โอ้ กัลเวสตัน ‪มันเป็นชายหาดเดียวที่เรารู้จัก
‪แต่มันสนุกเสมอ ‪จะรถหรือไส้กรอกร่วนๆ ก็ช่างมันสิ
‪และแค่การลงไปในน้ำ ‪เราก็เสี่ยงชีวิตแล้วในระดับหนึ่ง
‪เพราะที่นั่นมีกระแสใต้น้ำที่จะฉุดคุณลงไป
‪และพัดคุณไปโผล่ที่ไหนสักแห่งในลุยเซียนา
‪ถ้าแค่นั้นทำอะไรคุณไม่ได้
‪ที่นั่นยังเต็มไปด้วยแมงกะพรุนลอยคอพร้อมต่อยคุณ
‪และเพรียงบนเสาไหนสักเสาที่ยื่นขึ้นมาจากน้ำ
‪ก็พร้อมที่เฉือนผิวคุณ
‪และดูเหมือนว่าที่ไหนสักแห่งในอ่าวเม็กซิโก
‪จะมีน้ำมันรั่วอยู่เสมอ และผลที่ตามมา ‪ก็คือก้อนน้ำมันขี้โล้ที่มีอยู่ทั่ว
‪ตอนที่เราจะกลับบ้าน
‪เราเลยต้องใช้น้ำมันเบนซิน ‪ถูเท้าที่ดำเพราะน้ำมันดินให้สะอาด
‪ในช่วงหลายวันนี้ เพราะภารกิจไปดวงจันทร์
‪ทีวีเลยฉายแต่หนังไซไฟคลาสสิก
‪ที่น่าจดจำที่สุด
‪อาจจะเป็นเดสติเนชัน มูน ‪ของโรเบิร์ต ไฮน์ไลน์ฉบับปี 1950
‪ซึ่งคาดการณ์อนาคตล่วงหน้าเกือบ 20 ปี
‪ได้เหมือนกับสิ่งที่เกิดขึ้นในปี 1969 อย่างมาก
‪มันสุดยอดมากที่ทุกอย่างถูกเผงไปหมด
‪ทั้งการปล่อยยานครั้งแรกที่ล้มเหลว
‪ชาวเท็กซัสคนหนึ่งเรียกร้องให้สร้างทุกอย่างที่นี่
‪ที่ผมจะพูดคือเราสร้างมันที่เท็กซัสจะดีกว่า
‪แรงจี
‪ภาวะไร้น้ำหนัก
‪การมองกลับมายังโลก
‪- นี่ๆ ‪- นี่ เธอทำอะไรน่ะ
‪แจนิส จอปลินมาออกดิก คาเว็ตต์
‪แต่หนังมันยังไม่จบเลยนะ
‪พวกเด็กผู้ชายครองทีวีมาทั้งคืนแล้ว ตาเราบ้าง
‪ให้ผมจุดไฟให้ไหม ลูกเอ๋ย
‪นั่นนักร้องคนโปรดฉันเลย คุณรู้ได้ไง
‪- คุณคงไม่รู้ ‪- จริงๆ ไม่ ผมไม่
‪ถ้าไม่บอก ผมคงคิดว่าไม่ใช่…
‪สแตน
‪ไม่
‪เพื่อออกไปและเข้าไปสู่ดนตรี ‪ไปให้ถึงชั้นที่ลึกที่สุดของดนตรี
‪แทนที่จะเสียเวลาอยู่ที่ชั้นบนสุด ‪เหมือนที่นักร้องหญิงส่วนใหญ่ทำ
‪ฉันคิดว่าพวกเธอ อยู่บนท่วงทำนอง
‪แทนที่จะเข้าไปถึงความรู้สึกของดนตรี ไม่รู้สิคะ
‪สำหรับผม คำตอบนั้นดีพอแล้ว
‪เราใช้เวลาส่วนใหญ่ของวันต่อมา ‪เหมือนกับในวันฤดูร้อนแสนร้อนวันอื่นๆ
‪ไปเล่นอยู่ที่สระว่ายน้ำ
‪พวกเราต่างมีท่ากระโดดน้ำที่ชำนาญเป็นพิเศษ
‪ผมทำท่าแจ็คไนฟ์ได้เป๊ะ
‪ท่าลูกปืนใหญ่ ‪แล้วก็ท่าที่นั่งนักเทศน์ซึ่งคนไม่ค่อยรู้จัก
‪เกร็กเก่งเรื่องคิดค้นท่ากระโดดน้ำของตัวเอง
‪แต่ไฮไลท์น่าจะอยู่ที่ ‪การได้กินฟริโตพายเป็นมื้อเที่ยง
‪มันก็แค่การเอาห่อฟริโตมาตัดเปิดด้านข้าง
‪แล้วตักชิลลี่ใส่ลงไปเยอะๆ
‪ตอนที่ผมเข้าสู่วงโคจรของดวงจันทร์
‪ผมเดินทางด้วย ‪ความเร็ว 3,680 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
‪รอบเทห์ฟากฟ้าที่ไม่เคยมีมนุษย์มาถึงมาก่อน
‪ผมมองลงไป ‪ขณะผ่านทะเลแห่งความเงียบสงบ
‪มันดูไม่สงบนักสำหรับผม
‪ผมจะต้องลงจอดตรงไหนเนี่ย
‪สวัสดี ผมจอห์นนี แคช
‪ตอนกลับมาจากสระในคืนนั้น ‪เราทุกคนดูรายการจอห์นนี แคช โชว์
‪สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ วงเดอะ มังกีส์
‪- พวกเขาจริงด้วย ‪- พระเจ้า
‪เดวี่น่ารักมาก
‪เรารีบกลับบ้าน
‪เพราะสเตฟานี่กับจาน่าบอกว่า ‪เดอะ มังกีส์จะมาออกรายการ
‪มิคกี้ เดวี่และไมค์มาออกรายการ ‪แต่ปีเตอร์ไปไหนล่ะ
‪หลังจากนั้นก็เป็นคิวโจนี มิตเชลล์ ‪เธอร้องเพลงคู่กับจอห์นนี
‪เสียงเธอชวนฟังสุดๆ
‪เธอเป็นศิลปินที่ครบเครื่องมาก ‪เธอเป็นจิตรกรด้วยนะ
‪จากนั้นวันสำคัญก็มาถึง 20 กรกฎาคม ปี 1969
‪พวกเขาจะลงจอดบนดวงจันทร์ในตอนบ่าย
‪และลงไปเดินสำรวจในช่วงค่ำ
‪แต่พ่อมีตัวเลือกสุดเซอร์ไพรส์มาให้เรา
‪โอเค เราได้บัตรส่วนลดแอสโตรเวิลด์มา
‪แต่ใช้ได้แค่วันนี้เท่านั้น
‪ฉะนั้น พวกลูกจะไปก็ได้
‪หรือไม่ก็อยู่ดูรายงานข่าว ‪การลงจอดบนดวงจันทร์กับพ่อแม่ที่นี่
‪- แอสโตรเวิลด์ ‪- แอสโตรเวิลด์
‪แต่เราจะพลาดการลงจอดหรือเปล่า
‪พวกเขามีกำหนดจะลงไปเดินในช่วงค่ำ ‪ตอนนั้นลูกก็กลับบ้านแล้ว
‪เอางี้แล้วกัน มาโหวตเถอะ ‪วิคกี้ วันนี้ลูกต้องทำอะไรบ้าง
‪หนูทำงานถึงห้าโมง
‪- สตีฟล่ะ ‪- ผมเหลือสนามที่ต้องจัดการ
‪ก็จริง
‪แล้วพวกลูกสี่คนล่ะ
‪- ใครจะไปแอสโตรเวิลด์บ้าง ‪- ไป
‪ไม่มีใครปฏิเสธแอสโตรเวิลด์ได้หรอก ‪มันเป็นที่ที่สุดยอดที่สุด
‪มันเป็นสวนสนุกขนาดยักษ์ ‪ริมทางด่วนฝั่งตรงข้ามของแอสโตรโดม
‪มันคือดิสนีย์แลนด์ฉบับฮูสตัน
‪มันคือที่แห่งความตื่นเต้นและการผจญภัยไม่รู้จบ
‪ทุกอย่างมีคำว่า "แอสโตร" ในชื่อ ‪ทั้งแอสโตรวีล
‪แอสโตรนีดเดิล
‪แอสโตรเวย์
‪แล้วก็มีแบล็กดราก้อน
‪แบมบูชูต
‪และรางรถสปินเอาท์
‪ในการล่องเรือตะลุยป่าลอสต์เวิลด์ ‪เราจะเจอจระเข้ตีนเป็ด
‪และชนพื้นเมืองผู้ไม่พอใจที่ยิงธนูใส่เรา
‪กลยุทธ์ที่เราใช้ประจำ ‪คือเราจะไปที่นั่นแต่เช้า ตั้งแต่ประตูเปิด
‪จากนั้นก็วิ่งไปที่รถเลื่อนอัลไพน์ ‪ซึ่งอยู่เกือบท้ายสวนสนุก
‪มันเป็นเครื่องเล่นที่ฮิตที่สุดในตอนนั้น
‪เราอาจจะได้เล่นมันสักสองสามรอบ
‪ก่อนที่แถวจะยาวเกินไป ‪และเราต้องรอนาน 45 นาที
‪รถเลื่อนนั่นมันสนุกมากเลย
‪เราจะเจอน้ำตกขนาดใหญ่
‪ห้องหิมะถล่ม
‪อุโมงค์เสียงสะท้อน
‪ที่ซึ่งเมื่อเราตะโกนในถ้ำแรก ‪เราจะได้ยินเสียงซ้ำในถ้ำถัดไป
‪- สวัสดีอนาคต ‪- เดวี่ โจนส์ตลอดไป
‪คิดถึงนะ
‪สวัสดีอนาคต
‪เดวี่ โจนส์ตลอดไป
‪คิดถึงนะ
‪เครื่องเล่นจะพาเราไปสู่ตอนจบที่สุดเหวี่ยง
‪เราจะแล่นไปแบบสบายๆ
‪จากนั้นเมื่อเลี้ยว รถจะช้าลง
‪ก่อนเราจะพบว่าเรากำลังมุ่งหน้าสู่
‪ถ้ำมืดๆ ที่ดูเหมือนอุโมงค์เหมืองน่ากลัว ‪ตรงด้านข้างของภูเขา
‪แล้วพอเราคิดว่าทุกอย่างกลับสู่ปกติแล้ว…
‪ตัวเยติน่าจะเป็นนักเรียนการละครสักคน
‪ครั้งหนึ่งเราเคยเจอเขาพักสูบบุหรี่ด้วย
‪ตัวปลอม
‪เราจะหยุดการถ่ายทอดครู่หนึ่ง ‪แต่เราจะกลับมาแน่นอนครับ
‪กำลังจะลงจอดบนดวงจันทร์ใน 40 นาที
‪และอีกเก้านาที เราจะเริ่มได้ยินเสียง
‪จากยานบังคับการที่โคจรผ่านทาง
‪ในการโคจรรอบดวงจันทร์รอบที่ 14
‪การลงจอดอาจฟังดูเหมือนง่าย แต่มันไม่ใช่เลย
‪พวกเขาจะบินผ่านภูมิประเทศที่ค่อนข้างสูง
‪ก่อนที่จะลงจอดบนจุดที่เรียบของดวงจันทร์
‪ส่วนที่ยากคงเป็นการกลับออกมา ‪หลังจากเข้าไปใกล้ขนาดนั้น
‪หลังจากที่ทำไปทั้งหมด
‪ผมคิดว่านั่นน่าจะเป็น
‪เรื่องที่ทำให้ลูกเรือรู้สึกกดดันที่สุด
‪พวกเขากำลังหมุนตัว ‪ให้ตำแหน่งหน้าต่างอยู่ด้านบน
‪(ลงจอด 46,000 ฟุต)
‪ทุกอย่างต้องพร้อมก่อนเริ่ม
‪- พร้อมทำการลดระดับไหม เรโทร ‪- พร้อม
‪- ไฟโด ‪- พร้อม
‪- คอนโทรล ‪- พร้อม
‪- เทลคอม ‪- พร้อม
‪- จีเอ็นซี ‪- พร้อม
‪- อีคอม ‪- พร้อม
‪- พร้อมให้ลดระดับลงจอดต่อไปแล้ว ‪- ไปได้สวย
‪นี่คืออีกหนึ่งหลักไมล์สำคัญ
‪ระดับความสูง 40,000
‪สัญญาณแจ้งเตือนดัง แจ้งเตือน 1202
‪รับทราบ 1202 รับทราบแล้ว ‪เดินหน้าต่อตามสัญญาณนั้น
‪- บรรจบกันที่เดลต้าเอช ‪- ศูนย์ควบคุมการบิน ได้ความเร็วแล้ว
‪นี่สัญญาณอะไร วอลลี่
‪มันคือสัญญาณบอกความพร้อมของระบบ…
‪บางอย่าง
‪- มันดังจากคอมพิวเตอร์ ‪- เดลต้า ตอนนี้ไปได้ดี
‪อย่างน้อยนี่ก็สนุกกว่าโปรแกรมจำลอง
‪โอเค รับทราบ
‪พวกเขาอาจยุติการลงจอดตอนนั้นก็ได้
‪เหลืออีกแค่ไม่กี่นาทีเท่านั้น
‪ค่าตอนนี้ 760 ฟุตต่อวินาที
‪ตัวนำทางเรดาร์การลงจอดยังทำงาน โอเค
‪ลดระดับอย่างรวดเร็ว
‪อยู่ที่ 760 ฟุตต่อวินาที พวกเขากำลังลงไป
‪ความสูง 4,200
‪พร้อมให้ลงจอดแล้ว อีเกิล
‪รับทราบ
‪สามพันฟุต
‪พร้อมแล้ว 2,000 ฟุต 47 องศา
‪รับทราบ อีเกิล ไปได้สวย เธอพร้อมแล้ว
‪ความสูง 1,600
‪ความสูง 1,400
‪เธอกำลังไปได้สวย
‪ตอนนี้ทางฝั่งพวกเขาเห็นภาพชัดแล้ว
‪นี่คือช่วงเวลาสำคัญ พวกเขาจะร่อนเหนือพื้น
‪พวกเขาจะต้องตัดสินใจ
‪ตอนนี้ 750 ฟุต
‪ตรงนี้กำลังไปได้สวย
‪ตอนนี้ 540 ฟุต
‪- ข้อมูลกำลังเข้ามาอย่างงดงาม ‪- ร้อยฟุต ลงไปที่ 19
‪เห็นแอ่งใหญ่ เต็มไปด้วยหิน
‪เอาล่ะ…
‪ดูเหมือนว่าเธอจะต้องคุมยาน ‪แล้วลงจอดด้วยตัวเอง
‪- หกสิบวินาที ‪- หกสิบวินาที
‪เปิดไฟ
‪ลดระดับสองครึ่ง เดินหน้า
‪สี่สิบฟุต
‪ฝุ่นตลบขึ้นมา
‪สามสิบฟุต
‪เห็นเงาขนาดใหญ่
‪ไปได้สวย ลงมาครึ่งหนึ่ง
‪เทมาข้างหน้า
‪- ไม่เอียงใช่ไหม ‪- ไม่เอียง
‪เหลือเชื้อเพลิงไม่ถึง 20 วินาที
‪เดินหน้า ร่อนไปทางขวา
‪ไฟลงจอด
‪เครื่องยนต์หยุดทำงาน
‪ปลดแขนเครื่องยนต์
‪- ปลดแขน ‪- เราถึงบ้านแล้ว
‪4-13 ทำงาน
‪มนุษย์ไปถึงดวงจันทร์
‪อีเกิล ทราบแล้ว เธอลงจอดแล้วนะ
‪ฮูสตัน นี่ฐานความเงียบสงบ
‪อีเกิลลงจอดเรียบร้อย
‪รับทราบ ฐานความเงียบสงบ ‪ทีมภาคพื้นดินรับทราบแล้ว
‪หนุ่มๆ ที่นี่กำลังหน้าซีดกันใหญ่
‪ตอนนี้เราหายใจโล่งแล้ว ขอบใจมาก
‪ให้ตาย
‪- ให้ตาย ‪- ทางนี้คงจะยุ่งสักแป๊บ
‪ดีจริงๆ เลย
‪ให้ตายเถอะ
‪เราลอยอยู่บนอากาศ ‪ในเครื่องเล่นแอสโตรเวย์ตอนที่รู้ข่าว
‪- ลงจอดแล้ว ‪- พวกเขาอยู่บนดวงจันทร์แล้ว
‪เจ๋งเลย พวกเขาทำได้
‪ใช่ พวกเขาทำได้
‪พวกเขาทำได้
‪- พวกเขาลงจอดบนดวงจันทร์แล้ว ‪- ใช่ พวกเขาทำได้
‪พวกเขาอยู่บนดวงจันทร์แล้ว แต่ไม่มีใครรู้แน่ชัด ‪ว่าพวกเขาจะลงไปเดินตอนไหน
‪เราเลยเฝ้าอยู่ใกล้ๆ
‪เกาะติดหน้าจอไว้
‪เมื่อวานเดอะไทมส์ลงบทบรรณาธิการ ‪บอกว่าคุณนิกสันจะใช้เรื่องนี้…
‪ประวัติศาสตร์ไม่ได้บันทึกเรื่องนี้ ‪แต่ในตอนนั้น คนจำนวนมากมีปัญหา
‪กับเรื่องค่าใช้จ่ายในการไปดวงจันทร์
‪เราสามารถทำอะไรด้วยเงินจำนวนนั้นได้บ้าง ‪และมันแสดงให้เห็นถึงอะไร
‪เหมือนกับสเปนในศตวรรษที่ 15 ‪เรากำลังค้นพบโลกใหม่
‪แต่ฉันสงสัยว่า ‪ถ้าเราไม่ไปตั้งศาลศาสนาที่เวียดนาม
‪ในนามของศาสนาอันยิ่งใหญ่ ‪นั่นคือการต่อต้านคอมมิวนิสต์…
‪เธอมาออกทีวีทำบ้าอะไร ‪วันอื่นก็มี ทำไมต้องวันนี้
‪ใครให้เธอมาออก
‪เชื่อสิ ที่ซีบีเอสตอนนี้ ‪เสียงโทรศัพท์คงดังระงมไปหมด
‪หนูว่าเธอดูเจ๋งดี
‪หนูชอบผมเธอ
‪ถ้าลองดูที่แหลมเคนเนดี้ ‪เราจะพบว่ารอบๆ นั้นเต็มไปด้วยคนยากจน
‪และถ้าเราดูที่ศูนย์ฮูสตัน
‪ที่นั่นมีพนักงานผิวดำ ‪น้อยกว่าสี่เปอร์เซ็นต์เสียอีก…
‪จริงหรือเปล่าพ่อ
‪ในชั้นนายมีเด็กผิวดำกี่คน เกร็ก ‪หนึ่งหรือเปล่า มันก็ต้องจริงน่ะสิ
‪มันไม่น่าสบายใจเลย
‪- เมื่อไหร่พวกเขาจะลงไปเดินบนดวงจันทร์ ‪- นั่นสิ พวกเขารออะไรอยู่
‪นอกเหนือจากประเด็นวิทยาศาสตร์
‪แต่ในความเห็นผม ‪เงินที่พวกเขาผลาญไปในการไปดวงจันทร์
‪สามารถนำมาใช้เลี้ยงดูคนผิวดำที่ยากจน
‪ในฮาร์เลมและที่อื่นๆ ทั่วทั้งประเทศได้
‪ช่างหัวดวงจันทร์ไปสิ ‪เอาเงินนั่นมาลงที่ฮาร์เลมเถอะ
‪ถูกเผง
‪ดังที่ดร.เพนได้พูดไว้ ‪ตอนที่มีการนำอะพอลโลขึ้นบินครั้งแรกๆ
‪นี่เป็นชัยชนะของพวกหัวโบราณ
‪ผมคิดว่านี่คือหนึ่งในเหตุผล ‪ที่คนคิดว่ามันไม่น่าพิสมัย…
‪หลังไปเที่ยวแอสโตรเวิลด์มาทั้งวัน
‪มันยากที่จะฝืนลืมตาตื่น ‪เมื่อนักข่าวเอาแต่พล่ามด้วยเสียงต่ำๆ
‪เราต้องรอนานมาก
‪ขณะที่นักบินอวกาศลำบากกับการสวมชุด
‪และระหว่างที่ห้องนักบินลดแรงดัน
‪ผมเห็นใจพวกเขานะ
‪แต่ผมก็อดคิดไม่ได้ว่า ‪ความฝันและความทุ่มเทตลอดเวลาหลายปี
‪กำลังจะกลายเป็นจริงแล้วในอีกไม่กี่นาทีนี้
‪เฮ่ พวกเขาจะออกมาแล้ว
‪ไปได้สวย
‪เขามองไม่เห็นที่เหยียบ ‪เขากำลังกลับไปที่ประตูยาน
‪- เขาไม่อยาก… ‪- ทุกอย่างราบรื่น
‪จับด้านข้างของช่องทางเข้า
‪ต้องระวังชุดและสัมภาระด้านหลัง
‪โอเค ฮูสตัน ผมอยู่บนบันไดแล้ว
‪รับทราบ นีล
‪เราเห็นภาพแล้วในทีวี อีกสามก้าวแล้วก้าวยาวๆ
‪โอเค
‪เขามาแล้ว เท้าของเขาลงมาตามขั้นบันได
‪ดี นีล เราเห็นคุณลงมาตามบันได
‪ผมลงมาถึงบันไดขั้นสุดท้ายแล้ว
‪ขาของยานจมลงไป
‪แค่สามหรือห้าเซนติเมตร
‪ถึงแม้ว่าพื้นผิวจะดูเหมือนทรายละเอียด
‪เมื่อเราเข้าไปใกล้ มันเกือบจะดูเหมือนแป้งเลย
‪ดูภาพพวกนั้นสิ
‪ผมจะลงจากยานลงจอดแล้ว
‪อาร์มสตรองอยู่บนดวงจันทร์แล้ว ‪นีล อาร์มสตรอง
‪เขาลงไปแล้ว
‪ชาวอเมริกันวัย 38 ปี ‪ยืนอยู่บนผิวของดวงจันทร์แล้ว
‪เยี่ยมยอด
‪ก้าวเล็กๆ หนึ่งก้าวของมนุษย์คนหนึ่ง
‪คือก้าวกระโดดที่ยิ่งใหญ่ของมนุษยชาติ
‪ผิวของมันเหมือนแป้งและละเอียด
‪ผมสามารถใช้นิ้วเท้าคีบมันขึ้นมาได้
‪มันเกาะติดกันเป็นชั้นละเอียด
‪คล้ายผงถ่านอยู่ตรง…
‪พื้นและด้านข้างของรองเท้าผม
‪รอยของรองเท้าและรอยดอกรองเท้า
‪ฝังอยู่ในอนุภาคที่เหมือนทรายละเอียด
‪เฮ่ ดูท่ากระโดดนั่นซะก่อน
‪พร้อมให้ผมออกไปหรือยัง
‪เขาดูสบายใจเฉิบสุดๆ
‪ใช่
‪- แหม ดูน่าสนุกนะ ‪- โอเค ได้แล้ว
‪คุณพร้อมไหม
‪- วิวสวยมาก ‪- วิเศษมากเลยใช่ไหมล่ะ
‪วิวข้างนอกนี่สวยมากเลย
‪เป็นความเปลี่ยวร้างที่งดงาม
‪เรามองเห็นรอยเท้าของมนุษย์ ‪ที่กำลังทิ้งรอยเท้าไว้บนดวงจันทร์
‪เพราะที่นั่นไม่มีชั้นบรรยากาศ ‪ไม่มีลม ไม่มีฝนที่จะมาชะล้าง
‪รอยเท้าที่ประทับ ‪อาจคงอยู่แบบนั้นเป็นเวลานานทีเดียว
‪ฮูสตัน โคลัมเบียอยู่ในสายอากาศเกนสูง เปลี่ยน
‪รับทราบ อีวีเอดำเนินไปได้อย่างงดงาม ‪พวกเขากำลังปักธง
‪พวกเขาปักธงแล้ว เราจะเห็นธงดาวและริ้ว
‪เราจะเห็นธงดาวและริ้วบนพื้นผิวดวงจันทร์
‪มันงดงาม งดงามจริงๆ
‪นั่นเรียกกันว่าท่ากระโดดจิงโจ้
‪บนนั้น พวกเขาเริ่มสนุกกันใหญ่แล้วสิ
‪ฐานความเงียบสงบ นี่ฮูสตัน
‪พวกคุณทั้งคู่มาอยู่หน้ากล้องหน่อยได้ไหม
‪ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา
‪อยากจะกล่าวอะไรกับพวกคุณสักหน่อย เปลี่ยน
‪เป็นเกียรติอย่างยิ่ง
‪ผมคุยกับคุณผ่านทางโทรศัพท์ ‪ในห้องทำงานรูปไข่ของทำเนียบขาว
‪และนี่ก็เป็น
‪สายโทรศัพท์ที่สำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์
‪ผมบอกไม่ถูกเลยว่าเรา ‪ภูมิใจแค่ไหนในผลงานของพวกคุณ
‪นี่เป็นวันที่เราภูมิใจที่สุดในชีวิต
‪เพราะสิ่งที่คุณทำ
‪สวรรค์จึงกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของโลกมนุษย์
‪และขณะที่คุณคุยกับเรา ‪จากทะเลแห่งความเงียบสงบ
‪สิ่งนี้สร้างแรงบันดาลใจให้เราทวีความพยายาม ‪เพื่อนำความสงบและสันติมาสู่โลก
‪นี่คือหนึ่งในช่วงเวลาที่ประเมินค่าไม่ได้
‪ในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ
‪ผู้คนทั้งหมดบนโลกใบนี้รวมเป็นหนึ่งเดียว
‪ร่วมกันภาคภูมิใจในสิ่งที่คุณทำ
‪และร่วมกันภาวนาขอให้คุณ ‪กลับมาสู่โลกอย่างปลอดภัย
‪โอเค ราตรีสวัสดิ์
‪ราตรีสวัสดิ์ลูกรัก
‪ขอบคุณ ท่านประธานาธิบดี…
‪- ราตรีสวัสดิ์ สาวๆ ‪- ราตรีสวัสดิ์
‪ราตรีสวัสดิ์ ลูกรัก
‪- ราตรีสวัสดิ์จ้ะ เจอกันตอนเช้า ‪- ที่ยืนอยู่บนนั้นไม่ใช่ชิมแปนซี…
‪- ผมจะไปนอนแล้วเหมือนกัน ‪- โอเค
‪- สตีเวน ‪- เฮ่
‪ที่เราเห็นคือวันที่ไม่ธรรมดา…
‪- ให้เขาไปนอนเถอะ ‪- ผมเหนื่อย
‪วันที่มนุษย์ไม่เคยประจักษ์มาก่อน
‪วันที่ถูกฉายให้เห็นต่อหน้าเรา
‪ด้วยปาฏิหาริย์ที่มาถึงอย่างน่ายินดี
‪พร้อมกันกับการสำรวจ ‪ด้านการโทรทัศน์อวกาศของมนุษย์
‪เราได้เห็นมนุษย์สำรวจดวงจันทร์ ‪ในภาพที่แสนงดงาม
‪และเมื่อคิดว่ามันถูกส่งมา ‪เป็นระยะทางเกือบสี่แสนกิโลเมตร
‪จากพื้นผิวของดวงจันทร์
‪มนุษย์ได้ลงจอดที่นั่น และได้เหยียบก้าวแรกที่นั่น
‪ผมสงสัย เอริค เซวาร์เรด
‪เราจะพูดอะไรมากกว่านี้ได้อีก
‪พวกเขาค้นพบความงามที่แปลกประหลาดที่นั่น
‪ซึ่งผมคาดว่าพวกเขา ‪คงไม่อาจพรรณนาให้เราเห็นภาพได้
‪มันอาจไม่ใช่ความงามที่สามารถส่งต่อ ‪ให้กับผู้ได้ยลในอนาคตข้างหน้าด้วย
‪เป็นเวลาหลายพันปีแล้ว ‪ที่มนุษย์ฝันว่าจะได้ไปเดินบนดวงจันทร์
‪ตอนนี้หลังจากได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้น รู้ว่ามันเกิดขึ้น
‪มันก็ยังดูเหมือนฝัน
‪และมันคือฝันที่เป็นจริง
‪- เกร็ก ‪- หือ
‪ไปนอน
‪ราตรีสวัสดิ์
‪ว้าว
‪ยินดีด้วย คุณทำได้
‪ฝีมือเราทุกคนนั่นแหละ
‪อุ๊ย ขอบคุณที่พูดแบบนั้นนะคะ
‪ตอนที่เขาก้าวเท้าแรก สแตนตื่นอยู่หรือเปล่า
‪ไม่รู้สิ พวกเขาเพลีย ‪แอสโตรเวิลด์ทำพวกเขาหมดแรง
‪ผมแค่อยากให้เขาได้เล่าให้หลานๆ ฟัง
‪ว่าเขาได้เห็นก้าวแรกบนดวงจันทร์
‪คุณก็รู้ว่าความทรงจำทำงานยังไง
‪ถึงเขาจะหลับไป ‪สักวันเขาจะคิดว่าเขาได้เห็นมัน
‪(มีคนทำงานในโครงการอวกาศอะพอลโล ‪กว่า 400,000 คน)
‪(ทั่วโลก มีคนกว่า 600 ล้านคน)
‪(ที่รับชมการเดินบนดวงจันทร์ครั้งแรกผ่านทีวี)
‪(ตั้งแต่ปี 1969 ถึงปี 1972 มีชาย 12 คน ‪(และเด็กอีกหนึ่ง) ได้เดินบนดวงจันทร์)
‪(ปัจจุบัน "ยัง" ไม่มีใคร…)
‪(กลับมาที่นี่)
‪คำบรรยายโดย วรพล ถาวรวรานนท์