Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪ปู่ผมอยู่ที่นั่น คนเดียว บาดเจ็บ
‪หวาดกลัว อยู่ในอวกาศ
‪วิธีเดียวที่เขาจะรอด ‪จนกว่าลูกเรือจะกลับมาช่วย
‪คือการปลูกผัก
‪ในกองอึตัวเอง
‪โอเค เควิน
‪ครูขอหยุดก่อนเลยนะ
‪ครูเชื่อไม่ลงเลยว่านี่เรื่องจริง
‪ครูเวสเท็นเฟลต์ ผมไม่รู้ว่าทำไมครูถึงคิด...
‪อย่างแรกเลยนะ ‪นี่มันพลอตเรื่อง "เดอะมาร์เชียน"
‪ไม่เอาน่า พอได้แล้ว เควิน
‪คิดว่าหนังเอาไอเดียมาจากไหนล่ะ
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪โอ๊ย ให้ตายสิ
‪แคลนซี่
‪หัวเธอโอเคไหม
‪ไง เทรวิส ฉันไม่เป็นไร
‪ฉันจะจัดปาร์ตี้คืนนี้
‪พ้อแม่ฉันไม่อยู่ เธอน่าจะแวะมา นี่...
‪- ขอเบอร์เธอหน่อย ฉันจะได้... ‪- ฉันไม่มีน่ะ
‪- ไม่มีเบอร์เหรอ ‪- ไม่มีโทรศัพท์ต่างหาก
‪แม่ไม่ยอมให้ซื้อ
‪แม่คิดว่าโซเชียลมีเดียเป็นแหล่งฆาตกรต่อเนื่อง
‪แล้วคณะกรรมการรับเข้าวิทยาลัย ‪ก็ไปส่องข้อมูลส่วนตัวได้
‪นั่นมัน...
‪มันประหลาดมากเลย
‪ใช่
‪- ไง เทรฟ ‪- ไง เอ็มม่า
‪ปาร์ตี้ของนายเด็ดสุดๆ แน่
‪นายควรไปซ้อมวงไม่ใช่เหรอ
‪นี่ อย่าสนใจพวกนั้นเลย พวกน่ารำคาญ
‪หวังว่าจะได้เจอกันคืนนี้นะ
‪ลุยซา ขอบคุณมาก ไวโอลินเสียงดีมาก
‪เอาล่ะ เด็กๆ ซ้อมไว้นะ
‪เลิกได้ บาย เด็กๆ
‪- วันนี้ทำดีมาก แคลนซี่ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪อัดคลิปออดิชันเสร็จรึยัง
‪ยังค่ะ
‪ยังเหรอ แคลนซี่ ‪อีกสองอาทิตย์จะปิดรับสมัครนะ
‪หนูรู้ค่ะ หนูถ่ายไว้เมื่อคืน แต่ลบไป
‪เพราะตอนท้ายมันเสียงแหลมไป ‪แล้วโน้ตสูงก็เสียงไม่ถึง
‪นี่ ฟังนะ ไปอัดคลิปสุดสัปดาห์นี้ ‪วันจันทร์เอามาส่งครู
‪ตกลงนะ เธอทำได้
‪- โอเคค่ะ ‪- โอเค เธอทำได้
‪นี่คาบของเด็กน่ะ อยากซ้อมก็ได้
‪"นายดูดีนะ" "ใช่ ไม่คิดว่าจะเจอนายที่นี่" ‪"นายดูโหดมาก"
‪ท่าสวยนี่ ไอ้ขี้แพ้
‪- อย่างเจ๋งเลย พวก ‪- แค่ล้อเล่นน่ะ
‪- นี่ จะไปไหน มานี่ เพื่อน ‪- อย่ายุ่งกับฉัน
‪อย่าหนี กลับมาก่อน
‪จะไปไหนน่ะ มานี่ ขออีกท่าก่อน
‪ฉันรู้ว่านายอยู่ตรงนั้นแต่แรก แค่ล้อเล่นน่ะ
‪นายดังแน่ เด็กน้อย
‪- ทุกอย่างโอเคไหม เด็กๆ ‪- ครับ เรียบร้อย
‪(อาสาสมัครช่วงพักเที่ยง)
‪เอาล่ะ กลับไปทานมื้อเที่ยงต่อนะ
‪พวกเธออย่าเพิ่ง
‪พวกเธออยู่เกรดแปดนะ
‪คิดจริงๆ เหรอว่าควรแกล้งเด็กเล็กกว่า
‪แล้วคุณจะทำยังไงล่ะ
‪ตายจริง ก็ได้
‪งั้นขั้นแรก ฉันคงไปสืบว่าพ่อแม่เธอเป็นใคร
‪แล้วก็จะไปตามหาบ้านพวกเธอ
‪แล้วคืนนึง
‪ตอนที่พวกเธอหลับสบาย ‪ฉันจะไปเจาะสายเบรกรถพ่อแม่เธอ
‪ตอนแรกมันจะเบรกได้ แต่ครั้งต่อมา
‪เธอจะพุ่งชนป้าย "หยุด"
‪จากนั้นก็โดนรถที่สวนมา ‪ชนยับจนไม่เหลือชิ้นดี
‪ตายจริง หมดเวลาพักแล้ว
‪อย่าไปเรียนสายนะจ๊ะ
‪พวก รอด้วย
‪- ไง พ่อ ‪- ไง
‪ไง เด็กๆ วันศุกร์แล้วนะ
‪- โรงเรียนเป็นไงบ้าง ‪- ก็ดี
‪- มีอะไรน่าสนใจไหม ‪- ไม่
‪โอเค
‪พ่อพกไอ้นิ้วแปลกๆ นั่นมาโรงเรียนจริงเหรอ
‪ไม่ พ่อไม่ได้พกมาโรงเรียนด้วย
‪พ่อมีอีกชุดในรถน่ะ
‪- พิลึกกว่าเดิมอีก ‪- นี่ เควิน บอกพี่สาวที
‪ว่าการเป็นเชฟขนมต้องใช้แรงนิ้วเยอะมาก
‪ไว้นวดแป้งน่ะ ดูกล้ามนี่สิ
‪ใช่ ดูสิ พ่อคือนิ้วนินจา
‪- สวัสดี เป็นไงบ้าง บ้านฟินช์ ‪- ไง
‪ขอบคุณที่ให้หนูติดรถไปด้วยนะ คุณฟินช์
‪เธอก็เหมือนคนในครอบครัวเราแหละ มิม
‪อย่าอ้วกนะ ปิดประตู
‪ดูเหมือนจะมาครบแล้ว ไปกันเถอะ พ่อ
‪พ่ออยากไปนะ แต่พ่อแซงคิวไม่ได้ เคฟ
‪พ่อ จอดรถทิ้งไว้แบบนี้ ‪มันทำร้ายสิ่งแวดล้อมมากนะ
‪ลูกปวดอึเหรอ
‪อะไรนะ พ่อ เปล่า
‪เปล่า พ่อแค่ถามเฉยๆ ‪เพราะพ่อรู้ลูกไม่ชอบถ่ายที่โรงเรียน แล้ว...
‪แล้วพ่อก็จำเรื่องปีที่แล้วได้
‪ที่ลูกอั้นไว้ห้าวัน
‪แล้วพอได้ถ่าย มันก็...
‪พ่อ หยุดเลย พ่อจะฆ่าผมตายเอา
‪พ่อฆ่าลูกเหรอ ลูกน่ะฆ่าพ่อกับแม่ตอนที่...
‪ไง
‪- คุณฟินช์ ‪- ไง ครูดับเบิลยู
‪รู้ไหมผมเพิ่งคิดอะไรออก ‪ครูดับเบิลยูกับครูเวสเท็นเฟลต์
‪เรียกยังไงก็พยางค์เท่ากัน ‪การที่เรียกครูดับเบิลยู
‪มันก็ไม่ได้ประหยัดเวลาเลย ตลกไหมล่ะ
‪- พ่อ ครูไม่สนหรอก ‪- ผมว่าตลกนะ
‪คุณฟินช์ เควิน...
‪นำเสนอปากเปล่าได้น่าสนใจมาก ‪ในวิชาสังคมศึกษาวันนี้
‪- จริงเหรอ ‪- มันเป็นโปรเจกต์เรื่องประวัติครอบครัว
‪เควินพูดเรื่องน่าสนใจ ‪เกี่ยวกับครอบครัวคุณเยอะเลย
‪อ้อ ก็...
‪บอกว่าเป็นคณะกายกรรมรัสเซียพเนจร
‪เปลี่ยนอาชีพเป็นนักบินอวกาศที่นาซ่า
‪- ฝึกแล้วส่งไปทำภารกิจในอวกาศ ‪- นั่น...
‪เควินชอบอยู่ในโลกแห่งจินตนาการของตัวเอง
‪- ซึ่งบางทีก็ดี ‪- ครับ
‪ยกเว้นเวลาที่มันส่งผลเสีย ‪กับการมีส่วนร่วมในชีวิตจริง
‪ยกเว้นตอนนั้น
‪ดังนั้น ฉันจะให้เขาทำโปรเจกต์ใหม่ ‪สุดสัปดาห์นี้
‪- ก็ยุติธรรมดี ‪- ให้เขามานำเสนอใหม่วันจันทร์
‪ขอบคุณมากครับ แล้วครูก็ไป
‪เอาล่ะ ทุกคน คาดเข็มขัดให้ถูกวิธีนะ
‪- ราดซอสมะเขือเทศบนพิซซ่า ‪- โอเค เควิน
‪- ไง ที่รัก ‪- ไง ทุกคน
‪คุณน่าจะได้เห็นผม วันนี้ผมเป็นเสือ ‪ในเลนทางเดียวกันไปด้วยกันเลย ที่รัก
‪คุณคือราชาแห่งทางเดียวกันไปด้วยกัน
‪รู้ไหม ผมได้คุยเรื่องน่าสนใจ ‪กับครูดับเบิลยู เควินเอาอีกแล้ว
‪เควิน ลูกกุเรื่องอีกแล้วเหรอ
‪- แล้วดูแลมื้อเที่ยงเป็นไงบ้าง ‪- ก็เหมือนเดิม
‪จริงๆ มีเด็กเกรดแปดใช้โทรศัพท์หาเรื่อง ‪ฉันเลยต้อง...
‪ว้าว เด็กเกรดแปดมีโทรศัพท์ หนูไม่มี
‪- มานี่ สหาย ‪- แม่ เราคุยเรื่องนี้กันได้ไหม
‪ขอร้องล่ะ ถึงเวลาแล้ว หนูต้องมีโทรศัพท์
‪หนูเป็นคนเดียวในระดับชั้นที่ไม่มี ‪หนูเป็นตัวประหลาด
‪แค่ไม่มีโทรศัพท์ ลูกไม่ใช่ตัวประหลาดหรอก
‪มันไม่ใช่ประหลาดแบบ ‪"ไปนั่งกินข้าวกับครูที่ปรึกษาซะ
‪เพราะเธอมันเหม็นชีส" แต่...
‪สมัยมัธยมปลาย พ่อมีนักเรียนแลกเปลี่ยน
‪ที่ตัวเหม็นชีส เราตั้งชื่อเขาว่าแฟรงกี้ ฟรอมาจ
‪แหวะ พ่อ แม่
‪- เขาชอบนะ แฟรงกี้ ฟรอมาจ ‪- สมาธิหน่อย โทรศัพท์
‪ลูกรัก เราคุยกันไปแล้ว ‪ลูกจะเอาโทรศัพท์ไปทำไม
‪เทรวิส ชัลท์ซขอเบอร์นางเพื่อไว้ชวน
‪ไปปาร์ตี้เขาไง เข้าใจใช่ไหมคะ
‪เขาเป็นรุ่นพี่ รุ่นพี่นะ
‪เดี๋ยวนะ รุ่นพี่เหรอ ‪ใคร เทรวิสไหน ปาร์ตี้อะไร
‪อะไรนะ ไม่ ปาร์ตี้อะไร ไม่มีปาร์ตี้...
‪- ขอโทษ ‪- พ่อแม่เขาอยู่ไหม
‪- โธ่เอ๊ย หนูไม่รู้หรอก แม่ ‪- เราโทรหาพ่อแม่เขาได้
‪เราควรโทรหาพ่อแม่เขา โทรบอกทุกคนเลย
‪ตายแล้ว อย่านะคะ
‪ห้ามเด็ดขาดเลย ห้ามโทรหาใคร ‪มันจะขายหน้ามากๆ
‪ลูกรัก ฟังนะ
‪แม่รู้ลูกคิดว่าแม่ไม่เข้าใจ ‪แต่แม่ก็เคยอายุ 15
‪แม่รู้จักปาร์ตี้
‪- จริงเหรอ ‪- ใช่
‪แม่เล่าแค่อยู่ในห้องสมุดทุกนาทีที่ตื่น
‪ใช่ ปาร์ตี้มันมาแล้วก็ไป
‪แต่ห้องสมุดอยู่ข้างแม่มาตลอด
‪แม่กำลังจะอ้างคำของกวีที่ตายไปแล้ว
‪- "ที่นี่ไม่มีคนแปลกหน้า... ‪- มีแค่เพื่อนที่ไม่เคยเจอ"
‪วิลเลียม บัตเลอร์ เยตส์
‪หนูว่าถ้าคุณจำคำกล่าวได้ขึ้นใจ ‪คุณคงไม่ค่อยได้ไปปาร์ตี้
‪ถ้าพ่อแม่ไม่อยู่ ห้ามไปปาร์ตี้
‪ไม่เอาน่า แม่คนอื่นเขาไม่สนกันสักหน่อย
‪- แม่ไม่ใช่แม่คนอื่นนี่ ‪- ใช่ ก็เห็นอยู่
‪แม่คนอื่นเขามีชีวิตของตัวเอง
‪ไม่ได้มัวแต่นั่งเป็นกังวล ‪ว่าลูกสาวจะทำอะไร
‪กับเรื่องน่ากลัวที่อาจเกิดขึ้นได้
‪ให้ตายสิ มันน่าสมเพช
‪นี่
‪แม่น่าสมเพชเหรอ
‪ใช่ น่าเศร้าเลยล่ะ
‪รู้ไหมอะไรอีกที่น่าเศร้า ลูกถูกกักบริเวณ
‪ใช่ ลูกถูกกักบริเวณ
‪ลูกเกลียดฉัน
‪ไม่เอาน่า ที่รัก
‪แม่ทำลายชีวิตฉัน มิม
‪ใช่ เพื่อน นางบ้า
‪นางสติแตกไหม ตอนเธอบอกว่า ‪จะไปบอสตันหน้าร้อนนี้
‪เธอยังไม่ได้บอกสินะ ‪แคลนซี่ เธออยากไปไหมเนี่ย
‪อยากไปสิ ฉัน...
‪ยังไงฉันก็คงสอบไม่ติดอยู่แล้ว
‪เบิร์กลีซัมเมอร์เวิร์กชอป ‪เป็นหลักสูตรดนตรีที่คนแย่งกันเยอะมาก
‪มีคนสมัครเพียบทุกปี รับแค่ไม่กี่คน
‪แคลนซ์
‪เธอเล่นเชลโลเก่งที่สุดที่ฉันเคยเห็น
‪โอเค
‪ฉนันอาจจะเล่นเชลโลเก่งที่สุด ‪ในหัวมุมถนนที่แหลมค็อดเล็กๆ นี่แหละ
‪รู้ไหมฉันคิดยังไง
‪ฉันว่าเธอแอบดีใจที่แม่ไม่ให้เธอไปไหนเลย
‪หรือทำอะไรเลย ‪เพราะเธอจะได้ไม่ต้องแสดงออก
‪อะไรนะ ไม่จริงสักนิด
‪มิม นางถูกกักบริเวณ เธอกลับได้แล้ว
‪เยี่ยม
‪พิสูจน์สิ
‪เราจะแอบหนีไปปาร์ตี้ของเทรวิสคืนนี้
‪- มิ... ‪- ไปๆ
‪ใส่กางเกงยีนส์เข้ารูป กับสายเดี่ยวสีแดงซะ
‪- รักเธอนะ ‪- รักเหมือนกัน
‪อยู่นี่ หยุด แองกัส ไม่ นั่งลง
‪แองกัส นั่งลง
‪นั่งลงเร็ว
‪โดนซะแล้ว นั่งลง นอนลง
‪อยู่นี่ พ่อคือจ่าฝูง
‪สัตว์เลี้ยงน่ะ
‪- ไง ลูอิส เป็นไงบ้าง ‪- ไง
‪เควินตื่นเต้นมากที่เพื่อนมาค้างบ้านคืนนี้
‪ขอบคุณมากที่ชวนเขามานะคะ
‪- นี่ถุงของของเขาค่ะ ‪- เยี่ยม
‪มีกางเกงในตัวพิเศษสำหรับใส่นอน ซึ่งมี...
‪เซนเซอร์ส่งสัญญาณเบาๆ ถ้ามันเปียก
‪น่ารักดีครับ
‪ลูอิสมีปัญหาฉี่รดที่นอนนิดหน่อยน่ะ
‪แม่
‪นี่ ไม่เป็นไร สหาย ‪เรื่องแบบนี้เป็นได้ทุกคน
‪ฉันเองบางครั้งก็มี
‪รอน ไปตรวจต่อมลูกหมากนะ
‪ไม่ ผม...
‪ผมไปแน่ ควรไปแหละ ควรจริงๆ เดี๋ยวไป
‪เควิน ลูอิสมาแล้ว
‪ลงมา เร็วๆ ให้ไวเลย หนุ่มน้อย
‪- มานี่ สหาย ‪- อย่า
‪- บาย ลูกรัก ระวังนะ ‪- ไปกันเถอะ
‪ลูกๆ กับหมาเหมือนสามทหารเสือเลย ‪แต่ไม่มี...
‪ฉันจะมารับตอนเช้า แปดโมงตรงนะ
‪โอเคครับ
‪ไม่ต้องห่วงเขานะครับ
‪มาถึงก็เล่นเกมเลย
‪พวกลูกไปทำอะไรที่มีประโยชน์กว่านี้ดีไหม
‪ก็ทำอยู่ เราเพิ่งยึดทิลทิดทาวน์ได้
‪พ่อหมายถึงอะไรที่ใช้ร่างกาย
‪ตัวของผมวิ่งอยู่
‪โอเค ฟังนะ เควิน ‪พ่อว่านี่แหละที่ครูดับเบิลยูบอก
‪ลูกใช้เวลาอยู่ในโลกจินตนาการมากไป
‪ลูกออกข้างนอกไปเจอโลกจริงหน่อยไหม
‪ไปวิ่งเล่นสักหน่อย
‪นี่ครับ คุณฟินช์
‪- อะไรน่ะ ‪- รายการของงที่ผมแพ้
‪เคลือบไว้เพื่อไม่ให้เสีย
‪แม่ผมเป็นห่วงมาก ‪เรื่องที่คุณเลี้ยงลูกสไตล์โบราณ
‪- หมายถึงขาดการ... ‪- ฉันรู้ความหมาย
‪โอเค ฉันจะถามง่ายๆ แล้วกัน ‪เอางี้ไหม ใครอยากกินพิซซ่าบ้าง
‪- ผม ‪- แม่ไม่อนุญาตให้ผมกินชีสแปรรูป
‪ลูอิส มันจะเป็นความลับของเรา
‪แม่ไม่อนุญาตให้ผมมีความลับ
‪คืนนี้ยาวนานแน่
‪ที่รัก นมอัลมอนด์ นมถั่วเหลืองเนี่ย ‪เรากินนมธรรมดาสักครั้งได้ไหม
‪คุณจะไปคั้นน้ำออกมา แล้วเรียกว่านมไม่ได้ ‪นั่นมันน้ำถั่วต่างหาก
‪คุณชอบถั่ว... เดี๋ยวนะ
‪ที่รัก ผมต้องไปแล้ว
‪ทุกอย่างโอเคไหม เด็กๆ
‪(ฮาร์ดคอร์ อย่าแหยมกับคุณแม่)
‪เวรแล้ว
‪นี่ อย่า แองกัส ไม่นะ
‪นี่เลย สหาย ฉันมีขนมหมามาให้
‪สายงานนี้ ผมต้องเตรียมพร้อมครับ
‪น่าประทับใจเลยนะ
‪ทั้งหมดเท่าไหร่
‪ทั้งหมด 18,45 ครับ
‪สี่สิบห้าเซ็นต์ ได้เลย ผมมี...
‪- ผมมีแต่แบงก์ 20 ทิปน้อยมาก ‪- ไม่เป็นไรครับ
‪ไม่ ผมไม่อยากเป็นคนแบบนั้น
‪เอาไป แต่อย่าเพิ่งไปไหนนะ ‪รอก่อน เอานี่ไป
‪ผมเป็นเจ้าของร้านเบเกอรี่ที่วินด์เฮิร์สต์
‪แวะมาได้เลยนะ
‪- กินฟรีทุกเมนู ‪- โอเคครับ
‪- แจ๋ว ขอบคุณครับ ‪- ได้เลย แจ๋วเลย
‪นิสัยดีนะ
‪ผู้หญิงคนนี้แหละ
‪ว้าว พวกลูกเลือกคืนที่เหมาะมาก
‪สำหรับการออกแคมป์ งานนี้สนุกแน่
‪ผมไม่เข้าใจว่าทำไมเราถูกลงโทษ
‪เคฟ ลูกไม่ได้ถูกลงโทษ ‪นี่มันสนุก นี่คือการผจญภัย
‪คุณฟินช์ แม่ไม่อนุญาตให้ผมเล่น
‪ในเขตสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยโดยไม่มีผู้ดูแล
‪ข่าวดีนะ มันไม่ใช่เขตอื่น นายอยู้หลังบ้านเรา
‪มีรั้วด้วย ลูอิส นายปลอดภัยหายห่วง
‪มาเร็ว เด็กๆ เข้ามา
‪นั่นแหละ เข้าได้น่า
‪ดูเต็นท์นี่สิ เราไม่ได้ใช้มานานมากแล้ว
‪ใช่ เพราะมันห่วยไง
‪แมลงเต็มไปหมด นั่นดักแด้ด้วย
‪ไม่ได้มีแมลงเยอะเลย มันแค่...
‪นี่ไง มันกลับที่ของมันไปแล้ว เห็นไหม
‪แต่ช่วยพ่อหน่อยนะ นอนอย่าอ้าปาก โอเคไหม
‪เอาเถอะ ขอให้สนุกนะ เด็กๆ ‪นี่แหละสนุก ตั้งแคมป์กลางแจ้ง
‪ยังไงต่อดีล่ะ
‪เราเล่าเรื่องผีกันก็ได้
‪โอเค
‪ฟังดูดี
‪นายก่อนเลย
‪เสียงอะไรน่ะ
‪ลม หมาป่า แบดเจอร์
‪- คงไม่ใช่แบดเจอร์ ‪- เอเลียนเหรอ
‪มีมือเป็นตะขอ
‪ให้ตายสิ มิม
‪โธ่เอ๊ย พวกเธอน่าจะเห็นหน้าตัวเองนะ
‪พวกเด็กกากออกมาทำอะไรกัน
‪นอนเต็นท์ไง
‪โห่ ทำไม
‪พ่อคิดว่ามันดีสำหรับเรามั้ง
‪พ่อแม่นี่พิลึกจัง
‪เธอมาทำอะไร
‪แอบหนีไง เห็นอยู่ ชุดนอนสวยนะ
‪จับได้แล้ว
‪- ขอโทษค่ะ หนูแค่... ‪- ไม่ พ่อรู้ว่าลูกทำอะไร
‪- ลูกพยายามจะแอบกิน ‪- ใช่ค่ะ
‪ใช่ พ่อรู้
‪ทุกครัั้งที่พ่ออบสูตรใหม่มาทดลอง
‪ตอนเช้ามันจะหายไปชิ้นสองชิ้นตลอด
‪พ่อนึกว่าเป็นเคฟมาตลอด ‪แต่ตอนนี้รู้แล้ว ลูกสาวพ่อนี่เอง
‪ผิดจริงค่ะ
‪โอเค
‪บราวน์ชูการ์ กล้วยหอม แต่งหน้าอาโวคาโด
‪จัดเต็มเลยนะพ่อ
‪ก็ใส่ไปเยอะอยู่ แต่ชิมแล้วเป็นยังไง
‪วันนี้ลูกแข็งข้อกับแม่ไปหน่อยนะ
‪แม่ก็เล่นไม้แข็งกับหนู ‪แม่กักบริเวณหนูโดยไม่มีเหตุผล
‪แม่มีเหตุผลของแม่ ‪ลูกจะพูดกับแม่แบบนั้นไม่ได้
‪ลูกกับแม่เหมือนกันมากกว่าที่รู้ตัวนะ
‪โอเค
‪เอาล่ะ สั่งสอนกันพอแล้ว ลูกคิดว่าไง
‪จริงๆ ก็อร่อยมากนะ
‪ดี โอเค
‪- พ่อเลือกอาชีพถูกแล้ว ‪- ใช่...
‪เอาล่ะ กินชิ้นนั้นให้หมดนะ
‪- อย่าแตะต้องชิ้นอื่น ‪- โอเค
‪ถ้าเควินถาม ลูกไม่ได้มาที่นี่นะ
‪- เอาล่ะ อย่านอนดึกนะ ‪- โอเค
‪- ดีมาก รักลูกนะ ‪- รักพ่อค่ะ
‪แล้วเธอจะแอบหนีไปไหน
‪จะแอบหนีไปหาหนุ่ม ผู้ ผู้ชายเหรอ
‪อย่าไปบอกอะไรเขา
‪เขาฟ้องแน่นอน หมอนี่ขี้ฟ้องสุดๆ
‪ฉันเปล่านะ เราแอบหนีกันประจำ เนอะ
‪นายไม่ได้แอบหนี นายกลัวความมืด
‪ไม่ เราชอบความมืด
‪เราชอบความมืดเนอะ
‪กล้าพูดนะ ในห้องมีไฟกัปตันอเมริกาเนี่ย
‪ไม่ นั่นไม่ใช่ไฟ มันเป็นโคมส่องสว่างเฉพาะจุด
‪เผื่อว่าปวดฉี่ หรือหาน้ำกินตอนกลางดึก
‪เขากุเรื่องโง่ๆ ตลอดแหละ หมอนี่โกหกเก่ง
‪- ฉันจะฟ้องแม่ว่าเธอด่าฉันขี้โกหก ‪- ฉันจะไปเข้าห้องน้ำ
‪อย่าดูขวดเกเตอเรดนะ นายทำได้ นายโตแล้ว
‪- หมาล่ะ ‪- จัดการแล้ว
‪พยายามเข้า ลูอิส
‪นายไม่ได้ดื่มอะไรมาตั้งแต่เที่ยงเมื่อวาน
‪นายทำได้ พวก
‪โอเค เอาล่ะนะ
‪นี่ แคลนซี่
‪ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น
‪จะฆ่าฉันด้วยแป้งเหรอ
‪- น่าจะหากำลังเสริมมานะ ‪- มาสิ
‪นี่ เพราะเรื่องทิปเหรอ
‪สวัสดีอีกครั้งนะ มาธิลด้า
‪มาธิลด้าเหรอ ไม่ นั่นมาร์โกต์ ‪โอเค ผมเข้าใจแล้ว
‪ดูเหมือนจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันยกใหญ่
‪คงรู้จักแบกซ์เตอร์ เพื่อนฉันแล้วสินะ
‪ฌอง-ปอลให้เราแวะมา ‪ตามแก๊งเก่ากลับไปรวมกัน
‪ไม่ล่ะ ขอบใจ
‪ที่รัก รู้จักสองคนนี้เหรอ
‪มงกุฎแห่งดูรามูราน มันอยู่ที่นี่
‪ดูเหมือนเธอจะได้โอกาสอีกครั้งจนได้นะ
‪ผมว่าพวกคุณมาผิดบ้านจริงๆ แล้วล่ะ
‪เพราะคุณพูดถึงมงกุฎใช่ไหม ‪บ้านนีดไมเยอร์ถัดไปอีกสองหลัง
‪เขาเป็นหมอฟัน เขาทำครอบฟันเยอะเลย
‪- ผมว่า... ‪- ฉันไม่สนใจ
‪น่าเสียดายนะ เราต้องการพวกเธอทั้งคู่
‪ทั้งคู่เหรอ
‪ทั้งคู่
‪- หมายถึงผมด้วยเหรอ ‪- ไม่
‪ก็บอกทั้งคู่ ผมก็เลย...
‪หมดเวลา จะเอาหรือจะตาย
‪ไม่ๆ
‪เขาไม่ได้พูดกันแบบนั้น ‪"เอาหรือไม่เอา"ต่างหาก
‪"เอาหรือไม่เอา" ‪ผมอยากตอบแทนภรรยาเลยนะ
‪เราจะตอบอย่างให้เกียรติว่า...
‪เราไม่เอา
‪ฉันเอา
‪อะไรนะ
‪ที่รัก
‪- ที่รัก... ‪- ฝันดี
‪- มาร์โกต์ ‪- ใจเย็น แค่ยาสลบเบาๆ
‪ภรรยาคุณเป็นผู้หญิงที่อันตรายมากนะ คุณฟินช์
‪อย่างน้อยก็สมัยก่อน
‪- มาร์โกต์ ‪- จับขึ้นรถแล้วไปได้แล้ว
‪ทุกคนๆ
‪นี่ เดี๋ยวพ่อแม่ฉันตื่นหรอก
‪ไม่ เขาโดนพาไปแล้ว ‪นินจาขโมยพ่อแม่นายไป
‪เห็นไหม ฉันไม่เคยโกหก ฉันพูดความจริง
‪ตายแล้ว มแ่
‪ใครจะพาพ่อแม่นายไปทำไม
‪ไม่ได้ว่านะ แต่พ่อนาย ‪เป็นเจ้าของร้านเบเกอรี่
‪แม่นายเป็นแม่บ้าน ไม่สนุกหรอก
‪ฉันว่าแม่นายไม่ใช่แค่แม่นะ
‪เหมือนจะเคยเป็นหัวหน้านินจา ‪แม่นายเป็นผู้หญิงอันตรายมาก
‪พวกมันเรียกแม่นายว่ามาธิลด้า
‪ว่าไงนะ
‪แม่มีชื่ออื่นนอกจาก "แม่" ด้วยเหรอ
‪ไม่ แม่ไม่มีชื่ออื่นหรอก แม่ไม่ใช่นินจาด้วย
‪แค่ชั้นใต้ดินยังไม่กล้าลงเลย ‪เพราะแม่กลัวจิ้งหรีดกระโดด
‪- พวกนั้นกลับมา ‪- พระเจ้าช่วย
‪พวกนั้นใคร อะไร...
‪แม่เจ้า
‪สวัสดี
‪มีใครอยู่ไหม
‪อ้าว ไง เควิน
‪ฉันไม่ได้มาทำร้ายนาย สหาย
‪ฉันเป็นเพื่อนแม่นาย จำได้ไหม เฮนรี่ไง
‪โอเค ดาบเท่มากนะ
‪ใช่ ดาบโจรสลัด
‪อย่าให้ผมต้องใช้
‪โอเค
‪เควิน นายกล้าหาญมาก
‪แต่เรารู้กันดี นั่นไม่ใช่ดาบจริง
‪เขาอ้วนเกินจะเป็นนินจา
‪ฉันได้ยินนะ
‪ของพวกนี้มันทำร้อนหู แต่ไม่ได้กันเสียง
‪พ่อแม่เราอยู่ไหน
‪เอาล่ะ ฟังนะ
‪เด็กๆ เรื่องนี้คงฟังดูน่าสับสน
‪แล้วก็น่ากลัวนิดหน่อย
‪ฉันชื่อเฮนรี่ กิบส์ ฉันเป็นตำรวจสหรัฐฯ
‪ฉันทำงานหน่วยวิตเซค ‪หรือที่นายเรียกว่า "คุ้มครองพยาน"
‪เมื่อ 15 ปีก่อน แม่เธอเข้าโครงการ
‪เดี๋ยวนะ
‪จะบอกว่าแม่เราเข้าคุ้มครองพยาน
‪เหมือนพวกแก๊งมาเฟียเหรอ
‪แม่ไม่อนุญาตให้ผมยุ่งกับอาชญากรรม
‪เด็กๆ ฟังนะ
‪เมื่อนานมาแล้ว แม่เธอเคยทำเรื่องเลวร้าย
‪กับคนที่อันตรายมากๆ ‪เพสคาทรีชี่ ซินดิเคท
‪พวกแก๊งกำลังจะติดคุก
‪เรากล่อมให้พวกนั้นซัดทอด ‪หัวหน้าแก๊งรายใหญ่มากๆ
‪หลังจากนั้น เราก็ต้องหาชื่อใหม่ให้ทุกคน
‪หน้าที่ฉันคือปกป้องแม่เธอ
‪แม่เราเคยมีชีวิตอีกแบบเหรอ ‪ชื่อจริงแม่ชื่ออะไร
‪นั่นเป็นข้อมูลลับ...
‪มาธิลด้า เทรมเบลย์ ‪เกิด 7 พฤศจิกายน 1976 ออนทาริโอ แคนาดา
‪เราเป็นคนแคนาดาเหรอ
‪นั่นโทรศัพท์ฉันเหรอ แกะรหัสได้ยังไง
‪เลขสี่ตัวแรกของตราคุณไง
‪ใช่ รหัสแกะยากมาก
‪โอเค ฉันไม่ชอบเธอ เอาล่ะ ฟังนะ
‪คลิปที่เควินเต้น มีแม่อยู่ในคลิป ‪มันถูกปล่อยบนอินเทอร์เน็ต
‪มันกลายเป็นกระแส มีคนดูนับล้าน
‪พวกคนร้ายคงเห็นเข้า แล้วตามหาแม่นาย
‪คลิปผม...
‪ไม่นะ ไม่จริงหรอก
‪เก่งมาก เควิน
‪คู่หมั้น - ลีโอ โบฌอมป์
‪เกิด 11 พฤษภาคม 1974 ‪โอ้โฮ ดูหนุ่มหล่อนี่สิ
‪- อะไรนะ แม่มีคู่หมั้นเหรอ ‪- หล่อใช้ได้เลย
‪นักดนตรีเหรอ
‪หมั้นกันนานแค่ไหนแล้ว
‪มันนานมากแล้ว ก่อนพวกเธอจะเกิดอีก
‪เด็กๆ แม่เธอตอนนี้เป็นคนละคนกับเมื่อก่อน
‪ใช่ แน่นอนเลย ‪แม่เป็นคนแคนาดาชื่อมาธิลด้า
‪แม่ทำเลวอะไรไว้บ้าง
‪ขโมยของน่ะ ของแพงมากๆ
‪กะแล้วเชียว แม่ชอบหยิบของทดลองใช้ฟรี ‪ตามซูเปอร์มาร์เก็ต
‪ไม่ใช่แค่ชิ้นเดียว แต่หยิบเต็มมือเลย
‪เขาบอกว่าจะ "พาแก๊งกลับมารวมกัน" ‪แล้วแม่ก็บอกว่าเอาด้วย
‪ไม่ๆ นี่ ไม่เอาน่า
‪เราด่วนสรุปแล้ว แม่เธอ...
‪แม่เหรอ ใครคือแม่ ใช่แม่แท้ๆ ของเรารึเปล่า
‪มีอะไรเป็นเรื่องจริงบ้างไหม
‪- ทั้งชีวิตผมคือเรื่องโกหก ‪- โธ่ เควิน
‪นั่นใช่ชื่อจริงผมรึเปล่า
‪แน่นอน นั่นชื่อจริงนาย
‪ผมเกลียดฮ็อกกี้กับเบคอนแคนาดา มันเป็นแค่แฮม
‪ฉันพูดเรื่องที่ร้ายมากๆ กับแม่วันนี้
‪ฉันบอกว่าแม่น่าสมเพช
‪- บอกว่าได้คลิปจากในเน็ตเหรอ ‪- ใช่ มันน่ารักนะ
‪เดี๋ยว นี่สร้อยคอของแม่ แม่ใส่สร้อยทุกวัน
‪- ไม่เคยถอดเลยสักครั้ง ‪- ใช่ ไม่เคยถอด
‪เฮ้ย ดูนี่สิ
‪แม่ทิ้งข้อความไว้
‪- อะไรน่ะ ‪- ใช่ นี่อะไร
‪แอง... แองเกอร์
‪"แองกัส"
‪- แองกัสคือใคร ‪- แองกัสคือใคร
‪น้องหมา ตายแล้ว
‪ไง แองกัส
‪แองกัส
‪แกจะบอกอะไรเรา
‪สวัสดี มีใครอยู้ไหม
‪ไม่มีประโยชน์
‪- น้องเป็นอะไร ‪- ไม่รู้ สลบเหมือดเลย
‪พวก น้องโดนวางยา
‪ถอดปลอกคอซิ จะได้สบายขึ้น สงสารน้อง
‪เดี๋ยว
‪เลขที่ 199 ถนนฟาแย็ตต์
‪ไม่ใช่บ้านเรานี่
‪เดี๋ยวนะ
‪ดูสิ สัญลักษณ์ตรงกัน ‪มันต้องมีความหมายแน่ ใช่ไหม
‪หมายความว่าไง ใครอยู่ที่นั่น
‪ไม่รู้สิ แม่อาจจะพยายามบอกอะไรเรา
‪- เราควรไป ‪- เด็กๆ ฟังนะ
‪- เรื่องที่เธอพยายามทำอยู่น่ะ... ‪- ไม่
‪ทุกคน สิ่งที่อยู่ในบ้านหลังนี้ ‪ช่วยเราตามหาพ่อแม่ได้แน่
‪เราช่วยเรื่องนี้ได้
‪ไปพาแม่กับพ่อกลับมากัน
‪ไม่ได้นะ
‪นั่นมันพวกคนอันตราย ‪เธอต้องปล่อยเป็นหน้าที่ผู้ใหญ่
‪กับมืออาชีพที่ฝึกมาอย่างฉัน
‪ที่รัก คุณถูกไฟคริสต์มาสมัดกับเก้าอี้นะ
‪นี่ เด็กๆ ทิ้งฉันไว้ไม่ได้นะ เห็นไหมล่ะ
‪รู้อะไรไหม ฉันอาจตัดสินเธอผิดไป
‪ถ้าเธอช่วย...
‪ยัยนี่ร้ายที่สุด
‪- มิเรียม ‪- ใช่ ฉันเอง
‪นี่มันกลางดึกนะ
‪- พ่อแม่รู้ไหมว่าพวกเธออกมา ‪- รู้
‪- ใช่ ‪- แน่นอน
‪พ่อแม่ไปเข้าแก๊งนินจาแล้ว
‪นี่มันเรื่องอะไรแปลกๆ รึเปล่า ‪ฉันจะซวยเพราะเรื่องนี้ไหม
‪ไม่ พวก จริงๆ
‪อย่าทำให้แปลกเลย ‪นายนั่นแหละที่ทำแปลก
‪อยากได้ดาวเดียวจากฉันไหม
‪- ฉันจัดให้นะ ‪- เธอจัดให้แน่
‪ลูอิส มาเถอะ เพื่อน
‪นี่คือโอกาสที่เราจะได้เป็นฮีโร่ในโลกจริง
‪ไม่ใช่โลกจินตนาการ ‪ที่ทุกคนบอกว่าเราชอบอยู่
‪มาเถอะ ไปช่วยพ่อแม่ฉันกัน
‪โอเค
‪เด็กๆ ไปกัน
‪ขึ้นรถเลย
‪รัดเข็มขัดนะ
‪- ไป ‪- โอเค ก็ได้
‪คุ้มครองพยาน ไม่อยากเชื่อว่าคุณไม่บอกผม
‪ก็นั่นแหละประเด็นของคุ้มครองพยาน
‪- เราบอกใครไม่ได้ ‪- แล้วไง
‪คุณมีส่วนเกี่ยวข้องเล็กๆ ‪กับคนร้ายที่ก่ออาชญากรรมเหรอ
‪ได้ จะว่างั้นก็ได้
‪งั้นคุณก็ไม่ได้มาจากเนแบรสกาเหรอ
‪- ใช่ ‪- ใช่
‪คุณมาจากเนแบรสกา ‪โอเค อย่างน้อยนั่นก็เรื่องจริง
‪หมายถึงใช่ ฉันไม่ได้มาจากเนแบรสกา
‪แล้วเสื้อคอร์นฮัสเกอร์สของคุณล่ะ
‪ตำรวจให้มา
‪- ฉันขอโทษที่บอกคุณไม่ได้ ‪- ชีวิตคู่ทั้งหมดคือเรื่องโกหกเหรอ
‪- ไม่ ฉันรู้ว่ามันสะเทือนใจ ‪- ใช่ มันสะเทือนใจ เราถูกจับตัวมา
‪- เอาปืนจ่อ ลักพาตัวมา ‪- หุบปากซะ ก่อนฉันจะฆ่าทั้งคู่
‪แองกัส
‪แองกัส ไง สหาย
‪แกแก่แล้ว
‪ใครน่ะ
‪มาธิลด้า
‪ลีโอ
‪ใครน่ะ
‪- คู่หมั้นของเธอ ‪- อะไรนะ
‪เยี่ยมไปเลย เยี่ยมจริงๆ
‪คุณมาทำอะไรที่นี่
‪ฉันขอโทษ
‪เรื่องอะไร
‪เรื่องนี้ไง
‪เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‪ถึงแล้ว เด็กๆ
‪- เยี่ยม โกดังสยองน่าขนลุก ‪- สวยดีออก เจ๋งนะ
‪คืนนี้มีแต่เรื่องดีๆ ไม่หยุดหย่อนเลย
‪แม่ไม่อนุญาตให้ฉันบุกรุกเข้าพื้นที่ส่วนตัว
‪แล้วแต่นายนะ ลูอิส
‪นี่ ทีม เราทำได้ ขอบใจนะ ทุกคน
‪รอฉันด้วย
‪โอเค เดี๋ยว ผมอยากแน่ใจว่าเข้าใจถูก
‪คุณเลี้ยงหมาพันธุ์เดียวกัน
‪แล้วตั้งชื่อเหมือนกัน ‪รู้ไหมว่าผมอยากตั้งชื่อหมาว่าอะไร
‪อินเดียนา โบนส์ แต่คุณก็ยืนกรานกับ... ‪ผมรู้แล้วว่าทำไม
‪ฉันเอาหมาเข้าโครงการไม่ได้ ‪แล้วฉันก็คิดถึงน้อง
‪คืนนี้มีงานกาล่าเที่ยงคืน ‪ที่แกรนด์ คอนเสิร์ต ฮอล
‪มงกุฎแห่งดูรามูราน
‪มงกุฎจะอยู่บนหัวของพระราชินีโมลเดน่า
‪- พระราชากับพระราชินี ‪- ขอโทษที่ขัดจังหวะนะ คุณผู้หญิง
‪ที่รัก มีลูกอีกกลุ่มนึง
‪ที่หน้าตาเหมือนลูกเรา ที่ผมควรรู้ไว้ไหม
‪เดี๋ยวนะ คุณมีลูกเหรอ
‪- แน่อยู่แล้ว ‪- ใช่
‪ให้ตายสิ
‪ตอนเราเข้าโครงการทั้งคู่ ผมก็...
‪ผมคงไม่เจอคนที่ใช่น่ะ
‪รู้ไหมว่าคุณไม่เจออะไรอีก ลีโอ
‪แขนเสื้อไง
‪คุณหาแขนเสื้อไม่เจอ มันหนาวมากนะ
‪- คุณจะพิสูจน์อะไร ‪- รอน
‪รู้อะไรไหม คำตอบคือไม่ เราไม่รับงาน
‪งั้นนายก็ไม่มีประโยชน์กับเรา
‪ไม่ เดี๋ยวๆ
‪ถ้าเราขโมยมงกุฎ
‪คือจบนะ เราจบกัน หายกัน
‪อย่ายุ่งกับครอบครัวฉัน
‪ถ้าทำงานนี้สำเร็จ เราจะไม่ต้องทำงานอีกเลย
‪เราจะหายตัวไป ‪ลูกของพวกเธอก็จะปลอดภัย
‪ไม่ มันอันตรายเกินไป
‪ให้ตายสิ หมอนี่ตัวเบ้อเริ่ม
‪คุณก็รู้ตำรวจบอกว่า ‪ถ้าเราทำผิดอีกระหว่างเข้าโครงการ
‪เราจะติดคุกอีกนานนะ
‪คราวนี้เราจะไม่ได้โอกาสที่สองแล้วนะ
‪ก็อย่าให้โดนจับสิ
‪นี่คือยูนิตเจ็ด
‪แต่มันล็อก แหงล่ะ
‪แล้วเราก็ไม่รู้รหัส
‪ฉันใช้วันเกิดเป็นรหัสล็อกเกอร์
‪ลองวันเกิดฉันสิ
‪ฉันเกิดวันที่ 20 มีนาคม
‪วันเกิดฉัน
‪ข้างในมันมืดนะ
‪ผิดหวังนิดหน่อยนะ
‪มีแต่ของเก่าๆ ของตากับยาย
‪ไม่มีอะไรเจ๋งๆ เลย
‪ไม่รู้สิ ที่รัก เก้าอี้เยอะแยะเลยนะ
‪เราไม่เจออะไรในนี้หรอก
‪มุมนี้มีเก้าอี้อย่างน้อยสี่ตัว
‪ฉันแค่ตกใจกับจำนวนเก้าอี้ตรงหน้าเราน่ะ
‪อนุมัติดีเอ็นเอ
‪เควิน นายทำอะไร
‪เปล่านี่ มันอยู่ตรงนี้อยู่แล้ว
‪อะไรกัน
‪- เควิน ‪- เควิน เคฟ
‪เควิน
‪โอ้เย่
‪ฉันว่าแม่เธอไม่ใช่แค่หัวขโมยธรรมดาแล้วล่ะ
‪ใช่
‪ฉันเคยเห็นคันนี้ใน "ฟอร์ซา ฮอไรซัน"
‪- อะไรนะ ‪- นี่มันรถที่หายากที่สุดในโลก
‪ไม่อยากเชื่อว่าตายายจะมีของแบบนี้
‪โอ้โฮ
‪พวก กุญแจมือในนี้เยอะแยะเลย
‪โอเค
‪แม่เธอเท่ขึ้นทุกวินาทีเลย
‪นี่ของแม่เหรอ
‪โอ้โฮ ดูนี่สิ ดูสิ นี่มีดอมยิ้ม
‪โอ้โฮ
‪คิดว่าไง
‪เธอต้องถอดแจ็กเก็ตนั่นซะ
‪เพราะฉันจะหลงรักเธอแล้ว
‪มันใช้ทำอะไร
‪- อย่าแตะเลยดีกว่า ‪- ใช่
‪- มีของในกระเป๋าเสื้อ ‪- อะไร
‪ตายแล้ว นั่นแม่ฉันเหรอ
‪แม่ไม่ให้ฉันย้อมผมเลยนะ
‪นั่นใคร
‪(เดอะคาร์พแอนด์แคลม)
‪(วิลเลียม)
‪วิลเลียมคือใคร
‪ไม่รู้สิ ตัวเลขตัวสุดท้าย ‪ของเบอร์โทรศัพท์หายไป
‪มีที่อยู่ด้วย เราอาจจะเจอเขาที่นั่น
‪แต่มันอยู่กลางเมืองเลยนะ
‪เราจะเข้าเมืองกันยังไง ‪เราไม่มีใบขับขี่กันสักคน
‪จริงๆ นะ ต่อให้มี ‪วันศุกร์แถวแหลมก็รถติดอย่างกับฝันร้าย
‪- สามชั่วโมงกว่าจะถึง ‪- แต่มันแค่ 30 ไมล์ทะเลเองนะ
‪ค่ายนักชีววิทยาทางน้ำรุ่นจิ๋ว
‪สามสิบไมล์ เราไปได้ใช่ไหม ‪แต่เราต้องใช้เรือ
‪ฉันรู้จักคนที่มีเรือ
‪- ไม่เอา ‪- เอา
‪- มิม ‪- แคลนซี่
‪- เธอจะบ้าเหรอ ‪- เธอสิบ้าเหรอ
‪เราจะทำแบบนี้แหละ
‪- มิม เธอก็รู้ฉันทำไม่ได้ ‪- เราต้องทำ เธอต้องทำ
‪เธอบ้าไปแล้ว
‪หุบปากซะ
‪ทำเพื่อช่วยพ่อแม่เธอนะ
‪อาจจะได้แฟนด้วยก็ได้
‪ฉันจะไม่ทำแบบนี้
‪หนุ่มๆ จะมาไหม
‪ไป ขอเตรียมอุปกรณ์ก่อน
‪โอเค แล้วนี่ล่ะ
‪แค่ปากกาธรรมดา
‪จริงด้วย ฉันจะเก็บคืน
‪ปากกาที่ยิงเลเซอร์
‪ของดี
‪วางลงเลยนะ เลิกแตะต้องของได้แล้ว ‪ไปกันเร็ว
‪เราอาจต้องใช้นี่
‪จะพาเราไปบอสตันยังไง ‪เธอมีใบอนุญาต แต่ไม่มีใบขับขี่
‪เธอขับรถแวนของพ่อสองครั้ง ‪แล้วก็เกือบทำเราตายทั้งสองครั้ง
‪ฉันไม่ได้เกือบทำเราตายนะ ครั้งที่สองน่ะ
‪ไม่เป็นไร ฉันขับได้ ฉันขับรถเก่ง
‪แล้ววิกนั่นก็ห่วยมาก ถอดออกเถอะ
‪จริงด้วย ผมแดงไม่เหมาะกับฉันเท่าไหร่
‪- ปุ่มนี้ทำอะไรน่ะ ‪- ไม่ เดี๋ยว...
‪- อะไรน่ะ ให้ตายสิ ‪- เปิดโหมดนักล่า
‪บอกจุดหมายปลายทางมาเลย
‪- ทำอะไรน่ะ โอเค... ‪- ให้ตายสิ ทำอะไรเนี่ย
‪นี่พวกนายจะบ้า...
‪ช้าๆ หน่อย
‪ฉันไม่ได้ทำอะไรนะ มันขับไปเอง
‪แม่ไม่อนุญาตให้ฉันขับรถในโหมดนักล่า
‪ฉันหล่อเกินจะมาตาย
‪โอเค
‪เราปลอดภัยแล้ว โอเค
‪ให้ตายสิ
‪- ไม่ เควิน จะลงมาทำไม ‪- เราจะไปด้วย
‪นายเข้าปาร์ตี้นี้ไม่ได้
‪รอข้างนอกนี่แหละ ‪แล้วก็อย่ากดปุ่มอะไรนะ
‪- แต่มันมืด ‪- เราต้องไปแล้ว
‪ให้ตายสิ คนเพียบเลย
‪มิม เฮ้ย มิม ทำอะไรน่ะ
‪- เราต้องคิดเรื่องที่จะพูด ‪- เราจะบอกว่า "เอาเรือนายมา"
‪- เธอจะไปเฉยๆ ไม่ได้... ‪- ทำตัวปกติ ไม่เป็นไร
‪- ลงน้ำ ไปสนุก นิ่งไว้ ‪- ฉันจะทำตัวเองขายหน้า แล้ว...
‪เทรวิส
‪ไง เธอมาแล้ว
‪ไง ปาร์ตี้นี้เจ๋งนะ
‪ขอบใจ
‪โอเค เราต้องไปบอสตัน
‪- อะไรนะ ‪- แหมๆ แคลนซี่ ฟินช์ไม่ใช่เหรอน่ะ
‪ไม่คิดเลยว่าเธอจะกล้ามาปาร์ตี้ของรุ่นพี่
‪ฉันนึกว่า "เด็กวงยังไงก็เป็นเด็กวง"
‪- นี่ มิม ชุดสวยนะ ‪- จริงเหรอ ชุดเธอห่วยมาก
‪- ขอบใจ ‪- ไง เป็นไงบ้าง
‪ไง หนุ่มน้อย เป็นไงบ้าง
‪เดี๋ยวนะ ให้ตายสิ เธอพาน้องชายมาปาร์ตี้เหรอ
‪พิลึกมาก เขาเข้ามาได้ยังไง ‪แม่เธอมาส่งเหรอ
‪ไม่ แม่ถูกนินจาลักพาตัวไป
‪พี่ขับรถเท่สุดๆ พาเรามาเอง
‪เดี๋ยวนะ นายคือไอ้เฉิ่มที่เต้นในห้องน้ำนี่
‪ใช่ เขาพิลึกจะตาย
‪เอาเถอะ
‪โอเค ไง สวัสดี นั่นแหละ ‪เราต้องข้ามอ่าวเข้าเมือง เรื่องด่วน
‪เธอขับรถข้ามอ่าวกลางดึกไม่ได้นะ
‪นี่ๆ ฉันกับพี่น้องข้ามฝั่งไปตกปลากลางคืนประจำ
‪- มันเจ๋งดีนะ ‪- ใช่ เราพาเธอไปได้ ใช่ไหม โจอี้
‪แล้วแต่เถอะ ‪ขอให้สนุกกับยัยเด็กวงกับไอ้เพี้ยนนะ
‪รักพวกเธอเหมือนกันนะ
‪- เราไปเตรียมเรือก่อนนะ ‪- โอเค
‪ไปเตรียมเรือเถอะ
‪พวกพี่มีอุปกรณ์ชูชีพไหมครับ
‪- น่าจะไม่มีหรอก ‪- ไม่
‪เอาล่ะ ตกลงแบบนี้นะ ‪แบกซ์เตอร์ดูลาดเลา ฉันคอยแทรกแซง
‪พวกเธอสองคน ‪เคานต์กับเคาน์เตสแวน เดอร์ โอลต์
‪แห่งเบลเยียม ไปเอามงกุฎมา
‪ทางหนีอยู่ตรงฝั่งตะวันตก ‪ทางช่องแอร์ ไปห้องน้ำหญิง
‪ถ้าพระราชินีเข้าห้องน้ำ มงกุฎก็ชิงได้ง่ายๆ
‪คุณลบรอยสักเหรอ
‪รอยสักเหรอ คุณบอกว่าเป็นปาน
‪คุณสักคู่กันเหรอ
‪เตรียมตัวนะ
‪อีกสิบนาทีออกรถ
‪ที่รัก คุณบอกว่าเป็นปาน
‪ที่รัก ฉันไม่รู้จะบอกคุณยังไง ฉันขอโทษ
‪- เอาแบบเวอร์เมียร์ในดูไบไหม ‪- ใช่เลย
‪ทำพระราชินีปวดท้อง ต้อนนางเข้าห้องน้ำ
‪ดูไบเหรอ
‪คุณไปดูไบมาเหรอ
‪เอาล่ะ พอที
‪ผมอยากรู้ว่าคุณสองคน ‪ไปข้องเกี่ยวเรื่องอะไรเข้า เดี๋ยวนี้เลย
‪- ร็อบ... ‪- รอน
‪โอเค
‪ตอนนั้นเราเป็นแค่เด็กถังแตกโง่ๆ สองคน
‪ที่อยากได้ชีวิตที่ดีขึ้น
‪ผมแค่อยากได้วิธีง่ายๆ
‪ผมไปข้องเกี่ยวกับฌอง-ปอล โดซ์วีเข้า
‪- โอเค ‪- ก็นี่แหละที่ผมพูดอยู่
‪ใช่ ก็ใกล้เคียง
‪เขาเป็นคนอันตราย เส้นสายดีมาก
‪พ่อค้าและลักลอบขนของรายใหญ่
‪พวกคุณลักลอบขนของเหรอ
‪ขนยาเหรอ
‪ไม่ ที่รัก ไม่ต้องห่วง ไม่ใช่แบบนั้น
‪ฉันเป็นโจร... ขโมยของแพงๆ
‪แพงมากๆ ด้วย
‪ของโบราณประเมินค่าไม่ได้ ‪เราขายในตลาดมืด มาธิลด้า...
‪เก่งที่สุดของที่สุด
‪โอเค นั่นไม่... ฉันไม่ได้เก่งที่สุด
‪คุณขโมยม้าโปโลตัวโปรด ‪ของสุลต่านบรูไนระหว่างแข่งโปโล
‪โอเค ใช่ นั่นน่ะงานดี
‪ระลึกความหลังกันสนุกจริงนะ
‪สมัยที่เป็นนักลักลอบขนของรายใหญ่ขี้โกหก
‪- ก็ใช่ไง รอส ‪- ผมชื่อรอน
‪ประเด็นคือมันอันตรายและผิดกฎหมาย
‪- ทั้งหมดเป็ความผิดผม ‪- รอน
‪- เราผิดทั้งคู่ ‪- คุณทำให้ผมตาสว่าง
‪เธอเป็นคนกล่อมผมว่าเราต้องวางมือ
‪คุ้มครองพยานเป็นทางเดียว
‪แล้วคำให้การของเราก็ทำให้ ‪ฌอง-ปอลติดคุ ซึ่งสมควรแล้ว
‪เราทำถูกแล้ว
‪แต่มันทำให้ผมเสียทุกอย่าง
‪ผมจะไปด้วย
‪- อะไรนะ ไม่ ‪- ผมจะไปด้วย
‪- ผมไม่ทิ้งคุณไว้... ‪- ไม่ ไม่ได้เด็ดขาด มันอันตรายเกินไป
‪ไม่นะ เขาอาจมีประโยชน์
‪- ขอบใจ ‪- เป็นตัวล่อความสนใจ
‪โดยเฉพาะถ้าเกิดสถานการณ์ ‪อย่างที่โรมาเนียอีก
‪- โรมาเนียเหรอ ไปโรมาเนียมาตอนไหน ‪- ที่รัก ไม่...
‪ฟังนะ ได้ยินไหม
‪เสียงเฮลิคอปเตอร์ เราจะบินไปกัน ‪คุณไม่มียาดรามามีน
‪- คุณเมาเครื่องบินไม่ใช่เหรอ ‪- ผมไม่เมาหรอก นี่มัน...
‪เมาสิ จำได้ไหม ตอนคุณ...
‪อ้วกอยู่ในบ้านพักสี่วัน ‪ตอนไปเรือสำราญคราวก่อน
‪บอกครั้งสุดท้ายนะ ‪นั่นเป็นเพราะสลัดมันฝรั่งร้านคิงเนปจูน
‪เครื่องเคียง ถ้าเป็นสลัดมายองเนส
‪ทิ้งไว้หกชั่วโมง มันต้องมีผลอยู่แล้ว
‪ทุกคน ฉันสบายมากกับน่านน้ำเปิด ชอบเลย
‪เขาโอเคไหม
‪เขาเมาเรือเหมือนพ่อน่ะ
‪นี่หน่วยยามชายฝั่ง ดับเครื่อง แล้วเตรียมตัว
‪ให้เจ้าหน้าที่ขึ้นตรวจเรือ
‪- ขอย้ำ นี่หน่วยยามชายฝั่ง ดับ... ‪- เทรวิส เกิดอะไรขึ้น
‪ฉันไม่มีใบขับบี่น่ะ ก็...
‪เราอาจถูกจับก็ได้
‪- อะไรนะ ‪- อาจถูกจับหมายความว่าไง
‪เราถูกจับไม่ได้นะ เราต้องไปตามหาแม่
‪ฉันกับโจอี้จะถ่วงเวลาให้ ‪บอกว่าเราแค่มาขับเรือเล่น
‪แล้วหลงทาง พวกเธอว่ายหนีได้
‪- ฉัน... ‪- ไม่จริง
‪เราไม่มีทางเลือกหรอก ทุกคน
‪มันมืด ทหารไม่เห็นเธอหรอก แต่เธอต้องรีบ
‪ในนั้นมีตัวอะไร
‪- ที่กินเราได้ไหม ‪- ไม่มี
‪เร็วเข้า พวกเธอต้องไปแล้ว
‪แคลนซี่ ทำอะไรน่ะ
‪เราต้องทำ ทุกคน
‪อย่า
‪ทุกคน เร็วเข้า
‪- รีบเลย เธอต้องโดด ‪- ฉันคงโดดไม่ได้หรอก เคฟ
‪เราทำได้ ทำด้วยกัน
‪- เร็ว ทุกคน โดด ‪- ไมม่เป็นไรหรอก
‪- นี่หน่วยยามชายฝั่ง ‪- เร็วเข้า ทุกคน รีบหน่อย
‪- เตรียมตัวให้... ‪- เธอทำได้ มิม
‪หนึ่ง สอง
‪สาม
‪เราไม่กลับถ้าไม่ได้อะไร รีบเอามาซะ...
‪ฉันไม่เคยเข้าใจเลย เด็กๆ มา
‪ร้องเพลงคริสต์มาส ขอคุกกี้ ‪ถ้าไม่ให้ก็ไม่ยอมไป
‪มันจิตวิญญาณคริสต์มาสตรงไหน ‪รีดไถกันชัดๆ
‪เข้าใจฉันใช่ไหม
‪โอเค ใจเย็นๆ เราจะเป็นเพื่อนกันนะ
‪ตกลงนะ ดูสิ
‪คัพเค้กนี่
‪กินคัพเค้กไหม ไปกินคัพเค้กกัน
‪ไปกิน...
‪จะมีแถวต้อนรับ
‪สำหรับพระราชาและราชินีในห้องแกรนด์บอลรูม
‪ลีโอ นายแปะแผ่นยาพิษ ‪ไว้ที่มือขวาของมาธิลด้า
‪มาธิลด้า พอจับมือพระราชินี ‪วางยาพิษให้นางได้แล้ว
‪น้ำมันจะซึมเข้าสู่ผิวหนัง
‪เธอจะมีเวลาสามนาทีก่อนนางจะปวดท้อง
‪นางจะไม่ตาย แต่จะรู้สึกแย่ไปสักพัก
‪ห้ามใครหรืออะไรจับมือขวา นอกจากพระราชินี
‪ที่รัก แน่ใจนะว่าคุณโอเค
‪นั่งเฮลิคอปเตอร์มาคงจะเมาหนักมาก
‪ไม่ ผมไม่เป็นไร
‪- แน่ใจนะว่าโอเค ‪- ไม่ ผมไม่เป็นไร ผม...
‪คุณจะ...
‪ใช่ ผมกลืนไปแล้ว
‪ขอขนมปังสักหน่อย ให้ท้องหายปั่นป่วน
‪ที่งานมีของกินใช่ไหม
‪คืนนี้เราไม่มีเวลากินหรอก ไรอัน
‪รอนต่างหาก
‪รอนต่างหาก ลีโอ
‪ผมไม่ได้พูดถึงนั่งกินดินเนอร์ โอเคนะ
‪ผมหมายถึงแค่ของเรียกน้ำย่อย จิ้มซอสนิดหน่อย
‪ผมแค่คิดว่ามันน่าสนใจมาก
‪ที่คุณบังเอิญเจอ
‪สูทพอดีตัวเป๊ะในกระเป๋าคุณ
‪แต่ผมกลับแต่งตัวเหมือน...
‪พ่อบ้านของคนจรจัด
‪แล้วมันก็ร้อนอย่างกับพรมเบอร์เบอร์
‪รู้อะไรไหม
‪คราวหน้าที่เราสามคนวางแผนปล้นด้วยกัน
‪ผมจะเตรียมทางเลือกให้คุณเยอะๆ ราช
‪ถึงจุดนี้ คุณคงรู้แล้วแหละว่าผมชื่อรอน
‪แบกซ์เตอร์มองคุณอยู่ อย่าเล่นตุกติกนะ
‪ขอโทษครับๆ
‪เราทำแบบนี้กันทำไม
‪- มันก็ไม่เลวนะ ‪- เลวสิ
‪เลวจริงๆ
‪นายว่ายน้ำเก่งมากเลย เคฟ
‪ขอบใจ ฉันเล่นเป็นจอว์สใน "จอว์ส" น่ะ
‪เควิน หุบปาก นายไม่ได้แสดงหรอก นายมันพิลึก
‪โอเค เอาจริงๆ
‪เขาว่ายมาถึงนี่โดยที่แบกฉันไว้นะ
‪ตอนนี้อย่าเพิ่งปากร้ายกับเขาเลย
‪ฉันเห็นภาพทั้งชีวิตแวบมาเลย
‪- เคฟ ‪- ว่าไง
‪ชีวิตฉันสั้นแล้วก็น่าเบื่อมาก
‪มัน...
‪ฉันได้สัมผัสหน้าอกบนหลังฉัน
‪นับเป็นเบสหนึ่งได้นะ
‪คุ้มค่าสุดๆ ด้วย
‪- กางเกงในนายร้องเหรอ ‪- ไม่ ของนายล่ะ
‪ไม่
‪เพราะน้ำในอ่าวน่ะ มันเจ๊งแล้วแน่ๆ
‪ตายแล้ว น้ำในอ่าว แหวะ ‪ทำไมเรามานอนคุยกันเนี่ย ตายแล้ว
‪ไม่ ไม่ได้ ฉันทำไม่ได้ เราต้องเปลี่ยนชุดเดี๋ยวนี้
‪มีร้านของฝาก เข้าไปกันเถอะ
‪โอเค
‪เพื่อน ดูนั่นสิ
‪พาสปอร์ต
‪ยินดีต้อนรับครับ ‪ท่านเคานต์และเคาน์เตสแวน เดอร์ โฮลต์
‪และ...
‪ผู้ช่วยส่วนตัวของเราครับ
‪ซูซานน์
‪- ซู... ‪- ซูซานน์
‪สวัสดีครับ
‪ครับ ซูซานน์คือนามสกุลผมน่ะ
‪แต่เพื่อนเรียกผมว่า
‪แฟรงกี้ ฟรอมาจ
‪เพราะชีสเข้มมาก ผมเข้มเหมือนชีส
‪ผมเป็นมากกว่า "ผู้ช่วย" น่ะครับ
‪ผมเป็นบอดี้การ์ด
‪เพราะผมต่อยเป็น แล้วมือผม...
‪ก็เป็นอาวุธถึงตาย ระวังผมไว้นะ
‪ผมจะชก...
‪โว้ว ถอยไป
‪ท่านจะชดใช้ให้ครับ ‪ท่านเป็นท่านเคานต์ ร่ำรวยมาก
‪ส่งบิลไปเก็บกับเขานะ จะพาผมไปไหน
‪ระวังไว้ก่อนน่ะครับ เขาไม่อยู่ในรายชื่อ
‪พอคนของผมค้นตัวเขาแล้ว ‪เขาจะตามไปข้างในครับ
‪ค้นให้ละเอียดตามจำเป็นเถอะ
‪- เขาไปไหนกัน ‪- ฉันไม่รู้
‪ใส่ชุดอะไรน่ะ
‪เราเอาผ้าคลุมมาให้เธอ
‪เราไม่ใส่หรอก
‪โอเค มันก็หนาวนะ ฉันจะใส่ เอามา
‪โว้วๆ เฮ้ย
‪ไปเอาชุดมาจากไหนน่ะ เด็กๆ
‪รอตรงนั้นเลยนะ ฉันจะลงไป
‪ให้ตายสิ มาเร็ว ถอดวิกซะ นายดูตลกมาก
‪แต่หมวกทำให้เราดูแก่ไหม
‪สุดๆ
‪(ปิด)
‪อะไรน่ะ นี่มันร้านซักแห้ง ‪คาร์พแอนด์แคลมอยู่ไหน
‪ขอโทษค่ะ รู้จักร้านคาร์พแอนด์แคลมไหมคะ
‪- บาร์เหรอ ‪- ใช่
‪ก็ที่นี่แหละ มันเคยไฟไหม้ ‪ปิดไปตั้งแต่สักหกปีก่อนแล้ว
‪โอเค ขอบคุณค่ะ
‪- เราจะทำยังไงต่อดีล่ะ ‪- ฉันไม่รู้
‪(ที่นี่ไม่มีคนแปลกหน้า ‪วิลเลียม บัตเลอร์ เยตส์)
‪(วิลเลียม)
‪ทุกคน ดูสิ แม่ชอบพูดว่ายังไงนะ
‪"เลิกเช็ดขี้มูกเรี่ยราด" เหรอ
‪แหวะ ไม่ อีกอย่างสิ เรื่องห้องสมุด
‪แม่พูดตลอดว่าไปห้องสมุดประจำ
‪เพราะแม่ไม่มีเพื่อน
‪แม่ก็แค่พยายามหลอกให้ฉันอ่านหนังสือ ‪ฉันไม่หลงกลหรอก
‪วิลเลียมคือกวีที่ตายไปแล้ว ‪ที่แม่อ้างคำพูดประจำ
‪ทุกคน ที่นี่คือห้องสมุดของแม่ แล้วเบอร์นี้
‪ก็ไม่ใช่เบอร์โทรศัพท์ แต่เป็นทศนิยมดิวอี้
‪- มันเป็นรหัสหนังสือในห้องสมุด ‪- ไปเร็ว
‪มันล็อก
‪เราาจะเข้าไปได้ยังไง
‪สะดวกดีนี่
‪ฉันไม่รู้ว่าดิวอี้เป็นใคร แต่ระบบเขาห่วยมาก
‪ได้แล้ว ชั้นบนสุด
‪อาจจะมีข้อความเขียนไว้ในหนังสือก็ได้
‪ให้ตายสิ เราต้องอ่านหมดนี่เลยเหรอ
‪ไม่ ไม่จริง
‪หนังสือต้องอยู่ตรงนี้สิ มันหายไปแล้ว
‪คนชื่อเฮนรี่อาจจะพูดถูก
‪นี่อาจจะเป็นหน้าที่ตำรวจ
‪เดี๋ยว
‪นั่นวิลเลียม บัตเลอร์ เยตส์ คนโปรดของแม่
‪มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่
‪เราอาจจะไม่ควรหาหนังสือก็ได้ ‪เราอาจควรหา... สิ่งนี้
‪"แม้ว่าเจ้าจักซ่อนในกระแสน้ำขึ้นน้ำลง ‪เมื่อยามแสงจันทร์ลับขอบฟ้า"
‪"ผู้คนในวันข้างหน้าจักรู้ ‪ถึงการหว่านแหของข้า"
‪เพื่อน แม่นายอินกับ "รหัสลับดาวินชี" สุดๆ
‪เราต้องหาอะไรกันแน่
‪เดี๋ยวนะ
‪- เดี๋ยวอะไรน่ะ ‪- ของแม่ ฉันเอามา
‪ไม่ ไม่จริง ไม่
‪ฉันไม่ไป ฉันจะไม่ลงบันไดหายนะคืนนี้ ไม่
‪สิ่งที่อยู่ข้างล่างจะพาไปหาพ่อแม่ฉันได้
‪ได้เหรอ หรือนี่คือช่วงที่เด็กกล้าหาญสี่คน
‪ดำดิ่งลงสู่ความน่ากลัว
‪และมืดมิดที่ไม่รู้จัก นางเอาเก้าอี้มาแล้ว
‪ตายแล้ว อย่าทำนะ
‪ฉันว่าเราไม่ควรทำ นี่เป็นความคิดที่แย่
‪เด็กๆ ตามเข้าไปแล้ว
‪ฉันไม่อยากทำ ฉันไม่อยากผจญภัย
‪ไม่ พระเจ้า ไม่นะ
‪เวลาต้องใช้ ไฟของฉันหายไปไหน ‪เอาไฟมานะ
‪ไม่ต้องห่วง เราทำไ้ด
‪แหวะ
‪อะไรน่ะ ซาตานเหรอ
‪ไม่ ฉันเกลียดมัน
‪ฉันเกลียดนี่ด้วย ฉันเกลียดอุโมงค์นี้ ‪นี่อะไรเนี่ย ที่นี่ที่ไหน
‪เราไม่ควรลงมาตอนนี้เลย
‪โอเค ฟังนะ ฉันรู้
‪คืนนี้มันบ้ามาก ‪เราอาจจะไม่รอดไปจากอุโมงค์นี้
‪- พวก ‪- แต่เธอคือมิมนะ
‪- แล้วไง ‪- เธอไม่กลัวอะไรทั้งนั้น
‪เธอคือคนกล้าที่สุดที่ฉันรู้จัก
‪ฉันทำเรื่องที่เธอทำได้ไม่ถึงครึ่ง
‪แคลนซี่ ดูด้วยตอนนี้เราอยู่ที่ไหน
‪เรากำลังเดินตามอุโมงค์มืด ‪น่ารังเกียจตามที่เธอขอ
‪ในคืนอดนอนที่ห่วยที่สุดในชีวิต
‪แล้วเราก็ทำในชุดที่ห่วยที่สุดในโลก
‪อะไรเนี่ย ฉันเกลียดกางเกงขาสั้นตัวนี้
‪ความยาวมันผิดธรรมชาติมาก มันตัดตรงครึ่งน่อง
‪อยากได้กล้าเหรอ ครึ่งน่องนี่แหละกล้า
‪กอดฉันที เธอทำอะไรน่ะ
‪เข้ามาสิ
‪ออกก็ได้ แค่พวกเธอ ตามสบาย
‪ใยแมงมุม
‪ให้ตายสิ มันแหวะมาก
‪ไม่อยากเห็นสัตว์ประหลาดที่ทำขึ้นมาเลย
‪อีกอย่าง นั่นอะไรน่ะ
‪ค้นรูเป็นไงบ้าง
‪สนุกดี
‪- ต้องหาวิธีติดต่อเฮนรี่ ‪- ไม่ มันเสี่ยงเกินไป
‪เราทำตามที่พวกมันต้องการ
‪พวกมันจะหายไป ครอบครัวคุณก็จะปลอดภัย
‪เดี๋ยวนะ เฮนรี่คือใคร
‪เดี๋ยว เฮนรี่ เพื่อนสนิทสมัยวิทยาลัยน่ะเหรอ
‪ขอเดานะ คุณไม่ได้เรียนวิทยาลัยด้วยกัน
‪ที่รัก เขาคือตำรวจสหรัฐฯ ที่ทำคดีของเรา
‪เขามาฉลองวันขอบคุณพระเจ้า ‪ตอนเควินยังเด็กด้วยนะ
‪ผมทำขนมปังข้าวโพดแครนเบอร์รี ‪เขาบอกว่าชอบมาก
‪มันเป็นการเยี่ยมบ้านที่นัดไว้ก่อนแล้ว ‪เขาชอบขนมปังข้าวโพดจริงๆ นะ ทุกคนชอบ
‪ทำไมถึงจะไม่ชอบล่ะ
‪ท่านทั้งสอง
‪ภรรยาผม เคาน์เตสแวน เดอร์ โฮลต์
‪สวยมาก
‪ครับ ผมเป็นผู้ชายที่โชคดีมาาก
‪ผมไม่เคยลืมเลย
‪โอเค พอแล้ว เอาล่ะ เราจะกลับแล้ว
‪มันโดนปาก เข้าปากแล้ว
‪จะเป็นยังไงถ้าเข้าปาก
‪จำตอนที่เควินดื่มสารเรืองแสง ‪แล้วหมอควบคุมพิษ
‪บอบกว่าต้องกินนมได้ไหม ขอนมหน่อยได้ไหม
‪ผมขอนมหน่อย ขอนมหน่อยได้ไหม
‪อย่าถือสาผู้ช่วยของเรานะครับ
‪- เขารู้สึกไม่ค่อยดี ‪- อาหารเป็นพิษ
‪- อาการหนักมาก ‪- พิษขึ้นสมอง ใช่ นั่นแหละ
‪รู้อะไรไหม
‪ผมคงไม่เป็นไรแล้ว
‪ผมไม่เป็นไร ผมโอเค
‪รู้อะไรไหม ผมคงเวอร์ไปเอง
‪ระบบภูมิคุ้มกันแข็งแรง ผมเวอร์ไปหน่อย ‪ยินดีที่ได้รู...
‪ครับ ผมว่าผมไม่เป็นไร
‪- ถอยไป ‪- ตายแล้ว
‪เหมือนบ้านแหวะๆ ของใครสักคนเลย
‪คนบ้าแบบไหนจะมาอยู่ในนี้
‪คนบ้าแบบไหนจะมาเพ่นพ่าน
‪- ถ้าบ้านไม่ได้อยู่ในนี้ล่ะ ‪- ก็จริง
‪เควิน ไม่ อย่าทำรเขา
‪พูดมาซะ เธอเจอที่นี่ได้ยังไง
‪แม่เรามีกุญแจ แม่ชื่อมาร์โกต์ ฟินช์
‪ไม่รู้จัก ตอบผิด
‪ไม่ มาธิลด้า เทรมเบลย์
‪เขาหมายถึงมาธิลด้า เทรมเบลย์
‪เธอน่าจะส่งเรามาที่นี่
‪- รู้จักมาธิลด้าได้ยังไง ‪- เธอเป็นแม่เรา
‪น่าจะใช่แม่เราแหละ อย่าทำร้ายผม
‪ใช่ ตานายเหมือนเธอ
‪โอเค คุณรู้จักแม่เหรอ
‪ใช่ เราเป็นเหมือนพี่น้อง
‪ว้าว แม่ไม่ใช่อย่างที่ฉันคิดเลย
‪อ้อ ใช่
‪ฉันเพิ่งเลิกงานกลับมา
‪คุณทำ... คุณ...
‪คุณขโมยของนั่นมา
‪คงไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก ‪เราขโมยของกันประจำเนอะ
‪ครั้งนึง ผมเคยกินพุดดิ้งสองชิ้นพร้อมกัน ‪ผมนี่เด็กเลวตัวจริง
‪เควิน คุณช่วย...
‪บอกทุกอย่างที่คุณรู้เกี่ยวกับแม่เราได้ไหม
‪เราโตมาด้วยกัน ทำงาน เรื่องเด็กๆ น่ะ
‪หลอกนักท่องเที่ยว ล้วงกระเป๋า ‪ลักเล็กขโมยน้อย บุกรุกธรรมดา
‪เรื่องเด็กๆ ของคุณนี่ต่างจากเราโดยสิ้นเชิงเลย
‪แล้วเราก็ไปพัวพันกับเรื่องเลวร้าย ‪ของผู้ชายชื่อฌอง-ปอลเข้า
‪ฌอง-ปอล เขาคือคนที่เฮนรี่พูดถึง
‪เขาติดคุกไปแล้ว ‪แต่ลูกน้องเขามาตามล่าแม่ฉัน
‪แล้วพวกนั้นก็กำลังวางแผนงานใหญ่กัน
‪เรากำลังตามหาแม่
‪อะไรทำให้คิดว่าแม่เธออยากให้เจอ
‪สร้อยที่คุณใส่ แม่ทิ้งสร้อยแบบเดียวกันไว้
‪กุญแจของที่นี่
‪แม่ทิ้งคำใบ้ไว้ให้เพียบ มันนำเรามาที่นี่
‪แม่คงอยากให้เรามาเจอคุณ
‪คุณจะช่วยเราได้ไหม
‪แม่เธอให้ของบางอย่างมา ‪ก่อนจะเข้าคุ้มครองพยาน
‪นางบอกว่าฉันจะรู้ได้เอง ‪ถ้าถึงเวลาที่ต้องเปิดมัน
‪อะไรน่ะ
‪มันคือเพจเจอร์
‪ให้ตายสิ ยุคโบราณนี่น่าเศร้าจัง
‪มันไม่ใช่เพจเจอร์
‪มันคืออุปกรณ์ตามตัวเก่าๆ
‪โอเค ผมดีขึ้นเยอะแล้ว
‪โอเค ใช่ หมดแล้ว ไม่มีแล้ว
‪ใช่ ผมว่าหมดแล้ว
‪อย่ากินซอสซีฟู้ดนะ
‪ถ้าจะให้ผมแนะนำ อย่ากินซอสซีฟู้ด
‪เพราะมันทำจากมายองเนส
‪เป็นทางเลือกที่ไม่ดีเลย
‪อย่าไปกิน...
‪โอเค ผมนึกว่ามันจะออกสองรูเลย
‪แต่ก็ไม่ออก
‪เราโอเค ทุกคน เราโอเค
‪สำเนียงหายไปไหนแล้ว
‪สำเนียงหายไป...
‪กล้าดียังไง คุณ
‪ใครครับ คุณ
‪กล้าดียังไง
‪มาพูดเรื่องแบบนั้นกับผม
‪- ต่อหน้าราชวงศ์ ‪- หยุดเถอะ
‪- หยุดอะไร ‪- เราโทรแจ้งสถานกงสุลประเทศคุณแล้ว
‪นี่มันของปลอม
‪ไม่มีเคานต์หรือเคาน์เตสแวน เดอร์ โฮลต์
‪เดี๋ยว โทรไปตอนไหน...
‪- อาจจะตอนพักเที่ยง แล้วเขาก็... ‪- ดูพวกนี้ไว้
‪- กำลังเดินอยู่แถวนี้ ‪- ผมจะไปจัดการเรื่องนี้
‪ไม่ ผมจะแนะนำให้กินครัวซองต์ หรือ...
‪สองรูเลย
‪นางคงมีอุปกรณ์ติดตามตัว
‪ฝังไว้ในตัวเผื่อว่ามีอะไรเกิดขึ้น
‪แกรนด์ คอนเสิร์ต ฮอลในเมือง
‪ดูแรน ดูแรน ‪พวกมันพูดถึงมงกุฎแห่งดูแรน ดูแรน
‪ดูรามูรานเหรอ มงกุฎแห่งดูรามูรานเหรอ
‪คุณพระ นั่นคือเป้าหมายสูงสุด
‪พวกมันตามหาสิ่งนี้มาหลายปี ฉันกับแม่เธอ
‪เคยพยายามขโมยจากลูฟร์ครั้งนึง
‪เป็นนิทานก่อนนอนที่สนุกเลยล่ะ
‪คืนนี้มีงานที่แกรนด์ คอนเสิร์ต ฮอล ‪เป็นงานกาล่าใหญ่
‪รู้อะไรไหม ถ้ามงกุฎอยู่ที่งานกาล่า ‪แม่เธอก็อยู่
‪โอเค เยี่ยม ไปกันเลย
‪ไม่ ฉันจัดการเอง โอเคนะ ‪พวกเธออยู่นี่ มันไม่ใช่หน้าที่เด็ก
‪ไม่ เราต้องไป เราไม่เจ็บตัวหรอก ฉันสัญญา
‪น่ารักจัง ฉันไม่สนหรอกว่าเธอจะเจ็บ
‪เธอจะเป็นตัวถ่วงฉัน ทำฉันความลับแตก
‪เราไม่เป็นตัวถ่วงใครหรอก ‪เราเนียนเข้าไปได้ เนอะ
‪งั้นเหรอ ท่านนายพล
‪จริงๆ ตราของเขาคือยศผู้บัญชาการนะ
‪แต่ข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์ ‪คงไม่สำคัญตอนนี้
‪ห้ามต่อรอง โอเคนะ
‪แม่เธอส่งเธอมาเพื่อให้ฉันปกป้องเธอ
‪ไม่ใช่ส่งพวกเธอไปตาย ทำตัวตามสบายนะ
‪ที่นี่มีเกม มีเนยถั่ว
‪- ผมแพ้ถั่ว ‪- เหมือนกัน
‪เธอห้ามตามมา
‪โอเค ก็ได้
‪แต่แค่อยากรู้นะ คุณมีแผนอะไร
‪ฉันจะเข้าช่องแอร์ที่จะพาไปรถไฟใต้ดิน
‪มันต่อกับแกรนด์ คอนเสิร์ต ฮอลในเมืองโดยตรง
‪มีอะไรอีกไหม
‪มีค่ะ ช่องแอร์ไหนเหรอ
‪ช่องตรงนั้น...
‪อย่าไปตามฆ่าฉันนะ ฉันแค่ต้องช่วยแม่กลับมา
‪ไม่เลวเลย แต่ฉันไปตามฆ่าเธอแน่ๆ
‪คุณจะฆ่าพี่ผม แต่เราโอเคกันเนอะ
‪มาเร็ว
‪แม่ไม่อนุญาตให้ผมขึ้นรถสาธารณะ
‪- โดยไม่มีพี่เลี้ยง ‪- เรารู้
‪ไปไหนต่อ
‪- ทางนี้ มาเร็ว ‪- โอเค
‪เราผ่านยามไปไม่ได้แน่
‪ฉันไม่รู้ว่าพวกเธอยังไงนะ แต่เราอาจจะเข้าได้
‪เห็นสภาพตัวเองไหม
‪จริงด้วย เพราะผ้าพันคอน่ะ
‪นี่ แล้วข้างบนนั้นล่ะ
‪หน้าต่างเปิดอยู่
‪นายเข้าไม่ได้แน่
‪ฉันเอง
‪แม่นาย...
‪มีกฎเรื่องบุกรุกอาคารกลางคืนไม่ใช่เหรอ
‪แม่ฉันไม่อยู่ที่นี่
‪- เขาถอดผ้าคลุมแล้ว ‪- โอเค
‪- ฝากหมวกหน่อย ‪- แม่เจ้า
‪เอาหน่อย ลูอิส
‪ทำให้ได้สิ ลูอิส
‪- ตรงนี้ช่วยฉันได้นะ ‪- อ้อ ใช่ เราดูเพลินน่ะ
‪โทษที
‪- ฉันโอเค ‪- ไปแล้ว
‪นายทำได้
‪แทรกเข้าไปๆ
‪คุณพระ ดูสิ
‪เขาเก่งจริงๆ
‪- อุ๊ย โอ๊ะโอ ‪- ไม่เป็นไร
‪เดินเดี๋ยวก็หาย ไม่เป็นไร
‪- เขารู้ไหมว่าต้องไปไหน ‪- หวังว่านะ
‪โอเค
‪นี่ พวกเธอมาทำอะไรที่นี่
‪เราแค่...
‪ตายจริง เราเดินหลงในนี้มานานแล้ว
‪เวทีไปทางไหนครับ ‪ใช่ เราต้องไปเตรียมตัว
‪ผมเพิ่งมาจากเดนเวอร์ ‪สนามบินที่นี่วุ่นวายมากเลยเนอะ
‪ไม่เคยไปหรอก
‪เราเป็นคณะละครเพลงเด็ก มีคิวแสดงคืนนี้
‪พอล เรเวียร์ มิดไนต์ไรด์
‪ไม่เคยได้ยินเหรอ เราดังในยูทูบนะ
‪มิม เอาคลิปให้เขาดูซิ ที่เป็นกระแสน่ะ
‪สองจุดสามล้านวิว ยังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
‪เอาน่า คิดว่าเราแต่งตัวมาเล่นๆ เหรอ
‪ก็ได้ ตามมาๆ
‪สวัสดีครับ อะแฮ่ม
‪เราคือคณะพอล เรเวียร์ มิดไนต์ไรด์
‪เรามีการแสดงน่าทึ่งเตรียมไว้
‪ให้ทุกคนที่นี่ สำหรับคนแรก
‪เรามีคูลแคลนซี่เล่นเชลโล
‪เปิดวงได้เลย
‪นั่งลง
‪เคฟ
‪ฉันทำไม่ได้ ฉันไม่เหมือนนาย
‪กะแล้วเชียวๆ
‪ยาม
‪ครับ บนเวทีวุ่นวายกันใหญ่ ‪มีเด็กใส่รองเท้านักแสวงบุญ
‪แคลนซี่ เราต้องให้เธอทำเดี๋ยวนี้
‪เควิน ฉันเล่นต่อหน้าคนเยอะๆ ไม่ได้
‪เธอทำได้อยู่แล้ว เธอทำได้ เร็วเข้า
‪ฉันไม่พร้อม
‪เธอพร้อม เธอเก่งจะตาย
‪ขอกำลังเสริมด่วน ขอร้อง รีบมาเลย ‪เรามีเด็กใส่เสื้อพองๆ
‪ขอกำลังเสริมด้วย
‪- ขอกำลังเสริมด่วน ขอบคุณครับ ‪- เดี๋ยว
‪เอาล่ะ เรามีคำสั่งใหม่ให้พาพวกนี้ไปสถานทูต
‪เอฟบีไอก็จะช่วย ‪ได้ยินว่ามีความเสี่ยงด้านความมั่นคง
‪จัดการซะ
‪คุณมีรหัสลับกันด้วย ภาษาลับ
‪แบบนั้นใช่ไหม เพอร์เฟกต์เลย
‪แปลว่าอะไร ลีโอ
‪- หมอบ ‪- อะไรนะ...
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ยกเลิกกำลังเสริม เด็กแสดงจริง
‪ไปกันเถอะ
‪ไปหัดมาจากไหน คุณฆ่าผู้ชายคนนั้นเหรอ
‪เปล่า แค่ขยี้หลอดลมนิดหน่อย
‪เขาไม่เป็นไรหรอก ถ้ารีบรักษา
‪"ขยี้หลอดลม" คุณเคยฆ่าคนไหม
‪ไม่ การฝึกแบบทหารของเรา ‪สอนให้ปราบเป้าหมาย
‪ในสี่วินาทีโดยใช้ยุทธวิธีที่ไม่ถึงตาย ‪เป็นส่วนใหญ่
‪"ฝึกแบบทหาร" เหรอ "ไม่ตาย..."
‪คุณให้ผมเปิดขวดมัสตาร์ดให้เมื่ออาทิตย์ก่อน ‪นั่นแกล้งทำ
‪- ฉันแกล้งทำ ‪- ให้ตายสิ ทั้งชีวิตเราคือโกหกเหรอ
‪เรา... เราจะทำ... อะไร
‪ผมแต่งงานกับใครเนี่ย
‪นั่นแคลนซี่เหรอ
‪เสียงเหมือนแคลนซี่
‪แคลนซี่
‪- แม่ ‪- เด็กๆ อยู่นั่นนะ แม่จะไปช่วย
‪แม่
‪แม่ทำแบบนี้ตอนเราหลับเหรอ
‪โอเค พอเลย
‪พ่อดูไม่ดีเลย
‪ให้ตายสิ แม่เธอดูเก่งมาก
‪มีอีกคนทางนั้น
‪หลีกไปๆ
‪มงกุฎ ไปเอามา
‪เร็วเข้า กระโดด
‪- แคลนซี่ ‪- ไง
‪เราต้องไปแล้ว
‪มาเร็ว พวกลูกมาได้ยังไง
‪เราเจอรหัสลับที่คุณนายฟินช์ ‪ทิ้งไว้บนเคาน์เตอร์ แล้วก็...
‪- เราเจอรังลับของแม่ ‪- แล้วเจย์ก็แกะรอยแม่ด้วยชิปจีพีเอส
‪เด็กๆ แม่ขอโทษที่ลากพวกลูกมาเกี่ยว
‪ไม่ แม่ หนูขอโทษที่พูดแบบนั้นกับแม่
‪แม่ไม่ได้น่าสมเพช แม่เก่งมาก ‪หนูรู้ว่าแม่อาจคิดถึงชีวิตเดิม
‪แต่เราต้องตามหาแม่ พาแม่กลับมา ‪ขอร้อง อย่าไปนะ
‪ลูกรัก แม่ไม่ทิ้งลูกหรอก
‪ไง เพื่อนเก่า
‪เหมือนแผนใหญ่ของเธอจะได้ผลนะ ‪ฉันก็มา แล้วฉันก็...
‪ได้แถมอีกหนึ่ง
‪แหงอยู่แล้ว
‪- ใช่ ‪- ขอโทษนะ เรารู้จักเธอไหม
‪อ้อ ใช่ ไม่ต้องห่วง เธอเป็นคนดี ‪จริงๆ ก็คนเลวแหละ
‪แต่เป็นคนเลวที่ดี
‪- เราควรไปแล้ว ‪- ไปซะ
‪ฉันจะถ่วงวพกนั้นไว้ ลบภาพวงจรปิด...
‪นี่ เธอๆ เดี๋ยว คืนโรเล็กซ์มา
‪คุณมีเป็นพันเรือน
‪ขอบใจนะ คนเลวที่ดี
‪ขอบใจนะ ฉันรู้ว่าเธอจะเข้าใจ
‪ใช่ ฉันพร้อมอยู่แล้ว ‪ฉันแค่ไม่คิดว่าจะเป็น... เด็กๆ
‪- ใช่ ‪- ลูกของเธอ แต่...
‪ฉันก็ชอบนะ
‪ขอบใจนะ
‪บ้านคุณอยู่นี่เหรอ กลางเมืองเลยนะ
‪จริงๆ มันเป็นเซฟเฮาส์ที่ไว้ใช้เวลาฉุกเฉิน
‪เจ๋งไปเลย พ่อ เจ๋งไหมล่ะ
‪เจ๋งไหม หรือไม่มีความรับผิดชอบทางการเงิน
‪เพราะค่าเช่าในเมืองแพงมากนะ ลูก ก็...
‪นี่ ขอบใจที่นั่งบนผ้านะ พวก
‪ผมขอบคุณที่ไม่อาเจียน
‪ใส่หนังโครินเธียน คุณเข้าใจใช่ไหม
‪ใช่ ผมเข้าใจ ลีโอ
‪ที่รัก แขนเป็นไงบ้าง ไปโดนอะไรมา
‪ไม่รู้สิ มันเบลอๆ น่ะ
‪ออกหมัดกันเยอะมาก ผมว่าผมต่อยไปสองคนได้
‪ผมว่าน่าจะโดนตอนที่ ‪คุณล้มผิดท่ามากกว่านะ
‪อาจจะแค่ช้ำ
‪ผมว่ามันมากกว่าาแค่ช้ำนะ ลีโอ
‪อาจจะกระดูกเคลื่อน
‪ไม่ ผมว่าไม่ใช่กระดูกเคลื่อนนะ
‪- โอเค รู้ไหม ‪- โอเค ใช่ ก็แบบ...
‪ก็พอเข้าใจได้
‪จริงๆ ผมชานิดหน่อย มันอาจจะกระทบงาน
‪คุณเป็นหมอผ่าตัดเหรอ
‪ไม่ ลีโอ ผมเป็นเชฟขนม ‪แล้วผมก็ต้องใช้แรงและความแม่นยำของนิ้ว
‪ก็นั่นแหละ
‪นั่นคาปิชชิโอนีของจริงเหรอ
‪รู้จักเหรอ ใช่ ของจริง
‪- เล่นเพลงได้ไหม ‪- ได้สิ
‪เอาแล้วไง เขาทำเป็น...
‪โชว์กล้าม ทำให้ใครดูน่ะ
‪แขนเขาเหมือนป็อปอายเลย เหลือเชื่อ
‪เอาล่ะ
‪ฉันเริ่มขั้นตอนฉุกเฉินแล้ว
‪ทุกคนปลอดภัยแล้ว แค่ต้องอยู่นิ่งๆ ไว้
‪แล้วรอให้เฮนรี่ติดต่อมา
‪นี่ มงกุฎนี่ราคาเท่าไหร่เหรอ
‪ฉันว่าคงประมาณ 20 ล้าน
‪เหลือเชื่อ "20 ล้าน" เหรอ
‪ทุกคน เราจะเอาไปคืน มันไม่ใช่ของเรา
‪แต่แม่เคยขโมยของประจำตอนสาวๆ
‪- มันเท่ดีนะ ‪- ไม่
‪ทำไมเราไม่บอกว่าทำหาย หรืออะไรก็ได้
‪เคฟ ฟังแม่นะ
‪แม่ผิดไปแล้ว
‪แม่ชดใช้ราคาแพงด้วย ‪แล้วตอนนี้มันก็ทำให้คนที่แม่รักมีอันตราย
‪โอเคนะ แม่ไม่อยากให้พวกลูก ‪ทำอะไรที่แม่เคยทำ
‪แม่เลือกทางผิดมาเยอะ ทำร้ายคนมาเยอะ
‪แล้วเราก็เสียใจมาก ใช่ไหม ลีโอ
‪ก็...
‪เสียใจอยู่แล้ว เราต้องเข้าคุ้มครองพยาน
‪เพื่อหนีจากฌอง-ปอล
‪จริงๆ คุณต่างหากที่เข้าคุ้มครองพยาน
‪ผมตามน้ำไปด้วยไม่ได้จริงๆ ‪พอฌอง-ปอลติดคุกแล้ว
‪ซึ่งก็เพราะคุณนั่นแหละ
‪มันก็มีตำแหน่งหัวหน้ากิจการว่าง
‪- แม่ เกิดอะไรขึ้น นั่นใคร ‪- จำเอลีสได้ไหม
‪เธอเป็นพวกผมเอง ผมส่งเธอไปหาคุณ
‪โอเค กะแล้วเชียว
‪กะแล้วว่าเขาเป็นคนเลว
‪แล้วแบบนี้ล่ะ เป็นไง
‪ชอบไหมล่ะ หนังโครินเธียนเปื้อน
‪ไม่ดีเลยนะ รอน
‪คุณสิคนไม่ดี
‪หลังจากที่เราเจอคุณคราวนี้
‪เพราะเจ้าลูกชิ้นน้อยกับคลิปของมันช่วย
‪นี่ อย่าเรียกน้องฉันว่าลูกชิ้นนะ
‪ผมรู้ว่าวิธีเดียวที่คุณจะยอมช่วยผมขโมยมงกุฎ
‪คือคุณต้องคิดว่าชีวิตมีอันตราย
‪ศีลธรรมของคุณน่ะ มันคอย...
‪ขัดขวางช่วงเวลาดีๆ ของเราเสมอ
‪งั้นคุณก็ไม่ได้เข้าคุ้มครองพยาน
‪ไม่ เอาน่า ยอมรับเถอะ
‪คุณคงเบื่อจนแทบบ้า ‪ขับรถทางเดียวกันไปด้วยกัน ซื้อของคอสต์โก
‪พูุดมาสิว่าคุณมีความสุข ‪กับไอ้สตรอว์เบอร์รีชอร์ตเค้ก
‪อย่าถือสาเลยนะ รอน
‪- ผมถือสานะ ลีโอ ‪- คุณจะพูดถึงพ่อเราแบบนั้นไม่ได้
‪แผนมันง่ายตั้งแต่แรก
‪พาคุณมาช่วยขโมยมงกุฎ ‪ใส่ความคุณ แล้วเราก็หนีหายไป
‪แต่ยอมรับเถอะ
‪คุณสนุก
‪สปาร์กมันยังอยู่ มากับผม
‪จะเลือกทางไหน มาธิลด้า
‪คุณพูดถูก
‪สปาร์กมันยังอยู่
‪แล้วฉันก็ชื่อมาร์โกต์
‪เป็นไงล่ะ ลีโอ มาร์โกต์กับรอน
‪- ใช่ไหมล่ะ คู่รักครองวงการ ราร์โกต์ ‪- แหวะ
‪- ชื่อราร์โกต์ หรือมารอนก็ได้ ‪- เสร็จแล้วเจอกันที่ท่าเรือนะ
‪แบกซ์เตอร์จะเตรียมเรือไว้ สิ่งนี้คงเป็นของผม
‪ก็นะ
‪เราคงต้องลากันแค่นี้ มาธิล... มาร์โกต์
‪อธิบายกับเอฟบีไอให้สนุกนะ
‪นั่งเก้าอี้ไปซะ ทั้งคู่เลย
‪ค่ะ ตำรวจใช่ไหมคะ
‪- ค่ะ ฉันโทรมาเพราะ... ‪- ไม่เป็นไร
‪ฉันอาจจะมีข้อมูลของคนที่ก่อความผิดอาญา
‪เป็นคู่รักค่ะ
‪มีผู้ชายกับผู้หญิง ผู้หญิงเป็นหัวหน้าชัดๆ เลย
‪ค่ะ เธอผมบลอนด์ ตาสีฟ้า
‪เธอใส่เดรสสีชมพูวิบวิบน่าเกลียด
‪- ส่วนผู้ชาย คนนี้... ‪- อะไรนะ
‪ไม่ค่ะ ผู้หญิงเป็นตัวนำชัดๆ เลย ค่ะ
‪ทำท่าฝนทำไม ฝนไม่ตกนะ
‪ฉันหวังว่าคุณจะรีบมาโดยเร็ว
‪เพราะฉันไม่รู้จะทำยังไง
‪เปล่าค่ะ ฉันเป็นเพื่อนบ้าน ‪ฉันเห็นเขาเดินเข้ามา
‪ฉันก็อยู่ของฉันไปเรื่อยเปื่อย
‪หมวกเหรอ หมวกอะไร
‪พาตำรวจมาให้เยอะที่สุดนะคะ
‪- ผมจัดการเอง ‪- จัดการอะไร
‪- ผมจัดการเอง ‪- มาทั้งหน่วยเลย
‪เพราะพวกมันมีกันเยอะมาก
‪ทำอะไรน่ะ
‪- ตายแล้ว ดูสิ ‪- ปืนฉัน
‪แม่
‪แจ๋ว
‪ใ้ห้ตายสิ
‪ไม่ บ้าจริง
‪คุณพระช่วย แม่ ‪พ่อ ทำอะไรหน่อยสิ
‪พ่อจัดการเอง
‪ที่รัก ผมได้ปืนแล้ว ให้โยนให้ไหม
‪- ยิงนางซะ ‪- อะไรนะ ยิงเหรอ ผม...
‪ผมยิงปืนไม่เป็น ผมไม่เคยยิงปืนมาก่อน
‪ช่วยกันได้ก็ดีนะ
‪โอเค
‪ไม่นะ
‪- คุณโอเคนะ ไม่เป็นไรนะ ‪- ค่ะ
‪ขอโทษๆ พระเจ้าช่วย
‪ผมฆ่าคนๆ
‪พ่อ เธอขยับแล้ว
‪- พ่อไม่ได้ฆ่าเธอ ‪- ใช่้ เธอขยับแล้ว
‪ผมไม่ได้ฆ่าคน เธอฟื้นแล้ว
‪เราต้องไปก่อนที่ลีโอจะหนีพ้น ‪ไม่งั้นได้วุ่นวายยกใหญ่แน่
‪- มาเร็ว ไปกันเลย ‪- ใช่ ไปๆ
‪ไม่อยากเชื่อว่าคุณจะจับแมงมุม คุณฟินช์
‪คุณกล้ามาก
‪เรื่องกล้านี่ไม่รู้สิ ลูอิส ฉันรู้ว่ามันไม่มีพิษ
‪ไม่มีพิษเหรอ นั่นมันแมงมุมหมาป่า ‪พิษร้ายแรงที่สุดติดอันดับโลก
‪มันมีไข่บนหลังด้วย ลูกมีพิษเป็นล้านตัวเลย
‪แม่ ไม่ นี่ไม่ใช่รถเรา
‪พระเจ้า นางจัมป์สายรถ
‪แม่จัมป์สายรถเป็นเหรอ
‪สอนวิธีเราหน่อย
‪ไม่ ลูกไม่ควรทำเด็ดขาด
‪โอเค ถ้าโทรศัพท์แบตฯ หมด ‪แล้วเกิดวิกฤตซอมบี้ล่ะ
‪มีไวรัสแพร่ระบาด ถ้างั้น
‪- สอนเราได้ไหม... ‪- เควิน
‪ดูสิ ทุกคน นั่นลีโอ
‪ที่รัก เร็ว...
‪ให้ตายสิ แม่
‪ได้แล้ว รีบขึ้นมาเร็ว
‪- มาเร็ว พร้อมนะ ‪- นี่ ที่รัก
‪- ลีโอพูดผิดเรื่องนึง ‪- อะไรเหรอ
‪ผมคือคนที่ขับทางเดียวกันไปด้วยกัน
‪จริงด้ววยนะ
‪คุณทำได้
‪ไปปกป้องครอบครัวกัน
‪- ดูสิ นี่มันรุ่นจำนวนจำกัด ‪- เอาล่ะ
‪- เบาะมีฮีตเตอร์ด้วย ‪- คาดเข็มขัดแล้ว
‪แจ่ว รถเยี่ยมจริงๆ
‪- ต้องไปแล้ว ‪- ไปกันเลย
‪- ขอโทษ พ่อขอโทษ แค่... ‪- พ่อ
‪- ไม่ คุณฟินช์ ‪- อะดรีนาลีนมันพลุ่งพล่าน
‪- ไปเลย ‪- ที่รัก ขับไปเลย
‪- ขับไป พ่อ ‪- ไปกันเลยๆ
‪ว้าว รถนี่ขับดีมาก
‪- เร่งความเร็วได้ด้วย ‪- เยี่ยมเลย
‪- รุ่นจำนวนจำกัด ‪- ใช่
‪- บางที... ‪- อยูนั่นไง
‪เลี้ยวซ้ายๆ
‪- ได้แล้ว ‪- อะดรีนาลีนพลุ่งพล่านแน่ๆ
‪คุณทำดีแล้ว ที่รัก
‪เห็นผมเลี้ยวเมื่อกี้ไหม
‪ลัดขอบถนนเลย ‪ไม่ต้องตีวงกว้างหรอก ที่รัก
‪พ่อ ยังไงต่อ
‪ยังไงต่อล่ะ ไม่รู้สิ ‪พ่อไม่ได้คิดล่วงหน้าไกลขนาดนั้น
‪อะไรนะ
‪- พ่อ ผมมีไอเดีย ‪- อะไร
‪นี่ปากกาเลเซอร์ ผมอาจจะ...
‪เอาปากกาเลเซอร์มาทำอะไร
‪แม่เจ้า
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ไม่นะ คงไม่ใช่ฝีมือเรานะ
‪ก็เรานี่แหละ
‪- เรานี่แหละ ‪- เราจะทิ้งโน้ตไว้ๆ
‪โอเค เอาล่ะนะ ตามทันแล้ว
‪รอน ระวัง
‪เราตายกันหมดแน่
‪- ที่รัก เปิดกระจก ‪- อะไรนะ
‪- ผมมีไอเดีย ‪- โอเค
‪นี่ ลีโอ
‪ลีโอ อยากซิ่งกับมินิแวนใช่ไหม
‪ดูระบบกันกระแทกด้านข้างนี่ซะ
‪อะไรนะ
‪ทุกคนโอเคนะ โอเค
‪ผมจับลีโอเอง ฝากเด็กๆ ด้วย
‪- ทุกคนโอเคนะ ‪- ใช่
‪ลีโอ
‪ผมได้ตัวแล้ว ที่รัก ได้ตัวแล้ว
‪หาข้ออ้างชักปืน ใช่ไหมล่ะ
‪- แม่ ‪- ว่าไง
‪- หนูว่าพ่อต้องการแม่มากกว่าเรา ‪- จริงของลูกนะ
‪ทำไมนิ้วแกถึงได้แรงเยอะนัก
‪สุดยอดพลังกับความแม่นยำของนิ้วนี่เหรอ
‪ฉันเป็นเชฟขนมไง ลีโอ
‪ฉันไม่ยอมติดคุกหรอก ‪ฉันต้องเฝ้ามื้อเที่ยงวันจันทร์
‪พวก
‪- พวก ‪- เราทำได้
‪อย่ามาแหยมกับเชฟขนม หรือครอบครัวเขา
‪เพราะนายโดนดีแน่
‪ใช่ ไอ้ลูกชิ้น
‪สมเป็นลูกสาวแม่จริงๆ
‪แล้วเราก็ขึ้นไปห้องที่หรูมากๆ แต่จริงๆ แล้ว
‪มันเป็นแค่เซฟเฮาส์
‪แล้วเขาก็บอกเราว่าเขาเป็นคนเลว ไม่ใช่คนดี
‪- อะไรนะ ‪- ใช่
‪ก็... ว้าว
‪ว้าว ชีวิตคุณน่าตื่นเต้นจริงๆ
‪- ก่อนเจอผมน่ะ ‪- ใช่
‪รู้ไหม
‪คุณรู้จักผม เรา...
‪ผมรู้มาตลอดว่าคุณอยู่เกินเอื้อม ‪แต่ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว
‪ผมเป็นฉากหน้าของคุณ
‪ใช่ไหม
‪- ชีวิตที่เราสร้างกันมา... ‪- ที่รัก มันคือของจริง
‪- จริงเหรอ ‪- ใช่
‪แน่นอน มันคือของจริง
‪ใช่ ผมนึกว่า... คือผมก็คิดแบบนั้น
‪ฉันรักคุณ
‪ฉันรักครอบครัวเราด้วย
‪คุณกับคุณนายฟินช์ ‪พ่อแม่ผมจะมารับตอนแปดโมง
‪ลูอิส จริงด้วยนะ
‪- แย่แล้วสิ ‪- ใช่
‪- เฮนรี่ ‪- เฮนรี่
‪- แองกัส ‪- เฮนรี่ เราจะไปหาคุณ
‪แหมๆ
‪เฮนรี่ รูมเมตมหาวิทยาลัยเนแบรสกา
‪สู้ๆ ฮัสเกอร์ส
‪หวังว่าไม่โกรธกันนะ
‪คืนนี้นายเป็นฮีโร่เลยนะ
‪จริงๆ นายช่วยเราไว้ ‪ด้วยเรื่องคณะแสดงเด็กปลอมๆ นั่น
‪ตอนว่ายน้ำก็ด้วย
‪- มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก ‪- ไม่ มันเป็นเรื่องใหญ่ เคฟ
‪นายกล้าหาญมาก เด็กน้อย
‪ตายแล้ว
‪นี่คือคืนที่เหลือเชื่อที่สุดในชีวิตเรา
‪แต่ฉันไม่ได้โพสต์อะไรเลย
‪เสียดาย
‪ฉันขอโทษที่ช่วงนี้ฉันปากร้ายนะ
‪บางครั้งฉันก็คงอิจฉามั้ง
‪อิจฉาฉันเหรอ
‪ใช่ ไม่รู้สิ ทุกอย่างดูง่ายสำหรับนายไปหมด
‪การเป็นตัวเอง ไม่สนความคิดคนอื่น
‪ฉันก็อยากเป็นแบบนั้นบ้าง
‪ฉันก็อยากเป็นเหมือนเธอ ‪เธอเล่นเชลโลเก่งที่สุด
‪ฉันไม่เก่งอะไรเลย
‪อะไร นายเล่าเรื่องเก่งที่สุด
‪นายสร้างสรรค์มาก ‪เรื่องที่นายแต่งน่ะ เหลือเชื่อเลย
‪แล้วก็แปลก ฉลาดด้วย
‪- นายเป็นน้องชายที่เท่มาก ‪- ขอบใจ เธอก็เป็นพี่สาวที่ยอดมาก
‪แม่
‪หนูอยากไปบอสตัน
‪หนูอยากสมัครหลักสูตรหน้าร้อน ‪ของคณะดนตรีที่เบิร์กลี
‪หนูรู้ว่าแม่จะตอบยังไง
‪แม่จะบอกว่าหนูเด็กเกินไป ‪หนูอยู่ในเมืองคนเดียวไม่ได้...
‪ได้สิ
‪"ได้" อะไร
‪เฮนรี่ ฉันขอค้นแฟ้มคุณนะ
‪เดี๋ยวนะ แม่เป็นนักดนตรีเหรอ
‪ไม่ใช่แค่นักดนตรี แม่เล่นเชลโล
‪ใช่
‪สี่สหายเพสคาทรีชี่ ‪ไม่ใช่แค่องค์กรอาชญากรรม
‪คิดว่าแม่เข้างานหรูๆ พวกนี้ได้ยังไงล่ะ
‪เบิร์กลีมีหลักสูตรที่ดีติดอันดับโลก ‪ลูกพร้อมแล้วล่ะ
‪- เดี๋ยวนะ จริงเหรอ ‪- ลูกเล่นเชลโลเก่งมาก
‪แม่บังเอิญรู้วิชานี้อยู่บ้างด้วย
‪ส่วนพ่อบังเอิญไม่รู้วิชานี้เลยสักนิด
‪แต่ก็เห็นด้วยกับแม่นะ
‪ลูกเก่งมาก
‪ลูกจะได้ไปบอสตัน
‪ถึงเวลาแล้ว
‪แปลว่าหนูได้ซื้อโทรศัพท์ด้วยไหม
‪- ได้สิ ‪- ไม่
‪อ้อ ไม่
‪- ค่ะ ‪- จ้ะ โอเค
‪ไปบอสตัน
‪ไง
‪เธอลืมแจ็กเก็ตไว้บนเรือโจอี้
‪ใช่ ขอบใจนะ
‪ว่ายน้ำเป็นไงบ้าง
‪แย่มาก ใช่
‪เธอกระโดดสวยมากนะ
‪- รุ่นพี่คนนี้เหรอ ‪- ดีใจนะที่นายไม่ติดคุก
‪- รุ่นพี่คนนี้แหละ ‪- ไม่ ไม่ติดคุก
‪นั่นสิ ใช่
‪- ไว้คุยกันนะ ไปก่อน ‪- จ้ะ
‪ไง ทุกคน
‪ทำไมแต่งตัวกันออกมาล่ะ ‪ทุกอย่างเรียบร้อยไหม
‪ใช่ๆ ทุกอย่างเยี่ยมมาก ยอดเลย ‪ดีกว่านี้ไม่มีแล้ว ถ้าถามผมนะ
‪ใช่ เรากำลังรดน้ำดอกไม้
‪ไม่...
‪ลูอิส
‪เห็นชัดเลยว่ามีเรื่องบางอย่าง
‪แม่ว่าแม่รู้ว่าเรื่องอะไร
‪คุณนายพาท็อก ฉันอธิบาย...
‪ลูอิส ลูกลืมใส่กางเกงในเตือนฉี่รดที่นอน
‪แม่ ผมไม่ต้องใส่มันแล้ว
‪ค้างบ้านเพื่อนสนุกมาก
‪สุดๆ
‪ใช่
‪ขอบคุณอีกครั้งสำหรับทุกอย่างนะ
‪- แน่นอน ได้เลย ‪- ได้เสมอ
‪ไว้วันหลังเอาใหม่นะ
‪ไม่ ไม่เอาแล้ว
‪บาย
‪- ขอบคุณฮะ คุณฟินช์ ‪- บาย
‪- โอเค ‪- เทกแคร์นะ
‪จบแล้วเนอะ เรากลับไปใช้ชีวิต ‪ตามปกติได้แล้วใช่ไหม
‪อาจจะ
‪อาจจะเหรอ
‪- อาจจะเหรอ ‪- ฉันต้องถอดรองเท้า
‪โอเค ถอดรองเท้าก่อน ‪แล้วตอบคำถามด้วยได้ไหม เพราะ...
‪- ฉันตอบคำถามไปแล้ว ‪- คุณตอบว่าอาจจะ แปลว่า...
‪- ใช่ นั่นแหละคำตอบ ‪- ผมรู้
‪แต่มันอนุมานได้ว่ามีเรื่องที่ผมต้องรู้อีก
‪มีคัพเค้กเหลือไหมเนี่ย
‪(เควินนำเสนอประวัติครอบครัวใหม่)
‪(ครั้งนี้เขาเล่าเรื่องจริง)
‪(ครูดับเบิลยูก็ยังให้ศูนย์)
‪(แคลนซี่สอบเข้าวิทยาลัยดนตรีเบิร์กลีได้)
‪(เธอยังคุยกับเทรวิสทุกวัน)
‪(ผ่านโทรศัพท์ของรูมเมต)
‪(มิมเผากางเกงขาสั้นครึ่งน่องทิ้ง)
‪(แต่เริ่มใส่ผ้าคลุม จุดกระแสแฟชั่นใหม่)
‪(โซเชียลมีเดียของเธอ ‪ยอดผู้ติดตามพุ่งถึง 27 ล้านคน)
‪(ลูอิสเลิกใส่)
‪(กางเกงในเตือนฉี่อย่างเด็ดขาด)
‪(มงกุฎถูกนำไปคืนโดยปลอดภัย)
‪(ลีโอถูกตัดสินโทษจำคุก 18 ปี)
‪(เขาฉีกแขนเสื้อชุดนักโทษสีส้มออก)
‪(รอนได้เป็นโฆษกอย่างเป็นทางการ ‪ของนิ้วนินจารุ่น 3000)
‪(ตอนนี้เขาสอนการฝึกพลังนิ้ว ‪ที่ร้านเบเกอรี่ของตัวเอง)
‪(คลาสของเขาคนเต็มเสมอ)
‪(มาร์โกต์กำลังทำเรซูเม่)
‪(เธอไม่แน่ใจเรื่องวิธีทำงานอย่างหนึ่ง)
‪(ฝึกเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการลับ)
‪คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา