Downloaded from YTS.MX
Spośród najniebezpieczniejszych drapieżników w oceanie...
Official YIFY movies site: YTS.MX
tylko jeden...
odważa się przedzierać...
tam, gdzie mieszkamy.
Żarłacz tępogłowy.
Czarny charakter tropików...
jest znany
ze swojej agresji.
O mój Boże!
Jasna cholera...
-O mój Boże! -Jasna cholera.
Tak jak ludzie, żarłacze tępogłowe preferują ciepłe wody.
Wybrzeża Brazylii, Florydy i Kalifornii.
Ale na tym nie poprzestają.
W przeciwieństwie do innych rekinów, radzą sobie wsłodkiejwodzie.
W rzekach, jeziorach, portach i kanałach.
Przemierzą wiele kilometrów w górę Amazonki.
Dopłynęły do Nowego Orleanu,
aż nad jezioro Pontchartrain,
a 2700 kilometrów w górę Missisipi do St. Louis.
A na Floryda i jej sieć sztucznych kanałów,
aż roi się od żarłaczy tępogłowych.
Uważaj!
Stary, waży ze 180 kilo.
Patrzcie, jaki jest wielki!
Grasują w ogródkach,
żyją i polują wśród ludzi.
Żarłacz tępogłowy jest nawet w stanie zaatakować innego rekina.
Patrzcie, jak próbuje go pożreć!
Patrzcie na to.
-Cholera! -O Boże!
Przepraszam za język, ale jasna cholera!
Nagraliście to?
Są tajemnicze i stwarzają dla człowieka śmiertelne zagrożenie.
Oto co wiemy.
Jak byki na lądzie, mają umięśnione i szerokie ciała.
Największe osiągają długość trzech metrów,
ważą prawie 320 kilogramów
i są na tyle śmiałe, by kraść.
Ci rybacy są przyzwyczajeni do rywalizacji.
Karanksy.
To cenione ryby i posiłek dla całej rodziny.
Żarłacz tępogłowy łatwo z nich nie zrezygnuje.
Przy każdej okazji przypływa
z nieprzewidywalną prędkością.
Żarłacz biały, żarłacz tygrysi i żarłacz tępogłowy
to najbardziej zabójcze rekiny na świecie.
Żarłacz biały, zimnowodny super zabójca.
Bywa siedem razy cięższy od żarłacza tępogłowego idwa razydłuższy.
Jego ulubione pożywienie?
Foki.
Żarłacze białe mają specyficzne metody polowania.
Wypatrują słabszych.
Oszczędza energię...
na idealny moment.
Ich szczęki przetną fokę na pół.
Ale żarłacze tępogłowe gryzą z jeszcze większą siłą.
Zjedzą wszystko,
od delfinów, przez żółwie, aż po inne rekiny.
Siła nacisku 70 kg na centymetr kwadratowy
wystarczy, by złamać nogę.
Kolejnym zawodnikiem
jest żarłacz tygrysi.
Morskie kubły na śmieci.
Jedzą niemal wszystko.
Rzędy ich zębów są jak piły do metalu.
Żarłacze tygrysie, większe niż żarłacze tępogłowe,są wędrowcami.
Pływające martwe ciało wieloryba w tropikalnym morzu
przyciąga całe stado rekinów.
Rekiny tępogłowe patrolują te same ciepłe oceany,
ale mają pewną przewagę nad żarłaczami tygrysimi.
Mogą polować tam, gdzie nie ma żarłaczy tygrysich anibiałych.
Żarłacze tępogłowe nie muszą jeść codziennie.
Są oportunistami.
Szukają łatwego posiłku, który zaspokoi je na kilka dni.
Wschodnie wybrzeże RPA to jedno z najbardziejzamieszkałychprzezrekiny
wybrzeży świata.
Bufet z sardynek przyciąga tłumy drapieżników.
Nurkujące głuptaki atakują z powietrza.
Delfiny otaczają ofiary,
a płetwale przygotowują się do wyżerki.
Pojawiają się też rekiny.
Żarłacze miedziane, ciemnoskóre i czarnopłetwe.
Jednak żarłaczy tępogłowych nie ma.
Nie bez powodu.
Żarłacze tępogłowe,
w przeciwieństwie do innych rekinów, kontrolująpoziom soliw swoim ciele.
Są przystosowane do życia
w środowisku rzecznym i słodkowodnym.
Mogą swobodnie przemieszczać się między słoną i słodką wodą.
Napadają na śródlądowe tereny łowieckie...
gdzie żyją...
...i odpoczywają ludzie.
Nikt się ich nie spodziewa.
Tam jest!
Ogromne rekiny, daleko od oceanu.
Żarłacze tępogłowe przenikają do rzek na całym świecie.
Tam jest.
To jedyne zabójcze rekiny mogące żyć w słodkich wodach.
Są blisko nas,
ale nie wiemy o nich wiele.
Dr Ryan Daly bada żarłacze tępogłowe w Afryce Południowej.
Chce się dowiedzieć,
dlaczego żarłacze tępogłowe tak zręcznie walczą oprzetrwanie.
Ryan specjalizuje się w migracji rekinów,
bada, gdzie żerują i rozmnażają się,
i jak wpływa to na ich ochronę.
Dzień w pracy dla Ryana to łapanie żarłaczy
i zakładanie im urządzeń śledzących.
Oznaczamy żarłacze tępogłowe głównie, by dowiedzieć się,
gdzie wypływają i gdzie spędzają czas.
Chcemy odkryć zarówno schronienia, jak i zagrożenia,
z jakimi się zmagają podczas migracji.
Musi zbliżyć się do drapieżnika,
przed którym chce chronić ludzi i vice versa.
Po ośmiu latach tropienia
odkrył, że żarłacze tępogłowe pokonują ponad 1600 kilometrów rocznie.
Ryan podejrzewa, że często wypływają dużo dalej.
Ryan bada rekiny głównie w południowym Mozambiku.
MOZAMBIK
Pięć kilometrów od wybrzeża Ponta Do Ouro
można natrafić na wiele rekinów.
Zdrowa rafa pełna pożywienia to sygnał dla drapieżników.
To także idealne miejsce do badań nad rekinami.
Ryan chce zidentyfikować kilka wyróżniających się osobników,
by dowiedzieć się, które z nich tu mieszkają.
Pływa tam mnóstwo rekinów.
Pięć żarłaczy czarnopłetwych, kilka tygrysich na obrzeżach
i cała ławica głowomłotów.
Roi się tu od nich.
Ryan szuka żarłaczy tępogłowych.
Wielkich.
Rejestruje, jak polują
i jak ze sobą konkurują.
Chce wynieść badania na wyższy poziom.
Dowiedzenie się czegoś o ich świecie jest niemal niemożliwe.
Jednak najnowsze technologie pozwoliły
nam na przyczepienie do rekinów kamer
i zbieranie z ich pomocą danych.
Najpierw jednak Ryan musi złapać swojego nowego asystenta.
Łapanie żarłacza tępogłowego jest szczególnie trudne,
bo one zdają się wiedzieć, że je gonisz.
Przynęta.
Żeby Ryan mógł przyczepić kamerę,
rekin musi się zmęczyć.
Ryan wprowadza rekina w stan podobny do transu izbieradane.
Musimy go obrócić i wtedy zakładamy kamerę.
Chyba będzie dobrze.
Ryan robi zdjęcie, zanim zwierzę zniknie.
Kamera na płetwie niczego nie zarejestruje,
dopóki zachowanie rekina nie wróci do normy za 12 godzin.
To pierwsze nagranie naturalnego zachowaniażarłacza tępogłowego
w Oceanie Indyjskim.
Żaden człowiek nie będzie mu przeszkadzał.
Zobaczymy to, co widzi żarłacz
polujący na ofiarę
i na inne rekiny.
Żarłacze czarnopłetwe.
Ogromne żarłacze tygrysie.
I w końcu, również po raz pierwszy,
żarłacz tępogłowy sfilmuje inne rekiny swojego gatunku.
Wszystkie największe drapieżniki
instynktownie zmierzają w kierunku ogromnej ilości pożywienia.
Pięciu tysięcy wielkich karanksów.
Doświadczeni drapieżcy i groźny przeciwnik.
Ważące ponad 80 kilogramów ryby
nie boją się rekinów.
Karanksy korzystają z szorstkiej skóry rekina,by pozbyć się pasożytów z łusek.
Są też szybkie.
To niełatwa zdobycz.
Co roku o tej samej porze,
tuż przed pełnią księżyca,
karanksy gromadzą się w południowym Mozambiku,by sięrozmnażać.
Ten coroczny rytuał daje Ryanowi niepowtarzalną szansę.
Jest tu wiele wielkich ryb.
Widok ich wszystkich razem
w wielkich ławicach zapiera dech w piersiach.
Nigdy się to nie nudzi.
Tysiące karanksów
to wielka wyżerka.
Na razie niczego nie widać na kamerze.
Potrzebuje więcej materiału
i jest na to łatwiejszy sposób.
Wymyśliliśmy nowy projekt kamery
dający nam unikalną perspektywę tego, co widzi rekin.
Nie musimy łapać rekina, żeby przyczepić do niego kamerę.
Wystarczy nakarmić go przynętą,
a on będzie ciągnął kamerę przez sześć godzin.
Żarłacz czarnopłetwy jako pierwszy
łapie kamerę i odpływa.
Ryan oczekiwał czegoś innego.
Jednak to szansa zobaczyć coś nowego.
Obraz z ciągniętej kamery pokazuje, jak rekiny pływają obok siebie,
a czasem nawet o siebie ocierają.
Rekiny uwielbiają rywalizację.
Ale są też strategami.
Nadpływają żarłacze tępogłowe.
Żarłacze czarnopłetwe i tępogłowe zajmująpozycje wokół ławicy karanksów.
Tępogłowe są o wiele większe.
Są wyżej w łańcuchu pokarmowym.
Jak policja na patrolu.
Żarłacze czarnopłetwe trzymają się blisko.
Ma się wrażenie, że czekają,
aż coś się wydarzy.
Żarłacze tępogłowe, tygrysie, głowomłoty iżarłaczeczarnopłetwe
gromadzą się wokół trudnego drapieżnika:
ławicy liczącej 5000 tłustych karanksów.
To ulubiony pokarm żarłacza tępogłowego.
Po niemal dekadzie badań
Dr Ryan Daly wie, że te wody Mozambiku
stale zamieszkuje co najmniej 20 żarłaczy tępogłowych.
Jednak latem, gdy miejsce ma tarło karanksów,
wiele rekinów przybywa tu na ucztę.
Głowomłoty tropikalne są liczniejsze niż żarłacze tępogłowe.
Polują na małe tuńczyki pasiaste, a nie na wielkie karanksy.
Ale na żarłacze czarnopłetwe już tak.
Szczęki żarłacza tępogłowego są dość szerokie,
by pochwycić większe ofiary, a nawet mniejsze rekiny.
Wspaniale ogląda się te rekiny,
ale gdy pojawiają się tępogłowe, inne gatunki ustępują im miejsca.
Żarłacze tępogłowe żywią się na brzegach ławicy.
Wybierają łatwy cel.
Jeden karanks tygodniowo zupełnie im wystarcza.
W żadnym innym miejscu jednocześnie nie żywi się tyle żarłaczytępogłowych.
Drapieżnik kontra drapieżnik.
Każda ryba, która przełamie szyk, zostaje natychmiast zjedzona.
To nie szaleństwo, ale strategia ataku.
Przetrwają najsilniejsi.
Wersja morska.
Zdrowe karanksy będą mogły się rozmnażać.
Starsze i chore zostaną zjedzone.
Bez litości.
Widok żarłacza tępogłowego rozdzierającego rybę z taką siłą
jest niesamowity.
Po zakończeniu tarła karanksy rozpływają się.
Rekiny również.
Pytanie brzmi:
„Dokąd płyną?”.
Ryan oznaczył kiedyś żarłacza tępogłowego,któryprzebył 1600 km
na północ od Mozambiku i z powrotem.
Inny wpłynął na wody RPA.
Nawet ci potężni podróżnicy mierzą się z wyzwaniami.
Gdy te żarłacze tępogłowe migrują,
napotykają wiele niebezpieczeństw,
takich jak żyłki, sieci,
które służą do wyłapywania rekinów,
czy polowania na nie.
Łapanie rekinów jest coraz częstsze
z uwagi na cenne płetwy.
Tak jak w przypadku lądowych drapieżników,
to ludzie są największym zagrożeniem dla rekinów.
Ale nie jedynym.
Gdy ci przystosowujący się myśliwi znajdują się w słodkiej wodzie,
również wpadają w tarapaty.
Ci turyści na safari
za chwilę zobaczą to na własne oczy.
Hipopotam kontra żarłacz tępogłowy.
Najsilniejsze szczęki wśród ssaków...
...mierzą się z najsilniejszym z rekinów.
Zaledwie 240 km na południe od stacji badawczej Ryana,
przy ujściu rzeki St. Lucia,
znajdują się jedne z największych mokradełAfryki,
mieszanina słodkiej i słonej wody.
Płytka.
Ciepła.
Idealna dla żarłacza tępogłowego.
I dla niepowtarzalnego spotkanie na safari.
Ten rekin prawdopodobnie ścigał rybę, gdy zaskoczył hipopotamy.
To najbardziej zabójcze zwierzęta w Afryce.
I wskazówka do zagadki.
Wiemy, że żarłacze tępogłowe infiltrują terzeki,by siępożywić.
Na wschodnim wybrzeżu Afryki Południowej nie brakuje rzek,
gdzie rekin mógłby wpłynąć i zniknąć.
Dzikie Wybrzeże skrywa
pierwotną dzicz...
Nienaruszoną od morza aż po źródło.
Zalesiony azyl to mało prawdopodobne
miejsce na znalezienie morskich stworzeń
i ryzyko dla naukowca badającego rekiny.
Ryan jednak wie, że jest tu nadpływający zoceanu gość,
który zbliży go do żarłacza tępogłowego.
Karanksy często widuje się w rzekach.
Mogą używać takich systemów rzecznych jako wylęgarni
lub wykorzystywać słodką wodę, by pozbyć się morskich pasożytów.
Jednak 200 osobników to osobliwy widok.
Karanksy olbrzymie nie tylko pojawiają się tu, ale w wyjątkowy sposób tworzą ławice,
jak nigdzie indziej na świecie.
Zachowanie karanksów olbrzymich pozostaje zagadką.
Tajemnicę stanowi nie tylko to,
dlaczego mieszkańcy oceanu przenoszą się na słodkie wody.
By się tu dostać, karanksy walczą z prądami
i płyną rwącą rzeką pięć kilometrów w głąblądu.
Duży drapieżnik nie podąży tu za przynętą.
Ale nie mały.
Są tutaj.
Młode żarłacze tępogłowe.
To fascynujące,
ponieważ dzieje się to w lasach, ponad bystrzami,
na samym szczycie systemu rzecznego.
Jak młode rekiny dotarły tak daleko w głąb lądu?
Po dziesięciu miesiącach ciąży
samica żarłacza tępogłowego zostawia do trzechmłodych uujściarzeki.
Wykonała swoje zadanie.
Młode rekiny instynktownie płyną w górę rzeki,
z dala od morskich drapieżników.
Teraz muszą już tylko nabrać masy.
Żarłacze tępogłowe są tajemnicze i ciężko je znaleźć.
To kolejny pierwszy raz.
Badam żarłacze tępogłowe od ponad dziesięciu lat,
ale nigdy nie widziałem młodych rekinów w lasach rzeki
oddalonej o kilometry od oceanu, w tak dziewiczym środowisku.
Idealne środowisko, by urosły i stały się silne.
Ryan potwierdził, że będzie tam nowa wylęgarnia.
Kiedy młode żarłacze będą dość duże i silne,
wyruszą w morze.
Gdzie teraz zaatakują?
Żarłacz tępogłowy.
Spośród trzech najbardziej zabójczych rekinów na świecie,
najbardziej znane są żarłacz biały i tygrysi.
Jednak tępogłowy jest jedynym, który regularnienaruszaludzkieśrodowisko...
Uwaga!
Kradnąc ryby....
i dorastając w słodkich wodach w górze rzeki.
Oportuniści, nieprzewidywalni, niezrozumiani.
Dr Ryan Daly interesuje się żarłaczami tępogłowymi.
Chce wiedzieć, dokąd pływają, co jedzą i jak się rozmnażają,
żeby spróbować trzymać je z dala od kłopotów.
Żarłacze tępogłowe są uważane za maszyny do zabijania,
ale są kluczowymi drapieżnikami w naszym morskim ekosystemie,
dzięki którym ekosystem utrzymuje równowagę.
Ryan wie, że żarłacze tępogłowe każdego lata żerują w Mozambiku.
Ale nawet dla rekina podróż wiąże się z ryzykiem.
Zagrożenie jest wszędzie.
Jakim cudem rekiny tak dobrze się przemieszczają?
Jaki mają zasięg?
RPA MOZAMBIK
By się tego dowiedzieć,
Ryan udaje się na najdalej wysunięty obszarżarłacza tępogłowego.
RZEKA BREEDE
Senne miasto Infanta
nad ruchliwą rzeką Breede.
Mieszka tu co najmniej 30 żarłaczy tępogłowych.
Ludzie spędzają tu wakacje.
Przypomina Long Island w Nowym Jorku
lub Outer Banks w Karolinie Północnej.
Niesamowite. Tyle ludzi i tyle rekinów w jednym miejscu.
To niesamowite, że panuje tu taki spokój
i mam nadzieję, że tak zostanie.
Rekiny na swoim i ludzie, którzy pilnują własnego nosa.
Ryan chce złowić rekina
i wyposażyć go w urządzenie śledzące.
Może pozostać na rekinie od pół roku do roku.
Wynurza się konkretnego dnia, wypływa na powierzchnię
i przesyła nam wszystkie dane.
Mam nadzieję, że uda się odpowiedzieć na kilka pytań
dotyczących ich podróży.
Czas znów łowić rekiny.
Ryan łączy siły z Johnem Filmaterem, naukowcemmorskim i ekspertem.
Mają trudne zadanie.
To jedzenie dla rekinów.
Zostaje nam czekać.
Wielki rekin chwyta przynętę.
Spróbujemy go trochę zmęczyć.
Idealnie.
Chyba się trochę zawinął.
Jest wściekły.
Wciąż ma dużo energii.
Nie można bezpiecznie wciągnąć rekina, dopóki się nie zmęczy.
Tak jest.
Groźny drapieżnik z charakterkiem.
Może wybuchnąć w sekundę.
O Boże!
Dopóki rekin nie znajdzie się stabilnie przy łodzi,
wszystko może się zdarzyć.
-Zgadza się. -Zdenerwował się.
Mocno potrząsa głową.
Patrz!
-Samiec. -Tak.
Gwałtownie uderza głową.
Ogon w górę.
Prawdziwy potwór.
Dobra robota. Bardzo ładnie.
Zawsze obserwujemy rekina
i upewniamy się, że przez jego skrzela przepływa woda.
Czas go obrócić.
Prawie trzymetrowy rekin od razu się uspokaja.
-Wielki rekin. -Chwila.
-Zaczekać? -Tak.
297.
-Dobra. -Jezu.
Małe nacięcie na wewnętrzny znacznik akustyczny.
-Zadowolony? -Tak, prawie.
Oznakuj go też.
Dopóki rekin leży na plecach, jest w transie.
Ale jeśli za szybko się przewróci, będą kłopoty.
Patrz.
Prawie trzymetrowy żarłacz tępogłowy
w rwącej rzece.
Doktor Ryan Daly chce wiedzieć, jak wygląda jego migracja
i dokąd dokładnie się przeniesie.
Obudził się. To dobry znak.
Znacznik na płetwie grzbietowejbędzie śledzićjegoruchyprzezrok.
Sam się włączy na głębokości pięciu metrów.
Rekin zostanie wypuszczony z wody.
Dobra, zaczynamy. Obracamy go.
Nie, raczej tutaj.
Jeszcze nie. Powiedz, kiedy odwrócić.
Dobrze.
Ryan prowadzi grzbiet rekina.
Patrz!
W ciągu siedmiu dni
zespołowi udaje się oznaczyć i wypuścić czterysamce rekina.
Oznakowanie tych żarłaczy pozwoliło nam ustalić,
że przemieszczają się co najmniej 30 kilometrów
górę i w dół rzeki, prawie codziennie.
Rekiny tępogłowe patrolują rzekę otoczoną farmami i domkami letniskowymi.
Gdy temperatura spada w zimie, rekiny wyruszają na otwarty ocean.
Spodziewaliśmy się, że zatrzymają się w górnej części wybrzeża, w miejscu,
gdzie występują skupiska rekinów tępogłowych.
Zrobiły coś odwrotnego.
Po opuszczeniu rzeki Breede żarłacze
od razu ruszyły w kierunku północnego Mozambiku,
oddalonego o ponad 3200 kilometrów.
Ryan dokonał niezwykłego odkrycia.
Zamiast płynąć w pojedynkę...
RZEKA BREEDE
...rekiny opuszczają rzekę wspólnie.
Niczym byki w popłochu,
przepływają ponad 3200 kilometrów w ciągu trzech miesięcy,
aż do północnego Mozambiku.
MOZAMBIK
To o wiele dalej, niż sądził Ryan.
Następnie cztery rekiny wracają na czas
na ucztę z karanksów na południowym wybrzeżu.
Poprzedni rekord migracji żarłaczy tępogłowych wynosił 3200 kilometrów.
Cztery oznaczone rekiny pokonały już prawie pięć tysięcy kilometrów,
by dotrzeć do karanksów.
To nowy rekord.
Ryan nie ma pojęcia, czy jego obiekty przeżyły
lub czy wrócą nad rzekę Breede, skąd wypłynęły.
Żeby się tego dowiedzieć,
Ryan i John muszą wrócić tam,
gdzie oznaczyli rekiny 12 miesięcy temu...
...licząc, że odbiorą sygnał z jednego z nadajników.
Jesteśmy na miejscu.
Sprawdźmy, czy jest tu rekin.
Hydrofon będzie nasłuchiwał pobliskich znaczników.
Będziemy wiedzieć, jeśli w promieniu 400 metrów jest rekin.
Dobra.
Chodź, rekinie.
Znaczniki nadają co 40 sekund.
Mamy coś?
Fałszywy alarm.
Coś wykryło.
-To jeden z rekinów. -Niemożliwe!
Co? To jeden z samców z Zambezi.
Miał 286 centymetrów, czyli niecałe trzy metry.
To jeden z tych większych samców.
Niesamowite. Rekin musiał przepłynąć
co najmniej 2900 kilometrów do północnego Mozambiku.
Następnie popłynął z powrotem do tego samego miejsca.
Cała podróż to ponad 6500 kilometrów.
Po niecałym roku
wrócił w to samo miejsce.
I znowu!
Szaleństwo.
W rzece wykryto cztery oznaczone samce.
Według danych dwa z nich przybyły tu w odstępie 30 godzin.
Przebyły razem 6500 kilometrów.
To najdłuższa w historii migracja żarłacza tępogłowego.
To droga dwa razy dłuższa niż dotychczasowy rekord.
Żarłacze tępogłowe pływają od morza do rzeki
i z powrotem do morza. Każdego dnia
i w skoordynowanym cyklu migracji.
Czy żarłacze tępogłowe są jedynie zabójcze dla ludzi?
A może ten najgroźniejszy drapieżnik wszędzie narażony jest na zagrożenia?
Stale musi zmagać się z konkurencją i innymi drapieżnikami,
by żerować i rozmnażać się
w tym roku, jak i każdego roku na całym świecie.
Tekst polski: Jakub Morawa